Πόλυ Πολυκάρπου ν. Κωσταντίας Σιάρπ, Αίτηση Αρ.: Κ45/19, 23/10/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEF:2020:36 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου Αίτηση Αρ.: Κ45/19 Μεταξύ: Πόλυ Πολυκάρπου Αιτητή -και- Κωσταντίας Σιάρπ από την Αυστραλία Καθ' ης η Αίτηση ------------------------------------------------------------------ Αίτηση για την έκδοση προσωρινού Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της Απόφασης 23.10.2020 Για τον Αιτητή: κ. Π. Χ''Παναγιώτου Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Αγ. Χαραλάμπους για κ.κ. Michael Kyprianou & Co LLC Ενδιάμεση Απόφαση Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 17.12.2019, ο Αιτητής στην κυρίως Αίτηση, εξαιτείται Διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της Απόφασης και των Διαταγμάτων που εκδόθηκαν στην Αίτηση αρ. Ε86/2019 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, μέχρις ότου εκδικασθεί η υπό τον ως άνω αριθμόν και τίτλον εναρκτήρια Αίτηση, για ακύρωση της Απόφασης ή και μέχρι νεωτέρων διαταγών του Δικαστηρίου. Η υπό εξέταση αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 θθ.7, 11 και 15, Δ.17 θ.10, Δ.26 θ.14, Δ.33, Δ.44, Δ.48 θθ.1-8, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, άρθρα 6(β), (δ) και 15, στους περί Ενοικιοστάσιου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/1960, με τις τροποποιήσεις του, άρθρο 32 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η υπό εξέταση αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του Αιτητή. Ο κ. Πολυκάρπου λέγει ότι, κατά ή περί την 24.6.2019, επιδότης του παρέδωσε την Αίτηση Έξωσης με Ε86/2019, Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας. Επικοινώνησε με το δικηγόρο του και κατά ή περί το τέλος Ιουνίου ή 1 ή 2 Ιουλίου 2019, τον επισκέφθηκε το γραφείο του, στη Λάρνακα. Του έδωσε την Αίτηση στην παρουσία του ιδίου και ακόμη μιας δικηγόρου, της κας. Ιωάννας Ευσταθίου και του έδωσε οδηγίες να καταχωρήσει εμφάνιση και Υπεράσπιση, εξηγώντας του ποια είναι η υπεράσπιση και παραδίδοντας του κάποια έγγραφα. Ο Αιτητής κατέθεσε ότι θυμάται πως ο κ. X" Παναγιώτου του είχε πει: «μην ανησυχείς διότι τώρα σε 5-6 ημέρες κλείνουν τα Δικαστήρια και θα έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας να καταχωρήσουμε την Υπεράσπιση μας μετά που θα ανοίξουν τα Δικαστήρια». Κατά ή περί την 28.11.2019, το απόγευμα, επισκέφθηκε τον Αιτητή επιδότης στο σπίτι που ενοικιάζει, στη Λεωφόρο Δημοκρατίας αρ. 6, στον Άγιο Δομέτιο και του παρέδωσε μια Απόφαση και Διάταγμα για έξωση εντός 15 ημερών, δηλαδή μέχρι την 12.12.
- Έμεινε έκπληκτος, διότι είχε δώσει οδηγίες στον κ. X" Παναγιώτου να καταχωρήσει εμφάνιση και υπεράσπιση στην Αίτηση Ε86/2019 και είχε εφησυχάσει. Επικοινώνησε αμέσως τηλεφωνικά με τον κ. X" Παναγιώτου και μίλησε τόσο με τον ίδιο, όσο και με την κα. Ιωάννα Ευσταθίου, οι οποίοι του είπαν να στείλει την Απόφαση για να το ερευνήσουν την επόμενη ημέρα με το γραφείο επίδοσης στη Λευκωσία, εφόσον η εμφάνιση και η Υπεράσπιση είχαν σταλεί για καταχώρηση την 6.9.
- Ο Αιτητής ουδέν αναφέρει περί της εκπνοής του χρόνου των 14 ημερών από της επιδόσεως κυρίως Αίτησης, για το σκοπό καταχώρησης Απάντησης. Οι 14 ημέρες, σύμφωνα πάντα με τη δική του εκδοχή περί της ημερομηνίας επιδόσεως, εξέπνευσαν στις 8.7.
- Ο Αιτητής συνεχίζει και λέγει ότι, την επόμενη ημέρα, ενημερώθηκε τηλεφωνικώς από την κα. Ιωάννα Ευσταθίου, για το τι ακριβώς έγινε κι έτσι την 6.12.2019, καταχώρησε αίτηση για παραμερισμό Απόφασης, η οποία είναι ορισμένη την 9.1.
- Περαιτέρω, καταχώρησε και την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο εναρκτήρια Αίτηση, επί του Τύπου 2, για ακύρωση της απόφασης του Δικαστηρίου στην Αίτηση Ε86/2019, Τμήμα Λευκωσίας. Πέραν του γεγονότος πως η έκδοση Απόφασης και Διαταγμάτων στην Αίτηση Ε86/19, δεν οφειλόταν σ' οποιαδήποτε δική του παράλειψη ή αμέλεια, είχε δε πάρα πολύ καλή Υπεράσπιση τόσο επί της ουσίας, όσο και επί νομικών σημείων σ' εκείνη την υπόθεση, το Δικαστήριο εξέδωσε Απόφαση και Διατάγματα εναντίον του συνέπεια απάτης ή/και ψευδών παραστάσεων ή/και απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων, από πλευράς του ιδιοκτήτη. Συγκεκριμένα: · Δεν μπορούσε να προχωρήσει η Αίτηση Ε86/2019, καθ' ότι ο νέος ιδιοκτήτης, ως η ίδια η Αιτήτρια στην Αίτηση Ε86/19 ισχυρίζεται, είναι κατά ½ μερίδιο συνιδιοκτήτης του ακινήτου και του υποστατικού και δεν μπορεί, ούτε και δικαιούται από μόνη της, να προωθήσει μέτρα για έξωση του από το ακίνητο το οποίο δεν της ανήκει εξ' ολοκλήρου, χωρίς την προώθηση της Αίτησης και από τον άλλο συνιδιοκτήτη του ακινήτου. · Κατά το χρόνο ενοικίασης του υποστατικού, η συμφωνία ιδιοκτήτη και ενοικιαστή, προνοούσε πόσο €450 μηνιαίως, προπληρωτέο, ως ενοίκιο για το υποστατικό. Κατά ή περί τα μέσα του 2013 και μετά τη σοβαρή οικονομική κρίση στην Κύπρο, ο Αιτητής και ο πρώην ιδιοκτήτης του υποστατικού, κατέληξαν σε συμφωνία όπως, αντί του ποσού των €450 μηνιαίως, το ενοίκιο μειωθεί σε €350 μηνιαίως και έκτοτε, καταβάλλεται ανελλιπώς αυτό το ποσό. Το γεγονός αυτό καταδεικνύεται και μέσω των αποδείξεων που εκδίδονταν από τον ιδιοκτήτη προς τον Αιτητή στην παρούσα. Η ιδιοκτήτρια εξέδωσε Απόφαση επικαλούμενη ότι το ενοίκιο ανερχόταν στο ποσό των €450 μηνιαίως. · Ο Αιτητής ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι κατέβαλε ποσό €2.100 για την επιδιόρθωση της κατοικίας, κατόπιν συνεννόησης με τον ιδιοκτήτη και το ποσό αυτό συμφωνήθηκε όπως αποκοπεί από το ενοίκιο, όπως και έγινε. Τα ενοίκια δε σήμερα, είναι πλήρως εξοφλημένα. Το ποσό των €4.975,00 που ισχυρίζεται ότι οφείλεται η Αιτήτρια στην Αίτηση Ε86/2019, είναι λόγω του γεγονότος ότι υπολογίζει ως ενοίκιο το ποσό των €450.- μηνιαίως, ενώ το ενοίκιο στην πραγματικότητα είναι €350.- μηνιαίως, ως επίσης δεν αφαιρεί από το ποσό των €4.975,00, το ποσό των €2.100, δηλαδή τα έξοδα που έγιναν για τη συντήρηση και επιδιόρθωση της κατοικίας, τα οποία συμφωνήθηκαν να αποκοπούν και αποκόπηκαν από τα ενοίκια. Ο Αιτητής δεν προσφέρει οποιεσδήποτε περαιτέρω λεπτομέρειες και υπολογισμούς, ώστε να καταδεικνύεται έστω εκ πρώτης όψεως, ο ισχυρισμός του πως τα ενοίκια στα οποία αφορά η Απόφαση στην Ε86/19, είναι πλήρως εξοφλημένα. · Ο κ. Πολυκάρπου ισχυρίζεται ότι είχε πολύ καλή σχέση με την προηγούμενη ιδιοκτήτρια και γι' αυτό το λόγο, μετά που ενημερώθηκε ότι άλλαξε ο ιδιοκτήτης του υποστατικού και κατόπιν παρότρυνσης του προηγούμενου ιδιοκτήτη, κατέληξαν σε γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 23.1.2019, η οποία προνοούσε ότι θα αποχωρούσε από το υποστατικό μέχρι την 15.3.2019 και θα παρέδιδε την κατοχή στην ιδιοκτήτρια μέχρι εκείνη την ημερομηνία. Η ιδιοκτήτρια αναλάμβανε όπως του καταβάλει ως αποζημίωση, το ποσό των €6.
- · Μετά την υπογραφή της συμφωνίας, ο Αιτητής αρχικά έψαξε για εξεύρεση νέου υποστατικού για ενοικίαση στην ίδια περιοχή, πλην όμως δεν τα κατάφερε. · Κατά ή περί τις αρχές Μαρτίου 2019, επισκέφθηκε το δικηγόρο του και του έδειξε το έγγραφο που υπέγραψε με την ιδιοκτήτρια. Ο δικηγόρος παρατήρησε ότι στην παράγραφο 4 του συγκεκριμένου εγγράφου ημερομηνίας 23.1.2019, γινόταν αναφορά στην υποχρέωση της ιδιοκτήτριας για καταβολή ποσού €6.000 στον ενοικιαστή. Η υποχρέωση θα έπρεπε να ικανοποιηθεί εντός 8 ημερών από την εκκένωση και παράδοση του υποστατικού, πράγμα το οποίο άφηνε κενό στην πραγματική βούληση του ιδιοκτήτη. · Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι, αφού αντιλήφθηκε το γεγονός αυτό, ανέφερε προφορικά στην ιδιοκτήτρια ή/και στο δικηγόρο της, ότι το ποσό των €6.000 θα έπρεπε να καταβληθεί ταυτόχρονα με την παράδοση της κατοχής από τον ενοικιαστή στον ιδιοκτήτη, γεγονός το οποίο η τελευταία απέρριψε ασυζητητί. Έτσι, αντιλήφθηκε ότι σκοπός του ιδιοκτήτη ήταν να τον ξεγελάσει και να τον διώξει από το υποστατικό, χωρίς να του καταβάλει οποιαδήποτε αποζημίωση και ουσιαστικά, να αθετήσει την υποχρέωση της. Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι είναι επείγον όπως εκδοθεί Διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της Απόφασης και του Διατάγματος έξωσης στην Αίτηση Ε86/2019, μέχρι να εκδικασθεί η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο εναρκτήρια Αίτηση ακύρωσης της Απόφασης και Διαταγμάτων που εκδόθηκαν εναντίον του, διότι διαφορετικά, όποιο και εάν είναι το αποτέλεσμα της εναρκτήριας Αίτησης, εάν παραδώσει την κατοχή της κατοικίας, δεν θα υπάρχει καμία θεραπεία για τον ίδιο. Η ιδιοκτήτρια της επίδικης κατοικίας, πέτυχε την έκδοση Απόφασης από το Δικαστήριο με απάτη ή/και ψευδείς παραστάσεις, ή/και την απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων, ήτοι αναφέροντας στο Δικαστήριο ότι το ενοίκιο ήταν €450.- μηνιαίως, ενώ στην πραγματικότητα ήταν €350.- μηνιαίως, από τα μέσα του
- Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το Διάταγμα αναστολής, θα είναι ως ο Αιτητής να χάνει από τώρα και στην κυρίως Αίτηση, διότι η κατά ½ μερίδιο συνιδιοκτήτρια, θα προχωρήσει σε έξωση του και δεν θα υπάρχει θεραπεία για τον ίδιο. Είναι η θέση του ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας, ενώ θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, διότι εάν δεν εκδοθεί αυτό το Διάταγμα, θα χάσει την κατοικία του. Εάν όμως εκδοθεί το Διάταγμα αναστολής, ουδόλως θα βλάψει την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση, καθ' ότι τα ενοίκια της καταβάλλονται ανελλιπώς και ο λόγος για τον οποίο προέβη στην Αίτηση έξωσης, δεν είναι η μη καταβολή των ενοικίων, αλλά άλλοι λόγοι, τους οποίους δεν γνωρίζει ο Αιτητής. Η υπό εξέταση αίτηση συνοδεύεται επίσης από ένορκο δήλωση της κας. Ιωάννας Ευσταθίου, δικηγόρου. Η ενόρκως δηλούσα κατέθεσε ότι εργάζεται και συστεγάζεται με το δικηγόρο Παναγιώτη X" Παναγιώτου, στη Λάρνακα. Κατά ή περί το τέλος Ιουνίου ή την 1 ή 2 Ιουλίου 2019, επισκέφθηκε το γραφείο τους ο κ. Πόλυς Πολυκάρπου, από τη Λευκωσία, για να τους δώσει οδηγίες να καταχωρήσουν εμφάνιση και Υπεράσπιση, στην Αίτηση Ενοικιοστασίου Λευκωσίας με αρ. Ε86/
- Είδε τον κ. Πολύκαρπου μαζί με τον κ. Π. X" Παναγιώτου. Ο Αιτητής τους είπε ότι είχε παραλάβει την Αίτηση προ ολίγων ημερών και τους εξήγησε την Υπεράσπιση του. Ο κ. Π. X" Παναγιώτου κρατούσε σημειώσεις για το τι έλεγε ο πελάτης, ο οποίος τους παρέδωσε κάποια έγγραφα και τους είπε να προχωρήσουν άμεσα στην καταχώρηση Υπεράσπισης. Η κα. Ευσταθίου κατέθεσε ότι ο κ. Π. X" Παναγιώτου είπε στον κ. Πολυκάρπου: «μην ανησυχείς, διότι τώρα σε 5-6 ημέρες κλείνουν τα Δικαστήρια και θα έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας να καταχωρήσουμε την Υπεράσπιση μας μετά που θα ανοίξουν τα Δικαστήρια». Η Υπεράσπιση ετοιμάστηκε από τον κ. X" Παναγιώτου και την 6.9.2019, στάλθηκε στη Λευκωσία για καταχώρηση από το δικηγορικό γραφείο του κ. Θ. Ιωαννίδη, το οποίο ο δικηγόρος του Ενάγοντα (Αιτητή), χρησιμοποιεί ως γραφείο επίδοσης του στη Λευκωσία. Πήγε η ίδια στο ACS courier στη Λάρνακα, αφού πρώτα χαρτοσήμανε την Υπεράσπιση και την επισύναψε μαζί με το Σημείωμα Εμφανίσεως, τα τοποθέτησε σ' ένα φάκελο και τα έστειλε στο Δικηγορικό Γραφείο του κ. Θ. Ιωαννίδη. Η αποστολή αυτή έλαβε αριθμό 5281733155, από την εταιρεία που το απέστειλε. Μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας ACS, αλλά και από σχετικό ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβαν από την εταιρεία, εμφαίνεται ότι στάλθηκε ο φάκελος στις 6.9.2019 και ότι παραλήφθηκε την 9.9.2019 και ώρα 15:27 από το Δικηγορικό Γραφείο του κ. Θ. Ιωαννίδη και συγκεκριμένα, τη γραμματέα του κα. Άννα. Η Υπεράσπιση και το Σημείωμα Εμφάνισης, καταχωρήθηκαν στο φάκελο του Δικαστηρίου την 17.9.2019, ως τους ανάφεραν από το Δικηγορικό Γραφείο του κ. Θ. Ιωαννίδη. Η κα. Ευσταθίου, για να είναι απόλυτα σίγουρη ότι δεν θα υπάρχει πρόβλημα, την 12.9.2019 ετοίμασε επιστολή την οποία απέστειλε μέσω τηλεομοιότυπου στο Δικηγορικό Γραφείο του κ. Μ. Κυπριανού. Περαιτέρω, την επόμενη ημέρα τηλεφώνησε στο Δικηγορικό Γραφείο του κ. Μ. Κυπριανού και μίλησε με κάποια Γραμματέα επ' ονόματι Τατιάνα, η οποία τη διαβεβαίωσε ότι παρέλαβε την επιστολή και θα την έδινε στο δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση. Κατά ή περί την 28.11.2019, ημέρα Πέμπτη και περί την 17:30 περίπου, ενημερώθηκε τηλεφωνικώς από τον Αιτητή, ότι πήγε ένας επιδότης και του έδωσε ένα έγγραφο που έλεγε ότι εκδόθηκε Απόφαση εναντίον του στην Αίτηση Ε86/
- Ζήτησαν από τον κ. Πολυκάρπου να τους το στείλει με τηλεομοιότυπο. Την επόμενη ημέρα, 29.11.2019, ημέρα Παρασκευή και ώρα 07:55, η κα. Ευσταθίου μίλησε με την κα. Αυγή Κοζάκου, δικηγόρο στο Δικηγορικό Γραφείο του κ. Θ. Ιωαννίδη και της ζήτησε να προβεί σε έρευνα στον φάκελο της υπόθεσης, για να δουν τι πραγματικά συνέβη. Την 29.11.2019 και περί ώρα 11:50, η κα. Αυγή Κοζάκου τους ενημέρωσε ότι Αίτηση Ε86/2019 επιδόθηκε την 24.6.2019 (γεγονός το οποίο γνώριζαν). Κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών, ήτοι την 2.8.2019, καταχωρήθηκε μονομερής Αίτηση για Απόφαση, η οποία ορίστηκε την 17.9.2019, γεγονός το οποίο δεν γνώριζαν, ούτε και τους ενημέρωσε κάποιος και την 8.10.2019, ήτοι 21 ημέρες μετά, ενώ υπήρχε εντός του φακέλου του Δικαστηρίου η εμφάνιση και Υπεράσπιση, αλλά και αντίγραφο της Υπεράσπισης θα πρέπει να βρισκόταν στα χέρια του αντίδικου δικηγόρου, το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση χωρίς να τη λάβει υπόψιν. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι, όταν έστειλε για καταχώρηση, την εμφάνιση και Υπεράσπιση, δεν ανάμενε ότι θα είχε καταχωρηθεί αίτηση για Απόφαση εντός της περιόδου των θερινών διακοπών, γι' αυτό και δεν απέστειλε παράλληλα μαζί με την Υπεράσπιση, αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρησης της εμφάνισης και Υπεράσπισης. Η κα. Ευσταθίου εικάζει ότι ο λόγος για τον οποίο οι συνάδελφοι της λειτούργησαν μ' αυτό τον τρόπο, είναι διότι γνώριζαν ότι είχαν μια πολύ αδύνατη υπόθεση στα χέρια τους και το έκαναν για να φέρουν την πλευρά της υπεράσπισης σε δυσμενή θέση. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, καταχωρήθηκε την 14.2.2020 και αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θθ.1, 2
(1), 3, 4
(1), 7, 8
(4)και 9, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, άρθρα 4, 6 και 15, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς Καν. 12(α), στο Άρθρο 30
(2)του Συντάγματος, στις Γενικές Αρχές του Νόμου, τους Κανόνες της Επιείκειας, την πρακτική και τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
- Οι ισχυρισμοί που προβάλλει ο αιτητής είναι εκ των υστέρων σκέψεις του και ψευδείς ισχυρισμοί για να μην συμμορφωθεί με την απόφαση ημερομηνίας 8/10/
- Δεν πληρούνται και δεν συντρέχουν ικανοποιητικοί και/ή επαρκείς λόγοι αλλά ούτε και οι απαιτούμενες προϋποθέσεις που θέτει ο περί Δικαστηρίων Νόμος 14/60 ο οποίος εν πάση περιπτώσει δεν εφαρμόζεται σε αυτή την περίπτωση.
- Ο αιτητής καμία πιθανότητα επιτυχίας έχει στην αίτηση παραμερισμού Κ45/19 καθ' ότι αυτή εκδόθηκε νομότυπα λόγω μη καταχώρησης απάντησης από πλευράς του αιτητή και λόγω της εκ μέρους του συστηματικής καθυστέρησης στην καταβολή των ενοικίων.
- Ο αιτητής δεν έχει αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό ότι υπάρχει σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο και/ή δεν δικαιολόγησε την παράλειψη του να καταχωρήσει την Απάντηση του εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας.
- Δεν είναι εύλογο και/ή δίκαιο υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα μέχρι την αποπεράτωση της αίτησης για αναθεώρηση της εκδοθείσας απόφασης και ούτε συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες να σχετίζονται με δυσμενείς συνέπειες για τον αιτητή σε περίπτωση που εκτελεστεί η απόφαση. Ο αιτητής σε καμία περίπτωση θεμελιώνει τον κίνδυνο για ανεπανόρθωτη βλάβη την οποία ισχυρίζεται. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζει την αίτηση του δεν αποτελούν λόγο αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 8/10/
- Ο αιτητής όχι μόνο δεν παρέδωσε το ρηθέν υποστατικό, αλλά ούτε έχει πληρώσει το οφειλόμενο ποσό. Η καθ' ης η αίτηση είναι αυτή που ζημιώνει συνεχώς και όχι ο αιτητής.
- Η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας καθώς αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στην πρόκληση καθυστέρησης στη λήψη μέτρων εκτέλεσης εναντίον του αιτητή, στην παρεμπόδιση είσπραξης των επιδικασθέντων ποσών, στον σφετερισμό της ιδιοκτησίας της καθ' ης η αίτηση και γενικά στοχεύει να καθυστερήσει και/ή να καταστήσει ατελέσφορη την εκτέλεση και/ή να ματαιώσει την απόφαση ημερομηνίας 8/10/
- Δεν δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αναστολής καθότι ο αιτητής με την όλη στάση και συμπεριφορά του επέδειξε καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας και παντελή αδιαφορία για την υπόθεση του.
- Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του Δικαιώματος της καθ' ης η αίτηση να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας της από την νομότυπη έκδοση της υπό κρίση τελεσίδικης Απόφασης υπέρ της.
- Δεν είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Ανδρέα Λύτρα. Ο κ. Λύτρας λέγει ότι είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί την Καθ' ης η Αίτηση. Ο ενόρκως δηλών λανθασμένα αναφέρεται στην Αίτηση αρ. Ε86/19, ενώ η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο κυρίως Αίτηση είναι η Κ45/
- Καταθέτει επίσης ότι προβαίνει στη δήλωση του κατόπιν ενημέρωσης που έχει λάβει από το φάκελο της υπόθεσης, από την Καθ' ης η Αίτηση, η οποία βρίσκεται στο εξωτερικό και από το δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση, ενώ είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να ορκιστεί. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Αιτητή και της κας. Ευσταθίου, στις ένορκες δηλώσεις οι οποίες συνοδεύουν την υπό εξέταση αίτηση, εκτός όσους ρητά παραδέχεται. Η κα. Ευσταθίου τονίζει στην παράγραφο 4, τα λεχθέντα του ίδιου του δικηγόρου του Αιτητή, σύμφωνα με τα οποία παρουσιάζεται η αμέλεια του να φροντίσει για την εμπρόθεσμη καταχώρηση του ορθού δικογράφου, αλλά και Τύπου, πριν από την ημερομηνία λήξης του χρονικού περιθωρίου καταχώρησης της Απάντησης, ήτοι την 8.72019, κάτι για το οποίο ο Αιτητής και οι δικηγόροι του συνεχίζουν να εθελοτυφλούν. Στη συνέχεια, από την παράγραφο 5 μέχρι και την παράγραφο 20, σε μια προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου με περιττές λεπτομέρειες, η κα. Ευσταθίου παρουσιάζει τον τρόπο και τον χρόνο κατά τον οποίο έγινε η καταχώρηση της Υπεράσπισης, επαναλαμβάνοντας έτσι το γεγονός της εκπρόθεσμης καταχώρησης της. Εντούτοις, η κα. Ευσταθίου δεν δίδει επαρκή δικαιολογία ως προς την αδυναμία και/ή παράλειψη της καταχώρησης αίτησης παράτασης του χρόνου για την καταχώρηση της Απάντησης, ενέργεια που κατά πάσα πιθανότητα θα ανέκοπτε την έκδοση Απόφασης μονομερώς. Σημαντικό είναι δε, να τονιστεί το γεγονός της γνώσης της ημερομηνίας επίδοσης της κυρίως Αίτησης, το οποίο με έμφαση σημειώνεται από την πλευρά του Αιτητή και το οποίο παραπέμπει αδιαμφισβήτητα στο σφάλμα του Αιτητή και των δικηγόρων του, ως προς τον τρόπο και τον χρόνο κατά τον οποίο θα έπρεπε να καταχωρηθεί η Απάντηση στην κυρίως Αίτηση. Ο κ. Λύτρας υποδεικνύει ότι ο κ. Πολυκάρπου, στην παράγραφο 8 της ενόρκου δηλώσεως του, ισχυρίζεται λανθασμένα ότι η έκδοση Απόφασης δεν οφείλεται σε οποιαδήποτε παράλειψή ή αμέλεια εκ μέρους του και προσπαθεί να στοιχειοθετήσει καλή Υπεράσπιση, η οποία εν πάση περιπτώσει, δεν συνιστά προϋπόθεση όπως καθορίζει ο Νόμος αναφορικά με την παρούσα διαδικασία. Όσα ισχυρίζεται ο Αιτητής εξαντλούνται σε αοριστίες και δεν είναι πειστικά. Ο ενόρκως δηλών παραπέμπει επίσης στην παράγραφο 8.2 της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή, όπου αναφέρεται σε δήθεν συμφωνία περί τα μέσα του 2013, για τη μείωση του ενοικίου και μάλιστα της τάξης των €100.-, αναφορικά με την οποία επισυνάπτει στο Παράρτημα 2, σειρά από αποδείξεις. Κατ' αρχάς, οι αποδείξεις αυτές αναφέρονται, όπως τονίζει και ο Αιτητής, σε κάποια από τα διαστήματα, τα οποία όμως αναφέρονται σε κατά διαστήματα πληρωμές από το έτος 2015 και εντεύθεν. Επιπλέον, οι συγκεκριμένες αποδείξεις, σε αντιπαραβολή με τους ήδη κατατεθέντες τραπεζικούς λογαριασμούς για σκοπούς απόδειξης της κυρίως Αίτησης, ουδόλως καταδεικνύουν το ύψος του ενοικίου και ούτε μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την απόδειξη περί περιστάσεων, αλλά και χρόνου καταβολής του ισχυριζόμενου ποσού. Είναι η θέση του κ. Λύτρα, ότι από την επίκληση σε προηγούμενα του υπό κρίση Διαστήματος, εύκολα διαπιστώνεται η ασυνέπεια στην ημερομηνία πληρωμής, αλλά και η κατάχρηση και περιφρόνηση των δικαιωμάτων της προηγούμενης ιδιοκτήτριας και της Καθ' ης η Αίτηση, από τον Αιτητή, ο οποίος ουδέποτε υπήρξε συνεπής με την καταβολή των ενοικίων. Η Καθ' ης η Αίτηση τονίζει πως αυτό μπορεί να διαπιστωθεί από το πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό οφειλόμενων ενοικίων κατά την περίοδο που εμφαίνεται στους εν λόγω τραπεζικούς λογαριασμούς. Το ποσό ως αναγράφεται στην Απόφαση ημερομηνίας 8.10.2019, παραμένει απλήρωτο και ουδεμία απόδειξη έχει κατατεθεί προς απόδειξην της πληρωμής του ποσού της Απόφασης. Ο Αιτητής επισυνάπτει στο Παράρτημα 2, αποδείξεις καταθέσεων δήθεν προς πληρωμή των μηνών Μάιος, Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος και Νοέμβριος 2019, τις οποίες κατονομάζει σε σχέση με τους εν λόγω μήνες λόγω και της αυτόβουλης και αυθαίρετης ενέργειας του προς αποκοπήν του ενοικίου. Με άλλα λόγια, αυτόβουλα αποφάσισε την εν λόγω αποκοπή και όχι μόνο απέκοψε ότι ήθελε, αλλά ξεκίνησε να πληρώνει μετά από το διάστημα που ο ίδιος αποφάσισε πως ήταν ισοδύναμο με την αποκοπή. Η Καθ' ης η Αίτηση παραπέμπει στο Παράρτημα 3, το οποίο επιμαρτυρεί την ημερομηνία που δήθεν συμφωνήθηκε η αποκοπή των οφειλόμενων ενοικίων. Η αυθαίρετη αυτή αποκοπή, ως εμφαίνεται, αναφερόταν σε προηγούμενα του Παραρτήματος 3 οφειλόμενα, τα οποία και ο ίδιος παραδέχεται. Εάν είχε συμφωνηθεί αυτή η αποκοπή, όπως ο Αιτητής ισχυρίζεται, δεν δικαιολογεί τη μη πληρωμή και/ή κατάθεση του νομίμως οφειλόμενου, για τους μήνες Οκτώβριο, Νοέμβριο, Δεκέμβριο 2018 και Ιανουάριο, Φεβρουάριο και Μάρτιο
- Η Καθ' ης η Αίτηση τονίζει πως αυτό αποκαλύπτει την περιφρόνηση και ψευδείς παραστάσεις του Αιτητή καθ' όλη τη διάρκεια της ενοικιαστικής σχέσης, τόσο με την προηγούμενη ιδιοκτήτρια, αλλά και με την Καθ' ης η Αίτηση. Όσον αφορά τη συμφωνία ημερομηνίας 23.1.2019 και τις παραγράφους 8.3 και 8.4 της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή, η Καθ' ης η Αίτηση, δια του κ. Λύτρα, τονίζει ότι τα οφειλόμενα ενοίκια θα συνυπολογίζονταν έναντι πληρωμών για συμφωνηθείσες επιδιορθώσεις στις οποίες προέβη ο Αιτητής, για λόγους και για σκοπούς της εν λόγω συμφωνίας και μόνον και όχι ως παρουσιάζονται στο Παράρτημα 3 της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή, τα οποία δεν συνάδουν ούτε και με τα προβλεπόμενα εκ του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Οι προσθαφαιρέσεις τις οποίες αναφέρει ο Αιτητής στην παράγραφο 8.3 της ενόρκου δηλώσεως του, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Αυτό διαφαίνεται από το ότι, ακόμη και αν αφαιρεθούν τα εν λόγω ποσά από το ποσό της απόφασης ημερομηνίας 8.10.2019, αυτό δεν εξαλείφεται. Ο Αιτητής χρησιμοποιεί προφάσεις, καθώς και γενικούς, αόριστους και ατεκμηρίωτους υπολογισμούς για να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Ο κ. Λύτρας υποστηρίζει ότι, επιπλέον, το Παράρτημα 3 δεν παρουσιάζει την οποιαδήποτε συμφωνία και αποδοχή από την Καθ' ης η Αίτηση, αλλά μόνο την πρόταση από τον Αιτητή, με την οποία δεν είχε συμφωνήσει η Καθ' ης η Αίτηση. Ο κ. Πολυκάρπου, χρησιμοποιώντας το εν λόγω Παράρτημα, προβαίνει και σε παραδοχή της καθυστέρησης πληρωμής τεσσάρων ενοικίων, όπου αναφέρει το οφειλόμενο ποσό αναφορικά με τους υπόλοιπους 4 μήνες. Ως εκ τούτου, ακόμη και εάν η ισχυριζόμενη αποκοπή είχε συμφωνηθεί και τηρηθεί υπό τους σχετικούς όρους ως θα έπρεπε, το ποσό της αποκοπής θα απευθυνόταν για τις υφιστάμενες συσσωρευμένες οφειλές του Αιτητή και όχι για τις επόμενες. Όλα τα ποσά που έχουν καταβληθεί, εμφαίνονται στις Καταστάσεις Τραπεζικού Λογαριασμού που έχουν κατατεθεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Επισημαίνεται ότι καμία αναφορά δεν υπάρχει για τα ποσά των αποδείξεων με αριθμό 053851, 053853, 053856, 053855,053857,053859,053864, 053858,
- Η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται πως εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς τα ψεγάδια των εν λόγω αποδείξεων, οι οποίες, με απλή αναφορά στο μήνα Ιούλιο 2015, σύμφωνα με τον Αιτητή, έχουν πληρωθεί δήθεν μετρητά €350.- και ταυτόχρονα, ως εμφαίνεται στις Καταστάσεις Λογαριασμού, την ίδια μέρα κατατέθηκαν ως πληρωμή, €
- Επιπλέον, η αρίθμηση στις εν λόγω αποδείξεις, δεν είναι δυνατό να ανταποκρίνεται στην αλήθεια, εφόσον η εν λόγω απόδειξη για τον μήνα Ιούλιο 2015 έχει αύξων αριθμό 053854 και ημερομηνία 31.7.2015, ενώ η απόδειξη για το μήνα Αύγουστο 2015, έχει αύξων αριθμό
- Η πρώην ιδιοκτήτρια και μητέρα της Καθ' ης η Αίτηση, καθώς και η Καθ' ης η Αίτηση, δεν αναγνωρίζουν τις εν λόγω αποδείξεις. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι ουδέποτε η Καθ' ης η Αίτηση συμφώνησε στην μονομερή αποκοπή του μίσθιου, στην οποία προέβη αυθαίρετα ο Αιτητής και διαφωνεί σφόδρα με τον ισχυρισμό ότι έχει απαλλάξει τον Αιτητή από την πληρωμή ενοικίων για τη συγκεκριμένη και/ή για οποιαδήποτε περίοδο. Παρόλα αυτά, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι έχει απαλλαχθεί από την πληρωμή των ενοικίων ως αναφέρονται στην κυρίως Αίτηση, δίχως όμως να παρουσιάζει οποιαδήποτε γραπτή απόδειξη για απαλλαγή του. Η επίκληση και μόνο, στην εν λόγω συμφωνία, δηλαδή το Παράρτημα 4 της ενόρκου δηλώσεως του κ. Πολυκάρπου, δεν είναι ικανή να αποδείξει την οποιαδήποτε απαλλαγή του Αιτητή από την υποχρέωση πληρωμής των οφειλόμενων ενοικίων, εφόσον δεν έχει τηρηθεί από τον ίδιο. Ο Αιτητής, χρησιμοποιώντας προφάσεις και δικαιολογίες, προσπορίζει όφελος δια των όρων της εν λόγω συμφωνίας, με την ταυτόχρονη παράβαση της. Είναι ο ισχυρισμός του κ. Λύτρα, ότι ο Αιτητής δεν διαμένει και δεν χρησιμοποιεί το επίδικο υποστατικό ως τόπο διαμονής του. Αντ' αυτού, το υποστατικό χρησιμοποιείται εξ ολοκλήρου για επαγγελματικούς σκοπούς, δίχως να έχει λάβει τη συγκατάθεση της Καθ' ης η Αίτηση και/ή της προηγούμενης ιδιοκτήτριας, γεγονός που δεν αμφισβητείται από τον Αιτητή. Επιπλέον, στην παρούσα φάση δεν έχουν ληφθεί μέτρα εκτέλεσης, ούτως ώστε να δικαιολογείται ο ισχυρισμός του Αιτητή περί της ύπαρξης του στοιχείου του επείγοντος. Η Καθ' ης η Αίτηση αρνείται ότι δεν θα υπάρχει καμία θεραπεία αργότερα για τον Αιτητή. Εάν και εφόσον αποδείξει ότι δικαιούται να αποζημιωθεί, θα του επιδικασθούν ανάλογες αποζημιώσεις, ως προβλέπεται από τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, εάν επιτύχει στην Αίτηση αναθεώρησης και/ή ακύρωσης που έχει καταχωρισθεί. Η Καθ' ης η Αίτηση αρνείται τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας στην Αίτηση αναθεώρησης, αφού ο ίδιος ο Αιτητής, με ψευδείς παραστάσεις, τόσο εξόφλησης των οφειλόμενων ενοικίων, όσο και μείωσης του ύψους του, προσπαθεί ανεπιτυχώς να δικαιολογήσει την ασυνέπεια και περιφρόνηση προς την Καθ' ης η Αίτηση και το Δικαστήριο. Εν πάση περιπτώσει, τονίζεται ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 6(β) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου κινούνται σε υψηλότερο και αυστηρότερο πλαίσιο από αυτό της αποκάλυψης συζητήσιμης υπόθεσης προς ικανοποίηση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, όπως ισχυρίζεται ο Αιτητής. Το επίπεδο αυτό δεν τεκμηριώνεται σε οποιαδήποτε περίπτωση. Περαιτέρω, ο Αιτητής δεν υποδεικνύει τις λεπτομέρειες της δήθεν ανεπανόρθωτης βλάβης του και της δυσκολίας απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, το οποίο είναι πολύ σημαντικό στοιχείο και δεν ικανοποιείται με αόριστες και γενικές αναφορές. Η Καθ' ης η Αίτηση επισημαίνει πως δεν είναι απαραίτητο στο μεσοδιάστημα, ως η νόμιμη ιδιοκτήτρια, να αποστερείται τόσο την ιδιοκτησία της, όσο και τους καρπούς της επιτυχίας της, μετά τη νομότυπη έκδοση της υπό κρίση Απόφασης. Το Δικαστήριο, αφότου τηρήθηκε, ως ο Νόμος ορίζει, η προθεσμία για προώθηση του δικαιώματος του Αιτητή να ακουστεί στην κυρίως Αίτηση και εφόσον ικανοποιήθηκε από την προσφερθείσα μαρτυρία, ορθά προχώρησε στην έκδοση Απόφασης. Αντιλαμβάνομαι ότι οι αναφορές του ενόρκως δηλούντα σε κυρίως Αίτηση (βλέπετε και πιο πάνω), αφορούν την Ε85/19 και όχι την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο κυρίως Αίτηση. Ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι ο Αιτητής θα έπρεπε, μετά την επίδοση της κυρίως Αίτησης, είτε να επικοινωνήσει με τους αντίδικους του, είτε να καταχωρήσει Απάντηση ως όφειλε. Εντούτοις, παρέλειψε να το πράξει και οι δικαιολογίες που προβάλλει, αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις του για να καθυστερήσει την παράδοση του μισθίου και να δικαιολογήσει τις παραλείψεις και/ή την αμελή συμπεριφορά του. Τυχόν έγκριση του αιτήματος για αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης, ενώ ο Αιτητής, με τη συμπεριφορά του, έχει καταδείξει τόσο καταφρόνηση της Δικαστικής διαδικασίας, όσο και των δικαιωμάτων της Καθ' ης η Αίτηση, όχι μόνο δεν θα είναι προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης, αλλά θα επιβραβεύσει τον Αιτητή για την περιφρονητική του συμπεριφορά και θα παραβιάσει τα δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση και τη δίκαιη απονομή της Δικαιοσύνης. Ιστορικό: Προσωρινό Διάταγμα: Την 20.12.2019, το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς προσωρινό Διάταγμα ως η παράγραφος Α της υπό εξέταση αίτησης, υπό την αίρεση της καταβολής του ενοικίου και/ή ενδιάμεσου οφέλους για το επίδικο υποστατικό, εκ €350.-, από τον Αιτητή, την πρώτη ημέρα κάθε μήνα, αρχής γενομένης την 1.1.2020, με επτά μέρες χάρη. Περαιτέρω, το Διάταγμα εκδόθηκε με τον όρο της υπογραφής εγγύησης από πλευράς του Αιτητή, ύψους €5.
- Δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, καταχωρίστηκε την 17.12.2019 και μ' αυτήν ο Αιτητής εξαιτείται Απόφασης και/ή Διατάγματος του Δικαστηρίου που να ακυρώνει την Απόφαση ημερομηνίας 8.10.2019, η οποίο εκδόθηκε στην Αίτηση Έξωσης αρ. Ε86/
- Ο Αιτητής δικογραφεί ότι παρέλαβε την Ε86/19 κατά ή περί την 24.6.2019, την παρέδωσε στους δικηγόρους του και έδωσε οδηγίες για την καταχώρηση Απάντησης, μαζί με δέσμη εγγράφων και τα γεγονότα που δικαιολούσαν τη θέση του. Η Εμφάνιση και η Υπεράσπιση ετοιμάστηκαν και στάλθηκαν στη Λευκωσία για καταχώρηση, την 6.9.
- Καταχωρήθηκαν δε την 18.9.
- Εν τω μεταξύ, είχαν ενημερωθεί οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα, από τους δικηγόρους του Αιτητή. Εκδόθηκε όμως Απόφαση ερήμην του Αιτητή στην παρούσα, την 17.9.2019, στα πλαίσια αίτησης για απόφαση ημερομηνίας 2.8.2019 και του επιδόθηκε στις 28.11.
- Ο Αιτητής υποστηρίζει ότι έχει πολύ καλή υπεράσπιση στην Αίτηση Ε86/19, τόσο επί της ουσίας, όσο και επί νομικών σημείων. Ισχυρίζεται ότι δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό ως ενοίκιο και ότι το πρόσωπο που ήγειρε την Ε86/19, δεν νομιμοποιείται, εφόσον είναι συνιδιοκτήτης κατά ½ μερίδιο του επίδικου υποστατικού. Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρισε Απάντηση την 27.1.2020, με την οποία, μεταξύ άλλων, ισχυρίζεται ότι προχώρησε στην απόδειξη της υπόθεσης της καλόπιστα και εφόσον τήρησε τις προθεσμίες που ο Νόμος ορίζει, παραθέτοντας όλες τις πληροφορίες και στοιχεία που ήταν αναγκαία για το Δικαστήριο. Η Υπεράσπιση του Αιτητή είχε καταχωρηθεί εκπρόθεσμα, ενώ δεν δίδεται επαρκής δικαιολογία ως προς την αδυναμία και/ή παράλειψη της καταχώρησης αίτησης για παράταση του χρόνου για την καταχώρηση Υπεράσπισης. Διαδικασία: Με Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 21.7.2020, εγκρίθηκε το αίτημα της Καθ' ης η Αίτηση για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, στα πλαίσια της έντασης στην υπό εξέταση αίτηση. Από το φάκελο της υπόθεσης, φαίνεται ότι εν τέλει δεν καταχωρήθηκε, συμπληρωματική ένορκος δήλωση από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση. Δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες και το Δικαστήριο άκουσε τους ευπαιδεύτους συνήγορους σε αγορεύσεις την 14.9.
- Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και επειδή η υπό εξέταση αποτελεί αίτηση προ της εκδίκασης της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Νομική και δικονομική πτυχή: Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, δυνάμει του Κανονισμού 12(α)[1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και περί Δικαστηρίων Νόμος: Διαταγή 40 και άρθρο 47: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο θεσμό 7 της Διαταγής 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος προνοεί ως ακολούθως: «Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» Είναι η κρίση μου ότι η πιο πάνω διάταξη δεν δύναται να αποτελέσει βάση για τις θέσεις του Αιτητή όπως αυτές φαίνονται στην υπό εξέταση αίτηση, αφού η αναστολή εκτέλεσης που προνοείται αφορά αφενός το χρόνο έκδοσης της απόφασης ή του διατάγματος και αφετέρου, το χρόνο πριν την έκδοση του οποιουδήποτε είδους εντάλματος προς εκτέλεσην (writ). Σημειώνω σ' αυτό το στάδιο, ότι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρισμός ότι έχει εκδοθεί οποιοδήποτε ένταλμα προς το σκοπό εκτέλεσης της Απόφασης στην Ε86/
- Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επίσης στη Διαταγή 40 θεσμός 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Ο Αιτητής προβαίνει σε κάποιους ισχυρισμούς οι οποίοι αφορούν γεγονότα, τα οποία έλαβαν χώραν πριν την έκδοση της Απόφασης στην Ε86/19 και τα οποία δεν κατέστη δυνατόν να θέσει ο Αιτητής ως διάδικος ενώπιον του Δικαστηρίου στο δικόγραφο του. Όμως δεν είχε καταχωρίσει δικόγραφο εμπρόθεσμα και, εν πάση περιπτώσει, ο θεσμός 11 σχετίζεται με την αναστολή εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης ή Διατάγματος όπου έχει καταχωριστεί Έφεση, κάτι που δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284, όπου στη σελίδα 288, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Γ.Μ. Πικής, λέγει: «Αφετέρου, η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40, κ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης, περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις της και τα οποία δεν αφορούν την παρούσα αίτηση. Όπως έχει επισημανθεί στην Stavrou & Another v. Christopoulos
(1985)1 Α.Α.Δ. 449, η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης.» Κρίνω ότι η πιο πάνω διάταξη δεν προσφέρει δικαιοδοτική βάση στο αίτημα του Αιτητή. Η δε Δ.40 θ.15, την οποία επίσης επικαλείται ο Αιτητής, αφορά την έκδοση οδηγιών από το Δικαστήριο, με αναφορά στην εκτέλεση εντάλματος προς το σκοπό εκτέλεσης απόφασης (writ of execution). Συμφυείς εξουσίες: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451 αναφέρονται τα ακόλουθα: «The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself.» Τα πιο πάνω συνάδουν με τη διαπίστωση στην οποία προβαίνω και στη συνέχεια, ότι δηλαδή η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δεν δύναται να καταλήγει στη μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του. Προϋποθέσεις και νομολογία για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων: Εξέταση κυρίως Αίτησης: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Για να οριστικοποιηθεί το προσωρινό Διάταγμα πρέπει να ικανοποιηθώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν οριστικοποιηθεί το Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται κατά το τέλος της υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Άρθρα 6 και 15 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου: Η κυρίως Αίτηση με τον ως άνω αριθμό και τίτλο, υπέχει θέση Αγωγής έναντι της υπό εξέταση αίτησης. O περί Ενοικιοστασίου Νόμος, Ν. 23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ρητά τις περιπτώσεις στις οποίες δυνατόν να ακυρωθεί, αναθεωρηθεί ή τροποποιηθεί προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, τι πρέπει να αποδειχθεί και ποιες συνέπειες ή δικαιώματα απορρέουν από την ακύρωση, ή αναθεώρηση (βλέπετε άρθρα 6 και 15 του Νόμου). Σύμφωνα με την αυθεντία Μιχαηλίδου v. Μακρίδη
(1995)1 Α.Α.Δ. 679, το άρθρο 6 καλύπτει την περίπτωση αναθεώρησης ή τροποποίησης διατάγματος ανάκτησης κατοχής, ενώ ακόμα ο ενοικιαστής κατέχει το μίσθιο. Όταν υλοποιηθεί η έξωση και επιδιώκεται αποζημίωση για ζημιά του ενοικιαστή λόγω της έξωσης, τότε πρέπει να γίνει επίκληση του άρθρου
- Ο Αιτητής πρέπει να καταδείξει ότι έχει καλή υπόθεση επί τη βάσει ενός ή περισσοτέρων από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 6 του Ν. 23/
- Με την κυρίως Αίτηση του, φαίνεται εκ πρώτης όψεως, ότι ο Αιτητής επικεντρώνεται ουσιαστικά στους λόγους που αφορούν στα εδάφια (β) και (δ), τα οποία προνοούν ως ακολούθως: «Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τα ακολούθους περιπτώσεις: (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή η απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους. (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του.» Εδάφιο (β): Τονίζω πρωτίστως ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. Η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δεν δύναται να καταλήγει στην μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του για τον έλεγχο της ορθότητας της απόφασης του και/ή την εξέταση ισχυρισμών που έπρεπε να είχαν εγερθεί ως υπεράσπιση (βλέπετε σχετικά σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451, πιο πάνω). Ο σκοπός του άρθρου 6 είναι η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση απόφασης του Δικαστηρίου από το ίδιο το Δικαστήριο, σε περίπτωση που αποδεικνύονται τα όσα αναφέρονται σε ένα τουλάχιστον από τα εδάφια του άρθρου. Τίποτε απ' αυτά δεν συνεπάγεται τον έλεγχο του κατά πόσον το Δικαστήριο ορθά εφάρμοσε το Νόμο, ορθά έκρινε τη μαρτυρία, οι προϋποθέσεις του Νόμου πληρούνταν και ελήφθησαν υπόψη όλα όσα έπρεπε να ληφθούν υπόψη. Όλα αυτά εμπίπτουν στη δικαιοδοσία Εφετείου και όχι του ιδίου του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Έρεισμα για τη ρηθείσα θέση βρίσκω στην ίδια την νομοθεσία και στις αυθεντίες Kennedy Hotels Ltd. v. Georghiou
(1982)2 J.S.C. 173 και Savvides v. Boscovits
(1965)1 C.L.R. 116. Για σκοπούς ευκολότερης κατανόησης, σημειώνω ότι τα άρθρα 6 και 15 του Νόμου 23/83 απαντώνται, με παρόμοιο ή πανομοιότυπο λεκτικό, στο Rent (Control) Law, Cap. 86, ως άρθρα 14 και 21, στο Rent Control (Business Premises) Law 1961, Νόμος 17/61, ως άρθρα 5 και 13 και στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1975, Ν. 36/75, άρθρα 5 και 19, αντίστοιχα. Με τη δεύτερη αυθεντία πιο πάνω, κατέστη ξεκάθαρο ότι, κάτω από το άρθρο 5 του Νόμου 17/61, η εξουσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου ουδόλως επηρεάζει τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι περιπτώσεις στις οποίες το πρωτόδικο Δικαστήριο δύναται να αναθεωρήσει ή παραμερίσει δική του απόφαση, δεν αποτελούν λόγους έφεσης. Εκ πρώτης όψεως, από τα ενώπιον μου τεθέντα, διαφαίνεται κάποια πιθανότητα να υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση αναφορικά με ψευδείς παραστάσεις ή ουσιώδες λάθος εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, στα πλαίσια της Ε86/2019, αναφορικά με το ύψος του πληρωτέου ενοικίου. Αυτή η διαπίστωση σημειώνεται με επιφύλαξη, εκ του πρωίμου σταδίου στο οποίο γίνεται και εκ του γεγονότος ότι έχουν δοθεί περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με το ύψος οποιουδήποτε οφειλόμενου ή και πληρωθέντος ποσού ως ενοίκια, στην αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου, παρά στη μαρτυρία του Αιτητή. Το Δικαστήριο διαπιστώνει μόνο ότι υπάρχει ζήτημα προς συζήτηση αναφορικά με τη συγκεκριμένη πτυχή, εκ πρώτης όψεως, το οποίο θα εξεταστεί στα πλαίσια της κυρίως Αίτησης. Θέματα τα οποία εγείρονται και/ή δικογραφούνται στην κυρίως Αίτηση και σχετίζονται με ισχυρισμούς στην υπό εξέταση αίτηση και την ένσταση, σχετικά με τη συμπεριφορά δικηγόρων μεταξύ των, δεν θα εξεταστούν από το Δικαστήριο, τουλάχιστον σ' αυτό το στάδιο. Εδάφιο (δ): Ο Αιτητής πρέπει να καταδείξει ότι η απουσία του στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου στην Αίτηση Ε86/19 πριν την έκδοση της απόφασης, δεν οφειλόταν σε οιανδήποτε παράλειψη ή αμέλεια εκ μέρους του. Περαιτέρω, σε Αιτήσεις για αναθεώρηση αποφάσεων ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ουδόλως λαμβάνεται υπόψη εάν ο Καθ' ου η Αίτηση στην πρώτη υπόθεση, έχει ή όχι καλή υπεράσπιση. Η Δ.17 θ.10 δεν τυγχάνει εφαρμογής σε διαδικασία ως η παρούσα, ούτε και η σχετική νομολογία (δηλαδή, μεταξύ άλλων, οι αυθεντίες Evans v. Bartlam
(1937)1 All ER 646, Βίκα Πίκα Ντίσκο κ.α. v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ
(1997)1 Α.Α.Δ.28). Στην περί Ενοικιοστασίου Νομοθεσία και Κανονισμούς επί του θέματος της καταχώρισης Απάντησης, δηλαδή υπεράσπισης, ο Κανονισμός 8(α) είναι ξεκάθαρος και δεν επιδέχεται ερμηνείας. Η προθεσμία που τάσσεται είναι υποχρεωτική. Η επιλογή ενός Καθ' ου η Αίτηση συνίσταται στην καταχώριση, ή μη, Απάντησης και στη καταβολή ή μη παντός οφειλομένου ποσού. Οι προθεσμίες τάσσονται για να τηρούνται. Αυτό συνάδει και με το γεγονός ότι η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου είναι συνοπτική (Καν. 3(στ)). Ο Καθ' ου η Αίτηση μπορεί να καταχωρήσει Απάντηση εντός 14 ημερών και/ή να καταβάλει τα υπ' αυτού οφειλόμενα ενοίκια, αν αυτό ισχύει, εντός 14 ημερών. Δεν προβλέπεται η καταχώρηση Εμφάνισης ή Ειδοποίησης ή άλλως πως. Αν δεν το πράξει, ο Αιτητής δύναται να καταχωρήσει Αίτηση για απόφαση δυνάμει του Καν. 12(α) και της Δ.26 θ.7, η οποία μπορεί να είναι μονομερής δυνάμει της Δ.48 θ.8
(1)(y) και να μη συνοδεύεται από ένορκη δήλωση δυνάμει της Δ.48 θ. 8
(2). Υπάρχει επίσης η δυνατότητα υποβολής αιτήματος υπό του Καθ' ου η Αίτηση, για την παράταση του χρόνου των 14 ημερών με την άδεια του Δικαστηρίου και αφού υποδειχθεί λόγος για την παράταση. Ο Αιτητής στην παρούσα, πρέπει να καταδείξει ότι η απουσία του στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου στην Αίτηση Ε86/19 πριν την έκδοση της απόφασης, δεν οφειλόταν σε οποιαδήποτε παράλειψη ή αμέλεια εκ μέρους του. Από τα ενώπιον μου τεθέντα, εκ πρώτη όψεως, φαίνεται ότι υπήρξε παράλειψη εκ μέρους του Αιτητή στην παρούσα, εξ' ου και η έκδοση ερήμην απόφασης εναντίον του, επί τη βάσει μονομερούς αίτησης για απόφαση. Ο ίδιος λέγει ότι η κυρίως Αίτηση Ε86/2019 του επιδόθηκε στις 24.6.
- Η περίοδος των 14 ημερών, την οποία τάσσουν οι περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί και γίνεται σχετική αναφορά στο σώμα εναρκτήριας Αίτησης, εξέπνευσαν στις 8.7.
- Είναι πάντοτε υποχρέωση του ιδίου του διαδίκου να βεβαιώνεται ότι οι προθεσμίες που τάσσονται, είτε από τον Νόμο και τους Κανονισμούς, είτε από το Δικαστήριο, τηρούνται, αφού ο διάδικος είναι υπόλογος για τις προθεσμίες αυτές και είναι υποχρέωση του να δείχνει ενδιαφέρον για το στάδιο στο οποίο ευρίσκεται η υπόθεση του ανά πάσα στιγμή. Είναι η κρίση μου ότι ο σκοπός του νομοθέτη όταν θεσπιζόταν το εδάφιο (δ) ήταν η παροχή ευκαιρίας σε διάδικο να ακυρώσει απόφαση του Δικαστηρίου που εκδόθηκε εναντίον του, όταν αυτός έπραξε ότι ήταν δυνατόν υπό το φως των προσωπικών του περιστάσεων να εμφανιστεί ή εκπροσωπηθεί σε υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου ή να εξοφλήσει την οφειλή του και αυτό δεν κατέστη δυνατόν, ή όπου ήταν παντελώς αδύνατον ή εξαιρετικά δύσκολο για το διάδικο, έστω να λάβει μέτρα ή να προνοήσει για την εμφάνιση ή εκπροσώπηση του ενώπιον του Δικαστηρίου σύμφωνα με τους Κανονισμούς ή την εξόφληση οφειλόμενου ποσού. Οι ισχυρισμοί της Καθ' ης η Αίτηση στην ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση, οι οποίοι αμφισβητούν ικανοποιητικά τις θέσεις του Αιτητή σχετικά με τη μη εμφάνιση του και τη μη καταχώρηση Απάντησης στην Ε86/19, δεν έχουν αντικρουστεί με άλλη μαρτυρία και έχουν παραμείνει αναντίλεκτοι. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι ο Αιτητής ουσιαστικά, προβάλλει υπεράσπιση στην Αίτηση Έξωσης Ε86/19 και η προσπάθεια του είναι να πείσει ότι η υπεράσπιση αυτή είναι καλή και βάσιμη. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο με βάση το άρθρο
- Η υπόθεση εκείνη έχει διεκπεραιωθεί. Οτιδήποτε εγείρεται σε σχέση με υπεράσπιση του Αιτητή σ' εκείνη την υπόθεση, δυνατόν να εξεταστεί στα πλαίσια Έφεσης ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Σε Αιτήσεις της φύσεως της κυρίως Αίτησης, το Δικαστήριο εξετάζει εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις των εδαφίων του άρθρου
- Καμία απ' αυτές δεν αφορά την ύπαρξη καλής υπεράσπισης στην προηγούμενη υπόθεση. Είναι η κρίση μου ότι, εκ πρώτης όψεως, η κυρίως Αίτηση δεν εγείρει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία αναφορικά μ' αυτή τη πτυχή και ότι δεν υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου: Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)[2], όσο και την νομολογία που την ερμηνεύει, καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides
(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits
(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.
(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher
(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas
(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201), Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042). Έχω ήδη αποφανθεί επί των δύο πρώτων προϋποθέσεων (βλέπετε πιο πάνω), οι οποίες κρίνεται ότι εκ πρώτης όψεως, δεν ικανοποιούνται αναφορικά με το λόγο ακύρωσης ο οποίος εδράζεται επί του άρθρου 6(δ). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, παραπέμπω στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης
(1979)1 ΑΑΔ 231)». Οι αναντίλεκτες θέσεις της Καθ' ης η Αίτηση ήταν ουσιαστικές αναφορικά με τη μη οριστικοποίηση του προσωρινού Διατάγματος. Στέκομαι ιδιαίτερα στη διαπίστωση ότι, ο ίδιος ο Αιτητής, τόσο στην κυρίως Αίτηση, όσο και στην υπό εξέταση αίτηση, δικογραφεί και αναφέρει πως η Αίτηση Ε86/19 του επιδόθηκε στις 24.6.2019, ότι δεν καταχώρισε Απάντηση εντός 14 ημερών από την επίδοση της. «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του» (βλέπετε T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Κρίνω ότι αν δεν οριστικοποιηθεί το προσωρινό Διάταγμα, δεν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Σε περίπτωση που ο Αιτητής απωλέσει την κατοχή του επίδικου υποστατικού, έχει το δικαίωμα διεκδίκησης αποζημιώσεων δυνάμει του άρθρου 15 (βλέπετε πιο πάνω) και, εάν πετύχει την έκδοση απόφασης υπέρ του, τη δυνατότητα εκτέλεσης της εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, αφ' ης στιγμής αυτή διαθέτει ακίνητη περιουσία στη Δημοκρατία. Σχετικά με τους ισχυρισμούς του Αιτητή ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι η μοναδική ιδιοκτήτρια του επίδικου υποστατικού, αυτοί αποτελούν λόγους Έφεσης και όχι αντικείμενο εξέτασης σε Αιτήσεις της φύσεως της κυρίως Αίτησης, αφού έχουν κριθεί ή πρέπει να έχουν κριθεί, από το Δικαστήριο στα πλαίσια της Αίτησης Ε86/2019. Περαιτέρω, κρίνω ότι δεν είναι εύλογο και δίκαιο να οριστικοποιηθεί το μονομερώς εκδοθέν προσωρινό Διάταγμα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ της διατήρησης της κατάστασης (status quo) ως είχε μετά την έκδοση της Απόφασης στην Ε86/19 και πριν την έκδοση του προσωρινού Διατάγματος. Το ισοζύγιο του βολικού κρίνεται με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον ουσιώδη χρόνο, στοιχεία (βλέπετε σχετικά Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.,
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Απόφαση: Για όλους τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω, η ένσταση επιτυγχάνει και η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται. Το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 20.12.2019, ακυρώνεται. Τα έξοδα της υπό εξέταση αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης στην Αίτηση Ε86/19, ήτοι €2.000 - €10.000. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12 (α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμού αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] 32
(1)«Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστατικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο