MYLORDOS TRADING LTD ν. CCSRE REAL ESTATE COMPANY LTD, Αίτηση Αρ.: Κ42/19, 24/1/2020

(2)συνεχόμενων καταστημάτων και/ή υποστατικών επί της Λεωφ. ΧΧΧ 138, τοποθεσία Άμμος, στον Στρόβολο στην επαρχία Λευκωσίας, ανασταλεί μέχρι νεοτέρων διαταγών του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την τελική εκδίκαση της κυρίως αίτησης των πιο πάνω Αιτητών για την ακύρωση και/ή παραμερισμό (set aside) και/ή αναστολή της εκδοθείσας απόφασης ημερομηνίας 20/02/2019 στην αίτηση Ε132/2018 του παρόντος Δικαστηρίου. (Γ) Οποιαδήποτε άλλη διαταγή ή θεραπεία. (Δ) Τα έξοδα της παρούσης αίτησης πλέον Φ.Π.Α.» Η υπό εξέταση αίτηση στηρίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρο 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/1960, άρθρα 32 και 47, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1983, Ν. 23/83, άρθρα 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 11, 13, 15, 16, 27, 29, 30, 31 και 34, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.34 θ.5, Δ.42Α θθ.1 και 2, Δ.43Α θ.1

(2), Δ.48 θθ.1-9, Δ.39 θθ.1-2, Δ.40 θθ.1, 2-14, Δ.41, Δ.44 και Δ.64, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 11 και 12, στις αρχές του Κοινοδικαίου, του Δικαίου της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η υπό εξέταση αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. ΧΧΧ Αγαθαγγέλου, από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο μόνος διευθυντής των Αιτητών στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση και γνωρίζει καλά και προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης. Όταν την 27.9.2018 επιδόθηκε επιστολή ημερομηνίας 24.9.2018 των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση, ο ενόρκως δηλών επικοινώνησε τηλεφωνικώς με την εταιρεία Altamira Asset Management και μίλησα με κάποιον Ηλία και κάποια Κωνσταντίνα, στους οποίους είπε ότι το ποσό που αναφέρεται στην πιο πάνω επιστολή τους, δεν είναι ορθό, ότι το μηναίο ενοίκιο ανερχόταν στο ποσό των €535.- και όχι €575.- και ότι θα πρόβαινε στην πληρωμή οποιουδήποτε ποσού που πραγματικά οφείλετο. Ο κ. Ηλίας είπε στον κ. Αγαθαγγέλου ότι θα το εξέταζε και θα τον ενημέρωνε, κάτι που δεν έκανε. Στις 12.10.2018, ο κ. Αγαθαγγέλου πλήρωσε το ποσό των €3.137,76 και ενημέρωσε για την πληρωμή τον κ. Ηλία τηλεφωνικά και ότι περίμενε απάντηση αναφορικά με το μηνιαίο ενοίκιο και την πραγματική διαφορά στο οφειλόμενο ποσό. Όταν την 14.11.2018 επιδόθηκε η Αίτηση, προσπάθησε να μιλήσει τηλεφωνικώς με τον κ. Ηλία. Μίλησε με κάποια λειτουργό της Altamira (δεν κατέστη δυνατό να βρεθεί από σημειώσεις του το όνομα της) και του είπε ότι δεν εργάζεται πλέον ο κ. Ηλίας στο Τμήμα. Ο ενόρκως δηλών της ανέφερε την υπόθεση του και εκείνη τον παρέπεμψε να μιλήσει με τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση. Ο κ. Αγαθαγγέλου λέγει ότι επικοινώνησε αμέσως τηλεφωνικά με τους δικηγόρους και αφού ανέφερε σε μία δικηγόρο του γραφείου την υπόθεση του (δεν κατέστη δυνατό να βρεθεί το όνομα της από τις σημειώσεις του), εκείνη του είπε ότι εάν πληρώσει τα τότε οφειλόμενα ενοίκια, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Στη συνέχεια, επικοινώνησε με την Altamira και την κα. ΧΧΧ Καραγιώργη, Λειτουργό στο Τμήμα Ενοικιάσεων και την ενημέρωσε ότι το ποσό που οι Αιτητές αιτούνται ως οφειλόμενο στην Αίτηση τους, η οποία του επιδόθηκε στις 14.11.2018, δεν είναι ορθό, καθότι μετά την λήψη της επιστολής των πιο πάνω δικηγόρων ημερομηνίας 24.9.2018, κατεβλήθη στις 12.10.2018 το ποσό των €3.137,76 και επίσης, είχαν μια διαφορά για το ύψος του μηναίου ενοικίου που ήταν €535.- και όχι €575.- Ο κ. Αγαθαγγέλου ενημέρωσε τη Λειτουργό ότι θα πρόβαινε άμεσα στην πληρωμή προς τους Καθ' ων η Αίτηση του επιπλέον ποσού €2.091,84, προς εξόφλησην των ενοικίων. Ούτως έπραξε στις 15.11.

1. Η κα. Καραγιώργη του είπε ότι θα κοιτάξει το θέμα και θα τον ενημερώσει, πράγμα που δεν έπραξε. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι το συνολικό ποσό το οποίο οι Αιτητές κατέβαλαν μέχρι τις 15.11.2018, δηλαδή μια ημέρα μετά την επίδοση της Αίτησης Ε132/2018, ήταν €5.265,60, το οποίο αντιπροσώπευε τα οφειλόμενα ενοίκια μέχρι την 31.8.
2. Το ποσό που ζητούσαν οι Καθ' ων η Αίτηση με την Αίτηση τους, ήταν €5.723,
3. Η διαφορά είναι €457,54, ποσό που δεν ήταν οφειλόμενο και πρόκυπτε από το ισχυριζόμενο μηνιαίο ενοίκιο των €575.- το οποίο ζητούσαν οι Καθ' ων η Αίτηση και το οποίο διέφερε από το πραγματικά οφειλόμενο μηνιαίο ενοίκιο εκ €535.- που οι Αιτητές κατέβαλλαν από το 2013, δυνάμει προφορικής συμφωνίας τους με το Γραμματέα - Γενικό Διευθυντή της Σ.Π.Ε. ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ΛΤΔ, τότε ιδιοκτητών των επίδικων καταστημάτων, κ. ΧΧΧ Σταύρου. Είναι η θέση του κ. Αγαθαγγέλου ότι εντός της προθεσμίας των 14 ημερών από την επίδοση στους Αιτητές της Αίτησης Ε132/2018, παν ποσό το οποίο οφείλετο, είχε καταβληθεί από τους Αιτητές. Σε συνέχεια της πιο πάνω επικοινωνίας, απέστειλε στην κα. ΧΧΧ e-mail ημερομηνίας 16.11.2018, στο οποίο επισύναψε αντίγραφο της επιταγής 12.10.2018, με σημειωμένη τη σφραγίδα κατάθεσης της Τράπεζας Κύπρου, για το ποσό των €3.137,76 και την επιταγή ημερομηνίας 13.11.2018, με σημειωμένη τη σφραγίδα κατάθεσης της Τράπεζας Κύπρου, για το ποσό των €2.091,
4. Λόγω των πιο πάνω πληρωμών και επανειλημμένων επικοινωνιών που είχε, θεώρησε ότι η υπόθεση είχε διευθετηθεί ή τουλάχιστον θα διευθετείτο και έκρινε ότι δεν χρειαζόταν να καταχωρήσει εμφάνιση και Απάντηση στην πιο πάνω Αίτηση. Όταν στη συνέχεια επιδόθηκε στις 2.4.2019, η Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20.2.2019, ο ενόρκως δηλών επικοινώνησε άμεσα με την Altamira, ζητώντας να μιλήσει με κάποιον υπεύθυνο για την υπόθεση του. Μίλησε με την κα. ΧΧΧ Σπασιή, Ανώτερη Λειτουργό στο Τμήμα Ανάκτησης Ενοικίων της Altamira Asset Management, της ανέφερε τις προηγούμενες επικοινωνίες του και πληρωμές που έγιναν και της ζήτησε να λάβει επικαιροποιημένη Κατάσταση Λογαριασμού σε σχέση με τις πληρωμές των μηνιαίων ενοικίων. Η κα. Σπασιή, σε απάντηση της μέσω e-mail ημερομηνίας 8.4.2019, απέστειλε στον κ. Αγαθαγγέλου Κατάσταση Λογαριασμού ημερομηνίας 3.4.2019 και του ζήτησε να την ενημερώσει «εάν υπάρχουν άλλες καταθέσεις ενοικίων που δεν είναι περασμένες στην μερίδα σας, να μας προωθηθούν». Μετά από το πιο πάνω e-mail, ο κ. Αγαθαγγέλου διαπίστωσε ότι δεν αποδέχονταν πως το μηνιαίο ενοίκιο ανέρχεται στο ποσό των €535.- το οποίο ήταν το ενοίκιο που πλήρωνε από το 2013, αλλά επέμεναν ότι το μηνιαίο ενοίκιο από την ημέρα που ανέλαβε η Altamira, ανέρχεται σε €575.- Ρώτησε την κα. Σπασιή εάν με την πληρωμή του και της ισχυριζόμενης απ' αυτούς διαφοράς του ενοικίου, θα έκλεινε η υπόθεση και του απάντησε θετικά, ενημερώνοντας ότι μπορούν να κάνουν και νέο συμβόλαιο. Ως εκ τούτου, ο κ. Αγαθαγγέλου προχώρησε στην πληρωμή όλων των ενοικίων μέχρι και τέλος Απριλίου 2019, συμπεριλαμβανομένης της πιο πάνω διαφοράς ενοικίου για τη ζητηθείσα περίοδο. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι, σε νέα επικοινωνία με την κα. Σπασιή, ότι προχώρησε με τις πιο πάνω πληρωμές, της απέστειλε με e-mail στις 15.4.2019 όλες τις πληρωμές που έκαμε, οι οποίες δεν υπήρχαν στην Κατάσταση Λογαριασμού ημερομηνίας 3.4.2019, ως ακολούθως: - Επιταγή ημερομηνίας 2.2.2019 υπ' αριθμόν ΧΧΧΧ1890 για το ποσό των €1.045,
5. - Επιταγή ημερομηνίας 2.4.2019 υπ' αριθμόν ΧΧΧΧ1898 για το ποσό των €1.045,
6. - Επιταγή ημερομηνίας 3.4.2019 υπ' αριθμόν ΧΧΧΧ1899 για το ποσό των €1.045,
7. - Επιταγή ημερομηνίας 12.4.2019 υπ' αριθμόν ΧΧΧΧ8152 για το ποσό των €1.329,
8. Η κα. Σπασιή τον διαβεβαίωσε τηλεφωνικώς, πως με την εξόφληση των πιο πάνω, δεν θα προχωρούσαν με την υπόθεση στο Δικαστήριο και ότι θα του έστελναν νέο ενοικιαστήριο έγγραφο. Σε μεταγενέστερη συνομιλία τους, του ανέφερε πως δεν θα ήταν προς το συμφέρον του η υπογραφή νέου ενοικιαστηρίου εγγράφου και του επανέλαβε ότι ενόσω καταβάλλει τα ενοίκια, να μην ανησυχεί. Λέγει ακόμα ότι, πως πληροφορείται από τους δικηγόρους του, κατόπιν έρευνας τους στο φάκελο του Δικαστηρίου την 10.10.2019, πως κατά την 20.2.2019, ημερομηνία έκδοσης του Διατάγματος ερήμην των Αιτητών, η Κατάσταση Λογαριασμού ημερομηνίας 9.1.2019 η οποία παρουσιάστηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση προς υποστήριξη της μονομερούς αίτησης τους για απόφαση, παρουσίαζε ως ισχυριζόμενο οφειλόμενο υπόλοιπο δεδουλευμένων ενοικίων μέχρι το Δεκέμβριο 2018, το ποσό των €2.218,82, ενώ η εκδοθείσα Απόφαση είναι για το ποσό των €5.723,14 ως ενοίκια για τους μήνες Νοέμβριο 2017 μέχρι Αύγουστο
9. Στις 7.10.2019, τον πληροφόρησε ο πεθερός του, κ. ΧΧΧ Θεοφάνους, ότι τηλεφώνησε στο κατάστημα ο Δικαστικός επιδότης και του ζήτησε να εκκενώσουν τα καταστήματα εντός δύο ημερών, για να έρθει να παραλάβει τα κλειδιά καθότι, υπάρχει ένταλμα ανάκτησης κατοχής για εκτέλεση. Την επόμενη ημέρα, ο κ. Αγαθαγγέλου επικοινώνησε τηλεφωνικά με το Δικαστικό επιδότη, οποίος τον πληροφόρησε ότι υπάρχει Απόφαση Δικαστηρίου ημερομηνίας 4.7.2019 εναντίον των Αιτητών και ότι θα πήγαινε σε δύο ημέρες να παραλάβει τα κλειδιά, αφού άδειαζαν τα καταστήματα. Ο ενόρκως δηλών πανικοβλήθηκε και την ίδια μέρα, προσπάθησε να επικοινωνήσει τηλεφωνικώς με Λειτουργούς της Altamira Asset Management και συγκεκριμένα, με την κα. ΧΧΧ Σπασιή, αλλά η κα. ΧΧΧ Νεοφύτου που απάντησε το τηλέφωνο, αφού την ενημέρωσε για το θέμα που προέκυψε με τον Δικαστικό επιδότη και ότι πρόκειται περί λάθους εφόσον είχε εξοφλήσει όλα τα οφειλόμενα ενοίκια, του ανέφερε ότι η κα. ΧΧΧ Σπασιή δεν εργάζεται πλέον στην Altamira Asset Management, μεταφέρθηκε στην ΚΕΔΙΠΕΣ και ότι θα ελέγξει το θέμα και θα τον πληροφορήσει. Μέχρι σήμερα, ο κ. Αγαθαγγέλου δεν έχει πάρει οποιαδήποτε απάντηση. Ο κ. Αγαθαγγέλου ισχυρίζεται ότι, ακολούθως, τηλεφώνησε στην ΚΕΔΙΠΕΣ και ζήτησε να μιλήσει με την κα. ΧΧΧ Σπασιή. Της υπενθύμισε την υπόθεση και τον παρέπεμψε να μιλήσει με τον υπεύθυνο στην Altamira Asset Management, κ. Αραούζο. Πήρε εκ νέου τηλέφωνο την κα. ΧΧΧ Νεοφύτου και ζήτησε να μιλήσει με τον κ. Αραούζο. Η κα. Νεοφύτου του έδωσε το προσωπικό τηλέφωνο του κ. Αραούζου στην Altamira Asset Management. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι τηλεφώνησε αμέσως, πολλές φορές, χωρίς καμία ανταπόκριση και έτσι πήρε ξανά την κα. ΧΧΧ Νεοφύτου, αναφέροντας της ότι θέλει να επισκεφθεί τα γραφεία τους για να συναντήσει προσωπικά τον κ. Αραούζο και να του εξηγήσει ότι πρόκειται περί λάθους. Η κα. Νεοφύτου του είπε ότι αυτό δεν είναι δυνατό. Αφού αντιλήφθηκε ότι δεν μπορούσε να επικοινωνήσει πλέον με κανένα στην Altamira, ο κ. Αγαθαγγέλου απέστειλε e-mail στις 8.10.2019, με επισυνημμένες επιταγές. Επικοινώνησε για πρώτη φορά με τους δικηγόρους του στις 9.10.2019 και τους έδωσε οδηγίες για καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης και της Αίτησης Παραμερισμού της εκδοθείσας εναντίον της Αιτήτριας εταιρείας απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20.2.
10. Είναι η θέση του ότι δεν έχουν επιδείξει οποιαδήποτε ασέβεια προς το Δικαστήριο και γενικά, στις Δικαστικές διαδικασίες, καθότι ειλικρινώς είχε επανειλημμένως την εντύπωση ότι οι Δικαστικές διαδικασίες είχαν τερματιστεί ή τουλάχιστον, θα τερματίζονταν και συνέχιζε να καταβάλλει το μηνιαίο ενοίκιο και να διεξάγει την επιχείρηση της εταιρείας στα καταστήματα. Τα αιτούμενα Διατάγματα θα πρέπει να δοθούν ώστε να αποτραπούν οι καταστροφικές συνέπειες στην Αιτήτρια εταιρεία από τυχόν εκτέλεση και μ' αυτό τον τρόπο, να της δοθεί το δικαίωμα να ακουστεί από το Δικαστήριο. Πρέπει να ανασταλεί η εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, καθότι πρέπει να διατηρηθεί το status quo ante και καθότι, εάν δεν εκδοθεί, θα προκληθούν στους Αιτητές και στον ίδιο προσωπικά, ανεπανόρθωτες ζημιές που δεν θα μπορούν να υπολογιστούν, πόσο μάλλον να αποκατασταθούν, στο μέλλον. Εάν εκτελεστεί το ένταλμα ανάκτησης κατοχής, δεν θα μπορεί να λειτουργεί η εταιρεία η οποία διατηρεί στα καταστήματα κάβα αλκοολούχων ποτών από κατά ή περί το 2007 και έχει επενδύσει σ' αυτά χρηματικό ποσό πέραν των €50.000 για τον εξοπλισμό της κάβας, για τα εμπορεύματα της και/ή για επιδιορθώσεις στα επίδικα καταστήματα. Η δε έκδοση του αιτούμενου προσωρινού Διατάγματος, είναι κατεπείγουσα καθότι οι Αιτητές καλούνται όπως παραδώσουν ελευθέρα και κενή κατοχή το αργότερο μέχρι την 1.11.2019, ως η ειδοποίηση του Δικαστικού επιδότη ημερομηνίας 21.10.
11. Ο ενόρκως δηλών επιχειρηματολογεί επίσης ότι θα δοθεί πολύ άσχημη εντύπωση στους πελάτες της εταιρείας και θα υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές όσον αφορά την φήμη, πελατεία και εμπορική εύνοια της, ειδικά αυτή την εποχή καθότι πλησιάζουν οι εορτές των Χριστουγέννων στις οποίες βασίζει περίπου το 70% του κύκλου εργασιών της. Αντίθετα, ουδεμία ζημιά θα προκληθεί στους Καθ' ων η Αίτηση αφού αυτή θα συνεχίσουν να λαμβάνουν το ενοίκιο, ως συνέβαινε μέχρι σήμερα. Ο κ. Αγαθαγγέλου καταγράφει επίσης πληρωμές που έγιναν από την Αιτήτρια, από 2.5.2019 μέχρι και το ενοίκιο του Οκτωβρίου 2019: - Επιταγή ημερομηνίας 2.5.2019 υπ' αριθμό ΧΧΧΧ8154 για το ποσό των €562,
12. - Επιταγή ημερομηνίας 30.6.2019 υπ' αριθμό ΧΧΧΧ8163 για το ποσό των €562,
13. - Επιταγή ημερομηνίας 25.7.2019 υπ' αριθμό ΧΧΧΧ8168 για το ποσό των €562,
14. - Επιταγή ημερομηνίας 26.8.2019 υπ' αριθμό ΧΧΧΧ8177 για το ποσό των €562,
15. - Επιταγή ημερομηνίας 30.9.2019 υπ' αριθμό ΧΧΧΧ8186 για το ποσό των €562,
16. - Επιταγή ημερομηνίας 10.10.2019 υπ' αριθμό ΧΧΧΧ8189 ποσό €562,
17. Ο ενόρκως δηλών ζήτησε από τους Καθ' ων η Αίτηση όπως του αποστείλουν επικαιροποιημένη Κατάσταση Λογαριασμού και δεν το έπραξαν. Εκ των ανωτέρω, φαίνεται ότι οι Αιτητές έχουν καλή και συζητήσιμη υπόθεση. Βάσει των αρχών της Επιείκειας, πρέπει να εγκριθεί η παρούσα αίτηση και να χορηγηθούν τα αιτούμενα Διατάγματα. Το ισοζύγιο της Δικαιοσύνης κλείνει προς το όφελος των Αιτητών, οι οποίοι χωρίς να έχουν προβεί σε οτιδήποτε το μεμπτό, έχουν καταληφθεί εξ' αποίνης και κινδυνεύουν να εκδιωχθούν από τα καταστήματα στα οποία ασκούν την εργασία τους για πάνω από 10 χρόνια, τη στιγμή που έχουν καταβάλει κανονικά όλα τα μηνιαία ενοίκια, συμπεριλαμβανομένου και του μηνός Οκτωβρίου
18. Ιστορικό: Δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρήθηκε την 22.10.2019 και μ' αυτήν η Αιτήτρια εταιρεία εξαιτείται ως ακολούθως: «
19. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να ακυρώνεται και/ή να παραμερίζεται παντελώς την απόφαση και διάταγμα εξώσεως και παραδόσεως ελευθέρας κατοχή του υποστατικού και/ή των δύο Καταστημάτων επί του ακινήτου με αρ. εγγραφής 7/1ΧΧ6 Φ/Σχ. 21/61Ε2, Τμήμα 7, τεμάχιο 1ΧΧ7, επί της Λεωφόρου ΧΧΧ 138, τοποθεσία Άμμος, στον Στρόβολο στην επαρχία Λευκωσίας και/ή η απόφαση που εκδόθηκαν εναντίον των Αιτητών στην απουσία των και προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση στα πλαίσια της υπόθεσης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας με αριθμό Ε132/
21. Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η αναστολή της εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής που εξεδόθει προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών στην απουσία των στα πλαίσια της αίτησης Ε132/2018 μέχρι της τελικής εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης και/ή αίτησης και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του δικαστηρίου.
22. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει την ακύρωση και/ή τροποποίηση των επιδικασθέντων ποσών εις την εκδοθείσα στην αίτηση αρ. Ε132/2018 στην απουσία των Απόφαση ημερομηνίας 20/02/2019 καθότι επιδικάστηκαν συνεπεία ουσιώδους λάθους και/ή δεν στηρίζονται στην προσαχθείσα μαρτυρία.
23. Οποιαδήποτε περαιτέρω απόφαση ή διάταγμα ήθελε κρίνει ορθό και δίκαιο το Σεβαστό Δικαστήριο.
24. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Η Αιτήτρια εταιρεία περιγράφει την ιδιότητα της ως θέσμια ενοικιάστρια ενοικιάστρια των επίδικων υποστατικών και/ή των δύο συνεχόμενων καταστημάτων επί του ακινήτου με αρ. εγγραφής 7/1ΧΧ6 Φ/Σχ. 21/61Ε2, Τμήμα 7, Τεμάχιο 1ΧΧ7, επί της Λεωφόρου ΧΧΧ 138, τοποθεσία Άμμος, στο Στρόβολο στην Επαρχία Λευκωσίας. Διατηρεί κάβα αλκοολούχων ποτών στα επίδικα από κατά ή περί το 2007 και έχει επενδύσει σ' αυτά χρηματικό ποσό πέραν των €50.000 για τον εξοπλισμό της κάβας και τα εμπορεύματα της. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η απουσία της στην Αίτηση υπό των Καθ' ων η Αίτηση με αρ. Ε132/2018, οφείλεται στις παραστάσεις των Καθ' ων η Αίτηση και/ή σε απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων. Ισχυρίζεται ακόμα ότι το Διάταγμα και η απόφαση ημερομηνίας 20.2.2019 επιτεύχθηκε συνεπεία ουσιώδους λάθους. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι εντός της προθεσμίας των 14 ημερών από την επίδοση της Αίτησης Ε132/2018, παν ποσό το οποίο οφειλόταν, είχε καταβληθεί. Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν Απάντηση την 4.12.2019 και μ' αυτήν, μεταξύ άλλων, εγείρουν προδικαστική ένσταση και ισχυρίζονται ότι η κυρίως Αίτηση είναι αντικανονική και/ή λανθασμένη και/ή ελλιπής και/ή φέρει λανθασμένα τύπο ή/και εγείρεται κατά παράβασην των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 1983 και του άρθρου 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, εφόσον δεν διευκρινίζεται ή καθορίζεται ο λόγος για τον οποίο επιδιώκεται η αιτούμενη αναθεώρηση ή παραμερισμός. Οι Καθ' ων η Αίτηση εγείρουν δεύτερη προδικαστική ένσταση ότι δεν εφαρμόζονται οι πρόνοιες του άρθρου 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου στη βάση των γεγονότων της Αίτησης και τρίτη προδικαστική ένσταση ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης, να κρίνει εάν ορθά εφάρμοσε τον Νόμο και αν οι προϋποθέσεις του Νόμου πληρούνται. Οι Καθ' ων η Αίτηση εγείρουν τέταρτη προδικαστική ένσταση και ισχυρίζονται ότι ο Αιτητής και/ή ο ισχυριζόμενος πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του δεν νομιμοποιείται πραγματικά και νομικά στην καταχώρησης της Αίτησης. Οι Καθ' ων η Αίτηση παραθέτουν διάφορους ισχυρισμούς και ουσιαστικά, λέγουν ότι το ζήτημα της ισχυριζόμενης καταβολής των ενοικίων έχει κριθεί στα πλαίσια της έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου και συνεπώς δεν μπορεί να αποτελέσει επίδικο θέμα στα πλαίσια της παρούσης Αίτησης. Ακόμα και μετά την πάροδο των 14 ημερών και πριν την έκδοση της Απόφασης και όταν η υπόθεση ορίστηκε για απόδειξη αλλά και την 11.2.2019, οι Αιτητές ουδέν ποσό είχαν καταβάλει. Τα οποιαδήποτε ποσά καταβλήθηκαν, εάν καταβλήθηκαν, είναι μεταγενέστερα της έκδοσης της Απόφασης και σε καμία περίπτωση οι Αιτητές δεν εξόφλησαν το σύνολο των οφειλών τους μέχρι και σήμερα. Οι Αιτητές καταχώρισαν Απάντηση στην Απάντηση των Καθ' ων η Αίτηση, την 20.12.
25. Προσωρινό Διάταγμα: Στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, την 24.10.2019, το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς προσωρινά Διατάγματα ως οι παράγραφοι (Α) και (Β) της αίτησης. Τα Διατάγματα τελούν υπό την αίρεση της καταβολής από τους Αιτητές επί μηνιαίας βάσεως του ενοικίου και/ή ενδιαμέσου οφέλους, για τα επίδικα υποστατικά, ύψους €575.- αφαιρουμένης της εισφοράς για την Άμυνα, από την 1η Νοεμβρίου 2019 και την πρώτη ημέρα κάθε μήνα, με πέντε

(5)μέρες χάρη. Επίσης, τέθηκε ως όρος η παροχή από τους Αιτητές και το Διευθυντή τους κ. Αγαθαγγέλου προσωπικά, εγγύησης ύψους €7.000, ποσό άμεσα σχετιζόμενο με το χρηματικό μέρος της απόφασης στην Ε132/

1. Αίτηση Ε132/2018: Η συνταγμένη Απόφαση και το Διάταγμα ημερομηνίας 20.2.2019, τα οποία εκδόθηκαν από το παρόν Δικαστήριο στα πλαίσια της Αίτησης αρ. Ε132/2018, υπό των Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα εναντίον των Αιτητών στην παρούσα, καθώς και το συνταγμένο Διάταγμα ημερομηνίας 4.7.2019 στην ίδια υπόθεση, με το οποίο δόθηκε άδεια για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής των δύο επίδικων καταστημάτων, εμφαίνονται ως Τεκμήρια 1 και 2 στην ένορκο δήλωση του κ. ΧΧΧ Αραούζου, η οποία συνοδεύει την ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα. Διαδικασία: Δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες και το Δικαστήριο άκουσε τους ευπαιδεύτους συνήγορους σε αγορεύσεις την 4.12.
2. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και επειδή η υπό εξέταση αποτελεί αίτηση προ της εκδίκασης της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση καταχωρήθηκε την 25.11.2019 και αυτή βασίζεται στα άρθρα 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 11 και 12 (α) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983 (2/1983), στα άρθρα του 1-7, 11, 12Α, 13, 15, 16, 27, 29 - 31, 34 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, Ν.23/1983, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.34, Δ.35 θθ.18-19, Δ.39, Δ.40, Δ.41, Δ.42Α, Δ.43, Δ.43Α Δ.48 θθ.1, 2, 3, 4-7, 8 και 9, Δ.54, Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/60, άρθρα 29, 31, 32 και 47, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 6, 7 και 9, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στις αρχές του Κοινοδικαίου, της Επιείκειας και στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρο
3. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
4. «Η Αίτηση είναι νομικά αβάσιμη και/ή παράτυπη και/ή αδικαιολόγητη και/ή η νομική της βάση είναι ανεπαρκής για να αιτιολογήσει την αιτούμενη θεραπεία.
5. Η Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά εκ μέρους του Αιτητή και/ή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας αφού έχει ως στόχο να καθυστερήσει και/ή παρεμποδίσει την εκτέλεση της τελεσίδικης δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε από το Πρωτόδικο Δικαστήριο με ημερ. 20/02/2019 και/ή το ένταλμα ανάκτησης κατοχής και/ή κατάσχεσης ημερ. 04/07/2019 τα οποία δεν αναστάλθηκαν και εκδόθηκαν στα πλαίσια της αίτησης Ε132/
7. Η παρούσα αίτηση προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου, των δικαιωμάτων της καθ' ης η αίτηση και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court).
8. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
9. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη και/ή καταχωρίστηκε κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και/η των σχετικών νομολογιακών αρχών και θα πρέπει να αγνοηθεί στην ολότητα της.
10. Ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει και/ή παραθέσει επαρκείς λεπτομέρειες που να δικαιολογούν την αναστολή του εντάλματος ανάκτησης κατοχής (writ of possession) και/ή της απόφασης ημερ. 20/02/
12. Ο Αιτητής δεν έδωσε κανένα καλό και/ή οποιοδήποτε ικανοποιητικό λόγο που να δικαιολογεί την αναστολή του εντάλματος ανάκτησης κατοχής (writ of possession) και/ή της απόφασης ημερ. 20/02/
14. Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή δεν συντρέχουν ειδικές και/ή εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έγκριση της αίτησης, η δε Αίτηση για Παραμερισμό υπ' αριθμόν Κ42/2019 έχει μόλις πρόσφατα καταχωρηθεί και είναι άγνωστο πότε θα τελεσφορήσει.
15. Η καταχώρηση της Αίτησης για Παραμερισμό δεν μπορεί να αποτελεί από μόνη της λόγο για αναστολή της εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής και/ή παραμερισμό της απόφασης στην υπόθεση υπ' αριθμόν Ε132.2018 και/ή δεν μπορεί να ενεργεί ως λόγος αναστολής εκτέλεσης του
16. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έτσι ώστε να ανασταλεί η εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής και/ή παραμεριστεί η απόφαση ημερ. 20/02/2019 και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δεν μπορεί να ασκηθεί προς όφελος του Αιτητή αφού δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες εξαιρετικές περιστάσεις.
17. Εάν τα προσωρινά διατάγματα γίνουν απόλυτα, η καθ' ης η αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και αποστερηθεί, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας της που απορρέουν από την έκδοση της Απόφασης στην αίτηση Ε132/2018 εντός εύλογου χρόνου χωρίς να έχει δοθεί καμία δικαιολογία από τον αιτητή για τον λόγο μη εμφάνισης του στην διαδικασία της Αίτησης Ε132/2018 και/ή οποιοδήποτε άλλο επαρκή λόγο που να αιτιολογεί την παραμονή σε ισχύ των προσωρινών διαταγμάτων.
18. Οιαδήποτε αναστολή της απόφασης θα συντελέσει στην πρόκληση αισθητής αδικία και ζημιάς στην πλευρά της καθ' ης η αίτηση εφόσον δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος με τον οποίο να μπορεί να λάβει την κατοχή του υποστατικού, του οποίου είναι νόμιμος και απόλυτος ιδιοκτήτης και συνεπώς πλήγεται η απονομή της δικαιοσύνης και καθίστανται ατελέσφορα τα νομικά επακόλουθα που απορρέουν από την Απόφαση.
19. Τυχόν έγκρισης της παρούσας αίτησης και/ή οριστικοποίηση των προσωρινών διαταγμάτων και/ή της υπό κρίση αίτησης θα προκαλέσει στην καθ' ης η αίτηση ανεπανόρθωτη οικονομική ζημιά και τεράστια βλάβη και θα εδραιώσει την παραμονή του Αιτητή στο υποστατικό το οποίο είναι ιδιοκτησίας της καθ' ης η αίτηση, με αποτέλεσμα να μεγιστοποιείται τι ποσό των οφειλόμενων ενοικίων και να εμποδίζεται η καθ' ης η αίτηση να αξιοποιήσει την ιδιοκτησία της.
20. Καμία πιθανότητα επιτυχίας της Αίτησης Παραμερισμού υπ' αριθμόν Κ42/2019 υπάρχει και ούτε τέτοια πιθανότητα δικαιολογείται και/ή εξειδικεύεται με οποιαδήποτε τρόπο από τον Αιτητή.
21. Δεν υπάρχει κανένας λόγος που να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ του Αιτητή εφόσον απέτυχε να αποδείξει ότι η ενδεχόμενη επιτυχία της Αίτησης Παραμερισμού υπ' αριθμό Κ42/2019 θα χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα.
22. Η έγκριση της υπό κρίση αίτησης συνιστά επί της ουσίας παραμερισμό της Απόφασης που εκδόθηκε στην Αίτηση Ε132/
24. Οι Αιτητές δεν θα πρέπει να στερηθούν τον καρπό της επιτυχίας τους, δηλαδή την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους.
25. Με την αίτηση ο Αιτητής ζητά ουσιαστικά την παράταση και/ή συνέχιση της καταχρηστικής του συμπεριφοράς.
26. Ο Αιτητής δεν έχει καταδείξει ότι με την εκτέλεση της Απόφασης θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Δεν συγκεκριμενοποιήθηκε και δεν καταδείχθηκε η πρόσκληση ζημιάς, το μέγεθος της και κατά πόσο αν αυτή προκληθεί θα θεωρείται ως ανεπανόρθωτη και/ή ανακτήσιμη.
27. Η απόρριψη τους αιτήματος αναστολής δεν θα επηρεάσει τα δικαιώματα του Αιτητή, αφού κανένα κώλυμα δεν υπάρχει που να τον εμποδίζει σε περίπτωση που επιτύχει στην Αίτηση Παραμερισμού υπ' αριθμόν Κ42/2019 να διεκδικήσει αποζημιώσεις.
28. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αποκαλύπτει ούτε και εξειδικεύει τα ερείσματα στα οποία εντοπίζεται η καλή βάση και/ή οι πιθανότητες επιτυχίας της Αίτησης Παραμερισμού υπ' αριθμό Κ42/
30. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και/ή οι ισχυρισμοί του ομνύοντα δεν αποτελούν εξαιρετικές περιστάσεις και/ή δεν εμπίπτουν στις βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να ασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής και/ή αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 20/02/2019 στην υπόθεση Ε132/
32. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και/ή οι ισχυρισμοί του Αιτητή περί απώλειας της κατοχής της αποθήκης και/ή καταστήματος και/ή άλλως πως δεν αποτελούν εξαιρετικές περιστάσεις και/ή δεν εμπίπτουν στις βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να ασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής
33. Άνευ βλάβης των πιο πάνω λόγω ένστασης, το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής (writ of possession) και/ή αναστολή της απόφασης ημερ. 20/02/2019 στην υπόθεση υπ' αριθμόν Ε132/2019 στη βάση της Απόφασης ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ Α.Κ. ΠΟΧΤΖΕΛΙΑΝ ΥΙΟΙ (ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ) ΛΤΔ ν. NAT JANGO FASHION LIMITED, Πολιτική Αίτηση Αρ. 212/2014, 30/01/
35. Άνευ βλάβης των πιο πάνω λόγων ένστασης, το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής (writ of possession) και/ή αναστολή της απόφασης ημερ. 20/02/2019 στην υπόθεση υπ' αριθμόν Ε132/2019 εφόσον η απόφαση στην βάση της οποίας εκδόθηκε είναι σε ισχύ και/ή δεν έχει ανασταλεί και το ένταλμα ανάκτησης κατοχής (writ of possession) έχει ήδη εκδοθεί.
36. Η καθ' ης η αίτηση ζητά την ακύρωση των προσωρινών διαταγμάτων ημερ. 24/10/2019 και την απόρριψη της αίτησης ημερ. 22/10/2019 με έξοδα υπέρ της, ως επίσης η καθ' ης η αίτηση αρνείται τα αιτούμενα διατάγματα Α έως Δ της αίτησης ημερ. 22/10/2019 και αρνείται και απορρίπτει τις παραγράφους 1 έως 28 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την εν λόγω αίτηση.» Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του κ. ΧΧΧ Αραούζου, από τη Λευκωσία. Ο κ. Αραούζος λέγει ότι είναι εξουσιοδοτημένος υπάλληλος της ALTAMIRA ASSET MANAGEMENT (CYPRUS) LTD, η οποία είναι αντιπρόσωπος της ΣΕΔΙΠΕΣ και της θυγατρικής εταιρείας της, CCSRE Real Estate Company Ltd. Είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους Αιτητές (όπως λέγει, αντιλαμβάνομαι εννοεί τους Καθ' ων η Αίτηση), όπως προβεί στη δήλωση του. Από 1.2.2018, έχει αναλάβει τα καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Διαχείρισης Ενοικιάσεων της ALTAMIRA ASSET MANAGEMENT CYPRUS LTD. Ως Υπηρεσία ασχολούνται με τη σύναψη ενοικιαστηρίων συμβολαίων και την είσπραξη και ανάκτηση κατοχής ακινήτων και οφειλόμενων ενοικίων, από νομικά και φυσικά πρόσωπα, τα οποία είχαν συμβληθεί με διάφορα Συνεργατικά Ιδρύματα και τα οποία στη συνέχεια συγχωνεύτηκαν με τη Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ, που πλέον έχει μετονομαστεί σε Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων («ΣΕΔΙΠΕΣ»). Μαζί με τη θυγατρική της εταιρεία CCSRE Real Estate Company Ltd, έχουν αναθέσει τη διαχείριση των ακινήτων τους στην ALTAMIRA ASSET MANAGEMENT (CYPRUS) LTD. Στα πλαίσια των καθηκόντων του, ο ενόρκως δηλών έχει στην κατοχή του έγγραφα, ή αντίγραφα των εγγράφων, αναλόγως της περίπτωσης, που αφορούν τη σύναψη ενοικιαστηρίων συμβολαίων, την είσπραξη και ανάκτηση κατοχής ακινήτων και οφειλόμενων ενοικίων. Ο ενόρκως δηλών αρνείται και απορρίπτει το περιεχόμενο της υπό εξέταση αίτησης και της ενόρκου δηλώσεως που τη συνοδεύει. Λέγει ότι έχει εκδοθεί τελεσίδικη Απόφαση ημερομηνίας 20.2.2019, στα πλαίσια της Αίτησης Ε132/
37. Ο Αιτητής δεν εμφανίστηκε στα πλαίσια της διαδικασίας της Αίτησης υπ' αριθμόν Ε132/
38. Η εν λόγω αίτηση επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση (αντιλαμβάνομαι εννοεί την Αιτήτρια εταιρεία), στα εγγεγραμμένα της γραφεία την 14.11.2018 και είχε δεόντως ειδοποιηθεί, ενώ δεν έχει παράσχει οποιαδήποτε επαρκή αιτιολογία για τη μη εμφάνιση της. Ο Αιτητής διατάχθηκε μέσω της απόφασης αλλά και του εντάλματος κατοχής, μεταξύ άλλων, όπως εκκενώσει παραδώσει στην Καθ' ης η Αίτηση ελεύθερη και κενή κατοχή των δύο

(2)συνεχόμενων καταστημάτων και/ή υποστατικών επί του ακινήτου με αρ. εγγραφής 7/1ΧΧ6, Φ/Σχ. 21/61Ε2, Τμήμα 7, Τεμάχιο 1ΧΧ7, επί της Λεωφόρου ΧΧΧ 138, τοποθεσία Άμμος, στο Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας. Ο ενόρκως δηλών σημειώνει ότι Αίτηση Κ132/2018 (αντιλαμβάνομαι εννοεί την Αίτηση Ε132/2018), βασιζόταν στη συστηματική παράληψη του Αιτητή στην καταβολή των ενοικίων. Ο ενόρκως δηλών αναφέρεται σε και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Ισχυρίζεται επίσης ότι τα γεγονότα δεν εκτυλίχθηκαν όπως τα αναφέρει ο κ. Αγαθαγγέλου στην ένορκο δήλωση του και ότι αυτά έχουν ως τα αναφέρει ο ίδιος. Ανάγνωση της Αίτησης Παραμερισμού δεικνύει ξεκάθαρα ότι η πρόθεση των Αιτητών είναι η πρόκληση καθυστέρησης στην Καθ' ης η Αίτηση να εκτελέσει την απόφαση, εφόσον προβάλλουν ως λόγο παραμερισμού ότι αποπλήρωσαν τις οφειλές και εξόφλησαν το λογαριασμό, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Ακόμα και μετά την έκδοση της απόφασης, η παράλειψη τους στην καταβολή των ενοικίων ήταν συστηματική. Απόδειξη της καταχρηστικής συμπεριφοράς των Αιτητών είναι ότι, ούτε στην παρούσα αίτηση, ούτε στην Αίτηση Παραμερισμού, προβαίνουν σε αναφορά για την παράλειψη εμφάνισης τους στη διαδικασία, καθώς και γιατί δεν είχαν προσφερθεί τα οφειλόμενα ενοίκια εφόσον είχαν απαιτηθεί σε σωρεία επιστολών από τους δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση. Παρατηρώ ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν ευσταθεί, με την έννοια ότι οι Αιτητές προβάλλουν λόγους για τη μη εμφάνιση τους στην Αίτηση Ε132/

1. Το κατά πόσον αυτοί οι λόγοι ευσταθούν, ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και θα αποδειχθούν, είναι ασφαλώς ένα άλλο ζήτημα, το οποίο θα εξεταστεί στην πορεία της κυρίως Αίτησης. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι, από τις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν για απόδειξη της υπόθεσης στην Αίτηση υπ' αριθμόν Ε132/2018, φαίνεται ξεκάθαρα η συστηματική παράλειψη καταβολής των οφειλόμενων ενοικίων. Προχωρεί με την παράθεση επιχειρημάτων, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν επανάληψη των λόγων ένστασης, χωρίς να προστίθεται κάτι σημαντικό στα ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα, τα οποία πρέπει τεθούν υπόψην του σ' αυτό το προκαταρκτικό στάδιο της υπόθεσης, για σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης. Είναι η θέση του κ. Αραούζου ότι ο σκοπός της καταχώρησης της υπό εξέταση αίτησης είναι η πρόσκληση ταλαιπωρίας, εξόδων και καθυστέρησης σε βάρος των συμφερόντων της Καθ' ης η Αίτηση και του δικαιώματος της να δρέψει άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας της. Η Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει ότι με την εκτέλεση της Απόφασης θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας περί τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και δηλώσεων ή διαβεβαιώσεων, δεν μπορούν να θεωρηθούν επαρκή γεγονότα τα οποία να κριθούν ότι εμπίπτουν στις προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, εφόσον αυτά είναι μεταγενέστερα, τόσο της Απόφασης η οποία τους είχε επιδοθεί, αλλά και της αρχικής Αίτησης υπ' αριθμόν Ε132/2018, η οποία τους είχε επιδοθεί, χωρίς ωστόσο να πράξουν οτιδήποτε. Σημειώνω ότι στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση γίνεται αναφορά και σε γεγονότα που έλαβαν χώραν πριν την καταχώρηση της Αίτησης Ε132/2018, κάτι που ο κ. Αραούζος παραγνωρίζει (παράγραφοι 2 και 3). Παρατηρώ επίσης ότι, ενώ ο ενόρκως δηλών την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, προβαίνει σε συγκεκριμένες αναφορές συγκεκριμένων γεγονότων, με ημερομηνίες, ονόματα προσώπων και λεπτομέρειες τηλεφωνικής ή γραπτής επικοινωνίας, ο ενόρκως δηλών την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αντικρούει αυτές τις αναφορές μόνο γενικά και σωρευτικά, με αποτέλεσμα να παραμένουν, κατ' ουσίαν, αναντίλεκτες. Ο κ. Αραούζος ισχυρίζεται ότι δεν συγκεκριμενοποιήθηκε από την Αιτήτρια και δεν καταδείχθηκε η πρόκληση ζημιάς, το μέγεθος της και κατά πόσο εάν αυτή προκληθεί, θα θεωρείται ως ανεπανόρθωτη και μη ανακτήσιμη. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας είναι γενικόλογοι και αόριστοι και δεν δύναται να γίνουν αποδεκτοί από το Δικαστήριο, ούτε να συνδράμουν προς την έγκριση της υπό εξέταση αίτησης. Αντίθετα, επιβεβαιώνουν την καταχρηστική συμπεριφορά της Αιτήτριας, η οποία επιθυμεί να παραμείνει εντός του υποστατικού χωρίς να καταβάλει τα οφειλόμενα ενοίκια. Είναι η θέση της Καθ' ης η Αίτηση ότι ο Αιτήτρια δεν έχει οποιαδήποτε βάσιμη πιθανότητα επιτυχίας στην Αίτηση Παραμερισμού. Εμμένει στο ότι αποπλήρωσε το οφειλόμενο ποσό και ως εκ τούτου, η παρουσία της ενώπιον του Δικαστηρίου δεν ήταν απαραίτητη, κάτι το οποίο δεν ισχύει, εφόσον ουδόλως πλήρωνε τα ενοίκια της, αλλά κατέβαλλε κατά διάφορες ημερομηνίες μικρά ποσά τα οποία αποτελούσαν μέρος των οφειλόμενων ενοικίων και όχι ολόκληρο το ποσό, ούτως ώστε να δικαιολογείται η θέση της. Ο ενόρκως δηλών τυγχάνει νομικής συμβουλής ότι, η μη πληρωμή των δεδουλευμένων ενοικίων δεν έχει απολύτως καμία σχέση αναφορικά με τη διοίκηση ή τους υπαλλήλους ή τους αντιπροσώπους της Καθ' ης η Αίτηση και ουδεμία σημασία έχει η οποιαδήποτε επικοινωνία έγινε μεταξύ των μερών. Τα ενοίκια εκκρεμούσαν από το 2013 και αφορούσαν ενοίκια τα οποία δεν καταβάλλονταν συστηματικά, ακόμα και μετά την έκδοση της Απόφασης. Απαιτήθηκε συγκεκριμένα το ποσό των οφειλόμενων ενοικίων ως εμφαίνεται και στις επιστολές, το οποίο ουδέποτε προσφέρθηκε ή καταβλήθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση. Αυτά, όπως λέγει ο ενόρκως δηλών, καταβλήθηκαν μεταγενέστερα της Απόφασης ημερομηνίας 20.2.2019, αποδεχόμενος έτσι ουσιαστικά τους ισχυρισμούς του κ. Αγαθαγγέλου τουλάχιστον περί των πληρωμών ενοικίων από τον Απρίλιο 2019 και παραγνωρίζοντας ότι ο κ. Αγαθαγγέλου ισχυρίζεται ότι από το Μάιο 2019, οι Αιτητές καταβάλλουν το ποσό που οι Καθ' ων η Αίτηση αναγνωρίζουν ως το οφειλόμενο και πληρωτέο ενοίκιο. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι ο λογαριασμός ως φαίνεται στο σύστημα της Καθ' ης η Αίτηση, ανοίχθηκε το Δεκέμβριο 2016, ενώ χρεώσεις υπολογίζονται από τον Ιούλιο 2016, οι καταθέσεις φαίνεται να άρχισαν περί το Δεκέμβριο
2. Το γεγονός που επιβεβαιώνει ότι ουδέποτε υπήρχε πρόθεση περί καταβολής των οφειλόμενων ενοικίων, είναι ότι ο κ. Αγαθαγγέλου, στην ένορκο δήλωση του, ισχυρίζεται ότι το ενοίκιο ανέρχετο στο ποσό των €535.- και όχι στο ποσό των €575.- Η πραγματικότητα είναι ότι γνώριζε πως το ποσό το οποίο οφείλει μηνιαίως ανέρχετο στο ποσό των €575.- και είχε ενημερωθεί σχετικά και δια μέσου των επιστολών οι οποίες αποστάλθηκαν από τους δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση. Περαιτέρω, οι ίδιοι οι Αιτητές απέστειλαν επιστολή προς την Καθ' ης η Αίτηση ή στους προηγούμενους ιδιοκτήτες, ζητώντας μείωση του ενοικίου εφόσον το συμφωνημένο ενοίκιο ανέρχετο στο ποσό των €
3. Η Επιτροπή ενέκρινε μείωση του ενοικίου στα €575.- ως φαίνεται και στη σελίδα 2 των πρακτικών ημερομηνίας 24.4.
4. Μέχρι και σήμερα οι Αιτητές δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό σχετικά με την αποπληρωμή του ποσού της Απόφασης, το οποίο προσπαθούν να αποφύγουν με κάθε τρόπο και να καθυστερήσουν την αποπληρωμή του. Όπως και πιο πάνω, ο προαναφερθείς ισχυρισμός του κ. Αραούζου είναι γενικός και δεν αποπειράται να αντικρούσει συγκεκριμένα τους ισχυρισμούς του κ. Αγαθαγγέλου περί πληρωμών συγκεκριμένων ποσών σε συγκεκριμένες ημερομηνίες και την εξόφληση της οφειλής. Ο ενόρκως δηλών έχει τύχει νομικής συμβουλής ότι, στη βάση της Απόφασης Α.Κ. ΠΟΧΤΖΕΛΙΑΝ ΥΙΟΙ (ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ) ΛΤΔ ν. NAT JANGO FASHION LIMITED, Πολιτική Αίτηση Αρ. 212/2014, απόφαση ημερομηνίας 30.1.2015, το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να αναστείλει για περαιτέρω χρονικό διάστημα το Διάταγμα έξωσης, απ' αυτό που αρχικά είχε καθοριστεί στην Απόφαση. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει άλλη πρόνοια στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο που να επιτρέπει εκ των υστέρων στον υπό έξωση ενοικιαστή, να υποβάλει αίτημα για παράταση του αρχικού χρόνου που δόθηκε με τη Δικαστική απόφαση. Περαιτέρω, η Αίτηση Παραμερισμού δεν έχει γίνει δυνάμει του καθορισμένου Τύπου, ο οποίος προβλέπεται για την καταχώριση Αιτήσεων τέτοιας φύσεως και ως εκ τούτου είναι υποκείμενη σε απόρριψη. Έτι περαιτέρω, ο μόνος λόγος που προβάλλεται στα πλαίσια της Αίτησης Παραμερισμού, είναι ο ισχυρισμός ότι τα ενοίκια καταβλήθηκαν κάτι το οποίο δεν ευσταθεί, εφόσον εκκρεμούσαν οφειλές πριν την καταχώρηση της Αγωγής και μετά την έκδοση της Απόφασης ημερομηνίας 20.2.2019 στην Αίτηση Ε132/2018 και οι οποίες προέκυψαν από τη συστηματική μη καταβολή ενοικίων από τους Αιτητές και παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις από τους δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση. Από το περιεχόμενο της κυρίως Αίτησης, φαίνεται ότι το αίτημα παραμερισμού εδράζεται σε ψευδείς παραστάσεις, απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων και ουσιώδες λάθος. Ο κ. Αραούζος αναφέρει ότι οι Αιτητές δεν έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Αίτησης, εφόσον δεν προκύπτει κανένας δόλος, αλλά αντίθετα η Καθ' ης η Αίτηση (αντιλαμβάνομαι εννοεί η Αιτήτρια) παρέλειψε να πράξει τα δέοντα για μη έκδοση της απόφασης, αλλά παρέλειψε να πληρώσει τα οφειλόμενα ενοίκια παρά το ότι τα πλήρωσε μετά την έκδοση αυτής, ενώ προηγούμενα είχε δηλώσει ότι η Αιτήτρια εταιρεία δεν έχει μέχρι σήμερα πληρώσει τα οφειλόμενα ενοίκια. Πραγματικά Γεγονότα για σκοπούς εξέτασης της αίτησης: Λαμβάνοντας υπόψη ότι σε αιτήσεις της φύσεως της υπό εξέταση αίτησης, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και ότι η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση και στις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης ενόρκως δηλούντος (Δ.48 θ.4

(2)), και λαμβάνοντας υπόψη τους ισχυρισμούς, αρνήσεις και παραδοχές που περιλαμβάνονται στη γραπτή μαρτυρία ενώπιον μου, καθώς και ποιοι από τους ισχυρισμούς παρέμειναν αναντίλεκτοι, βρίσκω, ότι, για τους σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης μόνον: Οι Καθ' ων η Αίτηση είναι οι ιδιοκτήτες ακινήτου στο Στρόβολο, το οποίο ενοικιάζουν οι Αιτητές. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι οι Αιτητές είναι οι θέσμιοι ενοικιαστές του επίδικου υποστατικού, ως υποστηρίζουν οι ίδιοι και ως υποστηρίζουν και οι Καθ' ων η Αίτηση, εφόσον καταχώρισαν εναντίον τους Αίτηση έξωσης στο παρόν Δικαστήριο και όχι στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Οι διάδικοι στην παρούσα Αίτηση ήταν διάδικοι και στην Αίτηση Ε132/18, αλλά αντιστρόφως. Σ' εκείνη την υπόθεση, η οποία αφορούσε Αίτηση Έξωσης, εκδόθηκε απόφαση ερήμην των Αιτητών στην παρούσα, εναντίον των και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα, περιλαμβάνουσα χρηματικό ποσό και Διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Οι Αιτητές στην παρούσα δεν είχαν καταχωρίσει εμφάνιση και/ή Απάντηση στην Αίτηση Ε132/

1. Στην ίδια υπόθεση, δόθηκε άδεια του Δικαστηρίου για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής των επίδικων υποστατικών, το οποίο ένταλμα έχει εκδοθεί. Εν πολλοίς, τα μέρη συμφωνούν ότι οφείλονταν ποσά από τους Αιτητές στην παρούσα προς τους Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα, τα οποία σε κάποια χρονική στιγμή καταβλήθηκαν και ότι υπάρχει διαφωνία ως προς το ύψος του πληρωτέου ενοικίου. Τα εκδοθέντα μονομερώς προσωρινά Διατάγματα τελούν υπό την αίρεση της καταβολής μηνιαίως του ποσού το οποίο οι Καθ' ων η Αίτηση θεωρούν ως το πληρωτέο ενοίκιο και το οποίο αναφέρεται και στην Απόφαση του Δικαστηρίου στην Αίτηση Ε132/
2. Νομική και δικονομική πτυχή: Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων δυνάμει του Κανονισμού 12(α)[1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Διαταγή 40: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Διαταγή 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο θεσμός 7 αυτής προνοεί ως ακολούθως: «Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» Είναι η κρίση μου ότι η πιο πάνω διάταξη δύναται να αποτελέσει βάση για τις θέσεις των Αιτητών όπως αυτές φαίνονται στην υπό εξέταση αίτηση. Ο θεσμός 11 της Διαταγής 40 προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Οι Αιτητές ισχυρίζεται ότι υπάρχουν γεγονότα τα οποία έλαβαν χώραν πριν την έκδοση της Απόφασης της 20.2.2019 στην Αίτηση Ε132/18, τα οποία δεν κατέστη δυνατόν να θέσουν ως διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου στο δικόγραφο τους στην λόγω υπόθεση. Όμως, δεν εμφανίστηκαν και δεν καταχώρισαν δικόγραφο στην εν λόγω υπόθεση. Περαιτέρω, ο θεσμός 11 σχετίζεται με την αναστολή εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης ή Διατάγματος όπου έχει καταχωριστεί Έφεση, κάτι που δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ. 284, όπου στη σελίδα 288, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Γ. Μ. Πικής, λέγει: «Αφετέρου, η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40, κ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης, περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις της και τα οποία δεν αφορούν την παρούσα αίτηση. Όπως έχει επισημανθεί στην Stavrou & Another v. Christopoulos

(1985)1 Α.Α.Δ. 449, η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης.» Στην υπόθεση Stavrou v. Christopoulos

(1985)1 C.L.R. 449, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε Έφεση εναντίον απόφασης πρωτόδικου Δικαστηρίου σε αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης Διατάγματος έξωσης το οποίο εκδόθηκε εκ συμφώνου. Η αίτηση βασιζόταν στη Δ.40 θ.11 και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στο οποίο επίσης βασίζεται η υπό εξέταση αίτηση. Στη σελίδα 451, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Γ.Μ. Πικής, είπε: «O.40 r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgement or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Courts of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in this proceedings the finality of a judgement." Συνεπώς, η Δ.40 θ.11, η οποία αφορά περίπτωση όπου έχει καταχωριστεί και εκκρεμεί Έφεση, δεν προωθεί, ούτε δύναται να στηρίξει την υπό εξέταση αίτηση. Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 9 [2] του περί Πολιτικής Δικονομίας, Κεφ. 6, το οποίο προνοεί ως ακολούθως: «9.

(1)Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.

(2)Πριν εκδώσει το διάταγμα αυτό χωρίς ειδοποίηση, το Δικαστήριο πρέπει να απαιτεί από το πρόσωπο που ζητά αυτό, όπως αναλάβει προσωπική υποχρέωση, με ή χωρίς εγγυητή ή εγγυητές, όπως το Δικαστήριο θεωρεί σκόπιμο, για να εξασφαλιστεί η υποχρέωση του για αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου ζητείται το διάταγμα.

(3)Κανένα διάταγμα το οποίο εκδόθηκε χωρίς ειδοποίηση δεν θα παραμένει σε ισχύ για χρόνο μεγαλύτερο από τον αναγκαίο για την επίδοση ειδοποίησης γι' αυτό σε όλους όσους επηρεάζονται από αυτό και για παροχή δυνατότητας σε αυτούς να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου και ενστούν σε αυτό. Κάθε τέτοιο διάταγμα παύει να ισχύει, μετά τη λήξη της περιόδου αυτής, εκτός αν το Δικαστήριο, αφού ακούσει τους διαδίκους ή οποιοδήποτε από αυτούς, διατάξει διαφορετικά και κάθε τέτοιο διάταγμα τυγχάνει μεταχείρισης κατά την αγωγή όπως το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο.

(4)Καμία διάταξη που περιλαμβάνεται στο άρθρο αυτό, δεν θα ερμηνεύεται ότι επηρεάζει και εφαρμόζεται στις εξουσίες του Δικαστηρίου να εκδίδει διατάγματα εκτέλεσης.» Έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία που να καταδεικνύουν το επείγον της υπό εξέταση αίτησης, με τη μαρτυρία των Αιτητών (παράγραφος 16 της ενόρκου δηλώσεως του κ. Αγαθαγγέλου), ότι επικοινώνησε μαζί τους Δικαστικός Επιδότης για την εκτέλεση εντάλματος ανάκτησης κατοχής, δίδοντας συγκεκριμένο χρόνο. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Τσιαντής v. Hellenic Bank (Investments) Ltd.,

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ 2029, όπου στη σελίδα 2039, ο έντιμος Δικαστής κ. Κ. Καλλής, είπε: «Έχει νομολογηθεί ότι το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6 (Βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598, Timberland Co. v. Evans & Sons Ltd κ.ά.

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1179, Χριστοδούλου ν. Vraets

(1999)1 Α.Α.Δ. 1475, Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 606, Re Stavros Hotel Appartments Ltd κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841 και Re B.P. Cyprus Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 861, 864). Στην υπό εξέταση αίτηση γίνεται αναφορά σε μέτρα εκτέλεσης του Διατάγματος έξωσης, για την αναστολή της οποίας χρήζουν εξέτασης τα άρθρα 9 του Κεφ. 6 και 32 του Ν. 14/60. Κρίνεται ότι οι Αιτητές απευθύνθηκαν στο Δικαστήριο με την υπό εξέταση αίτηση, πολύ σύντομα αφού πληροφορήθηκαν για τη διαδικασία εκτέλεσης εναντίον τους, χωρίς να επιδείξουν καθυστέρηση. Συμφυής εξουσία - Inherent jurisdiction: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επίσης επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η ερμηνεία της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, απαντάται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 12 [3]. Υπάρχει πλούσια νομολογία στην Κύπρο επί του θέματος, όπως οι αυθεντίες: Constantinides v. Vima et al

(1983)1 C.L.R. 348, Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας της Κένυας v. Bank Fur Arbeit Uno Wirtschaft AG

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 585, Κουλέρμος v. Κουμπαρίδου

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 493 και Βασιλείου v. Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 133. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451 αναφέρονται τα ακόλουθα: «The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself.» [δική μου υπογράμμιση] Κατ' αρχάς διαπιστώνεται ότι η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δεν δύναται επ' ουδενί να καταλήγει στη μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του. Εκ δευτέρου, κρίνεται ότι με την υπό εξέταση αίτηση επιζητείται η αναστολή μέτρων εκτέλεσης Διατάγματος του Δικαστηρίου, η οποία δυνατόν να εμπίπτει στην άσκηση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, βάσει λόγων που αφορούν αυτή τούτη τη διαδικασία εκτέλεσης. Εντάλματα εκτέλεσης: Εντάλματα εκτέλεσης Δικαστικών αποφάσεων εκδίδονται από τα αρμόδια Πρωτοκολλητεία των διαφόρων Δικαστηρίων, ανάλογα με την περίπτωση (βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 420). Η μόνη περίπτωση μετά την έκδοση απόφασης κατά την οποία το Δικαστήριο ασχολείται με την εκτέλεση της απόφασης δια της έκδοσης εντάλματος, είναι στην περίπτωση που οι Κανονισμοί προνοούν την παροχή άδειας του Δικαστηρίου για την έκδοση του εντάλματος, όπως στην περίπτωση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής (βλέπετε σχετικά Halsbury's ως ανωτέρω και Διαταγή 43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Το Δικαστήριο δύναται να τροποποιήσει ένταλμα σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Βλέπετε Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 425: "If there is a defect or error in any writ, indorsement or return the court may allow it to be amended upon such terms as may be just. As a general rule an amendment should be allowed if it can be made without injustice. Leave will be given to amend the writ even after levy when it has been issued for too small or too large a sum, or when the date in the writ does not correspond with the date of the judgement. The indorsement will be amended when the wrong amount is inserted, or interest is omitted either on the judgement debt or costs." Από την στιγμή που η απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε ένα ένταλμα και επί της οποίας αυτό εδράζεται, είναι σε ισχύ, κρίνω ότι δεν υπάρχει δικαιοδοσία ακύρωσης του εντάλματος ή αναστολής εκτέλεσης αυτού και κατ' επέκτασην, της άδειας με βάση την οποία αυτό εκδόθηκε. Επί τούτου, παραπέμπω στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 451, η οποία αφορά και την άσκηση της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου (βλέπετε πιο πάνω). Όμως, με την υπό εξέταση αίτηση, οι Αιτητές ζητούν την αναστολή εκτέλεσης Διατάγματος του Δικαστηρίου, για την εκτέλεση του οποίου έχει μεν εκδοθεί ένταλμα ανάκτησης κατοχής, αλλά λόγω και μέχρι την εκδίκαση της κυρίως Αίτησης Παραμερισμού, με την οποία εξαιτούνται ακύρωσης αυτού τούτου του Διατάγματος έξωσης. Συνεπώς, είναι η κρίση μου ότι υπάρχει η δυνατότητα να διαταχθεί η αναστολή εκτέλεσης του εκδοθέντος εντάλματος, για τον περιορισμένο σκοπό και χρόνο που ζητείται και με τους κατάλληλους όρους. Προϋποθέσεις και νομολογία για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων: Εξέταση κυρίως Αίτησης - άρθρα 32 και 6: Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 [4] του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Για να οριστικοποιηθούν τα προσωρινά Διατάγματα, πρέπει να ικανοποιηθώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν οριστικοποιηθούν το Διατάγματα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα, όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με την νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει την νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται κατά το τέλος της υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Βλέπετε σχετικά πιο κάτω. Άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου: Η κυρίως Αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, υπέχει θέση Αγωγής έναντι της υπό εξέταση αίτησης. O περί Ενοικιοστασίου Νόμος, Ν. 23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ρητά τις περιπτώσεις στις οποίες δυνατόν να ακυρωθεί, αναθεωρηθεί ή τροποποιηθεί προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, τι πρέπει να αποδειχθεί και ποιες συνέπειες ή δικαιώματα απορρέουν από την ακύρωση, ή αναθεώρηση (βλέπετε άρθρα 6 και 15 του Νόμου και Μιχαηλίδου v. Μακρίδη

(1995)1 Α.Α.Δ. 679). Για σκοπούς ακύρωσης ή παραμερισμού ή αναθεώρησης του Διατάγματος έξωσης και της απόφασης ημερομηνίας 20.2.2019, στα πλαίσια της Αίτησης αρ. Ε132/2018, οι Αιτητές πρέπει να αποδείξουν ένα ή περισσότερους από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 6 του Ν. 23/83. Με την Αίτηση τους, οι Αιτητές επικεντρώνονται ουσιαστικά, σε ένα λόγο, που αντιστοιχεί στο εδάφιο (β), το οποίο προνοεί ως ακολούθως: «Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τα ακολούθους περιπτώσεις: (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή η απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους.» Σημειώνω σ' αυτό το στάδιο, ότι ο ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση στην ένορκο δήλωση του κ. Αραούζου (παράγραφος 28) περί παρατυπίας ή και ακυρότητας της κυρίως Αίτησης επειδή δεν ακολουθήθηκε ο καθορισμένος Τύπος, δεν φαίνεται να ευσταθεί, εφόσον εκ πρώτης όψεως, η κυρίως Αίτηση ακολουθεί τον Τύπο 2 των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, ο οποίος είναι ο ενδεδειγμένος Τύπος για Αιτήσεις αυτής της φύσεως. Βλέπετε επίσης σχετικά τον Κανονισμό 7(ζ), στον οποίο βασίζεται μεταξύ άλλων η υπό εξέταση αίτηση. Εδάφιο (β): Τονίζω πρωτίστως ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. Η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δεν δύναται να καταλήγει στην μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του για τον έλεγχο της ορθότητας της απόφασης του και/ή την εξέταση ισχυρισμών που έπρεπε να είχαν εγερθεί ως υπεράσπιση (βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451, πιο πάνω). Ο σκοπός του άρθρου 6 είναι η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση απόφασης του Δικαστηρίου από το ίδιο το Δικαστήριο, σε περίπτωση που αποδεικνύονται τα όσα αναφέρονται σε ένα τουλάχιστον από τα εδάφια του άρθρου. Τίποτε απ' αυτά δεν συνεπάγεται τον έλεγχο του κατά πόσον το Δικαστήριο ορθά εφάρμοσε το Νόμο, ορθά έκρινε τη μαρτυρία, οι προϋποθέσεις του Νόμου πληρούνταν και ελήφθησαν υπόψη όλα όσα έπρεπε να ληφθούν υπόψη. Όλα αυτά εμπίπτουν στη δικαιοδοσία Εφετείου και όχι του ιδίου του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Έρεισμα για τη ρηθείσα θέση βρίσκω στην ίδια την νομοθεσία και στις αυθεντίες Kennedy Hotels Ltd. v. Georghiou

(1982)2 J.S.C. 173 και Savvides v. Boscovits

(1965)1 C.L.R. 116. Για σκοπούς ευκολότερης κατανόησης, σημειώνω ότι τα άρθρα 6 και 15 του Νόμου 23/83 απαντώνται, με παρόμοιο ή πανομοιότυπο λεκτικό, στο Rent (Control) Law, Cap. 86, ως άρθρα 14 και 21, στο Rent Control (Business Premises) Law 1961, Νόμος 17/61, ως άρθρα 5 και 13 και στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1975, Ν. 36/75, άρθρα 5 και 19, αντίστοιχα. Με τη δεύτερη αυθεντία πιο πάνω, κατέστη ξεκάθαρο ότι, κάτω από το άρθρο 5 του Νόμου 17/61, η εξουσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου ουδόλως επηρεάζει τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι περιπτώσεις στις οποίες το πρωτόδικο Δικαστήριο δύναται να αναθεωρήσει ή παραμερίσει δική του απόφαση, δεν αποτελούν λόγους έφεσης. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32: Επανερχόμενη στο άρθρο 32, διαπιστώνω ότι, εκ πρώτης όψεως, από τα ενώπιον μου τεθέντα, φαίνεται ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση αναφορικά με την ύπαρξη ουσιώδους λάθους και/ή ψευδών παραστάσεων από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση προς τους Αιτητές, τα οποία οδήγησαν στην έκδοση ερήμην των τελευταίων, της Απόφασης και του Διατάγματος έξωσης στην Αίτηση Ε132/2018, ώστε δυνατόν να δικαιολογείται η ακύρωση τους. Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε σχετικά Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1), όσο και την νομολογία που την ερμηνεύει, καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides

(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits

(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.

(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher

(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas

(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201), Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042), Highgate Primary School Ltd. κ.ά. v. Φυλακτίδη κ.ά.

(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317) και Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd.,

(2013)1(Β) Α.Α.Δ. 1235. Είναι η κρίση μου ότι, εκ πρώτης όψεως, η κυρίως Αίτηση εγείρει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία και ότι υπάρχει πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, παραπέμπω στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης

(1979)1 ΑΑΔ 231)». Κρίνω ότι, εκτός αν οριστικοποιηθούν τα προσωρινά Διατάγματα, θα είναι δύσκολο ή και αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εφόσον οι Αιτητές θα απωλέσουν την κατοχή του επίδικου υποστατικού ως αποτέλεσμα εκτέλεσης του Διατάγματος έξωσης. Υπό το φως της ενώπιον μου μαρτυρίας, οι προϋποθέσεις πληρούνται. Σημειώνω δε ότι: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του» (βλέπετε σχετικά T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Κρίνω ότι είναι εύλογο και δίκαιο να οριστικοποιηθούν τα μονομερώς εκδοθέντα προσωρινά Διατάγματα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ της οριστικοποίησης τους, με τους ίδιους όρους. Οι όροι που έχουν τεθεί από το Δικαστήριο, σκοπό έχουν να διασφαλίσουν ότι δεν θα συμβεί οτιδήποτε κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας της κυρίως Αίτηση το οποίο θα επηρεάσει αρνητικά τα συμφέροντα των Καθ' ων η Αίτηση. Το ισοζύγιο του βολικού κρίνεται με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον ουσιώδη χρόνο, στοιχεία (βλέπετε σχετικά Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.,

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Βλέπετε σχετικά και πιο κάτω, στην αναφορά στην αυθεντία Ντέμιαν κ.ά. v. Τσαγγαρίδης κ.ά. Αναστολή εκτέλεσης: Σχετικό είναι το άρθρο 11

(5)[5] του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Το Δικαστήριο, κατά την έκδοση της Απόφασης ημερομηνίας 20.2.2019, δεν διέταξε την αναστολή εκτέλεσης του Διατάγματος έξωσης, παρά μόνο καθόρισε το χρόνο συμμόρφωσης με το Διάταγμα, σε 7 μέρες από την επίδοση αυτού. Περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης - νομολογία: Σχετική είναι η Αγγλική αυθεντία Moore v. Registrar of Lambeth County Court

(1969)1 All E.R., σελ. 782, που αφορούσε την περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης μετά τη λήξη περιόδου αναστολής την οποία το Δικαστήριο είχε δώσει με την έκδοση της απόφασης. Η εν λόγω αυθεντία έχει υιοθετηθεί στην Κυπριακή νομολογία (βλέπετε σχετικά Δημητρίου

(1990)1 Α.Α.Δ. 256). Βλέπετε επίσης σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451 (πιο πάνω), απόσπασμα που σκιαγραφεί τα όρια της δικαιοδοσίας όλων των Δικαστηρίων στα πλαίσια της σύμφυτης εξουσίας τους, μετά την έκδοση απόφασης. Η αυθεντία Δημητρίου (πιο πάνω) αφορούσε την αναστολή εκτέλεσης απόφασης για περίοδο πέραν της περιόδου που προνοείται στη νομοθεσία και ο έντιμος Δικαστής κ. Στυλιανίδης, είπε τα εξής (σελίδα 262): «Στην Αγγλική υπόθεση Moore v. Registrar of Lambeth County Court [1969] 1 All E.R. 782, το Αγγλικό Εφετείο αποφάσισε ότι μετά την ημερομηνία της παράδοσης της κατοχής το Δικαστήριο της Κομητείας δεν είχε εξουσία να αναστείλει την εκτέλεση του εντάλματος κατοχής. Στη σελ. 785, ο Edmund Davies, L.J. είπε:- "In my judgment this clearly is not so. Indeed, I very much doubt and am prepared here and now to hold, that the county court judge had no power after 3rd January had passed to suspend possession yet further." Ο θέσμιος ενοικιαστής διατηρεί την κατοχή όχι δυνάμει συμβάσεως, αλλά δυνάμει του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Η θέσμια ενοικίαση τερματίζεται με την έκδοση του διατάγματος εξώσεως ή παραδόσεως της κατοχής. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν έχει εξουσία ή αρμοδιότητα να αναστείλει πάνω από ένα χρόνο την εκτέλεση της απόφασης ανάκτησης κατοχής. Η δικαιοδοσία των κατωτέρων Δικαστηρίων περιορίζεται εις εκείνη που ο ιδρυτικός νόμος τους απονέμει - (Christofi and Others v. Iacovidou [1986] 1 C.L.R. 236).» Σχετική είναι η απόφαση του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Στ. Ναθαναήλ (σε μονομελή σύνθεση), στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς) Λτδ, Πολιτική Αίτηση Αρ. 212/2014, ημερομηνίας 30.1.2015. Στη σελίδα 9 της απόφασης και με αναφορά στο άρθρο 11

(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, ο έντιμος Δικαστής λέγει: «Η πιο πάνω πρόνοια είναι κατά το Δικαστήριο σαφέστατη στο λεκτικό της. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εκδίδοντας απόφαση ή διάταγμα ανάκτησης κατοχής υποστατικού, τηρουμένου του όρου ότι ο ενοικιαστής θα πληρώσει παν οφειλόμενο ποσό, δύναται να αναστείλει την εκτέλεση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα έτος. Αυτή η πρόνοια παραπέμπει στην άπαξ ευχέρεια του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστείλει το διάταγμα κατοχής κατά ανώτατο όριο για ένα έτος, με μόνη άλλη πρόνοια την περίπτωση της διαφορετικής μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Αυτό το δικαίωμα ή ευχέρεια αναστολής παρέχεται στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων κατά την ώρα της έκδοσης της απόφασης. Δεν είναι επιτρεπτό να δοθεί, όπως έγινε στην υπό κρίση υπόθεση, περίοδο πρόσθετης αναστολής η οποία αρχικά καθορίστηκε να ήταν το αργότερο μέχρι 20.8.2014, δηλαδή, για περίοδο έξι μηνών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Μεταγενέστερα όμως δόθηκε πρόσθετος χρόνος με αφορμή την αίτηση που εισήγαγαν οι καθ' ων ως ενοικιαστές, με αποτέλεσμα ο χρόνος παράδοσης της κατοχής να έχει επιμηκυνθεί έτι περαιτέρω. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν έχει δικαίωμα, ως φαίνεται να προκύπτει από το σκεπτικό του, πρόσθετων και διαδοχικών παρατάσεων μέχρι τη συμπλήρωση ενός έτους. Η παράταση δίδεται κατά διακριτική ευχέρεια στη βάση των γεγονότων που συνθέτουν την όλη υπόθεση και όταν εκδίδεται η απόφαση. Αυτό είναι σαφές από το λεκτικό του άρθρου 11

(5), όπου αναφέρεται «το Δικαστήριο εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα.». [δική μου υπογράμμιση] Και στη σελίδα 11: «Δεν υπάρχει άλλη πρόνοια στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο που να επιτρέπει εκ των υστέρων στον υπό έξωση ενοικιαστή να υποβάλει αίτημα για παράταση του αρχικού χρόνου που δόθηκε με τη δικαστική απόφαση.» Η πιο πάνω αυθεντία αφορούσε την έκδοση Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης λόγω καταχώρησης Έφεσης. Στη μεταγενέστερη αυθεντία Ανδρέας Μιχαηλίδης v. Θωμάς Σάββα Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 285/2016, απόφαση ημερομηνίας 22.9.2017, ECLI:CY:AD:2017:A314, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Γ.Ν. Γιασεμής (σε τριμελή σύνθεση), με αναφορά στην υπόθεση Ποχτζελιάν, είπε τα εξής (σελίδα 2 της απόφασης): «Στην πιο πάνω υπόθεση, με βάση παλαιότερη νομολογία (Δημητρίου

(1990)1 Α.Α.Δ. 256), επιβεβαιώθηκε ότι το εν λόγω Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να παρατείνει το χρόνο αναστολής που προβλέπεται στο άρθρο 11

(5)του Ν. 23/1983. Διαπιστώθηκε, όμως, ότι αυτό δεν εμποδίζεται, όπως, ακριβώς, προκύπτει από την υπόθεση Παπά v. Οικονομίδου κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 58, να αναστείλει την απόφαση του, δυνάμει της Δ.35, Κ. 18, των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας.» Στην αυθεντία Ντέμιαν κ.ά. v. Τσαγγαρίδης κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, απόφαση ημερομηνίας 22.6.2018, ECLI:CY:AD:2018:A302, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Π. Παναγή (σε τριμελή σύνθεση), με αναφορά και στην απόφαση Ανδρέας Μιχαηλίδης v. Θωμάς Σάββα Λτδ (πιο πάνω), είπε τα εξής (σελίδα 4 της απόφασης): «Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960). Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35, Θ.18. Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με δεδομένο ότι η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης έφεσης υποβάλλεται πρώτα στο πρωτόδικο Δικαστήριο (βλ. Δ.35, θ.19), η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στο άρθρο 11

(5)του Νόμου, η οποία δεν μας βρίσκει σύμφωνους, συνεπάγεται, δυνητικά, δραστικό περιορισμό της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος της έφεσης. Το άρθρο 11

(5)του Νόμου είναι γεγονός που περιέχει ειδικές πρόνοιες αναφορικά με την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστέλλει τελική απόφαση του, όταν την εκδίδει, σε στάδιο κατά το οποίο δεν βρίσκεται στο προσκήνιο οποιαδήποτε έφεση, αναστέλλοντας το χρόνο εκτέλεσης της μέχρι και ένα έτος, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά μεταξύ των διαδίκων. Θεωρούμε ότι η εν λόγω νομοθετική διάταξη δεν είναι ασυμβίβαστη με το δικαίωμα ενός καθ' ου η αίτηση, να επιδιώξει ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και να εξασφαλίσει στην κατάλληλη περίπτωση αναστολή της εκτέλεσης διατάγματος έξωσης, εκκρεμούσης έφεσης που έχει ασκηθεί κατά της δικαστικής απόφασης, ώστε αν αυτή πετύχει η απόφαση του Εφετείου να μην καταστεί κενό γράμμα. Στο λεκτικό του άρθρου 11

(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης.» [δική μου υπογράμμιση] Ακόμα, στη σελίδα 8 της απόφασης, η έντιμη Δικαστής είπε: «Εν προκειμένω, δεν μπορεί να γίνει με βεβαιότητα πρόγνωση, στη βάση του ενώπιον μας υλικού, ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης. Σε περίπτωση δε που εγκριθεί η αίτηση, θα επηρεαστούν δυσμενώς οι εφεσίβλητοι ιδιοκτήτες αφού θα στερηθούν της κατοχής του επίδικου διαμερίσματος, ενόσω υφίσταται αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος κατοχής. Αυτός ο επηρεασμός όμως είναι κατά πολύ μικρότερος έναντι του δυσμενούς επηρεασμού που θα υποστεί η εφεσείουσα σε περίπτωση που παραδοθεί το μίσθιο, δεδομένου ειδικά ότι η διαφορά των διαδίκων αφορά ουσιαστικά στο κατά πόσο η εφεσείουσα όφειλε να καταβάλλει το ποσό των €400 μηνιαίως, όπως θεωρούν οι εφεσίβλητοι, αντί του ποσού των €300 μηνιαίως, που αυτή κατέβαλλε πριν από την καταχώριση της κύριας αίτησης στο πρωτόδικο Δικαστήριο και εξακολουθεί να καταβάλλει, ως το ενοίκιο που η ίδια θεωρεί συμφωνηθέν και νομίμως πληρωτέο. Σε περίπτωση δε εκτέλεσης του διατάγματος κατοχής του διαμερίσματος, θα είναι αδύνατη πλέον η επανεγκατάσταση της εφεσείουσας σε αυτό.» [δική μου υπογράμμιση] Η αυθεντία αφορούσε μεν την αναστολή μέτρων εκτέλεσης εκκρεμούσης Έφεσης, αλλά οι αναφορές της εντίμου Δικαστού στην ουσιαστική διαφορά των διαδίκων σχετικά με το ύψους του πληρωτέου ενοικίου, έχουν άμεση σχέση με τα γεγονότα στην παρούσα υπόθεση, ως και οι αναφορές για την προσμέτρηση του δυσμενούς επηρεασμού των μερών εάν εκδοθεί ή δεν εκδοθεί Διάταγμα αναστολής εκτέλεσης. Είναι η κρίση μου ότι η αναφορά στο δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων των μερών, ισχύει πλήρως και στην παρούσα υπόθεση, παρόλο που αυτή δεν αφορά αίτημα αναστολής μέτρων εκτέλεσης εκκρεμούσης Έφεσης ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αλλά αίτημα αναστολής μέτρων εκτέλεσης εκκρεμούσης Αίτησης Παραμερισμού ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Από τις πιο πάνω αυθεντίες, συνάγεται ότι, σε περίπτωση καταχώρησης Έφεσης εναντίον απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να ακούσει αίτηση για την έκδοση Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης, δυνάμει της Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και να εκδώσει, ένα ούτως κρίνει, Διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης και του όποιου Διατάγματος έξωσης, είτε είχε αναστείλει αρχικά κατά την έκδοση της εφεσιβληθείσας απόφασης, την εκτέλεση του Διατάγματος έξωσης, δυνάμει του άρθρου 11

(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, είτε όχι. Στην παρούσα υπόθεση, δεν έχει καταχωρηθεί Έφεση εναντίον της απόφασης στην Ε132/2018, αλλά Αίτηση Παραμερισμού της, η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο. Είναι η κρίση μου ότι, εάν είχε δοθεί αρχικά, κατά την έκδοση της απόφασης στην Ε132/2018, χρόνος αναστολής εκτέλεσης του Διατάγματος έξωσης δυνάμει του άρθρου 11

(5), δεν θα υπήρχε η δυνατότητα έκδοσης Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης του, σε αίτηση ως η υπό εξέταση, στα πλαίσια της εναρκτήριας Αίτησης Παραμερισμού, εκτός ίσως εάν η απόφαση και το Διάταγμα, είχαν εκδοθεί εκ συμφώνου, είχαν ανασταλεί αρχικά εκ συμφώνου και υπήρχε ισχυρισμός απάτης ή ουσιώδους λάθους. Στην προκείμενη περίπτωση, το Δικαστήριο κατά την έκδοση Διατάγματος έξωσης στην Ε132/2018 στις 20.2.2019, δεν διέταξε αναστολή της εκτέλεσης αυτού, παρά μόνο καθόρισε το χρόνο συμμόρφωσης με το Διάταγμα σε 7 μέρες από την επίδοση του, για σκοπούς των Διαταγών 42Α και 43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το Δικαστήριο δεν άσκησε διακριτική ευχέρεια δυνάμει του άρθρου 11

(5)του περί Δικαστηρίων Νόμου, εφόσον το Διάταγμα ανάκτησης κατοχής εκδόθηκε ερήμην των Καθ' ων η Αίτηση στην Ε132/2018, Αιτητών στην παρούσα. Η πιο πάνω κρίση του Δικαστηρίου ακολουθεί και δεν αντικρούει, τόσο το σκεπτικό στην Ντέμιαν (πιο πάνω), όσο και τα άρθρα 32 και 47 [6] του περί Δικαστηρίων Νόμου. Αποτέλεσμα: Ως εκ των ανωτέρω, η ένσταση αποτυγχάνει και τα προσωρινά Διατάγματα τα οποία εκδόθηκαν την 24.10.2019, οριστικοποιούνται και καθίστανται απόλυτα μέχρι την εκδίκαση και πλήρη αποπεράτωση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, με τους ίδιους όρους. Τα έξοδα της υπό εξέταση αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης ημερομηνίας 20.2.2019 στην Αίτηση αρ. Ε132/2018, ήτοι €2.000 - €10.000. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12 (α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμού αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] 9.

(1)Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.

(2)Πριν εκδώσει το διάταγμα αυτό χωρίς ειδοποίηση, το Δικαστήριο πρέπει να απαιτεί από το πρόσωπο που ζητά αυτό, όπως αναλάβει προσωπική υποχρέωση, με ή χωρίς εγγυητή ή εγγυητές, όπως το Δικαστήριο θεωρεί σκόπιμο, για να εξασφαλιστεί η υποχρέωση του για αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου ζητείται το διάταγμα.

(3)Κανένα διάταγμα το οποίο εκδόθηκε χωρίς ειδοποίηση δεν θα παραμένει σε ισχύ για χρόνο μεγαλύτερο από τον αναγκαίο για την επίδοση ειδοποίησης γι' αυτό σε όλους όσους επηρεάζονται από αυτό και για παροχή δυνατότητας σε αυτούς να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου και ενστούν σε αυτό. Κάθε τέτοιο διάταγμα παύει να ισχύει, μετά τη λήξη της περιόδου αυτής, εκτός αν το Δικαστήριο, αφού ακούσει τους διαδίκους ή οποιοδήποτε από αυτούς, διατάξει διαφορετικά και κάθε τέτοιο διάταγμα τυγχάνει μεταχείρισης κατά την αγωγή όπως το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο.

(4)Καμία διάταξη που περιλαμβάνεται στο άρθρο αυτό, δεν θα ερμηνεύεται ότι επηρεάζει και εφαρμόζεται στις εξουσίες του Δικαστηρίου να εκδίδει διατάγματα εκτέλεσης.» [3] "The overriding feature of the inherent jurisdiction of the court is that it is a part of procedural law, both civil and criminal, and not a part of substantive law; it is exercisable summary process, without a plenary trial; it may be invoked not only in relation to parties in pending proceedings, but in relation to any one, whether a party or not, and in relation to matters not raised in the litigation between the parties; it must be distinguished from the exercise of judicial discretion; and it may exercised even in circumstances governed by rules of court. .. In sum, it may be said that the inherent jurisdiction of the court is a virile and viable doctrine, and has been defined as being the reserve or fund of powers, a residual source of powers, which the court may draw upon as necessary whenever it is just or equitable to do, in particular to ensure the observance of the due process of law, to prevent vexation or oppression, to do justice between the parties and to secure a fair trial between them." [4] «32

(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστατικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» [5] "Το Δικαστήριο, εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα δυνάμει των παραγράφων (α), (β), (γ), (δ), (ε), (στ), (ζ), (η), (θ), (ι), (ια) και (ιβ) του άρθρου τούτου, δύναται, τηρουμένου του όρου ότι ο ενοικιαστής θα πληρώσει παν ποσόν το οποίο νομίμως οφείλεται ή δυνατόν να καταστή οφειλόμενον υπ' αυτού, να αναστείλει την εκτέλεσιν της αποφάσεως ή του διατάγματος ή να αναβάλει την ημερομηνίαν κατοχής δια τοιαύτην περίοδον μη υπερβαίνουσαν το εν έτος, εκτός εάν οι διάδικοι άλλως ήθελον συμφωνήσει, και υπό την επιφύλαξιν τοιούτων όρων οίους το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει κατάλληλους." [6] «Η απόφασις οιουδήποτε δικαστηρίου, επιφυλασσομένης οιασδήποτε εν αυτή περιεχομένης αντιθέτου διαταγής και ασχέτως του γεγονότος ότι αυτή έχει ληφθή επί παραλείψει υποβολής εγγράφων προτάσεων ή εμφανίσεως οιουδήποτε διαδίκου, θα είναι δεσμευτική δι' όλους τους διαδίκους ευθύς ως αυτή εκδοθή, ασχέτως προς οιανδήποτε έφεσιν κατ' αυτής, αλλά το δικαστήριον υπό του οποίου εκδίδεται η τοιαύτη απόφασις, ή οιονδήποτε δικαστήριον έχον δικαιοδοσίαν να εκδικάση κατ' έφεσιν την τοιαύτην απόφασιν δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, εάν θεωρήση τούτο πρέπον, και ασχέτως προς το εάν εξεδόθη ή μη διάταγμα προς εκτέλεσιν αυτής να διατάξη όπως ανασταλή η εκτέλεσις της τοιαύτης αποφάσεως διά τοσαύτον χρονικόν διάστημα και υπό τοιούτους όρους ή άλλως, ως ήθελε κρίνει ορθόν το τοιούτον δικαστήριον.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο