← Κύπρος

ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ν. ΜΑΡΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ, Αίτηση Αρ.: Ε 61/13, 17/2/2020

ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ν. ΜΑΡΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ, Αίτηση Αρ.: Ε 61/13, 17/2/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου και Σ. Μούσουλου και Ν. Σατσιά, Παρέδρων Αίτηση Αρ.: Ε 61/13 Μεταξύ: ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Αιτήτριας και ΜΑΡΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ Καθ' ου η Αίτηση -------------------------------------------------------------------------- 17.2.2020 Για την Αιτήτρια: κα. Ν. Γεωργίου και κα. Ρ. Ζεφκή για κ. Λεωνίδα Γ. Γεωργίου Για τον Καθ' ου η Αίτηση: κ. Γ. Αγγελίδης και κα. Ρ. Παπαδοπούλου για κ.κ. Π. Αγγελίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρήθηκε την 11.3.2013 και μ' αυτήν η Αιτήτρια εξαιτείτο ως ακολούθως:

  1. «Διάταγμα ανάκτησης κατοχής του υποστατικού ιδιοκτησίας της, το οποίο βρίσκεται στην οδό Πατριάρχου Γρηγορίου 11-11Α στη Λευκωσία και/ή Διάταγμα έξωσης του πιο πάνω ενοικιαστή, καθ' ού η αίτηση και παντός εξαρτώμενου υπ' αυτού προσώπου και/ή Διάταγμα με το οποίο ο καθ' ού η αίτηση να διατάσσεται να παραδώσει ελεύθερη και ανεμπόδιστη κατοχή του ανωτέρω υποστατικού.
  2. Απόφαση εναντίον του καθ' ου η αίτηση για το συνολικό ποσό των €6.930.01 καθυστερημένα ενοίκια μέχρι 28/02/
  4. Ενδιάμεσα οφέλη €205,00 μηνιαίως, από 01/03/2013, μέχρι της εξώσεως των καθ' ών η αίτηση από το υποστατικό και/ή μέχρι της παράδοσης κενής ελευθέρας και ανεμπόδιστου κατοχής του ρηθέντος υποστατικού.
  5. Οιαδήποτε ή άλλη περαιτέρω θεραπεία δίκαια υπό τις περιστάσεις.
  6. Νόμιμο τόκο και
  7. Έξοδα.» Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι είναι ιδιοκτήτρια του υποστατικού επί της οδού Πατριάρχη Γρηγορίου 11-11Α, Φ/Σχ. XXI.46.6.VII, Τεμάχιο 90, ενορία Άγιος Ιωάννης (εν τοις εφεξής «το επίδικο υποστατικό»), η ανέγερση του οποίου συμπληρώθηκε πριν από την 1.1.
  8. Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παραδεκτοί. Δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 1.3.1986, ο Καθ' ου η Αίτηση ενοικίασε από την Αιτήτρια το επίδικο υποστατικό, για την περίοδο από 1.3.1986 μέχρι 28.2.1987, έναντι ενοικίου £80.- μηνιαίως, πληρωτέου προκαταβολικά την πρώτη ημέρα εκάστου μηνός. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 είχε και έχει τη συνεχή κατοχή του ενοικιαζόμενου υποστατικού, ισχυρισμός που είναι παραδεκτός. Παρά τις οχλήσεις της Αιτήτριας, ο Καθ' ου η Αίτηση παραλείπει να πληρώσει το ποσό των €6.930,01, το οποίο αντιπροσωπεύει καθυστερημένα ενοίκια ύψους €205,00 μηνιαίως για την ενοικίαση του επίδικου μέχρι 28.2.
  9. Μετά από επιστολή του Δήμου Λευκωσίας, η Αιτήτρια επικοινώνησε με τον Καθ' ου η Αίτηση και του ζήτησε όπως εκκενώσει το επίδικο, επειδή η Αιτήτρια πρέπει να προχωρήσει σε άμεση κατεδάφιση της οικοδομής, λόγω του ότι αυτή έχει κηρυχθεί ως επικίνδυνη για το κοινό. Η Αιτήτρια, με επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 5.12.2012, η οποία επιδόθηκε προσωπικά στον Καθ' ου η Αίτηση στις 5.1.2013, τον κάλεσε να εξοφλήσει κάθε οφειλόμενο μέχρι τότε υπόλοιπο, εντός 21 ημερών από τη λήψη της επιστολής. Επίσης, με την ίδια επιστολή καλούσε τον Καθ' ου η Αίτηση να παραδώσει ελεύθερη κατοχή του υποστατικού μετά την πάροδο 21 ημερών από τη λήψη της επιστολής. Παρά τη λήψη της πιο πάνω επιστολής, η αποπληρωμή των νομίμως οφειλομένων ενοικίων καθυστερείται για περισσότερες από 21 μέρες και δεν υπήρξε οποιαδήποτε προσφορά αποπληρωμής τους. Περαιτέρω, καθυστερούν και τα έκτοτε δεδουλευμένα ενοίκια. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια αξιώνει ενδιάμεσα οφέλη και/ή κέρδη προς €205.- μηνιαίως μέχρι την παράδοση ελεύθερης κατοχής από τον Καθ' ου η Αίτηση. Ο Καθ' ου η Αίτηση είναι θέσμιος ενοικιαστής, συμφώνως του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83 και παρέλειψε εντός 21 ημερών να εξοφλήσει τα οφειλόμενα ενοίκια, παρά την επίδοση σχετικής ειδοποίησης, μέχρι και σήμερα. Ο Καθ' ου η Αίτηση και στο παρελθόν είχε καθυστερήσει την καταβολή του ενοικίου συστηματικά και επανειλημμένα. Απάντηση: Απάντηση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση καταχωρήθηκε την 14.6.2013 και τροποποιημένη την 27.5.2019 και μ' αυτήν απορρίπτει τις αιτούμενες θεραπείες. Σημειώνουμε πιο πάνω ορισμένες παραδοχές στις οποίες προβαίνει ο Καθ' ου η Αίτηση. Ισχυρίζεται ότι είναι θέσμιος ενοικιαστής του επίδικου υποστατικού και κάτοχος αυτού από το 1981, όταν ήταν ιδιοκτησία άλλου ιδιοκτήτη. Το ύψος του καταβαλλόμενου ενοικίου ήταν και είναι μέχρι σήμερα €136,69 (£80,00). Ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι το οφειλόμενο ποσό, εάν τούτο είναι όντως οφειλόμενο, είναι πολύ μικρότερο, καθότι κατέβαλλε ανελλιπώς τα ενοίκια του μέχρι τέλος του 2011 και έκτοτε, η Αιτήτρια, με δική της πρωτοβουλία, δεν εισέπραττε ενοίκια και/ή αρνείτο να τα εισπράξει. Ο Καθ' ου η Αίτηση παραδέχεται την αποστολή της επιστολής της Αιτήτριας ημερομηνίας 29.5.2012, η οποία απαντήθηκε στις 15.6.
  10. Στην επιστολή του ανέφερε ότι: «
  11. Το υποστατικό ουδόλως είναι επικίνδυνον και τούτο μπορεί κάλλιστα να επιδιορθωθεί.
  12. Το πρόβλημα εις το ακίνητο αφορά την στέγη του, η οποία υπέστη εκτεταμένες ζημιές από διάβρωση και τούτο λόγω δικής σας αμέλειας και/ή ευθύνης καθ' ότι παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις και κλήσεις του πελάτη μας δεν ελάβατε τα αναγκαία μέτρα αποτροπής της ζημιάς.
  13. Πρόβλημα ωσαύτως, είχε παρουσιασθεί και σε κολώνες λόγω εκροής υδάτων από τις υδρορροές ότε και πάλι σας εδόθη σχετική ειδοποίηση άνευ αποτελέσματος και άνευ λήψεως οιωνδήποτε μέτρων εκ μέρους σας.» Παράλληλα, ο Καθ' ου η Αίτηση κάλεσε τους ιδιοκτήτες όπως προχωρήσουν στην επιδιόρθωση των ζημιών, πράγμα που οι ιδιοκτήτες, με διάφορες προφάσεις και/ή δικαιολογίες, δεν έπραξαν, παρ' ότι τούτο ήταν εφικτόν. Άνευ βλάβης οποιουδήποτε άλλου ισχυρισμού που εγείρεται στην Απάντηση, ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρει ότι, εάν ήθελε αποφασιστεί και/ή θεωρηθεί ότι το επίδικο ακίνητο δεν έχριζε επιδιόρθωσης αλλά έχριζε κατεδάφισης, τότε οι Αιτητές δεν δικαιούνταν και/ή δεν δικαιούνται ενοίκιο και/ή παράνομα και/ή κατά παράβασην της Νομοθεσίας, αξιώνουν ενοίκια για οικοδομή που κρίθηκε κατεδαφιστέα και/ή επικίνδυνη και/ή παράνομη και ως εκ τούτου, οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται σε οποιαδήποτε αξίωση και/ή η παρούσα διαδικασία είναι καταδικασμένη σε απόρριψη. Η επιστολή των δικηγόρων της Αιτήτριας ημερομηνίας 5.12.2012, απαντήθηκε στις 14.6.2013, με συγκεκριμένες θέσεις, προτάσεις και εισηγήσεις άνευ όμως και πάλιν οποιασδήποτε ανταποκρίσεως εκ μέρους των ιδιοκτητών, πέραν από προφορικές υποσχέσεις. Ο Καθ' ου η Αίτηση επαναλαμβάνει ότι είναι πρόθυμος και σε θέση να καταβάλει οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό, νοουμένου ότι το επίδικο υποστατικό καταστεί ουσιωδώς λειτουργήσιμο. Η Αιτήτρια, παράνομα, κατά και/ή περί τον Νοέμβριο 2016, κατεδάφισε το επίδικο υποστατικό ενώ ήταν ακόμη στην κατοχή του Καθ' ου η Αίτηση και χωρίς να έχει εξασφαλίσει Διάταγμα εξώσεως του. Η εν λόγω παράνομη ενέργεια της Αιτήτριας επέφερε ζημιές στην περιουσία του Καθ' ου η Αίτηση, οι οποίες είναι επίδικο ζήτημα στην Αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με Αρ. 121/2019 και για τα οποία ζητήματα ο Καθ' ου η Αίτηση επιφυλάσσει πλήρως τα δικαιώματα του. Περαιτέρω, είναι ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι η εν λόγω παράνομη ενέργεια της Αιτήτριας, δηλαδή να προβεί σε ανάκτηση κατοχής και/ή κατεδάφιση χωρίς Διάταγμα Δικαστηρίου, ενόσω το ακίνητο τελούσε υπό την κατοχή του Καθ' ου η Αίτηση, έχει μολύνει (taint) την παρούσα διαδικασία και ως εκ τούτου, η Αιτήτρια δεν νομιμοποιείται σε οποιαδήποτε αξίωση και/ή η παρούσα διαδικασία είναι ως εκ τούτου καταδικασμένη σε απόρριψη. Ο Καθ' ου η Αίτηση επανειλημμένα αποτάθηκε στους ιδιοκτήτες για επίλυση των προβλημάτων, οι οποίοι όμως, αν και αρχικά υποσχέθηκαν όπως προβούν σε επιδιορθώσεις, εν τέλει του ανέφεραν πάντοτε ότι δεν επιθυμούν την επιδιόρθωση του κτιρίου και ότι επιδίωκαν μόνο την έξωση του Καθ' ου η Αίτηση για κατεδάφιση του κτιρίου προς ανέγερση ναού. Κατά τις ως άνω συζητήσεις, ετέθη θέμα αποζημιώσεως του Καθ' ου η Αίτηση ώστε να παραδώσει το κτίριο, αίτημα που οι ιδιοκτήτες όχι μόνο δεν απέρριψαν, αλλά κάλεσαν τον Καθ' ου η Αίτηση όπως, μέχρι λήψεως σχετικής αποφάσεως και/ή Άδειας Οικοδομής για τον ναό, μη καταβάλει οποιαδήποτε ενοίκια μέχρι νεοτέρας ειδοποιήσεως. Αντί τοιαύτης ειδοποιήσεως, η Αιτήτρια, προς πίεση και/ή εκβιασμό του Καθ' ου η Αίτηση όπως εγκαταλείψει το υποστατικό άνευ αποζημιώσεως, προχώρησε στην παρούσα διαδικασία. Είναι ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι, ως εκ της συμπεριφοράς της Αιτήτριας, υφίσταται ζημιές, οι οποίες καθημερινώς επαυξάνονται, στην περιουσία του η οποία ευρίσκεται στο επίδικο υποστατικό, ζημιές για τις οποίες καθιστά υπεύθυνη την Αιτήτρια και επιφυλάσσει το δικαίωμα του για διεκδίκηση αποζημιώσεων. Ανταπάντηση: Το δικόγραφο της Αιτήτριας καταχωρήθηκε την 7.6.2019 και μ' αυτό επαναλαμβάνει τις αξιώσεις της και απορρίπτει την Απάντηση, εκτός όπου ρητά προβαίνει σε παραδοχές, οι οποίες ουσιαστικά, αφορούν παραδοχές του Καθ' ου η Αίτηση δικών της ισχυρισμών στην κυρίως Αίτηση. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι το επίδικο ακίνητο δεν έχριζε επιδιόρθωσης αλλά έχριζε κατεδάφισης, ως οι οδηγίες της Αρμόδιας Αρχής και ότι νόμιμα κατεδάφισε το εν λόγω υποστατικό. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση, στις 26.1.2017, είχε εκδώσει επιταγή για το ποσό των €16.300 προς εξόφλησην των οφειλόμενων ενοικίων, αλλά η επιταγή του επιστράφηκε πίσω από την Αιτήτρια, με σκοπό να εκδοθεί το σωστό οφειλόμενο ποσό μέχρι τη μέρα της κατεδάφισης. Περαιτέρω, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η σύμβαση ενοικίασης δεν ήταν και/ή είναι παράνομη, ούτως ώστε να μη δικαιούται ενοίκια μέχρι και την ημερομηνία πριν την ημέρα κατεδάφισης του εν επίδικου υποστατικού, δηλαδή μέχρι και την 31.11.
  14. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι νόμιμα κατεδάφισε το επίδικο υποστατικό και ότι η Αρμόδια Αρχή έδωσε γραπτώς οδηγίες στην Αιτήτρια όπως προχωρήσει στην άμεση κατεδάφιση του υποστατικού. Συνεπώς, δεν χρειαζόταν Διάταγμα Δικαστηρίου για την κατεδάφιση, επειδή το υποστατικό κρίθηκε από την αρμόδια Αρχή, δηλαδή το Δήμο Λευκωσίας, ως οικοδομή άμεσα επικίνδυνη για τη δημόσια ασφάλεια. Συγκεκριμένα, ο Δήμος Λευκωσίας έλαβε όλα τα απαραίτητα μέτρα για την άρση οποιουδήποτε κινδύνου και απέστειλε επιστολές, τόσο στην Αιτήτρια, όσο και στον Καθ' ου η Αίτηση. Με την επιστολή του ημερομηνίας 2.8.2016, η οποία δόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση δια χειρός, του εξηγούσε τους λόγους της άμεσης κατεδάφισης και τον καλούσε να εκκενώσει την εν λόγω οικοδομή. Ο Καθ' ου η Αίτηση ουδέποτε απάντησε στην επιστολή της αρμόδιας Αρχής με σκοπό την γνωστοποίηση οποιοσδήποτε άρνησης του προς εκκένωση και/ή εγκατάλειψη της εν λόγω οικοδομής και ως εκ τούτου, η κατεδάφιση έλαβεν χώραν στις 1.12.
  15. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι κατεδάφιση δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με την αξίωση των ενοικίων από τον Καθ' ου η Αίτηση, λόγω του ότι η συμφωνία ενοικίασης ήταν καθ' όλα νόμιμη και ως εκ τούτου, η Αιτήτρια δικαιούται να αξιώνει τα οφειλόμενα ενοίκια από τον Καθ' ου η Αίτηση, μέχρι και την ημερομηνία πριν την ημέρα κατεδάφισης του υποστατικού, δηλαδή μέχρι και την 30.11.
  16. Ιστορικό: Με Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.5.2019, εγκρίθηκε αίτημα του Καθ' ου η Αίτηση για την έκδοση Διατάγματος τροποποίησης της Απάντησης. Μαρτυρία και αξιολόγηση: Αιτητρίας: Μοναδικός μάρτυρας για την Αιτήτρια κατέθεσε ο κ. Δήμος Δήμου. Ο κ. Δήμου κατέθεσε ότι είναι ο Οικονομικός Διευθυντής της Αιτήτριας. Ο Καθ' ου η Αίτηση χρησιμοποιούσε το επίδικο υποστατικό ως συνεργείο αυτοκινήτων. Το επίδικο κατεδαφίστηκε την 3.12.
  17. Από το 2012, υπήρξε σχετική αλληλογραφία με το Δήμο Λευκωσίας επειδή υπήρχε επικινδυνότητα και πολλές φορές παρότρυνε την Αιτήτρια με επιστολές για κατεδάφιση, οι οποίες έφτασαν και στον ενοικιαστή. Περί το Μάιο 2016, εστάλησαν επιστολές από το Δήμο στην Αιτήτρια και στον ενοικιαστή ή τον τότε δικηγόρο του, ότι επιδεινώθηκε η επικινδυνότητα. Στις επιστολές προς την Αιτήτρια, υπήρχε παράγραφος ότι η Αιτήτρια ήταν υπεύθυνη για την προστασία των πολιτών. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι η αλληλογραφία με το Δήμο και τον ενοικιαστή ή τον δικηγόρο του, αφορά προσπάθεια του Δήμου να πείσει τον ενοικιαστή να εκκενώσει το επίδικο υποστατικό. Δόθηκε προθεσμία 15 μέρες με την επιστολή 2.8.2016, για σκοπούς κατεδάφισης. Στη συνέχεια, είχε αποστείλει επιστολές ο δικηγόρος του ενοικιαστή προς το Δήμο, για το διορισμό επιστήμονα και ακολούθησε επιστολή ημερομηνίας 30 Νοεμβρίου από το Δήμο Λευκωσίας προς την Αιτήτρια, που της έλεγαν για κατεδάφιση. Η τελευταία επιστολή από το Δήμο Λευκωσίας, ήταν να προβεί η Αιτήτρια σε άμεση κατεδάφιση του επίδικου υποστατικού. Η επιστολή πρέπει να είχε παραληφθεί στις 2.12.2016 και ζήτησαν αντίγραφο, το οποίο έλαβαν με το φαξ στις 3.2.
  18. Ο κ. Δήμου κατέθεσε ότι η Αιτήτρια απέκτησε το επίδικο υποστατικό το 1991, με συμβόλαιο αγοραπωλησίας από την κυρία Αίγλη Χριστοδουλίδου και «κληρονόμησε» το ενοικιαστήριο έγγραφο. Η μόνη επιστολή προς την Αιτήτρια από τον Καθ' ου η Αίτηση, έχει ημερομηνία 29.9.2016, όταν ο δικηγόρος του ισχυριζόταν ότι συνεργείο θα προέβαινε σε εργασίες για άρση της επικινδυνότητας. Η πιο πάνω επιστολή κοινοποιήθηκε στο Δήμο Λευκωσίας, στους δικηγόρους της Αιτήτριας, στην Αιτήτρια και στον Καθ' ου η Αίτηση. Με μία επιστολή ημερομηνίας 6.9.3016 από τον δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση, σε απάντηση του Δήμου Λευκωσίας, τους είπε να στείλουν τη σχετική μελέτη στο Ε.Τ.Ε.Κ. Ουδέποτε την έλαβε ο Δήμος Λευκωσίας ή η Αιτήτρια. Στη συνέχεια, δεν υπήρξε καμία επαφή ή επικοινωνία. Την 12.11.2016, στην παρουσία του Κοινοτάρχη της Ενορίας Αγίου Σάββα και δύο Αστυνομικών της ασφάλειας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, έγινε παραλαβή όλων των αντικειμένων, δηλαδή τριών αυτοκινήτων, που μεταφέρθηκαν σε γειτονικό υποστατικό ιδιοκτησίας της Αιτήτριας. Λήφθηκαν φωτογραφίες της κατάστασης του υποστατικού και των πραγμάτων εντός αυτού, ως ήταν. Ο μάρτυρας κατέθεσε Κατάσταση Λογαριασμού, τυπωμένη από το λογιστικό αρχείο της Αιτήτριας, στην οποία φαίνεται το υπόλοιπο του Καθ' ου η Αίτηση μέχρι την ημερομηνίας της κατεδάφισης και είναι €16.174,85 μέχρι 3.12.
  19. Στις 26.1.2017, ο δικηγόρος του Καθ' ου η Αίτηση προσκόμισε στην Αιτήτρια επιταγή ύψους €16.300, για να εξοφλήσει τα οφειλόμενα. Η επιταγή επιστράφηκε την 3.2.2017 με επιστολή του μάρτυρα και αναφέρει ότι το ποσό που δικαιούται η Αιτήτρια είναι αυτό που θα διατάξει το Δικαστήριο στην παρούσα υπόθεση. Κατά την αντεξέταση του, ο μάρτυρας αναφέρθηκε ξανά σε αλληλογραφία με το Δήμο Λευκωσίας αναφορικά με το επίδικο υποστατικό και την επικινδυνότητα του, η οποία επιδεινωνόταν προοδευτικά. Ο Δήμος καλούσε την Αιτήτρια να κατεδαφίσει το επίδικο από το Μάιο
  20. Απεστάλη σχετική επιστολή από την Αιτήτρια προς τον Καθ' ου η Αίτηση, ημερομηνίας 29.5.
  21. Ο ενοικιαστής δεν ήρθε σε επαφή με την Αιτήτρια για να θεραπευθεί η επικινδυνότητα του κτιρίου. Όταν υπεβλήθη στο μάρτυρα ότι ο ενοικιαστής είχε έρθει σε επαφή με την Αιτήτρια και ότι του είχε λεχθεί να μην καταβάλλει ενοίκια επειδή η Αιτήτρια θα προέβαινε σε επιδιορθώσεις, ο κ. Δήμου κατέθεσε ότι δεν έχει υπόψην του κάτι τέτοιο, ούτε οποιοδήποτε έγγραφο στο αρχείο της Αιτήτριας που να το αποδεικνύει. Ο ίδιος δεν ήταν παρών κατά την κατεδάφιση. Υπήρχαν αυστηρές επιστολές από το Δήμο, οι οποίες καταμέριζαν ευθύνες στην Αιτήτρια για τους πολίτες. Έτσι, η Αιτήτρια έπρεπε να θεραπεύσει την επικινδυνότητα. Στο αρχείο της Αιτήτριας δεν υπάρχει Διάταγμα κατεδάφισης. Ήταν η θέση του μάρτυρα, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έπαυσε να είναι ενοικιαστής από την ημέρα που τερματίστηκε η ενοικίαση. Φωτογραφήθηκε το υποστατικό και ότι μπορούσε να μετακινηθεί, μετακινήθηκε σε διπλανό υποστατικό, ενώ τα υπόλοιπα απομακρύνθηκαν. Ο κ. Δήμου δεν ήταν σε θέση να πει εάν η επιταγή του Καθ' ου η Αίτηση είχε συνοδευτεί από επιστολή και κατά πόσον αυτή ήταν άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του. Το επίδικο κατεδαφίστηκε στις 3.12.2016, αφού δόθηκε προθεσμία 15 ημερών στον Καθ' ου η Αίτηση, προφανώς διότι θα περίμενε ο Δήμος τη συμμόρφωση του εντός της προθεσμίας. Αντί συμμόρφωσης, ο δικηγόρος του έστειλε επιστολή στο Δήμο ότι θα προβεί σε μελέτη από το Ε.Τ.Ε.Κ. Ο κ. Δήμου αξιολογείται ότι κατέθεσε αυτά που γνωρίζει και έθεσε τη θέση της Αιτήτριας αναφορικά με τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των μερών, η οποία δικαιολογεί τη συμπεριφορά και τις πράξεις της. Η θέση του μάρτυρα επί των νομικών επιπτώσεων των πράξεων και παραλείψεων των μερών, δεν δεσμεύουν ή επηρεάζουν το Δικαστήριο. Ως μάρτυρας γεγονότων, κρίνουμε ότι όσα είπε αντιπροσωπεύουν την αλήθεια και τη δική του γνώση. Καθ' ου η Αίτηση: Μοναδικός μάρτυρας για την πλευρά του κατέθεσε ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση, κ. Μάριος Χαραλαμπίδης. Ο κ. Χαραλαμπίδης κατέθεσε Γραπτή Δήλωση, το Τεκμήριο Α, ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, σύμφωνα με τον περί Αποδείξεως Νόμο, Κεφ. 9, ως αυτός τροποποιήθηκε από τον Ν.32(Ι)/
  22. Είναι μηχανικός στο επάγγελμα, από το
  23. Εργαζόταν από τότε στο επίδικο υποστατικό. Ενοικίαζε το επίδικο από το 1981, το οποίο ήταν υποστατικό στην οδό Πατριάρχη Γρηγορίου 11-11Α, Φ/Σχ. XXI.46.6.VII, Τεμάχιο 90, Ενορία Αγίου Ιωάννη και το χρησιμοποιούσε ως μηχανουργείο. Το ενοίκιο ήταν €136,69 (£80,00) το μήνα, διότι το είχε επιδιορθώσει ο ίδιος το 1981 με δικά του έξοδα. Το επίδικο υποστατικό δεν ανήκε στην Αιτήτρια το 1981, αλλά σε τρίτο πρόσωπο και ο κ. Χαραλαμπίδης το κατείχε έκτοτε ως θέσμιος ενοικιαστής. Είχε μάλιστα συμφωνήσει το 1987 να αγοράσει το επίδικο υποστατικό από το τρίτο πρόσωπο για Λ.Κ.19.000, αλλά επενέβη η Αρχιεπισκοπή για να τους αφήσει εκείνους να το αγοράσουν και να μην του επιβάλουν ποτέ αύξηση. Το 1995, ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Α' είχε καλέσει τον Καθ' ου η Αίτηση στο γραφείο του, στην παρουσία του κ. Ηλία, υπεύθυνου του Λογιστηρίου και του είπε ότι η Αρχιεπισκοπή χρειαζόταν το υποστατικό και αν έφευγε, θα του έδιναν Λ.Κ.30.000 ως αποζημίωση. Τότε, άρχισε να κτίζει άλλο, δικό του, μηχανουργείο, το οποίο τέλειωσε το
  24. Εν τω μεταξύ, λόγω διαφόρων εξελίξεων στην Αρχιεπισκοπή και λόγω της υγείας του Μακαριότατου, η υπόθεση δεν προχώρησε και έκτοτε, χρησιμοποιούσε το επίδικο υποστατικό ως αποθήκη για εξαρτήματα, εμπορεύματα, αυτοκίνητα κτλ. Με την πάροδο του χρόνου και λόγω μη συντήρησης του από την Αιτήτρια, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του Καθ' ου η Αίτηση, το επίδικο υποστατικό αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα, τα οποία μπορούσαν όμως να επιδιορθωθούν. Γι' αυτό και η Αιτήτρια, περί το τέλος του 2011, μέσω του Λογιστηρίου της, είχε συμφωνήσει με τον κ. Χαραλαμπίδη να μην πληρώνει ενοίκια, αφού το υποστατικό ήταν σε άσχημη κατάσταση και ότι θα το επιδιόρθωνε η Αιτήτρια. Μέχρι τότε, ο Καθ' ου η Αίτηση κατέβαλλε τα ενοίκια του σε τακτά χρονικά διαστήματα και δεν υπήρχε οποιοσδήποτε άλλος λόγος να σταματήσει να το πράττει, πλην της προφορικής συμφωνίας που είχε κάμει με την Αρχιεπισκοπή. Είναι η θέση του πως είναι πολύ σημαντικό να τονισθεί ότι το υποστατικό ήταν σε πολύ κακή κατάσταση από το 1996 και απλά, στις 23.5.2012, είχε ενημερώσει την Αιτήτρια ο Δήμος Λευκωσίας για την κακή του κατάσταση, κατόπιν αιτήσεως της Αιτήτριας. Δηλαδή, η Αρχιεπισκοπή γνώριζε για την πολύ κακή του κατάσταση από πολύ πιο πριν και σκοπίμως δεν το επιδιόρθωνε για να το εγκαταλείψει ο Καθ' ου η Αίτηση, χωρίς να τον αποζημιώσει. Ο κ. Χαραλαμπίδης κατέθεσε ότι, στις 29.5.2012 του εστάλη επιστολή από την Αιτήτρια (το Τεκμήριο 6), η οποία έλεγε ότι το επίδικο υποστατικό είχε κριθεί κατεδαφιστέο και επικίνδυνο από το Δήμο Λευκωσίας. Η επιστολή απαντήθηκε στις 15.6.2012 (το Τεκμήριο 7), από τον τότε δικηγόρο του. Κάλεσε τους ιδιοκτήτες όπως προχωρήσουν στην επιδιόρθωση των ζημιών, πράγμα που οι ιδιοκτήτες, με διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες, δεν έπραξαν, παρ' ότι τούτο ήταν εφικτό. Παρά την αρχική του πρόθεση να επιδιορθώσει το υποστατικό με δικά του έξοδα αν δεν το έπρατταν οι ιδιοκτήτες, εντούτοις, λόγω του ότι μεσολάβησε το «κούρεμα» όπου έχασε πάρα πολλά χρήματα και, επιπλέον, προέκυψαν διάφορα προβλήματα υγείας, δεν είχε πλέον την οικονομική δυνατότητα να κάμει τις επιδιορθώσεις. Ενδεικτικό της αρχικής του πρόθεσης ήταν ότι, το 2008 περίπου, είχε ζητήσει από την Αιτήτρια να του επιτρέψει να τοποθετήσει κολόνες αντιστήριξης, λαμβάνοντας αρνητική απάντηση. Σε κάθε περίπτωση, αν το υποστατικό ήταν πράγματι κατεδαφιστέο και επικίνδυνο, ο Καθ' ου η Αίτηση θεωρεί παράνομη τη χρέωση οποιουδήποτε ενοικίου στον ίδιο, από το 1996, αφού δεν μπορείς να θεωρείς κατεδαφιστέο και επικίνδυνο ένα ακίνητο και ταυτόχρονα να χρεώνεις ενοίκια γι' αυτό. Σε κάθε περίπτωση, το υποστατικό δεν μπορεί να κατέστη ξαφνικά κατεδαφιστέο και επικίνδυνο στις 23.5.2012, ήταν στην ίδια κατάσταση από το
  25. Έλαβε επιστολή ο ίδιος από τον δικηγόρο του Δήμου Λευκωσίας, στις 2.8.2016 (το Τεκμήριο 2), η οποία αναφέρεται στην κήρυξη από το Δήμο Λευκωσίας του ακινήτου ως κατεδαφιστέο και σε επικίνδυνη κατάσταση. Έλαβε την επιστολή ημερομηνίας 5.12.2012 από τους δικηγόρους της Αιτήτριας, η οποία όμως απαντήθηκε από τον προηγούμενο δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση στις 14.1.2013 (το Τεκμήριο 8), θέτοντας συγκεκριμένες θέσεις, προτάσεις και εισηγήσεις, χωρίς οποιαδήποτε ανταπόκριση εκ μέρους των ιδιοκτητών, πέραν από τις προφορικές τους υποσχέσεις για επιδιόρθωση. Ο Καθ' ου η Αίτηση κατέθεσε ότι, δυστυχώς απ' ότι φάνηκε, η Αιτήτρια δεν τήρησε την προφορική συμφωνία που είχε μαζί του και καταχώρησε την παρούσα διαδικασία. Ενώ εκκρεμούσε η παρούσα διαδικασία, η Αιτήτρια παράνομα, κατά τον Νοέμβριο 2016, κατεδάφισε το επίδικο υποστατικό ενώ ήταν ακόμη στην κατοχή του και χωρίς να έχει εξασφαλίσει Διάταγμα εξώσεως του. Η εν λόγω παράνομη ενέργεια της Αιτήτριας επέφερε ζημιές στην περιουσία του, η οποία είναι επίδικο ζήτημα στην Αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας υπ' αρ. 121/2019 και για τις οποίες επιφυλάσσει πλήρως τα δικαιώματα του. Ο κ. Χαραλαμπίδης θεωρεί την ενέργεια της Αιτήτριας ως ετσιθελική και παντελώς παράνομη. Παρουσίασε φωτογραφίες των αντικειμένων που είχε μέσα στο ακίνητο και τις οποίες έβγαλε ο ίδιος με το κινητό του τηλέφωνο στις 8.12.
  26. Ο κ. Χαραλαμπίδης κατέθεσε ότι, είχε επανειλημμένα αποταθεί στους ιδιοκτήτες για την επίλυση των προβλημάτων, οι οποίοι όμως, αν και αρχικά υποσχέθηκαν όπως προβούν σε επιδιορθώσεις, εν τέλει φάνηκε ότι ουδέποτε επιθυμούσαν την επιδιόρθωση του κτηρίου και στην πραγματικότητα, επιδίωκαν μόνο την έξωση του και την κατεδάφιση του κτιρίου, προς ανέγερση χώρων στάθμευσης. Τα όποια ποσά και αν προσφέρθηκαν από την πλευρά του στην Αιτήτρια, ήταν άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του και στα πλαίσια διευθέτησης και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν παραδοχή εκ μέρους του για οφειλή οποιουδήποτε ποσού στην Αιτήτρια. Ο Καθ' ου η Αίτηση κατέθεσε ότι το επίδικο εσωτερικά, ήταν σε καλή κατάσταση. Όταν έβγαλε ο ίδιος τις φωτογραφίες Τεκμήριο 10, ήταν αφού μπήκε μέσα το τρακτέρ και το χάλασε. Μόνο η στέγη αντιμετώπιζε πρόβλημα, στο κεντρικό κτίριο. Κατά την αντεξέταση του, κατέθεσε ότι η επιταγή που είχε εκδώσει, ήταν άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του και βάσει της συμφωνίας που είχε με την Αιτήτρια για επιδιόρθωση. Εξέδωσε την επιταγή για να συνεχίσει να είναι δικαιούχος του υποστατικού και για να επιδιορθωθεί το κτίριο. Η Αρχιεπισκοπή του είπαν αν τους δώσει τα χρήματα, θα μείνει ως θέσμιος ενοικιαστής. Το ποσό του το είπε ο Λογιστής της Αιτήτριας. Εάν στην Κατάσταση που του είχαν δώσει και εξέδωσε την επιταγή, το ενοίκιο φαινόταν μεγαλύτερο, τότε αυτό ήταν παράνομο, κατά την άποψη του. Όσον αφορά την κατάσταση του επίδικου, έμπαζε νερά, αυτό ήταν το πρόβλημα και εντοπιζόταν σε μέρος του υποστατικού. Το γραφείο και η αποθήκη ήταν μία χαρά, όπως είπε. Το υπόλοιπο, είχε πρόβλημα στη στέγη και ένα πρόβλημα στήριξης, γι' αυτό έστειλαν επιστολή. Με τον Μακαριότατο είχε συναντηθεί τέσσερις φορές, αλλά δεν έχει κάτι γραπτώς. Στο χαρτί που έδωσε η Αρχιεπισκοπή, όπως είπε ο κ. Χαραλαμπίδης, μόνο ένα μέρος του υποστατικού έχριζε κατεδάφισης, το υπόλοιπο ήταν μια χαρά. Ο Δήμος αναφέρεται σε μία κολώνα, στην αριστερή πλευρά του κτιρίου. Ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει έκθεση εμπειρογνώμονα, αλλά δεν αποδέχεται ότι το επίδικο δεν μπορούσε να επιδιορθωθεί και ότι η μόνη λύση ήταν η κατεδάφιση. Ότι η στέγη είχε σοβαρότατο πρόβλημα, καθώς και η κολώνα, είναι η πραγματικότητα. Το επίδικο δεν τον εξυπηρετούσε, ο λόγος που το κρατούσε ήταν για να επιλύσει το πρόβλημα της αποζημίωσης που ζητούσε. Δεν δούλευε σ' αυτό το μηχανουργείο από το 1993 και το 2002 έκτισε το δικό του. Μετά το 1996, ενοικίαζε υποστατικό στο Δάλι. Ο ίδιος δεν είχε στείλει επιστολή στο Δήμο Λευκωσίας. Είχε διαβεβαίωση από το Λογιστήριο της Αρχιεπισκοπής ότι δεν θα κατεδαφιζόταν το επίδικο και ότι θα συμβιβάζονταν. Το επίδικο δεν κατεδαφίστηκε από το Δήμο αλλά από την Αρχιεπισκοπή και μάλιστα βράδυ. Δεν είχε καταρρεύσει η στέγη του επίδικου, αυτό που υπήρχε ήταν διαρροή νερού σε μέρος της στέγης. Τα όσα καταγράψαμε πιο πάνω για τον Μ.Α.1, ισχύουν και για την αξιολόγηση του Καθ' ου η Αίτηση ως μάρτυρα. Κατέθεσε ευθαρσώς ότι το επίδικο δεν τον εξυπηρετούσε και δεν το χρησιμοποιούσε για χρόνια πριν την κατεδάφιση του. Ήταν ειλικρινής και αυθόρμητος, δεν προσπάθησε να αποκρύψει οτιδήποτε από το Δικαστήριο. Η θέση και η θεώρηση του αναφορικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πλευρών, δεν δεσμεύουν το Δικαστήριο, το οποίο καλείται να καθορίσει την νομική υπόσταση και αποτελέσματα των πράξεων ή παραλείψεων των. Πραγματικά γεγονότα: Από το σύνολο του ενώπιον μας μαρτυρικού υλικού, βρίσκουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι τα ακόλουθα: Η Αιτήτρια ήταν ιδιοκτήτρια κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα Αίτηση χρόνο, ενός υποστατικού με αρ. εγγραφής 1/531, επί της οδού Πατριάρχη Γρηγορίου 11-11Α, Φ/Σχ. XXI.460606, Τμήμα 1, Τεμάχιο 90, Ενορία Αγίου Ιωάννη, εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λευκωσίας (Τεκμήριο 3), δηλαδή εντός ελεγχόμενης περιοχής εν τη εννοία του άρθρου 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και υπό το φως της Κ.Δ.Π. 519/
  27. Το υποστατικό συμπληρώθηκε πριν την 31.12.1999 και κατεδαφίστηκε την 3.12.2016, από την Αιτήτρια, χωρίς να έχει προηγούμενα εξασφαλιστεί Άδεια Κατεδάφισης από την αρμόδια Αρχή ή Διάταγμα Κατεδάφισης από το Επαρχιακό Δικαστήριο ή Διάταγμα έξωσης του Καθ' ου η Αίτηση από το παρόν Δικαστήριο. Μετά την κατεδάφιση, η Αιτήτρια ανήγειρε και/ή διαμόρφωσε στο χώρο του επίδικου και χρησιμοποιεί, χώρο στάθμευσης οχημάτων. Ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν ενοικιαστής του επίδικου υποστατικού και κάτοχος αυτού από το 1981, όταν ιδιοκτήτης ήταν τρίτο πρόσωπο και το χρησιμοποιούσε ως μηχανουργείο. Μεταξύ του Καθ' ου η Αίτηση και της προηγούμενης ιδιοκτήτριας, κας. Αίγλης Χριστοδουλίδου, είχε υπογραφεί ενοικιαστήριο έγγραφο για την ενοικίαση του επίδικου υποστατικού, ημερομηνίας 17.2.1986 (Τεκμήριο 1). Η ενοικίαση ήταν για ένα χρόνο, από 1.3.1986 μέχρι 28.2.1987 και προνοούσε χρήση του επίδικου ως συνεργείο αυτοκινήτων. Το πληρωτέο ενοίκιο ήταν Λ.Κ.80.- Ήταν κοινό έδαφος ότι ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν θέσμιος ενοικιαστής κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα Αίτηση χρόνο και κρίνουμε ότι ούτος κατέστη θέσμιος ενοικιαστής μετά την 28.2.1987, εφόσον παρέμεινε σε κατοχή του επίδικου υποστατικού, δηλαδή πριν καταστεί ιδιοκτήτρια του επίδικου η Αιτήτρια. Η Αιτήτρια απέκτησε το επίδικο υποστατικό περί το 1991, δυνάμει αγοράς. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι ο νέος ιδιοκτήτης ακινήτου ο οποίος το αγοράζει εν γνώσει του ότι υφίσταται ενοικίαση, υπέχει θέση εξ' επαγωγής εμπιστευματοδόχου (constructive trustee) έναντι του ενοικιαστή και δεσμεύεται να τηρήσει τις υποχρεώσεις του προκατόχου του (βλέπετε σχετικά Χαραλαμπίδης v. Κωνσταντίνου

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 709 και Πίριλλος v. Κονναρή
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 1153). Η Αιτήτρια δικογραφεί ότι το αρχικώς πληρωτέο προς την ίδια ενοίκιο, ήταν €136,69 (£80,00) και δεν έχει ενώπιον μας παρουσιαστεί ικανοποιητική μαρτυρία από πλευράς της Αιτήτριας, περί συμφωνίας αύξησης αυτού στα €205.-, κάτι που ο Καθ' ου η Αίτηση ούτως ή άλλως, αρνήθηκε. Στην Κατάσταση Λογαριασμού, Τεκμήριο 4, φαίνεται ότι η Αιτήτρια χρέωνε τον Καθ' ου η Αίτηση με ενοίκιο ύψους €265.- από τον Ιανουάριο 2008 έως το Δεκέμβριο 2009 και με ενοίκιο ύψους €205.- από τον Ιανουάριο
  1. Τον Ιανουάριο 2011, πιστώθηκε ο Καθ' ου η Αίτηση με ποσό €1.440 ως διαγραφή αυξήσεων για την περίοδο 1.1.2008 - 31.12.2009, ενώ τον Ιανουάριο 2018, πιστώθηκε με διάφορα ποσά λόγω ακύρωση ενοικίων για το Δεκέμβριο 2016, το έτος 2017 και τον Ιανουάριο
  2. Το Φεβρουάριο 2018, ο Καθ' ου η Αίτηση πιστώθηκε με €205.- λόγω ακύρωσης του ενοικίου του ιδίου μήνα και την ίδια μέρα χρεώθηκε με το ίδιο ποσό. Οι ίδιες καταχωρίσεις έγιναν και για τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο
  3. Τα πιο πάνω ουδόλως έχουν εξηγηθεί στο Δικαστήριο, σε μία υπόθεση που καταχωρίστηκε ως Αίτηση Έξωσης λόγω καθυστερημένων ενοικίων. Από τα ενώπιον μας τεθέντα και αποδεκτά, κρίνουμε ότι το πληρωτέο ενοίκιο κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα Αίτηση χρόνο, ήταν €136,
  4. Από τα ενώπιον μας τεθέντα και αποδεκτά, κρίνουμε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση όντως όφειλε ενοίκια στην Αιτήτρια κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα Αίτηση χρόνο. Ο Καθ' ου η Αίτηση απέστειλε μέσω του δικηγόρου του, επιταγή προς την Αιτήτρια ύψους €16.300, με ημερομηνία 26.1.2017, δηλαδή μετά την κατεδάφιση του επίδικο υποστατικού, προς το σκοπό εξόφλησης των οφειλόμενων ενοικίων. Η επιταγή επιστράφηκε προς το δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση με τη δήλωση της Αιτήτριας ότι το ποσό που δικαιούται είναι αυτό που θα διατάξει το Δικαστήριο στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση (Τεκμήριο 5). Ο Καθ' ου η Αίτηση χρησιμοποιούσε το επίδικο ως μηχανουργείο, μέχρι το 1999, ενώ από το 2002, εργαζόταν σε ιδιόκτητο υποστατικό, σε άλλη περιοχή. Ο Καθ' ου η Αίτηση εξακολουθούσε να διατηρεί τη φυσική και νομική κατοχή του επίδικου υποστατικού και το χρησιμοποιούσε ως αποθήκη για εξαρτήματα, εμπορεύματα και αυτοκίνητα, μέχρι και την κατεδάφιση του. Όπως φαίνεται και από την επιστολή των δικηγόρων του Δήμου Λευκωσίας προς τον Καθ' ου η Αίτηση (βλέπετε πιο κάτω, Τεκμήριο 2), το επίδικο ακίνητο παρουσίαζε διάφορα δομικά προβλήματα και ήταν σε κακή κατάσταση, κάτι που αποδέχεται και ο Καθ' ου η Αίτηση. Υποστήριξε δε χωρίς να γίνει αντικείμενο άρνησης από την πλευρά της Αιτήτριας και είναι λογικό, ότι η κακή κατάσταση του επίδικου χρονολογείτο σε περίοδο πριν την κήρυξη της οικοδομής ως επικίνδυνης από το Δήμο Λευκωσίας. Εστάλη επιστολή από την Αιτήτρια προς τον Καθ' ου η Αίτηση ημερομηνίας 29.5.2012 (Τεκμήριο 6), με την οποία τον πληροφόρησε ότι έλαβε επιστολή από το Δήμο Λευκωσίας ημερομηνίας 23.5.2012, ότι το επίδικο είχε κηρυχθεί επικίνδυνο και ζητήθηκε η κατεδάφιση του εντός 4 εβδομάδων, άλλως θα προχωρούσε ο Δήμος σε κατεδάφιση του. Ο Καθ' ου Αίτηση κλήθηκε να απομακρύνει οποιαδήποτε αντικείμενα του από το επίδικο και η ενοικίαση τερματίστηκε. Ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν ήδη θέσμιος ενοικιαστής και δεν υπήρχε συμβατική ενοικίαση σε ισχύ ώστε να τερματιστεί. Η επιστολή της Αιτήτριας απαντήθηκε από τον τότε δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση, με δική του επιστολή ημερομηνίας 15.6.2012 προς την Αιτήτρια (Τεκμήριο 7). Η θέση του Καθ' ου η Αίτηση ήταν ότι το επίδικο δεν ήταν επικίνδυνο και έχριζε επιδιόρθωσης και ότι είχε ευθύνη η Αιτήτρια επειδή είχε επιδείξει αμέλεια. Ο Καθ' ου η Αίτηση κάλεσε την Αιτήτρια όπως, σε συνεννόηση με τον ίδιο, προχωρήσει στην επιδιόρθωση των ζημιών, άλλως θα προχωρούσε ο ίδιος με την αποκατάσταση τους με χρέωση προς την Αιτήτρια. Στη συνέχεια, εστάλη επιστολή από το δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση προς το δικηγόρο της Αιτήτριας, ημερομηνίας 14.1.2013 (Τεκμήριο 8), δηλαδή πριν την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης, με την οποία έγινε αναφορά στην επιστολή της Αιτήτριας ημερομηνίας 29.5.2012 και την απάντηση του δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση σ' αυτήν. Ο δικηγόρος του Καθ' ου η Αίτηση υποστήριξε ότι η Αιτήτρια ουδέν είχαν πράξει στο ενδιάμεσο διάστημα, με αποτέλεσμα να εισρέει νερό από τη στέγη του επίδικου και να προκαλείται μεγάλη ζημιά και οχληρία. Ο Καθ' ου η Αίτηση δήλωνε πρόθυμος να επιδιορθώσει τη στέγη «έναντι των χρεωστουμένων ενοικίων που κατακρατούνται δια τον σκοπόν αυτόν.» Η Αιτήτρια προχώρησε με την καταχώρηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, με λόγο έξωσης τα καθυστερημένα ενοίκια. Τρία χρόνια μετά, εκκρεμούσης της παρούσας υπόθεσης, εστάλη επιστολή ημερομηνίας 6.7.2016 από τη δικηγορική εταιρεία Μιχάλης Βορκάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. (μέρος του Τεκμηρίου 2), προς το Δήμο Λευκωσίας, με την οποία δόθηκε γνωμάτευση αναφορικά με τις εξουσίες και ενέργειες του Δήμου σχετικά με επικίνδυνες οικοδομές. Αντίγραφο της επιστολής ελήφθη από την Αιτήτρια στις 14.7.2016, όπως φαίνεται από τη σφραγίδα επ' αυτής. Εστάλη επιστολή ημερομηνίας 2.8.2016, από τη δικηγορική εταιρεία Μιχάλης Βορκάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. εκ μέρους του Δήμου Λευκωσίας (μέρος του Τεκμηρίου 2), προς τον Καθ' ου η Αίτηση, με την οποία πληροφορείτο ότι ο Δήμος περί το Μάιο 2012, κήρυξε την οικοδομή επί της οδού Πατριάρχου Γρηγορίου 11, ως επικίνδυνη για τη δημόσια ασφάλεια. Σύμφωνα με την επιστολή, μεταξύ άλλων, παρατηρήθηκε εσωτερική κατάρρευση κολώνας και δοκού μπετόν, καθώς και κατάρρευση τμήματος της στέγης. Εντός του Τεμαχίου, παρατηρήθηκαν επικίνδυνες κατασκευές από ευτελή υλικά, των οποίων τα κύρια φέροντα στοιχεία είχαν υποστεί σοβαρές βλάβες. Οι δικηγόροι του Δήμου αναφέρονται σε ενημέρωση τόσο των ιδιοκτητών όσο και του ενοικιαστή και φυσικού κατόχου της οικοδομής, όπως τον ονομάζουν, αναφορικά με την ανάγκη άμεσης κατεδάφισης της οικοδομής για λόγους δημόσιας ασφάλειας. Η κατάσταση της οικοδομής χαρακτηρίστηκε ως επιδεινωθείσα και άμεσα επικίνδυνη για τη δημόσια ασφάλεια. Ο Καθ' ου η Αίτηση πληροφορείτο ότι οι ιδιοκτήτες συναινούσαν στην κατεδάφιση της οικοδομής και καλείτο να την εκκενώσει εντός 15 ημερών. Ο Δήμος Λευκωσίας δεν είναι διάδικος στην παρούσα υπόθεση και δεν έχει καταθέσει ενώπιον μας οποιοσδήποτε μάρτυρας από πλευράς του Δήμου Λευκωσίας. Η πιο πάνω επιστολή απαντήθηκε από το δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση, με επιστολή του ημερομηνίας 6.9.2016 προς τους δικηγόρους του Δήμου Λευκωσίας (Τεκμήριο 11). Ο δικηγόρος του Καθ' ου η Αίτηση απόρριψε την ισχυρισμό ότι η οικοδομή ήταν επικίνδυνη, επισήμανε ότι ουδέποτε λήφθηκε σχετική επιστολή από τον Καθ' ου η Αίτηση για το θέμα ούτε είχε κληθεί να παρευρεθεί σε οποιοδήποτε έλεγχο, ενώ έχει επιστημονική συνδρομή και θα άρχιζε έργα αποκατάστασης των ζημιών. Λίγες μέρες αργότερα, εστάλη άλλη επιστολή του δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση προς τους δικηγόρους του Δήμου Λευκωσίας, με ημερομηνίας 19.9.2016 (Τεκμήριο 13), ότι θα τους παρέδιδε Έκθεση Εμπειρογνώμονα για την κατάσταση του υποστατικού η οποία αντέκρουε τους ισχυρισμούς του Δήμου και επέσυρε την προσοχή τους ότι η είσοδος στο επίδικο θα θεωρηθεί παράνομη επέμβαση. Το επίδικο κατεδαφίστηκε από την Αιτήτρια 2 ½ μήνες αργότερα. Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρισε την Αγωγή υπ' αρ. 121/2019, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, εναντίον της Αιτήτριας και της Multipro Ltd., με την οποία ζητά ειδικές αποζημιώσεις ύψους €85.000, λόγω ζημιών που προκλήθηκαν σ' αυτόν εκ της παράνομης επέμβασης και/ή παράνομης συμπεριφοράς των Εναγομένων, τιμωρητικές αποζημιώσεις και έξοδα (Τεκμήριο 9). Νομική πτυχή: Φυσική και Νομική Κατοχή (Animus Possidendi - Corpus Possessionis): Σύμφωνα με το σύγγραμμα Megarry's The Rent Acts, 10η έκδοση, Τόμος 1, παράγραφοι 225 και 226, ο θέσμιος ενοικιαστής δεν παρεμποδίζεται καθ' οιονδήποτε τρόπο από το να παραιτηθεί ο ίδιος της κατοχής του υποστατικού και η τοιαύτη παραίτηση της κατοχής του μισθίου από τον ενοικιαστή, συνιστά και τη λήξη της θέσμιας ενοικίασης. Η παραίτηση της κατοχής του μισθίου, χαρακτηρίζεται στο Αγγλικό κοινοδίκαιο ως surrender by operation of law. Βλέπετε σχετικά τις αυθεντίες Brown v. Draper
(1944)1 All ER 246 η οποία λήφθηκε υπόψην πολύ πιο πρόσφατα, το 1993, στην Haniff v. Robinson 1 All ER 185, Old Gate Estates, Ltd. v. Alexander and another
(1949)2 All ER 822, Middleton v. Baldock
(1950)1 All ER 708 και Collins and another v. Claughton
(1959)1 All ER 95. Η θέσμια ενοικίαση σχετίζεται με το μίσθιο και δεν εξαρτάται από τη σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή. Βλέπετε σχετικά Polycast v. Vourkas Fabrics
(1986)1 C.L.R. 107, στη σελίδα 117 και επίσης Dias United Publishing Co. Ltd. V. Chr. Hjikyriacos Estates Ltd.
(1986)1 C.L.R. 173 και Marcroft Wagons v. Smith
(1951)2 All E.R. 271. Στην υπόθεση Δίσπυρου
(1990)1 Α.Α.Δ. 365, στη σελίδα 379 ο έντιμος Δικαστής κ. Στυλιανίδης είπε: «Η θεσμία ενοικίαση δεν είναι σύμβαση, είναι το δικαίωμα του αμετακίνητου με τις επιφυλάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και είναι προσωπικό δικαίωμα.» Η θέσμια ενοικίαση είναι πλάσμα νόμου και η δημιουργία θεσμίας ενοικίασης προϋποθέτει την ύπαρξη ενοικίασης (βλέπετε σχετικά Πετεινός
(1992)1 Α.Α.Δ. 1467). Παραπέμπω επίσης σχετικά στο σύγγραμμα Megarry's The Rent Acts, 10η έκδοση, Τόμος 1, σελίδα 197. Υπάρχει η δυνατότητα παραίτησης από την νομική κατοχή του μίσθιου: δι' υπενοικίασης όπου ο ενοικιαστής δεν διατηρεί το δικαίωμα κατοχής (βλέπετε Haskins v. Lewis
(1930)1 All ER 227), δι' αποστολής ειδοποίησης ότι θα το εγκαταλείψει, δια παράδοσης των κλειδιών ή δι' εγκατάλειψης (βλέπετε Thompson v. Ward
(1953)2 QB 153). Οι αυθεντίες που αφορούν την επιστροφή της φυσικής κατοχής στον ενοικιαστή ο οποίος διατήρησε εν τω μεταξύ την νομική κατοχή (βλέπετε Ikosi v. Karayiannis
(1971)1 C.L.R. 189 και Denman v. Brise
(1949)1 K.B. 22), καταδεικνύουν ότι εάν ο θέσμιος ενοικιαστής χάσει ή παραδώσει τη φυσική κατοχή για κάποιο λόγο σε τρίτο πρόσωπο, χωρίς όμως να έχει παραιτηθεί από την ενοικίαση (abandonment or surrender of lease), διατηρεί την νομική κατοχή και δικαιούται να επανακτήσει και τη φυσική κατοχή. Ο Καθ' ου η Αίτηση διατηρούσε τη φυσική και νομική κατοχή του επίδικου υποστατικού, καίτοι το χρησιμοποιούσε μόνο ως αποθηκευτικό χώρο και/ή δεν είχε φυσική παρουσία στο χώρο επί καθημερινής βάσεως, διατηρούσε όμως εκεί δικά του αντικείμενα. Παρανομία (Illegality): Είναι η κρίση μου ότι ολόκληρη η υπόθεση της Αιτήτριας μολύνθηκε με παρανομία (tainted by illegality) από την ίδια την Αιτήτρια, λόγω της κατεδάφισης του επίδικου υποστατικού από την Αιτήτρια, ουχί από το Δήμο Λευκωσίας, χωρίς την εξασφάλιση Άδειας Κατεδάφισης από την αρμόδια Αρχή, ή Διατάγματος Κατεδάφισης από το Επαρχιακό Δικαστήριο, ή Διατάγματος Έξωσης του ενοικιαστή από το παρόν Δικαστήριο. Ex turpi causa non oritur actio ("From a dishonourable cause an action does not arise"). Δεν δύναται το Δικαστήριο να βασιστεί στην παρανομία της Αιτήτριας και να τη δικαιώσει, δεχόμενο την παράνομη πράξη της ως νόμιμη. Η Βουλή των Λόρδων (House of Lords) ερμήνευσε σχετικά πρόσφατα το δόγμα ex turpi causa στην αυθεντία Tinsley v. Milligan
(1994)1 AC 340 και ακόμα πιο πρόσφατα, το Αγγλικό Supreme Court στην αυθεντία Patel v. Mirza
(2016)UKSC 42. Βλέπετε επίσης Gray v. Thames Trains
(2009)3 WLR 167. Λαμβάνω ιδιαίτερα υπόψην τις επιπτώσεις στο δημόσιο συμφέρον και στους ευρύτερους σκοπούς της δικαιοσύνης, σε περίπτωση που αφεθεί η Αιτήτρια να αποκομίσει οποιαδήποτε οφέλη από την πράξη της. Στην Κύπρο, σε πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Άπλα, Πολιτική Έφεση Αρ. 55/10, απόφαση ημερομηνίας 3.4.2015, ο έντιμος Δικαστής κ. Μ. Χριστοδούλου, στην τέταρτη σελίδα της απόφασης του Εφετείου, παρέθεσε το δόγμα και με παραπομπή στην αυθεντία Χριστοδούλου v. Vraets
(2009)1 Α.Α.Δ 802, εξήγησε ότι, παρόλο που το δόγμα σχετιζόταν με το δίκαιο των συμβάσεων, εν τούτοις αυτό επεκτάθηκε σε όλο το φάσμα του δικαίου. Ακολουθεί χρήσιμη αναφορά και σε Αγγλική νομολογία, περιλαμβανομένης της αυθεντίας Tinsley v. Milligan (βλέπετε πιο πάνω). Ακόμα, σε αστικές υποθέσεις τεκμαίρεται ότι η αρμόδια Αρχή ενήργησε σύμφωνα με το Νόμο. Βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Adrian Keane's The Modern Law of Evidence, 2η έκδοση, σελίδα 474 και την αρχή Omnia Preasumuntur rite esse acta. Όμως, το τεκμήριο είναι μαχητό: "In civil proceedings, the maxim operates as an evidential presumption and may be rebutted by some evidence of irregularity." Η Αιτήτρια δεν είναι η αρμόδια Αρχή. Αρμόδια Αρχή είναι ο Δήμος Λευκωσίας. Ο Δήμος Λευκωσίας, που πιθανόν να εδύνατο να δράσει χωρίς την έκδοση Διατάγματος Δικαστηρίου για κατεδάφιση και/ή για έξωση, δεν έλαβε ενεργά μέτρα, πάρα μόνο απέστειλε επιστολές. Εκ των ανωτέρω, αποκαλύπτεται ότι η Αιτήτρια ενήργησε μονομερώς και αυθαιρέτως, χωρίς να καλύπτεται από Άδεια και/ή Διάταγμα Δικαστηρίου και άρα άνευ νομιμότητας και κατεδάφισε ένα υποστατικό το οποίο κατείχε ενοικιαστής της, φυσικά και νομικά, από τον οποίο απαιτεί ενοίκια. Η απαίτηση της δεν μπορεί να επιτύχει. Ματαίωση συμφωνίας (Frustration): Νόμος: Το άρθρο 56 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ως ακολούθως: «
(1)Συμφωνία προς τέλεση πράξης αφ' εαυτής αδύνατης είναι άκυρη.
(2)Σύμβαση προς τέλεση πράξης, η οποία μετά την κατάρτιση της σύμβασης καθίσταται αδύνατη, ή παράνομη λόγω γεγονότος το οποίο ο οφειλέτης δεν μπορούσε να αποτρέψει, καθίσταται άκυρη μόλις η πράξη καταστεί αδύνατη ή παράνομη.
(3)Αν η υπόσχεση αφορά πράξη αδύνατη ή παράνομη και ο οφειλέτης γνώριζε ή αν κατέβαλλε εύλογη επιμέλεια, μπορούσε να γνώριζε το αδύνατο ή το παράνομο αυτής, ο δε δανειστής δεν γνώριζε ότι αυτή ήταν αδύνατη ή παράνομη, ο οφειλέτης υποχρεούται να αποζημιώσει το δανειστή για κάθε ζημιά, την οποία αυτός ήθελε υποστεί λόγω της μη εκπλήρωσης της υπόσχεσης.» Νομολογία και συγγράμματα: Η βασική αρχή που πρέπει κάποιος να έχει υπόψην αναφορικά με τη θέσμια ενοικίασης είναι ότι αυτή δεν είναι σύμβαση. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Δίσπυρου
(1990)1 Α.Α.Δ. 365, στη σελίδα 379, όπου ο έντιμος Δικαστής κ. Στυλιανίδης είπε: «Η θεσμία ενοικίαση δεν είναι σύμβαση, είναι το δικαίωμα του αμετακίνητου με τις επιφυλάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και είναι προσωπικό δικαίωμα.» Στο σύγγραμμα Megarry's The Rent Acts, 10η έκδοση, Τόμος 1, στη σελίδα 200, γίνεται αναφορά στην καταστροφή του μίσθιου - αντικειμένου θέσμιας ενοικίασης: "Accordingly, subject to any question of the abandonment or surrender of the tenancy, where a house is completely destroyed (e.g. by war damage), a contractual tenant can prima facie claim that his tenancy extends to any new house which is erected on the site, and so, for example, can recover possession from a purchaser of that house. It is otherwise in the case of a statutory tenant; the restrictions of the Acts do not inhere in the land after the demolition of the dwelling-house, but remain only as long as it is there. The statutory tenancy thus perishes with the dwelling-house. Yet if the dwelling-house is not destroyed but merely rendered uninhabitable, the tenant's subsequent failure to live in the house will not by itself deprive him of his right to a statutory tenancy; for a landlord cannot obtain possession 'by the simple expedient of inactivity in the matter of repairs,' even if he is under no obligation to repair. A statutory tenant will, however, lose his protection if he leaves uninhabitable premises without protest and abandons any animus revertendi." [δική μου υπογράμμιση] Στη σελίδα 226 όπου ο συγγραφέας πραγματεύεται το θέμα του τερματισμού ή λήξης της θέσμιας ενοικίασης, καταγράφονται έξι τρόποι, εκ των οποίων ο ένας αφορά την καταστροφή του μίσθιου, κανένας την παρανομία, παρά μόνο την αλλαγή στην περί Ενοικιοστασίου Νομοθεσία. Στο σύγγραμμα Chitty on Contracts, 25η έκδοση, Τόμος 1, στη σελίδα 860, παράγραφος 1563, εξηγείται ότι, στην Αγγλία, για πολλά χρόνια υπήρχε αβεβαιότητα κατά πόσον το δόγμα της ματαίωσης μπορούσε ποτέ να εφαρμοστεί σε μίσθωση. Στην αυθεντία Cricklewood Property and Investment Trust Ltd. v. Leightons Investment Trust Ltd.
(1945)A.C. 221, οι απόψεις των μελών της Βουλής των Λόρδων, διίσταντο. Οι Δικαστές Viscount Simon και Lord Wright ήταν της άποψης ότι σε σπάνιες περιπτώσεις, όπου π.χ. εξαφανίστηκε εντελώς το μίσθιο, τότε μπορεί να υπάρξει ματαίωσης της σύμβασης μίσθωσης. Οι Δικαστές Lord Russell και Lord Goddard επικεντρώθηκαν στο ότι η σύμβαση μίσθωσης δημιουργεί δικαίωμα επί της γης (estate in land) και γι' αυτό δεν δύναται ποτέ να ματαιωθεί. Ακριβώς εδώ έγκειται η διαφορά με τα ισχύοντα στην Κύπρο. Η ενοικίαση δεν δημιουργεί δικαίωμα επί της γης αλλά παραμένει μία απλή σύμβαση, εκτός στις περιπτώσεις μισθώσεων για περίοδο άνω των 15 ετών οι οποίες εγγράφονται στο Κτηματολόγιο δυνάμει των προνοιών του Κεφ. 224. Στη συνέχεια, στην αυθεντία National Carriers Ltd. v. Panalpina (Northern) Ltd.
(1981)2 W.L.R. 45 η πλειοψηφία της Βουλής των Λόρδων αποφάσισε ότι το δόγμα της ματαίωσης δύναται, ως θέμα αρχής, να εφαρμοστεί σε μισθώσεις. Στην επόμενη παράγραφο στην ίδια σελίδα του πιο πάνω συγγράμματος, αναφέρονται τα ακόλουθα: "Although there is no reported case in England in which a lease has been held to be frustrated, the reports do contain opinions on the types of situations in which the courts might so hold. The physical disappearance of the demised premises is the most obvious case: a convulsion of nature might 'swallow up' the property, or bury it permanently under the sea; or an upper floor flat might be totally destroyed by fire or earthquake." Όσον αφορά το αποτέλεσμα της ματαίωσης, στην παράγραφο 1565, αναφέρεται ότι: "The consequences of frustration of a lease. In the National Carriers case, it was said that a lease would be 'automatically discharged on the happening of a frustration event.'" Το δόγμα της ματαίωσης ισχύει όπου το συμβάν δεν αποδίδεται σε οποιοδήποτε από τα μέρη. Το μέρος που βασίζεται στο δόγμα δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι δεν προκάλεσε ο ίδιος το γεγονός που οδήγησε στη ματαίωση της μίσθωσης, αλλά αν η άλλη πλευρά ισχυριστεί αυτοπρόκληση (self inducement), πρέπει να την αποδείξει (σελίδα 865). Σχετικές είναι επίσης οι σελίδες 866 - 868 του ιδίου συγγράμματος. Οι ίδιες αρχές φαίνονται και στο σύγγραμμα Woodfall's Law of Landlord and Tenant, 27η έκδοση, σελίδες 1564-1565 και 1573. Σχετικές είναι οι Κυπριακές αυθεντίες Cyprus Cinema & Theatre Co. Ltd. v. Karmiotis
(1967)1 C.L.R. 42, όπου σχολιάστηκε η εφαρμογή του Αγγλικού κοινοδικαίου στην ερμηνεία του άρθρου 56
(2)του Κεφ. 149, Loukis G. Leonidou and Another v. Omiros N. Kourris
(1977)1 C.L.R. 261, όπου αποφασίστηκε ότι τα συμβαλλόμενα μέρη είναι ελεύθερα να προνοήσουν στο έγγραφο τους ότι ένα συγκεκριμένο γεγονός ή συμβάν δεν θα ματαιώσει τη σύμβαση, Kier (Cyprus) Ltd. v. Trenco Constructions Ltd.
(1981)1 C.L.R. 30, Xenophontos v. Tyrimou
(1984)1 C.L.R. 23, A.N. Stasis Estates Co. Ltd. v. Norbert Paul Eugen Waldner κ.ά.
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 250, όπου στη σελίδα 256 ο έντιμος Δικαστής κ. Κωνσταντινίδης είπε ότι: «Η ματαίωση τερματίζει τη σύμβαση αυτομάτως κατά το χρόνο επέλευσης του γεγονότος που την επιφέρει και δεν μπορεί να τίθεται ζήτημα δικαιώματος των συμβαλλομένων για επιλογή». Βλέπετε ακόμα Maison Jenny Ltd. v. Krashias Footwear Industry Ltd.
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1156, ιδιαίτερα στη σελίδα 1160 με αναφορά στο σύγγραμμα Pollock and Mulla και Fadil Izzet v. Κυπριακή Εταιρεία Αποθήκευσης Πετρελαιοειδών Λτδ,
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 11, ιδιαίτερα στις σελίδες 16 και 17. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν υπάρχει σύμβαση σε ισχύ, η ενοικίαση είναι θέσμια και το επίδικο κατεδαφίστηκε πλήρως, ενώ πριν την κατεδάφιση του είχε αλλοιωθεί σε βαθμό που δεν εδύνατο να χρησιμοποιηθεί. Είναι η κρίση μου ότι τυγχάνει εφαρμογής το δόγμα της ματαίωσης στην παρούσα υπόθεση. Η ενοικίαση είχε ματαιωθεί τουλάχιστον από το 2012 και την αποστολή της επιστολής του Δήμου Λευκωσίας. Έξωση για καθυστερημένα ενοίκια: Σύμφωνα με το άρθρο 11
(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83 ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, απαγορεύεται η ανάκτηση κατοχής ακινήτου που καλύπτεται από τον Νόμο, σαν κανόνας και μόνο κατ' εξαίρεση επιτρέπεται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις που αναφέρονται σ' αυτό το άρθρο, περιλαμβανομένης της οφειλής ενοικίου που κατέστη πληρωτέο [1]. Παρόλο που το επίδικο δεν υπάρχει πλέον εφόσον έχει κατεδαφιστεί, οι προϋποθέσεις του άρθρου έπρεπε να ικανοποιούνταν κατά την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης. Οι προϋποθέσεις είναι οι ακόλουθες και πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά: α) Το επίδικο να ευρίσκεται εντός των ορίων ελεγχόμενης περιοχής. β) Το επίδικο να είχε συμπληρωθεί μέχρι την 31.12.1999. γ) Ο Καθ' ου η Αίτηση να ήταν θέσμιος ενοικιαστής. δ) Να είχε σταλεί γραπτή ειδοποίηση απαιτήσεως του ενοικίου στον Καθ' ου η Αίτηση εκ μέρους της Αιτήτριας, σύμφωνα με τον Νόμο. ε) Είκοσι μία μέρες μετά την επίδοση της γραπτής ειδοποίησης να οφείλεται ενοίκιο ή μέρος αυτού και το ρηθέν ποσό να μην έχει προσφερθεί. στ) Την ημέρα καταχώρισης της Αίτησης να οφείλεται ενοίκιο ή μέρος αυτού και το εν λόγω ποσό να είναι νομίμως οφειλόμενο. Βλέπετε Megarry's The Rent Acts, 10η έκδοση, Τόμος 1, σελίδα 267: "Rent is 'lawfully due' as soon as the proper date for payment has arrived". (ζ) Εντός δεκατεσσάρων ημερών από την επίδοση της Αιτήσεως στον Καθ' ου η Αίτηση, να μην έχουν καταβληθεί τα οφειλόμενα ενοίκια. Εάν η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου περί μιάσματος στην υπόθεση λόγω παρανομίας της Αιτήτριας, κριθεί ως λανθασμένη, θα πρέπει να εξεταστούν οι προϋποθέσεις υπό το φως της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας. Το ύψος του πληρωτέου ενοικίου το οποίο ζητεί η Αιτήτρια, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό εφόσον αμφισβητήθηκε και δεν έχει αποδειχθεί (βλέπετε πιο πάνω). Συνεπώς, η απαίτηση όπως διαμορφώθηκε δεν αποδείχθηκε. Περαιτέρω, η Αιτήτρια ζητεί ενοίκια για περίοδο που η ίδια υποστηρίζει ότι το επίδικο δεν ήταν σε χρησιμοποιήσιμη κατάσταση εφόσον ήταν επικίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Γεννάται το ερώτημα, όπως και ο Καθ' ου η Αίτηση υποδεικνύει, πώς οφείλεται οποιοδήποτε ποσό για υποστατικό που δεν εδύνατο να χρησιμοποιηθεί και είχε χαρακτηριστεί από την αρμόδια Αρχή ως επικίνδυνο και κατεδαφιστέο. Το Δικαστήριο έχει ήδη καταλήξει πιο πάνω ότι τυγχάνει εφαρμογής το δόγμα της ματαίωσης. Το γεγονός ότι ο Καθ' ου η Αίτηση εξακολουθούσε να έχει την νομική και φυσική κατοχή, δεν αλλοιώνει την πιο πάνω κατάληξη. Αναφορικά με τα δικαιώματα του ενοικιαστή στην κατοχή, ειρηνική απόλαυση και χρήση του μίσθιου και με τις υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη να του εξασφαλίζει τοιαύτη κατοχή, ειρηνική απόλαυση και χρήση, βλέπετε τις αυθεντίες Kennedy Hotels v. Indjirdjian
(1992)1 Α.Α.Δ. 400, Ροδοσθένους v. Φουρουκλά
(2010)1 Α.Α.Δ. 1154, Χριστοφόρου v. Τρακκούδη Κυπριανού, Πολιτική Έφεση αρ. 68/2012, απόφαση ημερομηνίας 27.3.2018, ECLI:CY:AD:2018:A
  1. Είναι η κρίση μας ότι οι προϋποθέσεις του Νόμου δεν πληρούνται. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω και με τη σύμφωνο γνώμη των Παρέδρων, η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €2.000 - €10.
  2. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον [1] Το άρθρο 11
(1)(α) προνοεί ως ακολούθως: «(α) Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νομίμως οφειλόμενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι μίαν ή περισσοτέρας ημέρας μετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής. Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη δια συστημένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούμενον να εισπράξει τούτο. Νοείται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο δε διατάζει την ανάκτηση από τον ιδιοκτήτη της κατοχής, όταν ο ενοικιαστής πληρώσει μέσα σε περίοδο δεκατεσσάρων ημερών από την επίδοση σ' αυτόν της αίτησης παν ποσό το οποίο οφείλεται ή δυνατό να καταστεί οφειλόμενο από αυτόν εκτός αν ο ενοικιαστής διαρκούσης της μισθώσεως δεν καταβάλλει συστηματικά το νομίμως οφειλόμενον.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.