Α. Ι. ΚΑΡΠΑΣΙΤΗΣ & ΥΙΟΙ ν. ΠΙΡΙΛΛΟΥ, Αίτηση Αρ. Ε33/2016, 8/1/2020

(1)Όσον αφορά το «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ», δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 4/11/1989, για περίοδο δύο ετών, και με μηνιαίο ενοίκιο €2.221,18, προπληρωτέο την 1ην εκάστου μηνός.

(2)Όσον αφορά το «CHEZ-NOUS», δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 12/11/1991, για περίοδο δύο ετών, και με μηνιαίο ενοίκιο €1.537,74, προπληρωτέο την 1ην εκάστου μηνός.

(3)Όσον αφορά το «LAS VEGAS», δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου και/ή προφορικής συμφωνίας, δίχως να προσδιορίζεται ημερομηνία έναρξης, και με μηνιαίο ενοίκιο €1.623,17, προπληρωτέο την 1ην εκάστου μηνός.

(4)Όσον αφορά το «ΔΕΙΛΙΝΑ», δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 16/11/1991 και διάρκειας μέχρι την 31/12/1994, και με μηνιαίο ενοίκιο €2.221,18, προπληρωτέο την 1ην εκάστου μηνός. Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι ο Καθ' ου καθυστερεί τα ενοίκια των εν λόγω υποστατικών από 01/01/2002 και έπειτα, και πως, παράνομα και αντισυμβατικά συνεχίζει να υπενοικιάζει τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS» σε τρίτα πρόσωπα. Διευκρινίζεται ότι για το «LAS VEGAS» διεκδικούνται ενοίκια μόνο μέχρι τις 31/12/2010 επειδή τότε εγκαταλείφθηκε από τον Καθ' ου και/ή τους αντιπροσώπους του. Ομοίως, για το «ΔΕΙΛΙΝΑ» αξιώνονται ενοίκια μόνο μέχρι τις 31/12/2008 λόγω εγκατάλειψης και συνεπακόλουθης κατεδάφισής του. Περιπλέον, γίνεται αναφορά σε αποστολή και παραλαβή σχετικής προειδοποιητικής επιστολής δίχως ανταπόκριση. (β) Η Απάντηση. Στην Απάντησή του, ημερομηνίας 24/4/2017, ο Καθ' ου αγνοεί την ιδιότητα των Αιτητών και τους καλεί σε απόδειξη των ισχυρισμών τους αρνούμενος ότι έλαβε οποιανδήποτε προειδοποιητική επιστολή. Επιπλέον, εγείρει διάφορες προδικαστικές ενστάσεις που, μεταξύ άλλων, σχετίζονται με την παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος των Αιτητών και την ύπαρξη αδικαιολόγητης καθυστέρησης (latches) στην προώθηση της επίδικης αίτησης. Επί της ουσίας, αν και δέχεται την ύπαρξη των αρχικών ενοικιάσεων, αναφέρει ότι είχε δικαίωμα για την υπενοικίαση των επίδικων υποστατικών. Η βασική υπερασπιστική του γραμμή είναι ότι από ή περί το 2001 έπαυσε να είναι ενοικιαστής των εν λόγω υποστατικών τα οποία τα εγκατέλειψε και ότι πλέον: « [.] το υποστατικό «Las Vegas» δεν εργάζεται ως νυχτερινό κέντρο και είναι κλειστό εδώ και χρόνια. Προηγουμένως το ενοικίαζε και/ή το κατείχε ο κ. XXXXX Παναγή. [.] το υποστατικό «Δειλινά» δεν εργάζεται ως νυχτερινό κέντρο και το κτήριο έχει κατεδαφιστεί εδώ χρόνια. Προηγουμένως ενοικιαζόταν από κάποιον κ. XXXXX. [.] το υποστατικό «Νοσταλγία» είναι νυχτερινό κέντρο και το ενοικιάζει και/ή το κατέχει ο κ. XXXXX Παναγιώτου από τα Λεύκαρα. [.] το υποστατικό «Chez-Nous» είναι νυχτερινό κέντρο και το ενοικιάζει και/ή το κατέχει ο κ. XXXXX Γρηγορίου από τους Τρούλλους της Λάρνακος. » Διατείνεται ότι οι Αιτητές αποδέχθηκαν τους υπενοικιαστές ως ενοικιαστές των υποστατικών και ο ίδιος ουδέν ποσό οφείλει προς τους Αιτητές. (γ) Η Απάντηση στην Απάντηση. Στην Ανταπάντηση των Αιτητών υποστηρίζεται πως οι απαιτήσεις τους δεν έχουν παραγραφεί και αρκετές εκ των αιτιάσεων του Καθ' ου χαρακτηρίζονται ως «ακατανόητες». Αναφέρεται περαιτέρω ότι ο Καθ' ου «ουδέποτε παρέδωσε νομότυπα οποιοδήποτε ακίνητο» και προς υποστήριξη της θέσης τους αυτής αναφέρουν ότι το 2005 καταχώρησε, ως ενοικιαστής των επίδικων ακινήτων, αιτήσεις στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας. Χαρακτηρίζουν τους ισχυρισμούς του Καθ' ου ως προϊόν εκ των υστέρων σκέψεων και επαναλαμβάνουν την αξίωσή τους εναντίον του Καθ' ου. ΙΙ. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κατά την ακροαματική διαδικασία έδωσαν μαρτυρία συνολικά τέσσερα πρόσωπα, τρεις για την πλευρά των Αιτητών και ο Καθ' ου. Κατατέθηκαν συνολικά 30 τεκμήρια. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω την παρουσιασθείσα μαρτυρία σε ό,τι κρίνω πως είναι σημαντικό ως προς τα ουσιαστικά επίδικα ζητήματα, παραλείποντας αναφορές σε μαρτυρία η οποία είτε αποτελεί κοινό τόπο,[1] είτε δεν έχει ιδιαίτερη αξία ως προς την αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. Τονίζω ακόμη ότι, παρόλο που έχω μελετήσει με προσοχή το σύνολο της προφορικής και έγγραφης μαρτυρίας που έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου και έχω προβεί στις σχετικές αντιπαραβολές όπου έκρινα αναγκαίο, για σκοπούς οικονομίας δεν θα αναφερθώ σε κάθε ένα ζήτημα και ή τεκμήριο ξεχωριστά παρά μόνο σε ό,τι κρίνω ότι έχει ειδική βαρύτητα προς αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. (α) Η μαρτυρία της πλευράς των Αιτητών.

(1)Η μαρτυρία του κ. XXXXX Καρπασίτη (Μ. Α. 1). Ο πρώτος μάρτυρας για τους Αιτητές ήταν ο κ. XXXXX Καρπασίτης, η γραπτή δήλωση του οποίου κατατέθηκε ως ΕΓΓΡΑΦΟ Α. Σ' αυτήν ανέφερε ότι οι Αιτητές αποτελούν ομόρρυθμο συνεταιρισμό με έδρα στη Λάρνακα. Ο ίδιος είναι ένας εκ των ομόρρυθμων συνεταίρων. Παρουσίασε σχετικό αντίγραφο από την ιστοσελίδα του Εφόρου Εταιρειών σε σχέση με τη διεύθυνση και τους συνεταίρους των Αιτητών (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1). Όσον αφορά τα επίδικα ακίνητα παρουσίασε πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2). Εντός του οικοπέδου αυτού βρίσκονται τα υποστατικά υπό την ονομασία «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ», «CHEZ-NOUS» και «LAS VEGAS». Το υποστατικό «ΔΕΙΛΙΝΑ» κατεδαφίστηκε, ενώ το υποστατικό «LAS VEGAS» εγκαταλείφθηκε περί την 9/12/

1. Ισχυρίστηκε ότι και τα τέσσερα υποστατικά είχαν ενοικιαστεί στον Καθ' ου η αίτηση δυνάμει σχετικών ενοικιαστηρίων εγγράφων και συγκεκριμένου ανταλλάγματος, τα οποία όμως πλέον έχουν απωλεσθεί. Ισχυρίστηκε ότι τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS» χρησιμοποιούνται ως νυκτερινά κέντρα τα οποία ο Καθ' ου υπενοικιάζει παράνομα σε τρίτους. Παλαιότερα, το ίδιο ίσχυε και για τα υποστατικά «LAS VEGAS» και «ΔΕΙΛΙΝΑ». Υποστήριξε ότι ο Καθ' ου η καθυστερεί στην πληρωμή των οφειλόμενων ενοικίων ως ακολούθως: (α) 173 μηνιαία ενοίκια συνολικού ύψους €384.264,14 προς €2.221,18 μηνιαίως, από 01/01/2002 μέχρι 31/05/2016 για το υποστατικό με την επωνυμία «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ». (β) 173 μηνιαία ενοίκια συνολικού ύψους €266.029,02 προς €1.537,74 μηνιαίως, από 01/01/2002 μέχρι 31/05/2016 για το υποστατικό με την επωνυμία «CHEZ-NOUS». (γ) 108 μηνιαία ενοίκια συνολικού ύψους €175.302,36 προς €1.623,17 μηνιαίως, από 01/01/2002 μέχρι 31/05/2010 για το υποστατικό με την επωνυμία «LAS VEGAS». (δ) 84 μηνιαία ενοίκια συνολικού ύψους €186.579,12 προς €2.221,18 μηνιαίως, από 01/01/2002 μέχρι 18/12/2010 για το υποστατικό με την επωνυμία «ΔΕΙΛΙΝΑ». Αναφέρθηκε στις σχετικές προειδοποιητικές επιστολές που απεστάλησαν (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 3 και 4) δίχως ανταπόκριση. Προς επιβεβαίωση της θέσης του ότι ο Καθ' ου ήταν θέσμιος ενοικιαστής των υποστατικών «LAS VEGAS» και «ΔΕΙΛΙΝΑ» και εξακολουθεί να είναι όσον αφορά το «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και το «CHEZ-NOUS», παρουσίασε τα δικόγραφα των αιτήσεων έξωσης στις υποθέσεις Ε70/2005, Ε71/2005 και Ε72/2005 (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 7 Α, Β και Γ). Τα εν λόγω δικόγραφα αφορούν αιτήσεις του ίδιου του Καθ' ου η αίτηση εναντίον συγκεκριμένων άλλων προσώπων στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας-Αμμοχώστου, Τμήματος Λάρνακας, με τις οποίες αξίωνε εναντίον των εκείνων των τρίτων προσώπων καθυστερημένα ενοίκια υπό την ιδιότητά του ως «νόμιμος ενοικιαστής» των υποστατικών «CHEZ-NOUS», «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «ΔΕΙΛΙΝΑ». Ως προς το ζήτημα της απόδειξης ότι οι Αιτητές ουδέποτε συναίνεσαν στη σύναψη συμφωνίας υπενοικίασης, παρουσίασε σχετικό ηλεκτρονικό μήνυμα, ημερομηνίας 7/7/2014 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10) προς το Δημαρχείο Λάρνακας, με το οποίο οι Αιτητές ενίσταντο στη χορήγηση άδειας λειτουργίας ποτού στα υπό εξέταση υποστατικά. Παρόμοιο περιεχόμενο έχουν και οι επιστολές ΤΕΚΜΗΡΙΑ 8, 9 και
2. Ανέφερε, τέλος, πως μέχρι σήμερα δεν πληρώνεται οποιοδήποτε ποσό έναντι των οφειλομένων καθυστερημένων ενοικίων και ο Καθ' ου εξακολουθεί να κατέχει τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS». Πρόσθεσε προφορικά ότι πλέον το υποστατικό δεν ονομάζεται «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ», αλλά «DELUXΕ» και το υποστατικό «CHEZ-NOUS» πλέον ονομάζεται «CHEZ-NOUS DISCO». Κατά την αντεξέτασή του, ανάμεσα σε άλλα, ερωτήθηκε σε σχέση με τον συνεταιρισμό και διευκρίνισε ότι οι περισσότεροι εκ των συνεταίρων έχουν πεθάνει, εξηγώντας τη συγγενική σχέση που υπάρχει μεταξύ των εν λόγω προσώπων και του ιδίου. Ο ίδιος έγινε συνέταιρος το
3. Αρνήθηκε ότι πλέον δεν υφίσταται ο συνεταιρισμός Α.Ι. Καρπασίτης & Υιοί Λτδ, λέγοντας πως διενεργεί και εμπορικές πράξεις. Εξήγησε πως ο εν λόγω συνεταιρισμός κρίθηκε ότι ολοκλήρωσε τον κύκλο του, και στο πλαίσιο εκκαθάρισής του, διευθέτησης των εκκρεμοτήτων και διαμερισμού της περιουσίας του, οι συνέταιροι προχώρησαν στις διαδικασίες εκκαθάρισής του. Δεν γνωρίζει ποιος υπέγραψε τα αρχικά ενοικιαστήρια έγγραφα, τα οποία έχουν απωλεσθεί. Υποδείχθηκε σε αυτόν ότι θα ήταν ευκολότερο να προχωρούσαν δικαστικά νωρίτερα. Απάντησε ότι ήθελαν από το 2001 να προβούν σε συγκεκριμένες ενέργειες, πλην όμως, τα συγκεκριμένα ακίνητα βρίσκονται σε τοποθεσία η οποία εμπεριέχει «επικινδυνότητα» στην ενόχληση των ενοικιαστών των εν λόγω ακινήτων, αφού πρόκειται για άτομα του υποκόσμου. Διευκρίνισε ότι τα συγκεκριμένα υποστατικά είναι καμπαρέ τα οποία λειτουργούν άνθρωποι του υποκόσμου. Διαφώνησε ότι οι αιτήσεις στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7 Α, Β, Γ) είχαν γίνει με την παραίνεση του ίδιου του συνεταιρισμού. Υιοθέτησε εν μέρει το περιεχόμενο των εν λόγω ΤΕΚΜΗΡΙΩΝ 7Α, 7Β και 7Γ. Σχετικά με υποβολή που του έγινε ότι ήταν άλλο πρόσωπο ο ενοικιαστής εκάστου υποστατικού, εν γνώσει του συνεταιρισμού, παρέπεμψε στις αποδείξεις, οι οποίες πάντα έβγαιναν στο όνομα του Καθ' ου και ουδέποτε σε οποιοδήποτε άλλο όνομα. Παραδέχθηκε ότι για το υποστατικό «LAS VEGAS» δεν βρήκε το ενοικιαστήριο ή άλλα στοιχεία που να υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς του και πως το εν λόγω υποστατικό το λειτουργούσε κάποιος Γιαννάκης και όχι ο Καθ' ου μέχρι το 2010 οπόταν και εγκαταλείφθηκε. Υποβλήθηκε σε αυτόν ότι ο μοναδικός λόγος που προωθούν την παρούσα αίτηση εναντίον του Καθ' ου είναι επειδή είναι φερέγγυος. Απάντησε ότι ο λόγος που εγείρεται η αίτηση είναι επειδή είναι ενοικιαστής, σημειώνοντας ότι «δεν υπάρχει κανένα γραπτό στοιχείο ή κάποια απόδειξη ότι έφυγε», απάντηση που προκάλεσε την υποβολή ότι μέσα στο υποστατικό υπάρχουν άλλα πρόσωπα και αυτό το γεγονός αποτελεί επαρκή απόδειξη. Τέθηκε περαιτέρω στον μάρτυρα ότι ο Καθ' ου αυτό που όφειλε να έχει είναι απόδειξη για την πληρωμή των ενοικίων μέχρι την ημερομηνία αποχώρησής του για να απαντήσει ότι η εν λόγω απόδειξη αποδεικνύει την πληρωμή του ενοικίου την συγκεκριμένη ημερομηνία, για τον συγκεκριμένο μήνα και τίποτε περισσότερο. Σε συνάρτηση με τις παραστάσεις των Αιτητών το 2010 και το 2014 προς τον Δήμο Λάρνακας και τις ενστάσεις τους για έκδοση αδειών λειτουργίας και ποτού στα επίδικα υποστατικά, ερωτήθηκε κατά πόσο το 2010 ανέφεραν στον Καθ' ου για την κατ' ισχυρισμό παράνομη κατοχή του υποστατικού. Ο Μ. Α. 1 απάντησε ότι δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί του. Επανέλαβε ότι το 2008 το υποστατικό «ΔΕΙΛΙΝΑ» κατεδαφίστηκε και ότι το «LAS VEGAS» εγκαταλείφθηκε σε άγνωστο χρόνο γι' αυτούς. Όσον αφορά το «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ», δέχθηκε ότι το διαχειριζόταν κάποιος Στέλιος Παναγή από τα Λεύκαρα, ο οποίος ισχυριζόταν ότι το αγόρασε από τον Καθ' ου. Αναζήτησαν, περί το 2006 - 2008 ενοίκιο από το συγκεκριμένο πρόσωπο και εξηγήσεις γιατί είναι μέσα στο ακίνητο και κάποτε τους απαντούσε ότι τα ενοίκια τα έδιδε στον Καθ' ου και άλλοτε ότι το «αγόρασε από τον Πύριλλο», δηλαδή τον Καθ' ου. Για το «CHEZ-NOUS», επανέλαβε ότι το κατείχε κάποιος Γρηγορίου, ο οποίος απεβίωσε και νομίζει πως τώρα το υποστατικό το διαχειρίζεται ο πατέρας του αποβιώσαντα. Υποβλήθηκε στον Μ. Α. 1 ότι ο Καθ' ου δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό, ότι εγκατέλειψε τα υποστατικά και ότι μέχρι την ημερομηνία που τα εγκατέλειψε, είχε πληρώσει όλα τα ενοίκια του.

(2)Η μαρτυρία της κας XXXXX Λάρκου (Μ. Α. 2). Η κα Λάρκου είναι Πρωτοκολλητής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Στα πλαίσια των καθηκόντων της έχει στην κατοχή της τους φακέλους των υποθέσεων ΕXX/2005, ΕXX/2005 και ΕXX/2005 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας - Αμμοχώστου, Τμήματος Λάρνακας. Πιστά αντίγραφα της Αίτησης, της Απάντησης καθώς και σχετικών πρακτικών των αιτήσεων με τις οποίες αποσύρθηκαν οι Αιτήσεις ΕXX/2005 και ΕXX/2005 κατατέθηκαν ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 12 (Α, Β, Γ) και 13 (Α, Β, Γ) αντίστοιχα. Όσον αφορά την ΕXX/2005, κατατέθηκαν πιστά αντίγραφα της Αίτησης και της Απάντησης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14Α και Β) ενώ, ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14(Γ) κατατέθηκε πιστό αντίγραφο της εκ συμφώνου απόφασης ημερομηνίας 01/06/2006 που έχει εκδοθεί υπέρ του Καθ' ου και εναντίον κάποιου Ανδρέα Αντωνιάδη για το πόσο των Λ.Κ.54.000, αναφορικά με ενοίκια της περιόδου 01/07/2003 - 30/06/2006 πλέον ενδιάμεσα οφέλη, πλέον διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Επίσης, της ζητήθηκε και παρουσίασε δικόγραφα και αποφάσεις δικαστικών διαδικασιών που αφορούν που σχετίζονται με τους Αιτητές και τις αγωγές του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας αρ. XXXX/2008 και XXX/2017. Ως προς την Αγωγή αρ. XXXX/2008, παρουσίασε τη σχετική δικογραφία (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 15), το εκ συμφώνου διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 14/11/2011 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16), καθώς επίσης, μεταγενέστερες ενδιάμεσες αποφάσεις ημερομηνίας 10/07/2015 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 17Β και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 18Β). Ως προς την Αγωγή 239/2017, παρουσίασε τη σχετική δικογραφία (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 19). Η πλευρά του Καθ' ου αντεξέτασε την κα Λάρκου διερευνητικώς σε σχέση με το περιεχόμενο των Αγωγών αρ. XXXX/2008 και XXX/2017 και την πορεία έκαστης διαδικασίας. Επίσης, κατατέθηκε η αίτηση και η απόφαση ημερομηνίας 10/14/2014 στην Αγωγή XXXX/2008 ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 20Α και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 20Β αντίστοιχα.

(3)Η μαρτυρία του κ. XXXXX Ζαχαρίου (Μ. Α. 3). Ο κ. Ζαχαρίου, είναι δικηγόρος και χειρίστηκε διάφορες υποθέσεις των Αιτητών σε διάφορες περιόδους. Η γραπτή του δήλωση κατατέθηκε ως «ΕΓΓΡΑΦΟ Β». Μεταξύ άλλων, ανέφερε πως οι Αιτητές συστάθηκαν δυνάμει γραπτής συμφωνίας περί την 25/05/1962, με αρχική ημερομηνία τερματισμού την 25/05/1994, με έδρα τη Λάρνακα και ενεγράφησαν στον Έφορο Εταιρειών δυνάμει του περί Ομόρρυθμων και Ετερορρύθμων Εταιρειών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμου (ΚΕΦ.116) ως συνεταιρισμός με αρ. εγγραφής Σ

1. Κατέθεσε τη σχετική συμφωνία σύστασης του συνεταιρισμού ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
2. Εξήγησε τους λόγους για τους οποίους οι επιστολές, ΤΕΚΜΗΡΙΑ 4, 5 και 6 δεν αποστάλθηκαν εκ μέρους του εκκαθαριστή, αλλά εκ μέρους των Αιτητών. Ανέφερε συγκεκριμένα ότι οι Αιτητές, με βάση το άρθρο 40 του Κεφ. 116, συνεχίζουν να ενεργούν μέσω των τελευταίων εξουσιοδοτημένων συνεταίρων τους, τους XXXXX Καρπασίτη, XXXXX Καρπασίτη, XXXXX Ι. Καρπασίτου και XXXXX Πραστιτού, με σκοπό την εκκαθάριση, δηλαδή την περισυλλογή της περιουσίας του συνεταιρισμού και τελικά την εκποίηση ή και διανομή της, με σκοπό να εκκαθαριστεί ο συνεταιρισμός, όπως προνοείται στον Περί Εγγραφής Ομόρρυθμων και Ετερορρύθμων Εταιρειών Νόμο, άρθρο
3. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι ο εκκαθαριστής του συνεταιρισμού διορίσθηκε βάσει απόφασης του Δικαστηρίου στην Αγωγή αρ. XXXX/08, ο οποίος εν συνεχεία παραιτήθηκε. Διαφώνησε ότι η διαδικασία εκκαθάρισης θα έπρεπε να γίνει από τον εκκαθαριστή, παραπέμποντας στο άρθρο 40 του Κεφ. 116, υποστηρίζοντας πως η διαδικασία εκκαθάρισης συνεχίζεται από τα πρόσωπα που μπορούν να δεσμεύσουν τον συνεταιρισμό και πως οι συνέταιροι κατέληξαν σε συναινετική ρύθμιση. Υποβλήθηκε σε αυτόν ότι σφάλλει, δεδομένης της εκκρεμοδικίας της Αγωγής αρ. XXX/17 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 19). Διαφώνησε, επεξηγώντας ότι η Αγωγή αρ. XXX/17 αφορά «συνέταιρο που δεν δεσμεύει τον συνεταιρισμό, ο οποίος, προσπαθεί να δημιουργήσει πρόβλημα». Περαιτέρω, υποβλήθηκε σε αυτόν ότι υπάρχει απόφαση του Δικαστηρίου η οποία δεν μπορεί εκ των υστέρων να τροποποιηθεί. Διαφώνησε, λέγοντας πως το Δικαστήριο στην εν λόγω απόφαση παρείχε το δικαίωμα για συναινετική διαφορετική επίλυση του θέματος σημειώνοντας ότι ο συνεταιρισμός δεν έχει ξεχωριστή νομική προσωπικότητα, αλλά αυτήν των συνεταίρων του. (β) Η μαρτυρία του Καθ' ου. Η Γραπτή Δήλωση του Καθ' ου κατατέθηκε ως «ΕΓΓΡΑΦΟ Γ» και σε αυτήν ο Καθ' ου επανέλαβε και ανέπτυξε τους δικογραφημένους του ισχυρισμούς. Παραδέχθηκε τις αρχικές ενοικιάσεις οι οποίες συνάφθηκαν από το τέλος 1989 μέχρι και το τέλος του 1991, προσθέτοντας πως δεν έχει καμιά διαφορά για τον ίδιο αν οι εν λόγω συμφωνίες χαρακτηρίζονταν ως «άδειες» ή «ενοικιάσεις» καθότι για αυτόν ήταν το ίδιο πράγμα. Σημείωσε ότι είχε δικαίωμα να υπενοικιάσει τα υποστατικά αυτά σε οποιονδήποτε ήθελε χωρίς να απαιτείται η εξασφάλιση της άδειας του Συνεταιρισμού, σημειώνοντας ότι είχε υπενοικιαστές από πολύ πριν το
4. Δέχθηκε ότι όταν τα συμβόλαια έληξαν έγινε θέσμιος ενοικιαστής αλλά υποστήριξε ότι σε κάποια στιγμή σταμάτησε να είναι ενοικιαστής, αμφισβητώντας τόσο την ύπαρξη των ενοικιάσεων μετά το 2002 ως επίσης και τα ισχυριζόμενα οφειλόμενα από αυτόν ποσά. Ισχυρίστηκε ότι από το 2000 είχε συμφωνήσει με τους υπενοικιαστές ή τους χρήστες της επιχείρησης να εγκαταλείψει τα υποστατικά, ούτως ώστε, να είναι αυτοί υπόλογοι για την ενοικίαση ή χρήση των υποστατικών επειδή ήθελε να σταματήσει να διαχειρίζεται τα υποστατικά. Όταν το 2001 τελικά συμφωνήσανε, είχαν και την συναίνεση του συνεταιρισμού ή του XXXXX Καρπασίτη. Στο τέλος του 2001 εγκατέλειψε τα υποστατικά και οι υπενοικιαστές έγιναν θέσμιοι ενοικιαστές στη θέση του. Παρουσίασε ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 26 - 27 - 28 και 29 αποδείξεις οι οποίες αφορούν τον τελικό διακανονισμό όπου είχε συμφωνηθεί μεταξύ εκείνου και των ιδιοκτητών. Το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 26 αφορά το «LAS VEGAS». Το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 27 αφορά το καμπαρέ «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ». Το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 28 το υποστατικό «CHEZ-NOUS». Το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 29 το κέντρο «ΔΕΙΛΙΝΑ», όπου γίνεται αναφορά σε «τίμημα χρήσης» αντί ενοίκιο. Ως προς την επί τόπου κατάσταση από το 2002 και μετά, ανέφερε τα εξής: « 11.
5. Το υποστατικό «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» ήταν νυχτερινό κέντρο και το ενοικίαζε ή το κατείχε ο κ. XXXXX Παναγιώτου από τα Λεύκαρα. 11.
6. Το υποστατικό «CHES NOUS» ήταν νυχτερινό κέντρο και ο ενοικίαζε ή το κατείχε ο κ. XXXXX Γρηγορίου από τους Τρούλλους, της Λάρνακος. 11.
7. Το υποστατικό «LAS VEGAS» δεν εργάζεται ως νυχτερινό κέντρο και είναι κλειστό εδώ και χρόνια. Προηγουμένως το ενοικίαζε ή το κατείχε ο κ. XXXXX Παναγή. 11.
8. Το υποστατικό «ΔΕΙΛΙΝΑ» δεν εργάζεται ως νυχτερινό κέντρο και το κτήριο έχει κατεδαφιστεί εδώ χρόνια. Προηγουμένως είχε αγοράσει τις εμπορικές δραστηριότητες σε αυτό ο XXXXX Αντωνιάδης (που μακαρίστηκε) και μετά το λειτουργούσε ο κ. Ιάκωβος ο οποίος ήταν γιός του. 11.
9. Επειδή αναφέρθηκε ότι κάποιος XXXXX Γεωργίου από το Λιοπέτρι έχει δολοφονηθεί και κατείχε ένα υποστατικό, αναφέρω για σκοπούς πληρότητας ότι αυτός κατείχε το υποστατικό CHIQUITO το oποίο δεν αφορά την παρούσα αίτηση και με το οποίο δεν είχα καμία σχέση. » Κατά τα μέσα του 2002, μεσολάβησε για να λάβει ο συνεταιρισμός τα μέχρι τότε καθυστερημένα ενοίκια. Ισχυρίστηκε μάλιστα πως το 2002 ο XXXXX Καρπασίτης τον πληροφόρησε πως οι ενοικιαστές είχαν ήδη αρχίσει να πληρώνουν απ' ευθείας τα ενοίκια στον συνεταιρισμό. Όσον αφορά τις αιτήσεις το 2005 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7Α, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7Β και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7Γ καθώς και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 12, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 13 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14), είπε ως αυτές έγιναν μετά από παράκληση του XXXXX και XXXXX Καρπασίτη (ο XXXXX Καρπασίτης απεβίωσε από το 2004) οι οποίοι του είχαν ζητήσει να τους βοηθήσει να εισπράξουν τα ενοίκια από τους ενοικιαστές τους. Εξήγησε ότι δεν καταχωρήθηκε Αίτηση για το «LAS VEGAS» επειδή το υποστατικό αυτό είχε καεί και ο τότε ενοικιαστής του, ο XXXXX Παναγή, το είχε επαναφέρει και ανακαινίσει πλήρως και έγινε άλλη συμφωνία με τους ιδιοκτήτες για τα ενοίκια. Κατά την αντεξέτασή του, μεταξύ άλλων, είπε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν καλλιτεχνικός πράκτορας. Ισχυρίστηκε ότι είχε άριστες σχέσεις με XXXXX, XXXXX και XXXXX Καρπασίτη. Όταν εγκατέλειψε τα υποστατικά το 2002 δεν άφησε εκκρεμότητες. Υποστήριξε ότι δεν υπήρχαν γραπτές συμφωνίες ενοικίασης, αλλά «συμβόλαιο τιμής». Υποδείχθηκαν σε αυτόν διαφορετικές αναφορές που γίνονται στις Αιτήσεις Έξωσης ΕXX/2005, ΕXX/2005 και ΕXX/2005 (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 12, 13 και 14). Επανέλαβε ότι προσπάθησε να βοηθήσει τους Αιτητές με τις Αιτήσεις Έξωσης ΕXX/2005, ΕXX/2005 και ΕXX/2005 και ότι πριν να τις καταχωρήσει μίλησε με τον XXXXX Καρπασίτη, ενδεχομένως και με τον XXXXX Καρπασίτη. Σε σχέση με την υποβολή ότι ο XXXXX Καρπασίτης ουδέποτε μέχρι και το 2007 υπήρξε πρόσωπο που δέσμευε τον συνεταιρισμό, απάντησε ότι αυτόν ήξερε και με αυτόν συνεργαζόταν για χρόνια. Όσον αφορά το γιατί δεν μερίμνησε όταν αποχώρησε να εξασφαλίσει εγγράφως την απαλλαγή του, απάντησε πως ήταν λόγω «εντιμότητας, λόγω τιμής, λόγω προφορικού λόγου». Δέχθηκε ότι ουδέποτε ο ίδιος κατείχε τη φυσική κατοχή των Υποστατικών αλλά ενεργούσε ως «διαχειριστής». Υποβλήθηκε σε αυτόν ότι δεν είχε καλές σχέσεις, ούτε με τον XXXXX, ούτε με τον XXXXX Καρπασίτη. (γ) Οι Αγορεύσεις. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων οι συνήγοροι παρουσίασαν γραπτά κείμενα και απάντησαν σε σχετικές διευκρινιστικές ερωτήσεις του Δικαστηρίου. Ακολούθως, η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε. (δ) Περιορισμός / Προσδιορισμός Επίδικων Θεμάτων. Έχοντας διεξέλθει το περιεχόμενο των δικογράφων και έχοντας υπόψιν την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, τα παραδεκτά γεγονότα αλλά και τις αγορεύσεις, προχωρώ ακολούθως σε σύνοψη, περιορισμό και προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Αν και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου δεν είναι δικογραφικώς παραδεκτή, δεν έχει ουσιαστικά αμφισβητηθεί και δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω αφού δεν έχει αμφισβητηθεί ότι τα επίδικα Υποστατικά έχουν συμπληρωθεί πριν την 31η Δεκεμβρίου 1999, πως αυτά βρίσκονται σε ελεγχόμενη από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων περιοχή και ότι σχετίζονται με ενοικιάσεις οι οποίες έχουν κατέστη θέσμιες. Αδιαμφισβήτητο είναι και το γεγονός είναι ότι τα υποστατικά χρησιμοποιούνταν ή και χρησιμοποιούνται ως νυκτερινά κέντρα και πως: (i) το «LAS VEGAS» έχει εγκαταλειφθεί κατά ή περί την 9/12/2010 και (ii) το «ΔΕΙΛΙΝΑ» έχει εγκαταλειφθεί και κατεδαφιστεί κατά ή περί την 18/12/
10. Μη αμφισβητούμενο είναι το ύψος του ενοικίου έκαστου υποστατικού. Δίχως ουσιαστικό αντίλογο παρέμεινε η θέση των Αιτητών ότι έχουν επιδώσει στον Καθ' ου σχετική γραπτή προειδοποίηση για πληρωμή των ενοικίων. Όσον αφορά τα επίδικα ζητήματα, αυτά συνοψίζονται στα ακόλουθα. Πρώτον, τα Προδικαστικά ζητήματα που εγείρει ο Καθ' ου τα οποία σχετίζονται:

(1)το κατά πόσον έχει επέλθει παραγραφή των εν λόγω αξιώσεων ή μέρους αυτών και/ή κατά πόσο οι Αιτητές κωλύονται να προωθούν τις εν λόγω αξιώσεις λόγω αδικαιολόγητης καθυστέρησης,

(2)με τη νομιμοποίηση των Αιτητών ως συνεταιρισμός στην έγερση της παρούσας αίτησης,

(3)κατά ποσό οι Αιτητές εμποδίζονται, λόγω παρανομίας, να αναζητούν θεραπείες επειδή τα υποστατικά δεν καλύπτονται από πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Δεύτερον, κατά πόσον, μετά το 2001, ο Καθ' ου συνέχισε να ενοικιάζει τα επίδικα υποστατικά και κατ' επέκταση, κατά πόσο μέχρι σήμερα συνεχίζει να είναι υπόλογος για την καταβολή των ενοικίων των εναπομεινάντων υποστατικών. IΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Το παρόν Δικαστήριο, στα πλαίσια της ενυπάρχουσας δικαιοδοσίας του προς επίλυση των διαφορών που αναφύονται σχετικά με τις θέσμιες[2] (προστατευόμενες) ενοικιάσεις καθώς και επί οποιουδήποτε κύριου ή παρεμπίπτοντος συναφούς με αυτές θέματος, εκτός από τα βασικά ζητήματα που σχετίζονται με την ανάκτηση της κατοχής και την αναπροσαρμογή ενοικίου, πραγματεύεται, μεταξύ άλλων, τα θέματα που άπτονται της επιδίκασης των καθυστερημένων και οφειλόμενων ενοικίων καθώς επίσης και αξιώσεις που αφορούν επιδίκαση αποζημιώσεων λόγω ζημιών που προκαλούνται σε ελεγχόμενα υποστατικά.[3] Πέραν της ανάκτησης των οφειλόμενων ενοικίων, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά ενοικίαση, υποκείμενη στις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, (Ν. 23/83), καθώς και σε κάθε θέμα, παρεμπίπτον ή συναφές προς την ενοικίαση,[4] όπως για παράδειγμα είναι οι διεκδικήσεις για αποκατάσταση ζημιών που έχουν προκληθεί στο υποστατικό κατά τη διάρκεια της ενοικίασης και δεν οφείλονται σε φυσική φθορά. ΙV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι ένα πολυσχιδές έργο. Το Δικαστήριο οφείλει να προβεί στην αξιολόγηση αντιπαραβάλλοντας και διερευνώντας τα επίδικα γεγονότα με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων των διαδίκων. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται έτσι ώστε το Δικαστήριο να μην περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του μάρτυρα, αλλά να λάβει υπόψιν όλες τις σχετικές και νομικές αποδεκτές παραμέτρους αξιολόγησης. Η δε αποτίμηση της μαρτυρίας θα πρέπει να γίνει με βάση την κρίση του Δικαστηρίου για το αξιόπιστο αυτής και όχι στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Έχοντας υπόψιν τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές[5] και τα ουσιαστικά επίδικα θέματα όπως έχουν ήδη προσδιορισθεί ανωτέρω, προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας. Διευκρινίζω ότι, παρόλο που έχω μελετήσει με προσοχή το σύνολο των τεκμηρίων που έχουν παρουσιαστεί ενώπιον μου και έχω προβεί στις σχετικές αντιπαραβολές όπου έκρινα αναγκαίο, για σκοπούς οικονομίας δεν θα αναφερθώ σε κάθε ένα τεκμήριο ξεχωριστά παρά μόνο σε ό,τι κρίνω ότι έχει ειδική βαρύτητα προς αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης.

(1)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. XXXXX Καρπασίτη (Μ. Α. 1). Η εντύπωση που αποκόμισα από τη μαρτυρία του κ. Καρπασίτη δεν ήταν αρνητική. Δεν έχω εντοπίσει ουσιώδεις αντιφάσεις που να κλονίζουν τη μαρτυρία του ή οτιδήποτε που να συνιστά συνειδητή προσπάθεια παραποίησης της πραγματικότητας, όπως βεβαίως ο ίδιος την κατανοεί. Κατά την αντεξέτασή του απαντούσε δίχως προσπάθεια να υπεκφύγει ή άλλως πως να αποπροσανατολίσει. Όσα υποστήριξε που σχετίζονται με την υπόσταση και τη διαδικασία εκκαθάρισης του συνεταιρισμού παρουσιάζουν συνέπεια και επιβεβαιώνονται από τα έγγραφα που τέθηκαν ενώπιον μου. Επίσης, η συνομολόγηση των αρχικών ενοικιάσεων δεν έχει αμφισβητηθεί. Ούτε το ύψος του καταβαλλόμενου ενοικίου για κάθε υποστατικό τελεί υπό αμφισβήτηση. Συνεπώς, αποδέχομαι τη θέση του Μ. Α. 1 ότι είχαν συναφθεί ενοικιάσεις αναφορικά με τα επίδικα υποστατικά μεταξύ των Αιτητών και του Καθ' ου στη βάση έγγραφων συμφωνιών και για το ενοίκιο που ο ίδιος ανάφερε, αφού αυτές οι θέσεις επιβεβαιώνονται και από τον ίδιο τον Καθ' ου, αλλά και από το περιεχόμενο του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 7. Επίσης, η θέση του ότι οι συνέταιροι, και κυρίως οι κληρονόμοι τους, είχαν να αντιμετωπίσουν μια ιδιαίτερη κατάσταση και ανθρώπους του υποκόσμου, μου άφησε την εντύπωση ότι ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αμφισβητήθηκαν. Συνεπώς, η θέση του ότι οι συνέταιροι προβληματίζονταν στην προώθηση των αξιώσεών τους, επεξηγεί, εν μέρει, την κατά τα λοιπά μεγάλη καθυστέρηση στην προώθηση της παρούσας Αίτησης. Από την άλλη, θα πρέπει να σημειώσω ότι επί καίριων ζητημάτων, όπως για παράδειγμα τους όρους των επίδικων ενοικιαστηρίων εγγράφων, ο εν λόγω μάρτυρας, ως επί το πλείστον, μιλούσε συμπερασματικά δίχως να έχει πρωτογενή γνώση για ουσιαστικά γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση. Ο Μ. Α. 1 αν και ανέφερε ότι κατέστη συνεταίρος από το 2001, διαφάνηκε ότι δεν είχε ο ίδιος ουσιαστική εμπλοκή στη διαχείριση των εν λόγω ενοικιάσεων, με αποτέλεσμα, η δική του μαρτυρία ως προς το ουσιαστικό ζήτημα που αφορά η παρούσα Αίτηση, δηλαδή το κατά πόσο ο Καθ' ου σήμερα παραμένει ενοικιαστής των επίδικων υποστατικών, να βασίζεται σε υποθέσεις και εξ' ακοής γεγονότα με συνεπακόλουθο αποτέλεσμα να επηρεάζεται η αποδεικτική αξία της μαρτυρίας του[6] και η βαρύτητα που στο τέλος της ημέρας θα αποδοθεί σε αυτήν. Στο θέμα της αποδεικτικής αξίας της εν λόγω μαρτυρίας θα επανέλθω αργότερα. Επί του παρόντος αρκούμαι να σημειώσω ότι η μαρτυρία του Μ. Α. 1, αν και ειλικρινής, δεν υπήρξε επαρκής για στοιχειοθέτηση των επιμέρους όρων των επίδικων ενοικιαστηρίων εγγράφων, ούτε ικανοποιητική ως προς το ουσιαστικό ζήτημα αναφορικά με το κατά πόσο ο Καθ' ου από το 2002 και εντεύθεν συνέχισε να ενοικιάζει τα επίδικα υποστατικά.

(2)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας της κας XXXXX Λάρκου (Μ. Κ. 2). Η μαρτυρία της κας Λάρκου ήταν τυπική και περιορίστηκε στην παρουσίαση και κατάθεση αντιγράφων από σχετικούς δικαστικούς φακέλους καθώς και στην παροχή σχετικών διευκρινίσεων επί της πορείας των εν λόγω δικαστικών υποθέσεων που σχετίζονται με τη νομιμοποίηση του συνεταιρισμού. Δεν αμφισβητήθηκε η αυθεντικότητα των εν λόγω εγγράφων και δεν χρειάζεται να ειπωθούν περισσότερα. Η μαρτυρία της, για τον περιορισμένο σκοπό που παρουσιάστηκε, γίνεται αποδεκτή. Ειδική αναφορά στα έγγραφα που κατέθεσε, θα κάνω, εφόσον κρίνω αναγκαίο, στη συνέχεια.

(3)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. XXXXX Ζαχαρίου (Μ. Κ. 3). Ομοίως, ο κ. Ζαχαρίου παρουσιάστηκε ως δικηγόρος, για να αναφερθεί στο νομικό ζήτημα της νομιμότητας του συνεταιρισμού στην έγερση της παρούσας διαδικασίας και παρουσίασε τη δική του νομική θεώρηση των πραγμάτων. Δεν θεωρώ ότι προσπαθούσε να παραπλανήσει ή άλλως πως να αποπροσανατολίσει το Δικαστήριο. Δεν αμφισβητήθηκαν τα έγγραφα που κατέθεσε και αποδέχομαι τη μαρτυρία που εμπεριέχεται στα εν λόγω έγγραφα που παρουσίασε (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 21, 22 και 23), δίχως βεβαίως να γίνεται εκ προοιμίου αποδεκτή, χωρίς άλλο, η δική του νομική θεώρηση ως προς την ερμηνεία του άρθρου 40 του Κεφ. 116 αφού, ο τελικός λόγος σε σχέση με αυτό το ζήτημα ανήκει αποκλειστικά στο ίδιο το Δικαστήριο.

(4)Η αξιολόγησης της μαρτυρίας του Καθ' ου. Όσον αφορά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Καθ' ου αναφέρω τα ακόλουθα. Αν και αναγνωρίζω ότι η καθυστέρηση εκ μέρους των Αιτητών στην προώθηση της παρούσας υπόθεσης είναι φυσιολογικό να δικαιολογεί κάποιες ελλείψεις στο θυμητικό του Καθ' ου, δεν μπορώ να πω ότι έχω πεισθεί από το περιεχόμενο της μαρτυρίας του. Το γενικό συμπέρασμα που αποκόμισα από τη μαρτυρία του είναι ότι δεν είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο αφού εντοπίζω ανακολουθίες και υπεκφυγές οι οποίες δεν μου επιτρέπουν να αποδεχθώ πλήρως τις δικές του θέσεις, παρά μόνο συγκεκριμένο μέρος όσων ανέφερε. Επεξηγώ: - Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που κατά την αντεξέτασή του επιχειρώντας να υπεκφύγει να τοποθετηθεί ευθέως, επικαλείτο τον καλό του χαρακτήρα, με αναφορές στην «καλή του καλοσύνη», στην «εντιμότητά του η οποία είναι παντού και διαδεδομένη» κ.α. για να δικαιολογήσει τις ενέργειές του, δίχως να απαντά επί της ουσίας. - Ισχυρίστηκε, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο διατηρούσε «άριστες σχέσεις» με τους συνεταίρους, δίχως όμως να είναι πειστικός, αφού εν τη ρύμη του λόγου του, αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό εκ του οποίου προέκυπτε ότι είχε σοβαρές οικονομικές (ύψους Λ.Κ.155.000) διαφορές μαζί τους ή τουλάχιστον με κάποιους εξ' αυτών, και πως ένιωθε πως τον είχαν ξεγελάσει. Όταν δε συνειδητοποίησε ότι οι εν λόγω αναφορές του επηρεάζουν την ουσιαστική του θέση περί άριστων σχέσεων που διατηρούσε με τους τότε συνεταίρους επιχείρησε να υποβαθμίσει το γεγονός αυτό χαρακτηρίζοντάς το ως μη σχετικό. - Ενώ επέμενε ότι οι συμφωνίες ενοικίασης που είχε συνάψει με τον συνεταιρισμό ήταν προφορικές, χαρακτηρίζοντάς τις ως «συμβόλαια τιμής», στις σχετικές Αιτήσεις που οι δικηγόροι του καταχώρησαν στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εναντίον των υπενοικιαστών του (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7), αναφέρονται ρητώς σε γραπτές συμφωνίες ενοικίασης, με βάση τις οποίες είχε δικαίωμα υπενοικίασης. - Υποστήριξε σθεναρά ότι ο ίδιος εγκατέλειψε τα υποστατικά περί το 2001-2002 και ότι τούτο αποδεικνύεται από τα έγγραφα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 26 - 29. Εντούτοις, τα συγκεκριμένα έγγραφα δεν καταδεικνύουν την απαλλαγή του παρά μόνο συνιστούν πρόχειρες αποδείξεις είσπραξης ενοικίου συγκεκριμένης περιόδου και τίποτα περισσότερο. - Δεν ήταν σαφής ως προς τη διαδικασία που ακολούθησε για την εγκατάλειψη των υποστατικών. Στην κυρίως εξέτασή του (δείτε γραπτή του δήλωση - παρ. 12.4) ισχυρίστηκε ότι απέστειλε σχετικές επιστολές τις οποίες όμως δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσει στο Δικαστήριο[7] ενώ, κατά την αντεξέτασή του, διαφοροποιώντας τη θέση του ισχυρίστηκε ότι η αποχώρησή του συντελέστηκε προφορικώς, λόγω της άρτιας δωδεκάχρονης συνεργασίας που είχε με τους ιδιοκτήτες και επειδή, θεωρούσε πως οι αποδείξεις πληρωμής ενοικίου (έγγραφα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 26 - 29) παρείχαν σε αυτόν επαρκή διασφάλιση. - Υποστήριξε ότι από το 2002 και εντεύθεν δεν είχε οποιανδήποτε σχέση με τα Υποστατικά. Παρά ταύτα, αποτελεί αναντίλεκτο γεγονός ότι τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2005 κίνησε ως «νόμιμος ενοικιαστής» διαδικασίες στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 7 και 12) σχετικά με τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ», «CHEZ-NOUS» και «ΔΕΙΛΙΝΑ». - Ο δε ισχυρισμός του ότι οι εν λόγω αιτήσεις στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7 καταχωρήθηκαν σε συνεννόηση και προς εξυπηρέτηση συνεταιρισμού δεν ήταν πειστικός. Υπήρξαν παλινδρομήσεις στη μαρτυρία του αναφορικά με ποιους συνεταίρους είχε συνεννοηθεί για να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο, ενώ επιπροσθέτως, ουδόλως επεξήγησε την σκοπιμότητα και την πρακτική χρησιμότητα που θα είχε για τον συνεταιρισμό η εξασφάλιση αποφάσεων προς δικό του όφελος. Προφανώς, η έγερση των εν λόγω νομικών διαβημάτων έγινε αποκλειστικά προς εξυπηρέτηση δικών του συμφερόντων και ο ισχυρισμός του ότι ενήργησε προς εξυπηρέτηση του συνεταιρισμού αξιολογείται ως εκ των υστερών σκέψη. - Ιδιαίτερα, η πορεία της της αίτησης για το «ΔΕΙΛΙΝΑ»,[8] ουδόλως καταδεικνύει την απεμπλοκή του Καθ' ου από την εν λόγω ενοικίαση, αντιθέτως την επιβεβαιώνει, αφού, στις 06/06/2006 ο Καθ' ου εξασφάλισε προσωπικά απόφαση ύψους Λ.Κ.54.000 εναντίον του Ανδρέα Αντωνιάδη για «καθυστερημένα ενοίκια από 1/7/2003 έως μέχρι 30/06/2006» (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14Γ), δίχως να δώσει οποιανδήποτε εξήγηση πως νομικά και πρακτικά η εν λόγω ενέργειά του επωφέλησε τους Αιτητές, οι οποίοι δεν ήταν καν διάδικοι σε εκείνη τη δικαστική διαδικασία. Επ' αυτού του θέματος, ουδεμία πειστικότητα είχε ο ισχυρισμός του ότι δήθεν δεν γνώριζε την υπό κρίση περίοδο 2005 - 2006 πως ενήργησε ο τότε δικηγόρος του. Ακολούθως, ισχυρίστηκε ότι σε σχέση με το εξ' αποφάσεως χρέος εισπράχθηκαν χρήματα και μάλιστα τα έλαβε ο συνεταίρος XXXXX Καρπασίτης, για να ανακαλέσει όμως ευθύς αμέσως, λέγοντας πως ο ίδιος δεν μπορεί να ξέρει αυτό το πράγμα.[9] Για τους λόγους που προαναφέρω, δεν μπορώ να αποδεχθώ τις πιο πάνω θέσεις του Καθ' ου και τις απορρίπτω. Παρά όμως τα προαναφερόμενα, η απόρριψη εν μέρει της εκδοχής του Καθ' ου δεν οδηγεί απαρέγκλιτα και σε απόρριψη ολόκληρης της μαρτυρίας του. Έχοντας εξετάσει στην ολότητά του το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό, διαπιστώνω ότι μέρος όσων ανέφερε ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Συγκεκριμένα: - δέχομαι ότι όντως από την έναρξη της ενοικίασης του ενεργούσε ως σαν να του είχε παρασχεθεί το δικαίωμα για να υπενοικιάσει τα Υποστατικά, όπως και έπραξε, δίχως ένσταση ή διαμαρτυρία των Αιτητών, αφού όλη η υπόλοιπη μαρτυρία συνάδει με την εν λόγω θέση. - Επίσης, ως προς το ζήτημα του τρόπου χρήσης των υποστατικών, δέχομαι τη θέση του ότι ο ίδιος ανέκαθεν ενεργούσε δίχως να έχει τη φυσική κατοχή των υποστατικών. - Όσον αφορά την ενοικίαση του «LAS VEGAS», πρόβαλε ως λόγο για τη μη καταχώρηση αίτησης για ανάκτηση κατοχής το 2005, την ύπαρξη διαφορετικής συμφωνίας μεταξύ των Αιτητών και του κάτοχου XXXXX Παναγή, επειδή το εν λόγω υποστατικό είχε καεί και ανακαινιστεί, μαρτυρία που έμεινε δίχως αντίλογο ή αμφισβήτηση από τους Αιτητές. - Σχετικά με την ενοικιαστική σχέση των εναπομεινάντων ενοικιάσεων για τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS», παρουσιάζεται ως πιθανότερο γεγονός να έχει συντελεστεί προφορικώς η αντικατάσταση του Καθ' ου, παρά το αντίθετο, δεδομένου ότι η πλευρά των Αιτητών δεν έχει παρουσιάσει οποιανδήποτε στέρεη μαρτυρία που να συνδέει μέχρι και σήμερα τον Καθ' ου με τη συνέχιση της ενοικίασης των συγκεκριμένων υποστατικών από ή περί το 2001 - 2002 μέχρι και σήμερα. Προς τούτο συνηγορεί και το γεγονός ότι εν τέλει, οι αιτήσεις ανάκτησης κατοχής που αφορούσαν τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS», αποσύρθηκαν μια δεκαετία πριν την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης, με ταυτόχρονη παραδοχή ότι τα ενοίκια δεν οφείλονται στον Καθ΄ ου, Σε αυτό το ζήτημα θα επανέλθω σε μεταγενέστερο στάδιο κατά την εξέταση της ισχυριζόμενης υπεράσπισής του περί αντικατάστασής του στις επίδικες ενοικιαστικές σχέσεις. V. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ A. Τα Πραγματικά Γεγονότα. Όπως προκύπτει από την προπαρατεθείσα αξιολόγηση της μαρτυρίας η μαρτυρία της πλευράς των Αιτητών ήταν πιο ειλικρινής πλην όμως ανεπαρκής ως προς ουσιώδεις παραμέτρους της παρούσας υπόθεσης. Από την άλλη, η μαρτυρία του Καθ' ου ήταν λιγότερο πειστική και για αυτό έγινε μόνο μερικώς αποδεκτή. Με βάση λοιπόν τα δεδομένα αυτά, τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι τα εξής. Οι Αιτητές και ιδιοκτήτες των επίδικων υποστατικών (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2), αποτελούν δεόντως εγγεγραμμένο στις 18/10/1966 ομόρρυθμο συνεταιρισμό έξι

(6)συνεταίρων (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 21 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 22). Τα ενώπιον μου γεγονότα παραπέμπουν στην ύπαρξη συμφωνιών ενοικίασης τεσσάρων υποστατικών υπό την ονομασία «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ», «CHEZ-NOUS», «LAS VEGAS» και «ΔΕΙΛΙΝΑ» που χρησιμοποιούνταν ως νυκτερινά κέντρα - καμπαρέ, μεταξύ του συνεταιρισμού και του Καθ' ου η αίτηση. Αν και για το υποστατικό «ΔΕΙΛΙΝΑ» έγινε νύξη από τον Καθ' ου ότι επρόκειτο για «άδεια χρήσης» και όχι ενοικίαση, η εν λόγω θέση ούτε προωθήθηκε δικονομικά, αλλά ούτε επιβεβαιώνεται από τα ουσιαστικά γεγονότα. Η εν λόγω περίπτωση δεν διαφοροποιείται καθ΄ οποιονδήποτε τρόπο από τις υπόλοιπες ενοικιάσεις όπου σε όλες υφίσταται αδιαμφισβήτητο δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής για ορισμένη περίοδο έναντι ανταλλάγματος,[10] στοιχείο καταλυτικό για τη διαπίστωση ενοικιαστικής σχέσης και όχι άδεια χρήσης, ανεξαρτήτως του περιγραφικού χαρακτήρα της σύμβασης που παρουσιάζεται στη χειρόγραφη απόδειξη ΤΕΚΜΗΡΙΟ 29.[11] Εξ΄ όσων φαίνεται, τόσο από τη μαρτυρία του Μ. Α. 1[12] όσο και από τη μαρτυρία του Καθ' ου, ο αποβιώσας XXXXX Καρπασίτης ήταν το κεντρικό πρόσωπο που εκπροσωπούσε τον συνεταιρισμό στις επίδικες ενοικιαστικές σχέσεις με τον Καθ' ου, ανεξαρτήτως των διαλαμβανομένων στη σελ. 2 του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 22. Τα εν λόγω ενοικιαστήρια έγγραφα δεν έχουν παρουσιασθεί, επειδή μάλλον έχουν απωλεσθεί, λόγω του χρόνου που μεσολάβησε. Όπως συνάγεται από το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό, οι ενοικιάσεις άρχισαν πέριξ της περιόδου 1989 - 1991 και στην πορεία του χρόνου κατέστησαν θέσμιες. Το μηνιαίο αντάλλαγμα για έκαστη ενοικίαση, τουλάχιστον μέχρι και τον Ιούνιο του 2002, ήταν αυτό που περιγράφεται στην Κυρίως Αίτηση παρ. Γ(β1) έως (β4), δεδομένου ότι το στοιχείο αυτό όχι μόνο δεν αμφισβητείται αλλά επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία του ίδιου του Καθ' ου. Συγκεκριμένα, το ενοίκιο ήταν:

(1)Όσον αφορά το «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ», €2.221,18, ή ΛΚ 1.300 (δείτε: απόδειξη είσπραξης - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 27)

(2)Όσον αφορά το «CHEZ-NOUS», €1.537,74, ή ΛΚ 900 (δείτε: απόδειξη είσπραξης - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 28)

(3)Όσον αφορά το «LAS VEGAS» €1.623,17, ή ΛΚ 950 (δείτε: απόδειξη είσπραξης - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 26)

(4)Όσον αφορά το «ΔΕΙΛΙΝΑ», €2.221,18, ή ΛΚ 1.300 (δείτε: απόδειξη είσπραξης - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 29). Παρόλο που οι προαναφερθείσες αποδείξεις είσπραξης εκδόθηκαν στο όνομα του Καθ' ου, στην πραγματικότητα ουδέποτε ο Καθ' ου είχε τη φυσική κατοχή των Υποστατικών, αλλά εξαρχής υπενοικίαζε όλα τα επίδικα υποστατικά σε τρίτους, οι οποίοι είχαν τη φυσική κατοχή αυτών. Οι τρίτοι είναι πρόσωπα γνωστά στους Αιτητές. Η νομιμότητα των εν λόγω υπενοικιάσεων θα με απασχολήσει σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι ενοικιάσεις συνεχίζονται σήμερα μόνο για τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS» αφού το «LAS VEGAS» έχει εγκαταλειφθεί κατά ή περί την 9/12/2010 και το «ΔΕΙΛΙΝΑ» έχει εγκαταλειφθεί και κατεδαφιστεί κατά ή περί την 18/12/2008. Η παρούσα Κυρίως Αίτηση έχει καταχωρηθεί με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Το 2016 αξιώνονται ενοίκια από το μακρινό 2002, γεγονός που από μόνο του δημιουργεί διάφορες δυσκολίες. Η μεγαλύτερη απ' όλες είναι ότι τα πρόσωπα τα οποία είχαν άμεση εμπλοκή εκ μέρους των Αιτητών στη σύναψη, εκτέλεση και λειτουργία των υπό εξέταση ενοικιάσεων δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή. Ο λόγος της καθυστέρησης στην προώθηση της παρούσας Αίτησης είναι διττός. Αφενός, επειδή, στην κατοχή και εκμετάλλευση των εν λόγω υποστατικών εμπλέκονταν άτομα που χαρακτηρίζονται από τους Αιτητές ως «άτομα του υποκόσμου» στοιχείο που τους προκαλούσε αμφιταλαντεύσεις ως προς τη δικαστική διεκδίκηση των αξιώσεών τους. Αφετέρου, επειδή τα φυσικά πρόσωπα που συναποτελούσαν τον συνεταιρισμό και ή οι κληρονόμοι τους και ή άλλα πρόσωπα, στο μεσοδιάστημα, κατέφυγαν στο Δικαστήριο για την επίλυση των μεταξύ τους διαφορών σε σχέση με την περιουσία του συνεταιρισμού, διαδικασίες οι οποίες υπήρξαν χρονοβόρες.[13] Ειδικότερα: - Το 2004 απεβίωσε ο συνεταίρος XXXXX Καρπασίτης. Αυτό ενδεχομένως να σήμανε την αυτόματη[14] διάλυση[15] του συνεταιρισμού, δυνάμει του άρθρου 35 του περί Ομόρρυθμων και Ετερόρρυθμων Συνεταιρισμών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμου - Κεφ. 116.[16] - Εν πάση περιπτώσει, στις 14/11/2011, εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα του Δικαστηρίου στην Αγωγή αρ. XXXX/2008 με το οποίο αναγνωρίστηκε ότι από τις 25/11/2007 ο συνεταιρισμός Α. Ι. Καρπασίτης & Υιοί (δηλαδή οι Αιτητές) έχει διαλυθεί λόγω εκπνοής του χρόνου διαρκείας του (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 22) και περαιτέρω δόθηκαν οδηγίες για διεξαγωγή της διαδικασίας εκκαθάρισής του σε πρόσωπο που είχε διορισθεί ως διαχειριστής κάποιον XXXXX Χ' Μιχαήλ ο οποίος με επιστολή του ημερομηνίας 09/10/2013 εξέφρασε την άρνησή του να ενεργήσει ως εκκαθαριστής και ζήτησε την άμεση αντικατάστασή του και (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 23). - Στις 22/01/2015 ακολούθησε προσπάθεια αντικατάστασης του εν λόγω προσώπου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 17Α) και στη σχετική ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 10/07/2015 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 17Β) του Χ. Μαλαχτού - Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) αποφασίστηκε ότι τούτο δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας, αφού επί της ουσίας ζητείτο η ακύρωση εκ συμφώνου τελικής δικαστικής απόφασης μέσω ενδιάμεσης αίτησης. Περαιτέρω, και μεταξύ άλλων, λέχθηκαν και τα εξής: « Η επιλογή του εκκαθαριστή να παραιτηθεί είναι δεδομένη και, έχοντας υπόψη τους λόγους που εκτέθηκαν κατά τη δικάσιμο της 9.2.2015, δεν θα μπορούσε να υποχρεωθεί να παραμείνει στη θέση του [.] Η νέα διαδικασία δεν θα αφορά στην ακύρωση της εκ συμφώνου απόφασης στην παρούσα αγωγή αλλά στην επίλυση της διαφοράς των συνεταίρων και του αδιεξόδου, λόγω της αποτυχίας τους να καταλήξουν σε συναινετική ρύθμιση του ζητήματος της εκκαθάρισης του συνεταιρισμού, που προέκυψε με την παραίτηση του διαχειριστή που είχε διοριστεί. » Εντωμεταξύ, τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 2005, ο Καθ' ου καταχώρησε Αιτήσεις στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας / Αμμοχώστου, Τμήμα Λάρνακας, με τις οποίες αυτοπροσδιοριζόταν «ως νόμιμος ενοικιαστής» δυνάμει ρητού συμβατικού δικαιώματος, και αξίωνε ενοίκια δυνάμει υπενοικιάσεων, όσον αφορά τα επίδικα υποστατικά, ως ακολούθως:

(1)Όσον αφορά το «CHEZ-NOUS», με την Αίτηση ΕXX/2005, αξίωνε Λ.Κ.29.000, από κάποιον XXXXX Γρηγορίου ως υπενοικιαστή, για ενοίκια της περιόδου 02/2003 - 06/2005, πλέον ενδιάμεσα κέρδη, πλέον διάταγμα ανάκτησης κατοχής, πλέον έξοδα. Στην Απάντηση, προβλήθηκε ισχυρισμός περί αγοράς από τον υπενοικιαστή της εμπορικής εύνοιας (goodwill) στις 20/10/2000[17] έναντι Λ.Κ. 20.000. ποσό που καταβλήθηκε στον Καθ' ου. Στις 18/05/2006, η Αίτηση αποσύρθηκε και απορρίφθηκε, με πρακτικό στο οποίο παρουσιάζεται ο υπενοικιαστής να δηλώνει πως οφείλει ενοίκια, όχι όμως στον Καθ' ου, αλλά στον συνεταιρισμό «Α. Ι. ΚΑΡΠΑΣΙΤΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΙ», δηλαδή τους Αιτητές στην παρούσα, οι οποίοι δεν ήταν διάδικοι στην ΕXX/2005.

(2)Όσον αφορά το «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, με την Αίτηση ΕXX/2005 αξίωνε Λ.Κ. 34.500, από κάποιον Στέλιο Παναγιώτου για ενοίκια της περιόδου 08/2003 - 06/2005, πλέον ενδιάμεσα κέρδη, πλέον διάταγμα ανάκτησης κατοχής, πλέον έξοδα. Στην Απάντηση, προβλήθηκε παρόμοιος ισχυρισμός περί αγοράς από τον υπενοικιαστή της εμπορικής εύνοιας (goodwill) στις 17/06/1997 έναντι Λ.Κ. 35.000, ποσό που καταβλήθηκε στον Καθ' ου. Με παρόμοιο πρακτικό ημερομηνίας 18/05/2006, η Αίτηση αποσύρθηκε και απορρίφθηκε, και παρουσιάζεται ο υπενοικιαστής να δηλώνει πως οφείλει ενοίκια, όχι όμως στον Καθ' ου, αλλά στον συνεταιρισμό «Α. Ι. ΚΑΡΠΑΣΙΤΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΙ», δηλαδή τους Αιτητές στην παρούσα, οι οποίοι δεν ήταν διάδικοι ούτε στην ΕXX/2005.

(3)Όσον αφορά το «ΔΕΙΛΙΝΑ», με την Αίτηση ΕXX/2005 αξίωνε ΛΚ. 36.000 από κάποιον XXXXX Αντωνιάδη για ενοίκια της περιόδου από Ιούλιο του 2003 μέχρι Ιούνιο 2005, πλέον ενδιάμεσα κέρδη, πλέον διάταγμα ανάκτησης κατοχής, πλέον έξοδα. Την 01/06/2006 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση για το πόσο των Λ.Κ. 54.000 για ενοίκια της περιόδου 01/07/2003 - 30/06/2006 πλέον ενδιάμεσα οφέλη, πλέον διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Η καταχώρηση των πιο πάνω Αιτήσεων, δεν έχει αποδειχθεί ότι έγινε κατ' εντολή ή σε συνεννόηση του Καθ' ου με τους Αιτητές, αλλά εξ ιδίας πρωτοβουλίας του Καθ' ου και προφανώς προς εξυπηρέτηση άγνωστων δικών του συμφερόντων. Όπως συνάγεται από το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 12(Γ) και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 13(Γ), και τις δηλώσεις από τους φερόμενους υπενοικιαστές του «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και του «CHEZ-NOUS» τα εν λόγω πρόσωπα κατά ή περί το 2000, εξαγόρασαν από τον Καθ' ου την εμπορική εύνοια (αέρα) της επιχείρησης των Υποστατικών. Όσον αφορά το «ΔΕΙΛΙΝΑ» μέχρι την εγκατάλειψη και κατεδάφισή του, δεν διαφοροποιήθηκε οτιδήποτε ως προς τη νομική κατοχή του συγκεκριμένου υποστατικού. Από τα μέσα του 2006 και το 2010 δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία για τα όποια μεσολαβούντα γεγονότα σε σχέση με τις επίδικες ενοικιάσεις. Οι Αιτητές, το 2010 απέστειλαν επιστολές προς το Δημαρχείο Λάρνακας εκφράζοντας τη διαφωνία τους για την ανανέωση των αδειών λειτουργίας των εν λόγω υποστατικών χαρακτηρίζοντας τους κατόχους των υποστατικών παράνομους (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8 ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 11) ενώ παρόμοια επιστολή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου εστάλη και το 2014 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10). Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε μόλις τον Ιούνιο του 2016 και με αυτήν αξιώνεται ποσό πέραν του ενός εκατομμυρίου ευρώ (€1.000.000,00) για ενοίκια από το

1. Είχε προηγηθεί το 2012 μια προειδοποιητική επιστολή προς τον Καθ' ου εκ μέρους του παρουσιαζόμενου ως εκκαθαριστή των Αιτητών κ. XXXXX Χ' Μιχαήλ (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3) δίχως όμως τότε να ληφθούν νομικά μέτρα. Ακολούθως, επιδόθηκε στον Καθ' ου στις 21/04/2016, η προβλεπόμενη στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο ειδοποίηση των 21 ημερών ημερομηνίας 11/12/2015, εκ μέρους του ίδιου του συνεταιρισμού (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4). Παράλληλα, επιδοθήκαν σε κάποιον XXXXX Παναγιώτου και κάποιον XXXXX Γρηγορίου επιστολές ημερομηνίας 19/08/2015 με τις οποίες οι Αιτητές αξίωναν εντός 10 ημερών την επιστροφή της κατοχής των υποστατικών «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS» αντίστοιχα, χαρακτηρίζοντας τα εν λόγω πρόσωπα παράνομους επεμβαίνοντες (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6). Ο Καθ' ου αντέδρασε γραπτώς και με επιστολή του ημερομηνίας 11/05/2016 προς τους δικηγόρους των Αιτητών χαρακτήρισε το περιεχόμενο του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 4 ως εντελώς απαράδεκτο και ισχυρίστηκε ότι από το 2002 έπαυσε να κατέχει και να διαχειρίζεται τα εν λόγω υποστατικά, με τη γνώση και τη συγκατάθεση των Αιτητών (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 25). Εν τέλει, η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε μόνο εναντίον του Καθ' ου. Πριν όμως παρατεθούν τα συμπεράσματα ως προς το ουσιαστικό ζήτημα που αφορά η παρούσα Αίτηση, δηλαδή ως προς το κατά πόσο η ενοικιαστική σχέση μεταξύ Αιτητών και Καθ' ου συνεχίζει να ισχύει, η λογική ταξινόμηση των πραγμάτων επιβάλλει την εξέταση των προδικαστικών ζητημάτων που εγείρει η πλευρά του Καθ' ου, τα οποία, όπως προαναφέρθηκε σχετίζονται με τις εισηγήσεις για παραγραφή και ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση, με τη νομιμοποίηση των Αιτητών ως συνεταιρισμός στην έγερση της παρούσας αίτησης και με το κατά ποσό οι Αιτητές εμποδίζονται, λόγω παρανομίας, να αναζητούν θεραπείες επειδή τα υποστατικά δεν καλύπτονται από πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. B. Τα Προδικαστικά ζητήματα. (i) Κατά πόσο υπάρχει παραγραφή στην έγερση της παρούσας υπόθεσης. Η εισήγηση περί παραγραφής έχει δεόντως[18] δικογραφηθεί, συνεπώς μπορεί να εξεταστεί. Θυμίζω ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε στις 08/06/2016 και αφορά απαιτήσεις από το
2. Αμφότεροι συνήγοροι επικαλούνται τις πρόνοιες του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου του 2012 (Ν. 66(I)/2012)(στο εξής: ο περί Παραγραφής Νόμος) προς τεκμηρίωση των αντίθετων θέσεων τους. Ο κ. Βραχίμης εισηγείται ότι η περίοδος παραγραφής του υπό εξέταση ζητήματος είναι τα 6 χρόνια, οι μεταγενέστερες τροποποιήσεις του εν λόγω Νόμου δεν έχουν αναδρομική ισχύ και ότι οι επίδικες αξιώσεις έχουν παραγραφεί. Παραπέμπει σχετικά στη μεταβατική διάταξη του άρθρου 26 του εν λόγω Νόμου. Από την άλλη, η κα Ζαχαρίου εισηγείται ότι η περίοδος παραγραφής, δυνάμει του 2ου εδαφίου του άρθρου 3 αρχίζει να προσμετρείται από την 01/01/2016 και συνεπώς δεν τίθεται θέμα παραγραφής. Ο περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμος του 2012 (Ν. 66(I)/2012) Η εναποθέτηση χρονικών περιορισμών για την άσκηση του αγώγιμου δικαιώματος συναρτάται με την ασφάλεια δικαίου, την τελεσιδικία και την αναγκαιότητα για απονομή της δικαιοσύνης εντός εύλογου χρόνου. Η παραγραφή συνιστά την προβλεπόμενη νομοθετική προθεσμία εντός της οποίας το κατά περίπτωση αγώγιμο δικαίωμα δύναται να ασκηθεί. Η εισαγωγή του περί Παραγραφής Νόμου στην κυπριακή πραγματικότητα σκοπό είχε να απλοποιήσει και να ενοποιήσει το ζήτημα της παραγραφής, και τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί συνεπεία της συνεχιζόμενης «έκρυθμης» κατάστασης που βασανίζει τον τόπο και της μέχρι τότε αποσπασματικής νομοθετικής παρέμβασης.[19] Στο άρθρο 3 του περί Παραγραφής Νόμου ορίζεται ότι ο χρόνος παραγραφής αρχίζει να τρέχει όταν συμπληρωθεί η βάση αγωγής. Στο δεύτερο εδάφιο του άρθρου 3 του περί Παραγραφής Νόμου, όπως έχει τροποποιηθεί στις 23/12/2015[20] με τον Ν. 207(Ι)/2015, ορίζονται τα εξής: « Νοείται ότι, χωρίς επηρεασμό των διατάξεων των άρθρων 24 και 29, ο χρόνος παραγραφής αρχίζει να προσµετρείται από την 1η Ιανουαρίου
3. » Στο άρθρο 4 τίθεται ως γενικός χρόνος παραγραφής τα 10 χρόνια, ενώ, όσον αφορά συμβάσεις, στο άρθρο 7, αναφέρεται ότι ουδεμία αγωγή εγείρεται μετά την πάροδο 6 ετών από την «ημέρα συμπλήρωσης της βάσης αγωγής», δηλαδή, της συμπλήρωσης «του συνόλου των γεγονότων που θεμελιώνουν του αγώγιμο δικαίωμα που αφορά η αγωγή». [21] Το αγώγιμο δικαίωμα θεωρείται συμπληρωμένο όταν υπάρχουν όλα τα αναγκαία γεγονότα η απόδειξη των οποίων παρέχει δικαίωμα σε ένα άτομο να εξασφαλίσει από το Δικαστήριο θεραπεία εναντίον ενός άλλου προσώπου.[22] Όσον αφορά την παρούσα δικαιοδοσία, η παραβίαση των συμφωνηθέντων όρων ενοικίασης, και ειδικότερα της υποχρέωσης για τη δέουσα πληρωμή του ενοικίου, δημιουργεί αγώγιμο δικαίωμα υπέρ του ιδιοκτήτη για αξίωση αποζημίωσης και για την ανάκτηση κατοχής του επίδικου υποστατικού. Συνεπώς, η «συμπλήρωση της βάσης αγωγής» εν τη έννοια του άρθρου 3 του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου συντελείται για έκαστο οφειλόμενο ενοίκιο από την ημέρα που αυτό καθίσταται οφειλόμενο και το οποίο θα πρέπει να διεκδικηθεί εντός της προθεσμίας έξι

(6)ετών από την ημέρα που καθίσταται οφειλόμενο, τηρουμένων των διαλαμβανομένων στο δεύτερο εδάφιο του άρθρου 3 του περί Παραγραφής Νόμου. Στη Χριστοδουλίδης v. Global Capital Securities and Financial Services Ltd

(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 636 υποστηρίχθηκε ότι είχε επέλθει παραγραφή του εκεί αγώγιμου δικαιώματος και ότι η μεταγενέστερη τροποποίηση δεν μπορούσε να επενεργήσει αναδρομικώς. Το Ανώτατο Δικαστήριο σημειώνοντας πως το ζήτημα παραγραφής αποτελεί δικονομικό κανόνα δικαίου[23] απέρριψε την εισήγηση, σημειώνοντας ότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της Αγωγής, όπως αντιστοίχως ισχύει και στην παρούσα υπόθεση, βρισκόταν σε ισχύ το άρθρο το οποίο καθόριζε ως χρόνο παραγραφής τα οκτώ έτη. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως ακολούθως: « Όπως ορθά σημειώνεται στην εκκαλούμενη απόφαση η παραγραφή αποτελεί δικονομικό κανόνα δικαίου και συνεπώς αν έχει παραγραφεί η απαίτηση με προγενέστερο νόμο αυτή δεν εξαφανίζεται αλλά μπορεί να προωθηθεί δικονομικά εφόσον με το νεότερο νόμο επεκτείνεται ο χρόνος της παραγραφής, εδώ στα οκτώ έτη. Κατά κανόνα, η περίοδος παραγραφής αρχίζει να μετρά από τη στιγμή που προκύπτει η αιτία της αγωγής. Ωστόσο, διαφορετική ρύθμιση του θέματος μπορεί να γίνει διά νόμου. Στην προκείμενη περίπτωση, το κρίσιμο χρονικό σημείο έναρξης της περιόδου παραγραφής είναι, σύμφωνα με το νόμο, η ημέρα που καταρτίστηκε η συναλλαγή και αυτό βεβαίως, σε συνάρτηση με την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. Με αναφορά στο χρόνο καταχώρησης της αγωγής εξετάζεται κατά πόσο η απαίτηση έχει εκ του νόμου παραγραφεί. Αν η διαπίστωση είναι ότι η συγκεκριμένη απαίτηση όντως έχει παραγραφεί τότε σαφώς δεν υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα προς διεκδίκηση της παραγεγραμμένης απαίτησης. Κατά το χρόνο που καταχωρήθηκε η αγωγή βρισκόταν σε ισχύ το Άρθρο 26 του νόμου με το οποίο, καθώς έχει ειπωθεί, τροποποιήθηκε ο χρόνος παραγραφής απαίτησης που πηγάζει από χρηματιστηριακή συναλλαγή έτσι ώστε αυτή να παραγράφεται μετά πάροδο οκτώ ετών από τη μέρα που καταρτίστηκε η συναλλαγή. Για να διαπιστωθεί λοιπόν κατά πόσο έχει ή όχι παραγραφεί η συγκεκριμένη απαίτηση ο χρόνος θα πρέπει να υπολογιστεί με αφετηρία τη μέρα κατάρτισης της συναλλαγής και τέρμα το χρόνο καταχώρησης της αγωγής » Το ίδιο ισχύει και στην παρούσα υπόθεση. Η Κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε στις 08/06/2016, ήτοι μετά την τροποποίηση στις 23/12/2015 του δεύτερου εδαφίου του άρθρου 3 του περί Παραγραφής Νόμου, με βάση το οποίο, η περίοδος των 6 ετών αρχίζει «να προσμετρείται», δηλαδή να υπολογίζεται επιπροσθέτως, να συνυπολογίζεται,[24] από την 01/01/2016, και συνεπώς, ζήτημα παραγραφής μπορεί να εγερθεί από το 2022 και έπειτα. Είναι λοιπόν σαφές ότι δεν τίθεται ζήτημα παραγραφής και η εν λόγω εισήγηση απορρίπτεται. (ii) Κατά πόσο υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση (lashes). Ο κ. Βραχίμης υποστηρίζει περαιτέρω ότι υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση (lashes) στην προώθηση της παρούσας Αίτησης. Είναι γεγονός ότι η παρούσα αίτηση έχει καταχωρηθεί με μεγάλη καθυστέρηση αφού αξιώνονται το 2016 ενοίκια από το 2002. Εντούτοις, δεν καθίσταται αυτομάτως εφαρμόσιμο το δόγμα της αδικαιολόγητης καθυστέρησης αφού η πλευρά του Καθ' ου ουδεμία σαφή μαρτυρία έδωσε πώς ακριβώς ο Καθ' ου έχει αρνητικά επηρεαστεί από την εν λόγω καθυστέρηση. Όπως έχει επεξηγηθεί στην ΑΤΗΚ ν. Κλεάνθους

(2013)1Α Α.Α.Δ 158, όπου υιοθετήθηκε και η αγγλική[25] επί του θέματος νομολογία, εναπόκειται στον ίδιο τον εναγόμενο / καθ' ου να αποδείξει εκείνες τις ενέργειες που λόγω της ολιγωρίας του προκάλεσαν ζημιά («prejudice resulting from the delay»). Το σχετικό απόσπασμα, έχει ως εξής: « Ο τεχνικός όρος laches, γιατί περί τεχνικού ουσιαστικά όρου πρόκειται, έλκει την προέλευση του από το λατινικό δόγμα vigilantibus non dormintibus, jure subveniunt (delay, defeats, equities or equity, aids, the vigilant and not the indolent). Πρόκειται για αρχή του δικαίου της επιείκειας, σύμφωνα με την οποία, καθυστέρηση στην επιδίωξη θεραπείας η οποία προβλέπεται από το δίκαιο της επιείκειας, μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στη χορήγηση της επιδιωκόμενης θεραπείας. Με άλλα λόγια, οι αρχές της επιείκειας δεν προστρέχουν προς βοήθεια του διάδικου ο οποίος, επαναπαυόμενος στα δικαιώματα του, επιδεικνύει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στη λήψη μέτρων για σκοπούς διασφάλισης τους. Όμως, περιθώριο για εφαρμογή της εν λόγω αρχής, δεν παρέχεται εκεί και όπου τυγχάνουν εφαρμογής ρητοί νομοθετικοί χρονικοί περιορισμοί στη διεκδίκηση αστικών δικαιωμάτων, έστω και αν η θεραπεία που επιδιώκεται είναι θεραπεία που προβλέπεται με βάση το δίκαιο της επιείκειας. Το κατά πόσο η συγκεκριμένη αρχή του δικαίου της επιείκειας τυγχάνει εφαρμογής σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, συνιστά θέμα που ανάγεται στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, εξουσία η οποία ασκείται με γνώμονα το συμφέρον της δικαιοσύνης και σε ουσιαστικό βαθμό εξαρτάται από το κατά πόσο θα ήταν ή όχι πρακτικά άδικο να δοθεί η αιτούμενη θεραπεία. Ο εναγόμενος, πέραν της καθυστέρησης, θα πρέπει να επιδείξει και τέτοιες ενέργειες στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την έγερση της αγωγής, ώστε το συμφέρον της δικαιοσύνης να εξυπηρετείται με την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου υπέρ της απόρριψης της αιτούμενης θεραπείας. » Εν προκειμένω, δεν έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε τέτοια μαρτυρία από τον Καθ' ου και συνεπώς η εισήγηση περί αδικαιολόγητης καθυστέρησης (lashes) είναι εκ προοιμίου απορριπτέα. Εν πάση περιπτώσει, αφ' ης στιγμής κρίθηκε ότι το αγώγιμο δικαίωμα των Αιτητών δεν έχει παραγραφεί, δεν νοείται η παράλληλη προώθηση της υπεράσπισης της αδικαιολόγητης καθυστέρησης (laches) αφού η εν λόγω υπεράσπιση επιτρέπεται μόνον εκεί όπου δεν προνοείται παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος, από το Νόμο. Όπως λέχθηκε στη Νατάσα Χριστοφίδου ν. Δημ. Παπαχρυσοστόμου ως Διαχειριστή της περιουσίας της Θεοφίλης Παπαδοπούλου

(2009)1 Α.Α.Δ. 1360: « Η υπεράσπιση όμως της καθυστέρησης (laches) επιτρέπεται μόνον εκεί όπου δεν προνοείται παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος, από το Νόμο. Αν προνοείται, από το Νόμο, παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος μετά από την παρέλευση κάποιου συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος τότε ο ενάγοντας δικαιούται στην πλήρη χρονική περίοδο, την οποίαν προβλέπει ο Νόμος, πριν καταστεί η αξίωση του μη προωθήσιμη (unenforceable) (Δέστε: Halsbury's, ανωτέρω, παράγραφος 1181, σελ. 641). » Συνακόλουθα, ούτε τούτη η υπεράσπιση έχει έρεισμα. (iii) Η νομιμοποίηση των Αιτητών. Στην παράγραφο Α (Ιδιότητα Αιτητών) της Κυρίως Αίτησης αναφέρεται ότι ο Αιτητής, ως ιδιοκτήτης και/ή δικαιούχος κατοχής των επίδικων υποστατικών, αποτελεί ομόρρυθμο συνεταιρισμό και εγείρει την παρούσα Αίτηση στο πλαίσιο εκκαθάρισης των υποθέσεων του εν λόγω συνεταιρισμού. Στην Απάντηση, η πλευρά του Καθ' ου εκφράζει άγνοια, δίχως όμως να εγείρει οποιανδήποτε προδικαστική ένσταση ως προς αυτό το ζήτημα. Με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία, όπως έχει αναλυθεί ανωτέρω και την οποία για σκοπούς οικονομίας δεν επαναλαμβάνω, οι Αιτητές αποτελούν δεόντως εγγεγραμμένο στις 18/10/1966 ομόρρυθμο συνεταιρισμό έξι

(6)συνεταίρων (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 21 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 22). Στη τελική αγόρευσή του, ο δικηγόρος του Καθ' ου εισηγείται πως η παρούσα διαδικασία θα έπρεπε να είχε εγερθεί από τον εκκαθαριστή του συνεταιρισμού ο οποίος είναι και μοναδικός που έχει τέτοια εξουσία, εφαρμόζοντας, mutatis mutandis, τα διαλαμβανόμενα στα άρθρα 231 και 232 του περί Εταιρειών Νόμου - Κεφ.

1. Επιπλέον, προβάλλεται ότι το διοριστήριο δικηγόρου «υπεγράφη παράνομα επειδή ο εκκαθαριστής παραιτήθηκε αλλά και επειδή δεν επιτρέπεται με βάση το διάταγμα ημερομηνίας 14/11/2011 σε οποιονδήποτε συνέταιρο ή άλλο από τον εκκαθαριστή να ενεργεί εκ μέρους του συνεταιρισμού». Περαιτέρω, υποστηρίζεται πως πρόκειται για δικαιοδοτικό ζήτημα, δίχως να απαιτείται η έγερση ξεχωριστού ισχυρισμού στην Υπεράσπιση και πως σε κάθε περίπτωση, γίνεται παραπομπή ότι υφίσταται προδικαστική ένσταση ότι «το Δικαστήριο δεν κέκτειται δικαιοδοσίας να χειριστεί την παρούσα υπόθεση». Στη δική της αγόρευση, η δικηγόρος των Αιτητών αναφέρεται στην ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία και ιδίως στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 19(γ) για να εισηγηθεί ότι όποια ασυμφωνία μεταξύ των συνεταίρων υπήρχε και οδήγησε στην έγερση διάφορων διαδικαστικών διαδικασιών, έχει πλέον αρθεί και η όλη διαδικασία έχει καταχωρηθεί και προωθείται κανονικά. Παραπέμπει συναφώς στη Διαταγή 7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπου αναφέρεται: «
2. Any two or more persons claiming or being liable as copartners and carrying on business in Cyprus may sue or be sued in the name of the respective firms (if any) of which such persons were co-partners at the time of the accruing of the cause of action; and any party to an action may in such case apply by summons to a Judge for a statement of the names and addresses of the persons who were, at the time of the accruing of the cause of action, co-partners in any such firm, to be furnished in such manner, and verified on oath or otherwise as the Judge may direct.
3. When a writ is sued out by partners in the name of their firm, the plaintiffs or their advocates shall, on demand in writing by or on behalf of any defendant, forthwith declare in writing the names and places of residence of all the persons constituting the firm on whose behalf the action is brought. And if the plaintiffs or their advocates shall fail to comply with such demand, all proceedings in the action may, upon an application for that purpose, be stayed upon such terms as the Court or a Judge may direct. And when the names of the partners are so declared, the action shall proceed in the same manner and the same consequences in all respects shall follow as if they had been named as the plaintiffs in the writ. But all the proceedings shall, nevertheless, continue in the name of the firm. » Η πλευρά των Αιτητών υποστηρίζει επιπρόσθετα ότι ο περί Εταιρειών Νόμος - Κεφ. 113 δεν τυγχάνει εφαρμογής, αλλά εφαρμόσιμο είναι το άρθρο 40 του Κεφ. 116, όπου υπό τον πλαγιότιτλο «συνέχιση της εξουσίας των συνεταίρων για σκοπούς εκκαθάρισης» αναφέρεται:[26] « Μετά τη διάλυση συνεταιρισµού η εξουσία κάθε συνεταίρου να δεσµεύει τον οίκο, και τα άλλα δικαιώµατα και υποχρεώσεις των συνεταίρων, και σε περίπτωση διάλυσης µε διάταγµα του ∆ικαστηρίου, εκτός αν το ∆ικαστήριο διατάξει διαφορετικά, συνεχίζουν ανεξάρτητα από τη διάλυση, στην έκταση κατά την οποία είναι αναγκαίο για να εκκαθαριστούν οι υποθέσεις του συνεταιρισµού, και για να συµπληρωθούν οι συναλλαγές οι οποίες άρχισαν αλλά δεν τελείωσαν κατά το χρόνο της διάλυσης, αλλά όχι για άλλο λόγο: Νοείται ότι ο οίκος σε καµιά περίπτωση δεν δεσµεύεται από τις πράξεις συνεταίρου ο οποίος πτώχευσε αλλά η επιφύλαξη αυτή δεν επηρεάζει την ευθύνη οποιουδήποτε προσώπου το οποίο έχει, µετά την πτώχευση, παρουσιαστεί ή εν γνώσει του ανέχθηκε να παρουσιαστεί ως συνέταιρος του πτωχεύσαντα » Έχω εξετάσει την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία και τα συμπεράσματά μου είναι τα εξής. Κατ' αρχάς, η εισήγηση του Καθ' ου δεν έχει δικογραφηθεί με τη δέουσα σαφήνεια και τίθεται ετεροχρονισμένα. Η νομιμοποίηση ενός διαδίκου, πρέπει να εξετάζεται προδικαστικά και κατά προτεραιότητα[27] και όχι στο τέλος της διαδικασίας. Όπως πολύ πρόσφατα σημειώθηκε στη BLOOM DAY DEVELOPMENTS LTD κ.α. ν. Επιφανείου, Πολιτική Έφεση Αρ. 171/2012, ημερομηνίας 29/11/2019: « Το ζήτημα της νομιμοποίησης έχει αποκρυσταλλωθεί επίσης από τη νομολογία ότι πρέπει να εγείρεται το συντομότερο δυνατόν (Mepa Underwriting Management Ltd v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων

(1997)1 ΑΑΔ 772 και Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 29, σελίδα 416, παρ. 810, ειδικά σε σχέση με ανίκανο πρόσωπο). Αποτελεί, άλλωστε, θέμα που αφορά το διοριστήριο δικηγόρου, σύμφωνα και με τη Δ.2 θ.14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Συνέχιση δε της διαδικασίας της έφεσης υπό το φως του διατάγματος που στο μεταξύ εκδόθηκε διαχείρισης της περιουσίας του εφεσίβλητου, υποδηλώνει αποδοχή των ενεργειών των συνηγόρων του (ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ Λτδ ν. Lakis Georghiou Constructions Ltd, ECLI:CY:AD:2016:A411, Πολιτική Έφεση Αρ. 214/2012, ημερομηνίας 6.9.2016 και Τρύφωνος ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A132, Πολιτική Έφεση Αρ. 411/2011, ημερομηνίας 27.3.2018). Οι εφεσείοντες στην παρούσα περίπτωση θα έπρεπε να αμφισβητήσουν την εξουσιοδότηση του δικηγόρου να κινήσει αγωγή στο αρχικό στάδιο μετά την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης όπου ήταν εμφανής η θέση που προβλήθηκε. Δεν ήταν επιτρεπτό να εγερθεί το θέμα με την υπεράσπιση. » Εν πάση περιπτώσει, συμφωνώ με την εισήγηση της κας Ζαχαρίου ότι η Διαταγή 7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δίδει το δικονομικό δικαίωμα στους Αιτητές να εγείρουν την παρούσα Αίτηση υπό το όνομα του Συνεταιρισμού.[28] Η εν λόγω Διαταγή 7 αντιστοιχεί στην παλαιά Διαταγή 48Α των αγγλικών θεσμών. Στην Ετήσια Δικονομική πρακτική του 1958, σελ. 1153, επεξηγούνται τα ακόλουθα ως προς την αναφορά «at the time of the accruing of the cause of action» που εμπεριέχεται στη παρ. 2 της Διαταγής 7: « These words enable the co-partners in a firm dissolved before action to sue or be sued as a firm provided the co-partnership existed at the time the cause of action accrued. » Επιπλέον, αποτελεί θεώρηση και του παρόντος Δικαστηρίου ότι δυνάμει της εκ συμφώνου απόφασης ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16 δεν συνάγεται απαγόρευση στους ομόρρυθμους συνεταίρους να προχωρήσουν κοινή συναινέσει στις απαιτούμενες ενέργειες για την εκκαθάριση του συνεταιρισμού με βάση το άρθρο 40 του Κεφ.

1. Ιδίως δε υπό το φως της άρνησης του διορισθέντος εκκαθαριστή να πράξει τα δέοντα, ως προκύπτει από το ΤΕΚΜΗΡΙΟ
2. Στην ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 10/07/2015 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 17Β) η οποία καταχωρήθηκε ως επακόλουθο της άρνησης του διαχειριστή να προωθήσει την εκκαθάριση, το Δικαστήριο αναφερόμενο στην εκ συμφώνου απόφαση ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16, σημείωσε το δικαίωμα του εκκαθαριστή να παραιτηθεί και υπέδειξε ότι η καταφυγή στο Δικαστήριο δεν είναι αναγκαία για τον διορισμό τρίτου εκκαθαριστή εάν το ζήτημα της εκκαθάρισης του συνεταιρισμού επιλυθεί συναινετικά, όπως και έγινε. Ούτε έχω πεισθεί από την εισήγηση του κ. Βραχίμη ότι θα πρέπει να εφαρμοστούν mutatis mutandis τα διαλαμβανόμενα στον περί Εταιρειών Νόμο - Κεφ. 113, ήτοι, ότι ισχύει για την εκκαθάριση εταιρειών. Η εξιδεικευμένη πρόνοια του άρθρου 40 του Κεφ. 116, ρυθμίζει τη συνέχιση της εξουσίας των συνεταίρων για σκοπούς εκκαθάρισης και δεν αφήνει περιθώριο για αναλογική εφαρμογή διαφορετικής νομοθεσίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το εν λόγω άρθρο 40 του Κεφ. 116 είναι όμοιο με το άρθρο 38 του αγγλικού Partnership Act 1980, το οποίο ερμηνεύθηκε στη INLAND REVENUE v. GRAHAM'S TRUSTEES 1971 SC(HL) 1 όπου ο λόρδος Reid χαρακτηριστικά ανέφερε: « [The Partners'] right and duty is to wind up its affairs. In my view this must mean that the surviving partners have the right and duty to complete all unfinished operations necessary to fulfil contracts of the firm which were still in force when the firm was dissolved. Otherwise the position would be intolerable. Suppose the firm was employed to build a bridge and the bridge was half finished when the firm was dissolved. The surviving partners must be bound to finish the work, for otherwise they could hold the employer to ransom by refusing to proceed unless he made a new contract more favourable to them, and conversely the employer could refuse to allow the work to proceed unless the surviving partners made a new contract more favourable to him. That could not be right. » Ομοίως, στη Boghani v Nathoo [2011] 2 All ER (Comm) 743 αναφέρθηκε: « It is clear that the Firm is contractually bound to third parties by the various agreements to which I have referred. To that extent the obligations of the Firm continue notwithstanding its dissolution. The affairs of the Firm cannot be finally wound up unless and until those obligations are satisfied by performance, release or novation or the payment of damages. » Κατά συνέπεια, διαπιστώνω ότι καλώς η παρούσα Αίτηση εγείρεται στο όνομα του συνεταιρισμού και η περί αντιθέτου θέση του δικηγόρου του Καθ' ου απορρίπτεται. (iv) Κατά πόσο οι Αιτητές εμποδίζονται λόγω παρανομίας στην προώθηση της παρούσας Αίτησης. Ο κ. Βραχίμης εισηγείται επιπροσθέτως ότι η μη παρουσίαση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης για τα επίδικα υποστατικά, συνιστά παρανομία η οποία εμποδίζει τους Αιτητές να προωθούν την παρούσα Αίτηση με βάση το δόγμα ex turpi causa non oritur action, δηλαδή, την αρχή ότι από παράνομη ή ανήθικη συμπεριφορά δεν απορρέει αγώγιμο δικαίωμα. Παραπέμπει στο άρθρο 10

(1)του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, αναφέρονται τα εξής: « Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιµοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιµοποιεί οποιαδήποτε οικοδοµή ή τµήµα οικοδοµής, µέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρµόδια αρχή σε σχέση µε την εν λόγω οικοδοµή ή τµήµατος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδοµή ή τµήµα της, µε βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόµου. » Επίσης, αναφέρεται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14 και εισηγείται ότι εξ' αυτού συνάγεται η απουσία του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Επιχειρηματολογεί συναφώς ότι ενώπιον του Δικαστηρίου «υποστατικά» εν τη έννοια του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την εν λόγω εισήγηση. Κατ' αρχάς, το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14 ουδόλως αποδεικνύει ότι όντως δεν υπάρχει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Αλλά ακόμα και δεδομένη να ήταν η απουσία του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης, τούτο δεν θα διαφοροποιούσε οτιδήποτε. Όπως είχα την ευκαιρία να αναφερθώ με μεγαλύτερη λεπτομέρεια στην Αίτηση Αρ. Ε16/2015, μεταξύ HADJICHRISTODOULOU BROTHERS RESTAURANT LTD ν. ΝΕΟΦΥΤΟΥ κ.α., Απόφαση ημερομηνίας 03/05/2019, στην οποία είχε εγερθεί όμοιο ζήτημα, ο περί Ενοικιοστασίου Νόμου, δεν βρίσκεται in pari material με τον περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, και όσα διαλαμβάνονται στο Κεφ. 96 δεν μπορούν να αποτελέσουν ασφαλή οδηγό για την ερμηνεία και τη νομιμότητα μιας ενοικιαστικής σχέσης η οποία καθίσταται θέσμια με βάση τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο. Ειδικά, και σε σχέση με το δόγμα ex turpi causa non oritur action, ανάμεσα σε άλλα, είχα αναφέρει, και επαναλαμβάνω και τώρα, ότι όταν η επικαλούμενη παρανομία δεν προβλέπεται ρητώς, αλλά είτε είναι έμμεση, είτε παρεμφερής, είτε εξυπακουόμενη (implied), θα πρέπει να αναδύεται αδιαμφισβήτητα ότι η υπό εξέταση νομοθεσία ξεκάθαρα αποσκοπεί να παρεμβληθεί στα αστικά δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συμβαλλομένων.[29] Κατέληξα ότι, ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος δεν έχει σκοπό να απαγορεύσει και να καταστήσει εκ των προτέρων παράνομες και ανεφάρμοστες όσες ενοικιάσεις αφορούν υποστατικά που δεν έχουν εξασφαλίσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, αφού πουθενά στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, δεν προκύπτει τέτοια υποχρέωση. Τα ίδια ισχύουν και στην παρούσα περίπτωση. Συνεπώς, η εν λόγω εισήγηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και απορρίπτεται. Γ. Κατά πόσο συνεχίζει να υφίσταται η ενοικιαστική σχέση μεταξύ Αιτητών και Καθ' ου. Προχωρώ στην εξέταση των ουσιαστικών ζητημάτων που αφορούν την παρούσα υπόθεση, αρχίζοντας με το κατά πόσο απαγορευόταν η υπενοικίαση των Υποστατικών. (

1. i)Κατά πόσο απαγορευόταν η υπενοικίαση των Υποστατικών. Θυμίζω ότι έχω αποδεχθεί τη θέση του Μ. Α. 1 ότι οι ενοικιάσεις των υπό συζήτηση υποστατικών βασίζονταν σε έγγραφες συμφωνίες οι οποίες όμως ούτε έχουν παρουσιαστεί, ούτε έχει δοθεί εκ μέρους των Αιτητών οποιαδήποτε σαφής μαρτυρία με αποτέλεσμα να μην έχει αποδειχθεί ότι απαγορευόταν η υπενοικίαση των εν λόγω υποστατικών. Απεναντίας, τα υπόλοιπα ενώπιον μου γεγονότα, παραπέμπουν στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα. Για παράδειγμα, σε σχετική ερώτηση που έγινε στον Μ. Α. 1 εάν γνώριζε το περιεχόμενο των ενοικιαστηρίων εγγράφων, ο Μ. Α. 1 απάντησε ως ακολούθως:[30] « Δεν γνωρίζω τι έγραφε, όμως είμαι μπορώ να πω 100% σίγουρος ότι ο πατέρας μου και οι θείοι μου δεν θα έκαναν ποτέ συμβόλαια με υπενοικίαση λόγω της εμπειρίας τους σε αυτό το θέμα. Από την άλλη δείξετε μου εσείς πού λέει ότι επιτρέπεται υπενοικίαση στο συμβόλαιο. » Η πιο πάνω συμπερασματική δήλωση κατ' επίκληση της ισχυριζόμενης «εμπειρίας» των αποθανόντων συνεταίρων, παραγνωρίζει την ουσιαστική διάσταση των πράγματων. Δηλαδή, ότι από την έναρξη των ενοικιάσεων πέριξ το 1989 -1991, ουδέποτε ο Καθ' ου είχε ο ίδιος τη φυσική κατοχή των υποστατικών, αλλά τα υπενοικίαζε σε τρίτα πρόσωπα χωρίς την παραμικρή αντίδραση εκ μέρους των Αιτητών, οι οποίοι, είτε ρητώς, είτε έστω σιωπηρώς, αποδέχθηκαν το δικαίωμα προς υπενοικίαση, δικαίωμα το οποίο ο Καθ' ου ασκούσε καθ' όλη τη διάρκεια της ενοικίασης. Συνεπώς, καταλήγω ότι οι Αιτητές απέτυχαν να καταδείξουν το παράνομο της υπενοικίασης των επίδικων υποστατικών. Στις συνέπειες της αποτυχίας αυτής, θα αναφερθώ στη συνέχεια. Προέχει η εξέταση του ζητήματος του κατά πόσο ο Καθ' ου έχει νομικώς απεμπλακεί των θέσμιων ενοικιάσεων. (
2. ii)Το ζήτημα της παραίτησης του Καθ' ου από την κατοχή των υποστατικών. Ως προς τούτο το ζήτημα, η κα Ζαχαρίου εισηγείται ότι η μαρτυρία του Καθ' ου ήταν αναξιόπιστη και ότι τίποτα δεν άλλαξε από το 2002 μέχρι και σήμερα στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται ο Καθ' ου τα εν λόγω υποστατικά. Σημειώνει περαιτέρω ότι οι αποδείξεις που ο Καθ' ου παρουσίασε δεν αποδεικνύουν παραίτηση από την κατοχή και ότι, δεν δόθηκε η εκ του Νόμου προβλεπόμενη γραπτή προειδοποίηση. Από την άλλη, ο κ. Βραχίμης, μεταξύ άλλων, επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς του Καθ' ου, εισηγείται ότι ο Καθ' ου δεν μπορεί να θεωρηθεί «ενοικιαστής» δυνάμει του άρθρου 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Το δικαίωμα παραίτησης από κατοχή θέσμιας ενοικίασης, ρυθμίζεται στο άρθρο 27

(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου όπου προβλέπονται τα εξής: « 27.

(1)Ενοικιαστής όστις, δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, διατηρεί κατοχήν οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατοχήν, τηρεί πάντας τους όρους και προϋποθέσεις του τελευταίου ενοικιαστηρίου συμβολαίου, έστω και αν έχει λήξει η ισχύς του και δικαιούται εις τα εξ αυτών απορρέοντα οφέλη, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου, δικαιούται να παραιτηθή της κατοχής της κατοικίας ή του καταστήματος μόνον κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης ειδοποιήσεως οία θα απητείτο δυνάμει του ενοικιαστηρίου συμβολαίου και σε περίπτωση που δεν απαιτείται τέτοια ειδοποίηση, μόνο κατόπιν γραπτής προειδοποίησης, έναν τουλάχιστο μήνα προηγουμένως: » Η εισήγηση της πλευράς των Αιτητών ότι δεν δόθηκε από τον Καθ' ου η εκ του Νόμου προβλεπόμενη γραπτή προειδοποίηση ενός μηνός για παραίτηση από την κατοχή είναι ορθή, αφού ο Καθ' ου δεν απέδειξε την αποστολή τέτοιας επιστολής. Οι αποδείξεις που παρουσίασε προς επίρρωση της δικής του αντίθετης θέσης, όντως αποτελούν αποδείξεις πληρωμής ενοικίου και δεν μπορούν να ερμηνευθούν ως έγγραφα με τα οποία ο Καθ' ου παραιτείται της κατοχής των επίδικων υποστατικών. Ούτε η εισήγηση του κ. Βραχίμη, ότι ο Καθ' ου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως «ενοικιαστής» καθότι δεν έχει τη φυσική κατοχή των Υποστατικών μπορεί να γίνει αποδεκτή, καθότι, όπως, στη Margarita Ikosi v. Andreas Karayiannis, λέχθηκε, η φράση «retains possession» στο άρθρο 15

(1)του Rent Control (Business Premises) Law, No. 17 of 1961[31] που με το άρθρο 27

(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 μεταφράστηκε σε «διατήρηση της κατοχής» έχει ευρύτερη έννοια και περιλαμβάνει όχι μόνο τη φυσική αλλά και τη νομική κατοχή.[32] (iii) Κατά πόσο έχει επέλθει αντικατάσταση του Καθ' ου στην ενοικιαστική σχέση. Παρόλα αυτά, το επίδικο ζήτημα δεν εξαντλείται στα προαναφερόμενα. Τούτο διότι, η υπεράσπιση του Καθ' ου επικεντρώνεται στη θέση ότι από ή περί το 2002 και μεταγενέστερα, ο ίδιος αντικαταστάθηκε στις εν λόγω ενοικιαστικές σχέσεις από τρίτα πρόσωπα, με τη συναίνεση των Αιτητών εξού και ο δικήγορος του υποστηρίζει ότι «δεν έχει αποδειχθεί με καμία θετική μαρτυρία ότι ο Καθ' ου η αίτηση έχει την κατοχή των υποστατικών». Αντιθέτως, η δικηγόρος των Αιτητών εισηγείται το αντίθετο και παραπέμπει σε διάφορα σημεία της μαρτυρίας του Καθ' ου για να καταδείξει το ανυπόστατο των δικών του θέσεων. Νομικώς, αυτό που επικαλείται ο Καθ' ου είναι την έννοια αντικατάστασης του ιδίου (novation) μέσω της δημιουργίας μιας νέας συμφωνίας ενοικίασης μεταξύ των Αιτητών και των κατόχων των Υποστατικών. Συνεπώς, το κρίσιμο που θα πρέπει να αποφασισθεί είναι εάν όντως έχει επέλθει τούτη η ισχυριζόμενη αντικατάσταση του Καθ' ου, ζήτημα που συναρτάται με τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Η έννοια της «ενοικίασης» και η έννοια της «αντικατάστασης» (novation) Η ενοικίαση[33] είναι μια αμφίπλευρη συμφωνία που αφορά πραγματικό γεγονός και απαιτεί στην πράξη ενέργειες που να τη στοιχειοθετούν. Στο πλαίσιο της παρούσας δικαιοδοσίας, η έννοια αυτή συναρτάται με την εγκαθίδρυση δικαιώματος για την αποκλειστική κατοχή[34] και την ανεμπόδιστη εκμετάλλευση ενός υποστατικού, έναντι συμφωνηθέντος ανταλλάγματος. Η έννοια της «κατοχής» δεν εξαντλείται μόνο στη διαπίστωση της φυσικής κατοχής αλλά έχει ευρύτερη διάσταση. Με απλά λόγια, αυτός που έχει τη νομική κατοχή, δηλαδή το νόμιμο δικαίωμα στην κατοχή (right of possession / legal possession / possession in law) δεν μπορεί, δίχως νόμιμο έρεισμα, να παραγκωνισθεί είτε από τον αυτόν που νέμεται της φυσικής κατοχής είτε από έκνομες πράξης του ιδιοκτήτη, ο οποίος ιδιόκτητης, δεν μπορεί να επωφεληθεί από δικές του άδικες πράξεις.[35] Μια συμφωνία ενοικίασης, κατά κύριο λόγο, συνάπτεται ρητώς και ως επί το πλείστο, γραπτώς. Είναι όμως πιθανόν μια ενοικίαση να εγκαθιδρυθεί στη βάση της πρόθεσης και της συμπεριφοράς των συμβαλλομένων (by conduct).[36] Με βάση το δόγμα της συμβατικής σχέσης (privity of contract) η ενοικίαση δεσμεύει μόνο τους συμβαλλόμενους, εκτός συγκεκριμένων εξαιρέσεων, όπως λόγου χάρη η αντιπροσωπεία (agency), η εκχώρηση δικαιωμάτων (assignment) και η αντικατάσταση (novation).[37] H αντικατάσταση, δύναται να συναχθεί από τα εκάστοτε περιστατικά[38] τα οποία καταδεικνύουν την πρόθεση όλων των μερών για τη δημιουργία νέας συμφωνίας.[39] Όπως εξηγείται στο Chittys on Contracts 31st Edition, Volume 1, σελ. 1515 παρ. 19-086 κ.ε. η αντικατάσταση μπορεί να αφορά ολόκληρο, μέρος μιας συμφωνίας, ή ακόμα και πολυμερή συμφωνία με επηρεασμό μόνο συγκεκριμένων συμβαλλομένων και εξακολούθηση της ισχύος της αρχικής συμφωνίας για τα υπόλοιπα μέρη. Σε αντίθεση με την εκχώρηση δικαιωμάτων, η αντικατάσταση απαιτεί τη συμφωνία όλων των εμπλεκομένων και αντί να μεταβιβάζει υφιστάμενες υποχρεώσεις, τις καταργεί και τις αντικαθιστά με νέες υποχρεώσεις. Στον περί Συμβάσεων Νόμο δεν προβλέπεται οποιοσδήποτε συγκεκριμένος τύπος συντέλεσης της αντικατάστασης, οι δε υποχρεώσεις που αναλαμβάνονται με τη νέα σύμβαση, μπορεί να είναι οι ίδιες ή διαφορετικές με εκείνες που είχαν αναληφθεί με τη σύμβαση η οποία αντικαθίσταται (Ελληνική Τράπεζα Λτδ. ν. Πολυδωρίδης

(1993)1 Α.Α.Δ. 68). Επιπροσθέτως, όπως χαρακτηριστικά επεξηγείται στο σύγγραμμα The India Contract Act των Polloc & Mulla, 14η Αναθεωρημένη Έκδοση, Novation, Formalities, σελ. 948 η νέα συμφωνία μπορεί να συναφθεί είτε προφορικά, είτε να εξαχθεί από τη συμπεριφορά των μερών. Προχωρώντας στην υπαγωγή των επίδικων γεγονότων στο σχετικό νομικό πλαίσιο, δεδομένου ότι πρόκειται για τέσσερις διαφορετικές ενοικιάσεις, κρίνω ορθότερο όπως αυτές εξετασθούν χωριστά, ως ακολούθως. (α) Αναφορικά με το υποστατικό «LAS VEGAS», «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS» Θυμίζω ότι για τα εν λόγω υποστατικά «LAS VEGAS», «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS», οι Αιτητές αξιώνουν από τον Καθ' ου ενοίκια, που μαζί με τα ενδιάμεσα οφέλη από τον Ιούνιο του 2016 συμποσούνται περίξ του 1 εκατομμυρίου ευρώ. [40] Ως επεξηγώ ανωτέρω οι επίδικες απαιτήσεις δεν έχουν παραγραφεί ούτε οι Αιτητές εμποδίζονται άλλως πως να τις προωθούν. Παρά όμως αυτό, η μη γοργή προώθηση των επίδικων απαιτήσεων δεν είναι δίχως πρακτικές δυσκολίες για τους Αιτητές αφού οι αρχικοί συνέταιροι (δηλαδή ο πατέρας του Μ. Α. 1 XXXXX και οι θείοι του XXXXX, XXXXX και XXXXX) που χειρίζονταν τα σχετικά με τις ενοικιάσεις ζητήματα και βασικοί πρωταγωνιστές της πλευράς των Αιτητών κατά τον ουσιώδη χρόνο, έχουν όλοι αποβιώσει. Συνεπώς, αν και ήταν εξ' αντικειμένου αδύνατο να παρουσιαστεί εκ μέρους του συνεταιρισμού η καλύτερη δυνατή μαρτυρία[41] τούτο δεν διαφοροποιεί οτιδήποτε ως προς το βάρος απόδειξης το οποίο οι Αιτητές έχουν την υποχρέωση να αποσείσουν. Στη C&F Orologas & Sons Ltd ν Μίτας, ECLI:CY:AD:2015:A46, Πολιτική Έφεση αρ. 366/09, ημερομηνίας 30/01/2015 που εφεσείοντες ήταν οι ιδιοκτήτες, αναφέρθηκε ότι το βάρος απόδειξης ότι τα ενοίκια παραμένουν οφειλόμενα είναι στους ώμους των Αιτητών. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « Το βάρος απόδειξης ότι τα εν λόγω ενοίκια παραμένουν οφειλόμενα βαρύνει τους εφεσείοντες. Η μοναδική μαρτυρία που δόθηκε σε συνάρτηση με τα οφειλόμενα ενοίκια είναι του ΜΑ1, η οποία κρίθηκε ως ανωτέρω. Συνακόλουθα, ορθά το Δικαστήριο δεν εξέδωσε απόφαση για το ποσό αυτό. Δεν κρίνουμε ότι υπάρχει οποιοδήποτε σφάλμα στην προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, συνακόλουθα και αυτός ο λόγος έφεσης απορρίπτεται. » Το γεγονός ότι έχω αποδεχθεί μόνο εν μέρει τη μαρτυρία του Καθ' ου δεν καθιστά αυταπόδεικτους τους ισχυρισμούς της πλευράς των Αιτητών, ούτε μειώνει την υποχρέωσή τους για παρουσίαση ικανοποιητικής μαρτυρίας. Ικανοποιητικό θα ήταν να αποδειχθεί είτε η συμβατική απαγόρευση για την αντικατάσταση είτε, η απουσία της αναγκαίας συναίνεσης εκ μέρους των Αιτητών. Ούτε το ένα έχει στοιχειοθετηθεί, ούτε το άλλο. Τα ενοικιαστήρια δεν παρουσιάστηκαν. Αποδείχθηκε το ύψος του ενοικίου αλλά δεν δόθηκε μαρτυρία για τους υπόλοιπους όρους αυτών. Όσον αφορά τη συναίνεση των Αιτητών, οι επ' αυτού απαντήσεις του Μ. Α. 1 ήταν αόριστες δίχως να αποκαλύπτεται η ύπαρξη πρωτογενούς γνώσης παρά μόνο εικασίες. Συγκεκριμένα πιθανολόγησε ότι εάν υπήρχε τέτοια συνεννόηση, θα έπρεπε να γινόταν γραπτώς και όχι προφορικώς, παρόλο που ο ίδιος Μ. Α. 1 περιγράφοντας τις εν λόγω ενοικιάσεις αναφέρθηκε σε «μπακκαλλοδεύτερα» που «μέσα σε τούτα» ο πατέρας του και οι θείοι του «έγραφαν διάφορες σημειώσεις» τα οποία μάλιστα «μπακκαλλοδεύτερα» ούτε καν είδε ο ίδιος, παρά μόνο, κάποτε ο θείος του ο XXXXX (Καρπασίτης) του είχε δείξει κάποιες αποδείξεις.[42] Τούτη τη μαρτυρία, όχι μόνο δεν αποκλείει τους ισχυρισμούς του Καθ' ου περί προφορικών συμφωνιών σε σχέση με τις εν λόγω ενοικιάσεις, αντιθέτως τις επιβεβαιώνει, συνυπολογίζοντας τη φύση της ενοικίασης και τον πρόχειρο τρόπο έκδοσης των αποδείξεων πληρωμής ενοικίου, ήτοι τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 26 - 27 - 28 και

1. Όπως προαναφέρεται, η αντικατάσταση του ενοικιαστή δεν είναι απαραίτητο να συντελεστεί εγγράφως. Στο σύγγραμμα Woodfall' s Law on Lanlord and Tenant, Determination of the Tenancy, Surrender, Grant of new lease to third party, παρ. 17.030 διαλαμβάνονται τα εξής: « The new letting may be informal, e.g. where at the joint request of the tenant and his wife the landlord changed the rent book into the wife' s name. » Στο ίδιο σύγγραμμα Woodfall, Determination of the Tenancy, Surrender, Α, παρ. 17.031, acceptance by landlord of the new tenant, υποδεικνύεται πως, το κατά πόσο ο ιδιοκτήτης συναίνεσε στην αντικατάσταση του ενοικιαστή, είναι ζήτημα γεγονότων. Και με βάση τα επίδικα γεγονότα, δεν μπορεί να παραγνωρισθεί ότι για μια περίοδο πέριξ της δεκαπενταετίας, ουδεμία άμεση μαρτυρία παρουσιάστηκε που να διασυνδέει τον Καθ' ου με την κατοχή και την εκμετάλλευση των εν λόγω Υποστατικών, ούτε και θα μπορούσε να υπάρχει, αφού όπως ειλικρινώς ο Μ. Α. 1 ανέφερε κατά την αντεξέτασή του:[43] « .όπως σας είπα την τελευταία απόδειξη την βγάλαμε το 2000 περίπου, μετά δεν είχαμε τίποτε πάρε δώσε με τους συγκεκριμένους, ούτε με τον Πύριλλο ούτε με τους ενοικιαστές. » Δεν είναι δίχως άξια και το γεγονός ότι το «LAS VEGAS» εγκαταλείφθηκε σε άγνωστο χρόνο για τους Αιτητές δίχως την εμπλοκή του Καθ' ου αλλά κάποιου Γιαννάκη Παναγή, χωρίς να παρουσιαστεί οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία που να εμπλέκει τον Καθ' ου στην κατοχή του υποστατικού αυτού από το 2002 και μεταγενέστερα. Το μοναδικό στοιχείο που παραπέμπει με περιστατικό τρόπο, προς την κατεύθυνση της συνέχισης της κατοχής από τον Καθ' ου, είναι οι Αιτήσεις που εκείνος καταχώρησε το 2005, (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7). Όμως, οι εν λόγω αιτήσεις δεν αφορούν καν το «LAS VEGAS» παρά μόνο τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS» και «ΔΕΙΛΙΝΑ». Για το «LAS VEGAS» η μαρτυρία προς απόδειξη της αξίωσης των Αιτητών για ενοίκια από το 2002 και εντεύθεν είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη και ανίκανη να αποδείξει την υπόθεση των Αιτητών. Όσον αφορά τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS», εξετάζοντας τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε σφαιρικά και όχι μικροσκοπικά, δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι αμφότερες οι αιτήσεις που αφορούσαν το «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και το «CHEZ-NOUS» (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7), στις 18/05/2006, αποσύρθηκαν και απορρίφθηκαν, με ταυτόχρονη δήλωση των υπενοικιαστών ότι από τις αρχές του 2003 οφείλουν ενοίκια προς τον συνεταιρισμό «Α. Ι. ΚΑΡΠΑΣΙΤΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΙ», δηλαδή τους Αιτητές, ως φαίνεται στα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 12(Γ) και 13(Γ). Αναμφίβολα, οι δηλώσεις αυτές δεν είναι νομικά δεσμευτικές για τους Αιτητές, αφού έγιναν στην απουσία τους.[44] Εντούτοις, επί των γεγονότων, η απόσυρση των αιτήσεων δεν επιβεβαιώνει, αντίθετα αποδυναμώνει την προσπάθεια των Αιτητών να αποδείξουν μέσω των συγκεκριμένων εγγράφων τη συνέχιση της κατοχής από τον Καθ' ου, αφού σε ανύποπτο χρόνο, δηλαδή μια δεκαετία πριν την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης ο Καθ' ου παρουσιάζεται να αποσύρει Αιτήσεις κατά των φερόμενων υπενοικιαστών του, αποδεχόμενος ότι έχει επέλθει, μάλιστα προ ετών, η αντικατάσταση του ιδίου στις εν λόγω ενοικιαστικές σχέσεις. Πέραν τούτου, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε από τους Αιτητές, καταδεικνύει αν όχι συναίνεση, σίγουρα την ανοχή τους στη δημιουργηθείσα εδώ και πολλά χρόνια κατάσταση, αφού, οι πρώτες αντιδράσεις τους φαίνεται να λαμβάνουν χώρα το
2. Συγκεκριμένα, παραπέμπω στο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9), δηλαδή την επιστολή ημερομηνίας 05/02/2010 προς τον Δήμαρχο Λάρνακας, με την οποία οι Αιτητές ενίσταντο στη χορήγηση άδειας λειτουργίας και ποτού στα υπό εξέταση Υποστατικά. Η εν λόγω επιστολή παρουσιάζεται να κοινοποιείται στους κατόχους των τριών εναπομεινάντων υποστατικών, ήτοι στους XXXXX Παναγιώτου, XXXXX Γρηγορίου και XXXXX Παναγή, δίχως όμως να γίνεται οποιαδήποτε νύξη στο όνομα του Καθ' ου. Ούτε στις επιστολές ΤΕΚΜΗΡΙΑ 8 και 11 αναφέρεται το όνομα του Καθ' ου. Ομοίως, στο ηλεκτρονικό μήνυμα, ημερομηνίας 7/7/2014 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10) προς το Δημαρχείο Λάρνακας, ουδεμία αναφορά γίνεται στο όνομα του Καθ' ου. Περιπλέον, όπως διαφάνηκε κατά την αντεξέταση του Μ. Α. 1, οι Αιτητές όχι μόνο γνώριζαν πολύ πριν τα μέσα του 2015 που απεστάλησαν τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 5 και 6, συγκεκριμένα ονόματα και διευθύνσεις για τους τρίτους που είχαν και εξακολουθούν να έχουν τη φυσική κατοχή των Υποστατικών «CHEZ-NOUS» και «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» αλλά και επιπροσθέτως είχαν υπόψιν πως τα τρίτα αυτά πρόσωπα ισχυρίζονταν την εξαγορά της εμπορικής εύνοιας (αέρα) της επιχείρησης από τον Καθ' ου. Μάλιστα, οι Αιτητές αξίωσαν και την πληρωμή ενοικίου από τους αναφερόμενους τρίτους, τους οποίους μόλις το 2010 χαρακτήρισαν για πρώτη φορά παράνομους επεμβαίνοντες λόγω της μη πληρωμής ενοικίου. Και ενώ γνώριζαν όλα τα προαναφερόμενα επέλεξαν να κινήσουν και να προωθήσουν την παρούσα διαδικασία εναντίον αποκλειστικά του Καθ' ου και όχι κατά των εν λόγω τρίτων προσώπων, επειδή, όπως ο Μ. Α. 1 ανέφερε: « Αντιλαμβάνεστε την κατάσταση να πας να μπλεχτείς στα πόδια του υπόκοσμου, δηλαδή να χαλάσεις την αλυσίδα των πραγμάτων είτε στον τελευταίο που πας εκείνο τον χρήστη του ακινήτου ή σε κάποιο άλλο που θα του χαλάσεις τη δουλειά του το αποτέλεσμα έρχεται σε εσένα που κινείς τη διαδικασία ούτως ώστε ότι και να κάναμε πάλι εμείς θα είμαστε υπόλογοι για το οποιοδήποτε αποτέλεσμα της έξωσης ενοικιαστών. » Τούτη όμως η επιλογή, στο τέλος της ημέρας, δεν είναι δίχως συνέπειες για τους Αιτητές, αφού το Δικαστήριο στερήθηκε της ευκαιρίας να έχει σφαιρική πληροφόρηση για τα επίδικα ζητήματα και να μπορέσει να καταλήξει σε δεσμευτικά για όλους τους εμπλεκομένους ευρήματα. Συνεπώς, η υπεράσπιση της αντικατάστασης του Καθ' ου σε σχέση με τα υποστατικά «LAS VEGAS», «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS», με βάση το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, φαίνεται σαφώς πιθανότερη παρά οι περί του αντιθέτου εισηγήσεις των Αιτητών περί συνέχισης της κατοχής από ή περι το 2002 μέχρι και σήμερα. Συνεπεία δε της αντικατάστασης, δεν νοείται ο ενοικιαστής που έχει αντικατασταθεί να συνεχίζει να είναι υπόλογος για τα προηγούμενα ενοίκια, αφού, οι υποχρεώσεις του δεν υφίστανται πλέον, λόγω του ότι καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από τις νέες υποχρεώσεις[45] που ανέλαβαν οι τρίτοι οι οποίοι νέμονται την κατοχή των επίδικων υποστατικών. Δεδομένου λοιπόν ότι οι Αιτητές δεν έχουν παρουσιάσει επαρκή μαρτυρία προς στοιχειοθέτηση της υπόθεσής τους εναντίον του Καθ' ου για τις συγκεκριμένες αξιώσεις, αυτές οδηγούνται σε απόρριψη, ως επίσης και οι απαιτήσεις για έκδοση διατάγματος ανάκτησης κατοχής για τα συγκεκριμένα υποστατικά. Συνεπακόλουθα, συμπαρασύρεται σε απόρριψη και η απαίτηση των Αιτητών όπως έκαστο αξιούμενο διάταγμα ανακτήσεως κατοχής εφαρμοστεί εναντίον οιουδήποτε υπενοικιαστή, το οποίο, εν πάση περιπτώσει, δεν θα μπορούσε να εκδοθεί λόγω του ευρήματος πως ο Καθ' ου δεν παρεμποδιζόταν να προβεί στην υπενοικίαση των εν λόγω Υποστατικών. Τούτο, πρακτικά σημαίνει πως ακόμη και να πετύχαινε η Αίτηση εναντίον του Καθ' ου, δεν θα διδόταν η αιτούμενη θεραπεία για εφαρμογή του διατάγματος «εναντίον οιουδήποτε υπενοικιαστή», διότι, για τους λόγους που έχω ανωτέρω επεξηγήσει, δεν θα είχα πειστεί ότι ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 28

(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, το οποίο, υπό τον παράτιτλο «ισχύς διατάγματος κατοχής δι' υπενοικιαστάς», αναφέρει τα εξής: « Εις περίπτωσιν καθ' ην οιαδήποτε απόφασις ή διάταγμα διά την ανάκτησιν κατοχής ελήφθη καθ' οιουδήποτε ενοικιαστού κατοικίας ή καταστήματος, η τοιαύτη απόφασις ή το τοιούτο διάταγμα δεν εφαρμόζεται καθ' οιουδήποτε υπενοικιαστού τοιούτου ενοικιαστού εκτός εάν το Δικαστήριον πεισθή ότι τοιούτος ενοικιαστής παρημποδίζετο υπό των όρων της ενοικιάσεώς του να προβή εις υπενοικίασιν ή ότι ο τοιούτος υπενοικιαστής εχρησιμοποίησε την κατοικίαν ή το κατάστημα διά παρανόμους ή ανηθίκους σκοπούς. Εκάστη απόφασις ή διάταγμα διά κατοχήν εκδιδόμενον καθ' οιουδήποτε ενοικιαστού θα αναφέρη κατά πόσον θα εφαρμοσθή ή μη εναντίον οιουδήποτε υπενοικιαστού. » (β) Αναφορικά με το υποστατικό «ΔΕΙΛΙΝΑ». Θυμίζω ότι για το υποστατικό «ΔΕΙΛΙΝΑ» αξιώνονται 84 ενοίκια, ήτοι 7 ετών, συνολικού ύψους €186.579,12 για την περίοδο από 01/01/2002 μέχρι 31/12/2008 και με παραδεκτό μηνιαίο ενοίκιο το ποσό των €2.221,18. Δεδομένης της κατεδάφισής του, δεν τίθεται θέμα ανάκτησης κατοχής, δηλαδή εκπλήρωσης των προϋποθέσεων του άρθρου 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, αν και σχετική επιστολή απαίτησης έχει δεόντως αποσταλεί και επιδοθεί, δίχως ανταπόκριση (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4). Η παρούσα περίπτωση διαφοροποιείται ουσιαστικώς από τις προηγούμενες περιπτώσεις. Τούτο διότι, σε αντίθεση με την έκβαση των Αιτήσεων που αφορούσαν τα «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS», όσον αφορά το «ΔΕΙΛΙΝΑ», κρίνεται ως καθοριστικό το γεγονός ότι την 01/06/2006 ο Καθ' ου εξασφάλισε εκ συμφώνου απόφαση υπέρ του για το πόσο των Λ.Κ. 54.000 για ενοίκια της περιόδου 01/07/2003 - 30/06/2006 πλέον ενδιάμεσα οφέλη, πλέον διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Γενικώς, οι δικαστικές αποφάσεις έχουν κύρος και επιφέρουν συνέπειες, κυρίως για τους εμπλεκόμενους, αλλά υπό προϋποθέσεις και σε τρίτα πρόσωπα (δείτε σύγγραμμα Phipson on Evidence, 16η έκδοση, Κεφ. 44, Judgments παρ. 44 κ.ε.). Για παράδειγμα, η παραδοχή που λαμβάνει χώρα σε ποινική κατηγορία υπέχει θέση παραδοχής των γεγονότων που την στοιχειοθετούν και συνιστά τυπική και αποδεκτή παραδοχή σε πολιτική διαδικασία.[46] Έχει δε θεωρηθεί ότι αντίκειται στη δημόσια πολιτική και συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας η προσπάθεια μέσω νέας διαδικασίας να προσβληθεί τελική απόφαση που ήταν επιβαρυντική για τον προτιθέμενο ενάγοντα.[47] Ομοίως, οι δηλώσεις και οι παραδοχές που λαμβάνουν χώρα ενώπιον Δικαστηρίου δεν είναι δίχως επακόλουθα. Λόγου χάρη, οι δηλώσεις που γίνονται από συνήγορο και νομικό εκπρόσωπο[48] του διαδίκου σε πολιτικές υποθέσεις είναι δεσμευτικές θεωρούνται ως αποδεκτό γεγονός (δείτε: Ανδρέου ν Almifalani

(2009)1 A.A.Δ. 608 και Μαρσέλλο ν. Κωνσταντίνου, Ποινική Έφεση 167/2013, ημερομηνίας 18/01/2017). Όπως σχετικά αναφέρεται στο σύγγραμμα Phipson on Evidence, 16η έκδοση, Κεφ. 4, Admissions, σελ. 85, παρ. 4-23 τέτοιου είδους δηλώσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και από τρίτους προς απόδειξη της υπόθεσής τους: « Affidavits or documents which a party has expressly caused to be made or knowingly used as true, in a judicial proceeding, for the purpose of proving a particular fact, are evidence against him in subsequent proceedings to prove the same fact, even on behalf of strangers; and it is immaterial, in such a case, whether the documents are originals or copies. » Εν προκειμένω, αξίζει να σημειωθεί ότι η υπό συζήτηση δικαστική απόφαση ΤΕΚΜΗΡΙΟ 14(Γ) εκδόθηκε ελευθέρα βούληση και εκ συμφώνου. Στο σύγγραμμα Spencer Bower and Handley: Res Judicata, 4η Έκδοση, Judgments as evidence - civil judgments as evidence, παρ. 11.08, σελ. 177 αναφέρεται: « A tribunal that is not bound by the rules of evidence may treat a conviction or a judgment in civil proceedings as prima facie evidence of the facts. » Θυμίζω ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, με βάση το άρθρο 5 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, δεν δεσμεύεται από τους κανόνες απόδειξης. Με δεδομένο λοιπόν ότι η εν λόγω δικαστική απόφαση εξασφαλίστηκε μόλις την 01/06/2006, το γεγονός αυτό συνιστά, αν όχι ρητή παραδοχή του ίδιου του Καθ' ου, σίγουρα ισχυρή, επιβαρυντική και μη ανατραπείσα εις βάρος του μαρτυρία για την εξακολούθηση της ενοικιαστικής σχέσης μέχρι τουλάχιστον και την ημερομηνία έκδοσης της εκ συμφώνου απόφασης. Και εφόσον μόλις ενάμιση (1½) χρόνο πριν την εγκατάλειψη και την κατεδάφιση του αναφερόμενου Υποστατικού στις 18/12/2008 η ενοικίαση μεταξύ των Αιτητών και του Καθ' ου προκύπτει πως συνεχιζόταν αναλλοίωτη, δηλαδή δίχως να έχει μεσολαβήσει η αντικατάσταση του ενοικιαστή από τον κάτοχο του υποστατικού, είναι καταφανώς πιθανότερο η συγκεκριμένη ενοικίαση που είχε αρχίσει από ή περί το 1991 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7(Γ)) να εξακολούθησε να ισχύει με τον ίδιο τρόπο μέχρι και την εγκατάλειψη του Υποστατικού, παρά το αντίθετο, συνυπολογίζοντας ότι η επ' αυτού του θέματος μαρτυρία του Καθ' ου δεν είναι πειστική και έχει προηγουμένως αξιολογηθεί αρνητικά. Καταλήγω ότι, το σύνολο της ενώπιον μου μαρτυρίας όσον αφορά το υποστατικό «ΔΕΙΛΙΝΑ» επιβεβαιώνει με τη δέουσα επάρκεια τους ισχυρισμούς των Αιτητών περί μη αντικατάστασης του Καθ' ου στην υπό κρίση ενοικιαστική σχέση η οποία ολοκληρώθηκε περί τις 31/12/2008 με την εγκατάλειψη και κατεδάφιση του εν λόγω υποστατικού. Συνεπακόλουθο αποτέλεσμα των προαναφερόμενων είναι η επιτυχία της συγκεκριμένης απαίτησης για καταβολή ενοικίων από 01/01/2002 μέχρι 31/12/2008 συνολικού ύψους €186.579,12, αφού η κατοχή υποστατικού δυνάμει ενοικιαστικής σχέσης δημιουργεί αντίστοιχη και αλληλένδετη υποχρέωση για καταβολή ενοικίου.[49] Κατά τα λοιπά, οι υπόλοιπες αξιώσεις των Αιτητών θα απορριφθούν. VΙ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, και με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, η Αίτηση επιτυγχάνει μόνο μερικώς, σε σχέση με τη θεραπεία υπό Β «Ζ» της Κυρίως Αίτησης, ήτοι, για το ποσό των €186.579,12 ως οφειλόμενα ενοίκια από 01/01/2002 μέχρι 31/12/2008 για το υποστατικό το οποίο βρισκόταν στη Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού 3, 6016, στην Λάρνακα, με την επωνυμία «ΔΕΙΛΙΝΑ». Το ποσό αυτό θα φέρει νόμιμο τόκο από την καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης. Όλες οι υπόλοιπες αξιώσεις των Αιτητών αποτυγχάνουν και απορρίπτονται. Όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα, με βάση τις σχετικές επί του θέματος αρχές,[50] και την ευρεία διακριτική εξουσία που έχει το παρόν Δικαστήριο ως προς τούτο το ζήτημα κρίνω ορθότερο υπό τις περιστάσεις όπως κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Έχω σχετικά συνυπολογίσει ότι η αρχική απαίτηση ήταν πέραν του €1.000.000 και ότι η μερική της επιτυχία συνιστά γεγονός που υποδηλώνει ότι καλώς μεν καταχωρήθηκε, καλώς δε και με τη σειρά του ο Καθ' ου υπερασπίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, τα δικαιώματά του. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.).............. (Υπ.)............. Μάρω Γεωργιάδου Γιώργος Παναγιώτου Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε: Ιωάννου ν. Αληφάντη Ποινικές Εφέσεις Αρ. 163 /2017 κ.α. ημερομηνίας 07/10/2019 και ΝΑΘΑΝΑΗΛ ν. ΣΠΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗ ΚΕΜΙΚΑΛΣ ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2019:A390, Πολιτική Έφεση αρ. 406/2012, ημερομηνίας 25/9/2019. [2] Παρόλο που η δημιουργία θέσμιας ενοικίασης προϋποθέτει την ύπαρξη ενοικίασης (Αναφορικά με την Αίτηση του Χρ. Πετεινού

(1992)1 Α.Α.Δ. 1467) η θέσμια ενοικίαση είναι πλάσμα νόμου, δεν είναι καν σύμβαση, αλλά το προσωπικό δικαίωμα του αμετακίνητου (statutory right of irremovability). Στην υπόθεση Αναφορικά με τις Αιτήσεις του Αβραάμ Δίσπυρου

(1990)1 Α.Α.Δ. 365, λέχθηκε: «Η θέσμια ενοικίαση δεν είναι σύμβαση, είναι το δικαίωμα του αμετακίνητου με τις επιφυλάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και είναι προσωπικό δικαίωμα». Στην Marcroft Wagons v. Smith λέχθηκαν τα εξής παραστατικά: «.. a new monstrum horrendum, informe, ingens has come into our ken - the conception of a statutory tenancy, the conception that a person may have such right of exclusive possession of property as to entitle him to bring an action of trespass against the owner of that property, but yet that such right would not confer any interest whatever in the land on the occupier.. It is, as has been said, a statutory right of irremovability». Όπως συναφώς αναφέρεται στο σύγγραμμα των Megarry & Wade, The Law of Real Property, 7η Έκδοση, σελ. 1027, παρ. 22-130, υπό τον τίτλο «1. Statutory Tenancy»: «A statutory tenancy is not really a tenancy at all, in the common law sense of the word: the tenant has no estate or interest in the land, but instead a mere personal right of occupation which has been termed a "status of irremovability». [3] Συναφώς: Efthymiadou v. Zoudros and Others

(1986)1 C.L.R. 341, Petsas v. Pavlides

(1980)3 C.L.R. 158, Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί ν. Φ. Κυπριανού κ.α.

(2001)1Α Α.Α.Δ 261 και Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/2014. [4] Δείτε: Efthymiadou v. Zoudros and Others

(1986)1 C.L.R. 341, Papageorghiou v. Karayiannis

(1988)1 C.L.R. 571, Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη

(1994)1 Α.Α.Δ. 590, Έλλη G. Mayes κ.α. ν. Θ. Παπαδοπούλου

(1995)1 Α.Α.Δ 652. [5] Μεταξύ άλλων: Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236,Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola κλπ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/2018, και ΝΑΤ JANGO FASHION LTD ν. Α.Κ.ΠΟΧΤΖΕΛΙΑΝ & ΥΙΟΙ (ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ) ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2018:A443, Πολ. ΄Εφεση Αρ. 105/2014, ημερ. 15/10/2018. [6] Συναφώς δείτε: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ V. Σαλούμη

(2006)1Β Α.Α.Δ 1347 και Γεωργίου Γρηγορίου ν Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ

(2010)1Β Α.Α.Δ 846. [7] Πρακτικά ημερομηνίας 23/05/2019, σελ. 40, παρ. 5 κ.ε. [8] Η εξέλιξη των αιτήσεων για τα υποστατικά «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» και «CHEZ-NOUS» ήταν διαφορετική. [9] Δείτε πρακτικά ημερομηνίας 23/05/2019, σελ. 27, παρ. 1 κ.ε. [10] Δείτε: Μιχαηλίδου v. Δήμου Λευκωσίας,

(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 18, Καρεσίου v. Καραπίττα κ.α.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 338, Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ ν. Σπύρος Κολοκασίδης Εστέιτς Λτδ

(1991)1 Α.Α.Δ. 327, Ναυτικός Ομιλος Πάφου ν Αρχή Λιμένων Κύπρου 1992 1 Α.Α.Δ. 882, και Street v. Mountford

(1985)2All ER 289. [11] Δείτε: Royal Ris Ltd. v. Δήμου Λάρνακας

(2005)1(Β) Α.Α.Δ.

1. [12] Πρακτικά ημερομηνίας 14/02/2019, σελ. 13, παρ. 25 έως σελ. 14 παρ. 1, και σελ. 20 παρ. 25 ίδιων πρακτικών. [13] Ακόμα και σήμερα εκκρεμούν δικαστικές διαδικασίες από τους διαχειριστές του XXXXX Καρπασίτη (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 19) η νομιμοποίηση των οποίων αμφισβητείται από τους άλλους συνεταίρους επικαλούμενοι μεταξύ άλλων ότι ο εν λόγω αποβιώσας δεν είχε εξουσία να δεσμεύει τον συνεταιρισμό (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 22 σελ. 2). [14] Δείτε: The Law of Partnership, 14η Έκδοση, Events giving rise toy dissolution, (c) death, σελ.
2. [15] Το εν λόγω άρθρο είναι όμοιο με το άρθρο 33

(1)του αγγλικού Partnership Act

1. [16] Το άρθρο 35 του περί Ομόρρυθμων και Ετερόρρυθμων Συνεταιρισμών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμου - Κεφ. 116 έχει ως εξής: «Τηρουµένης οποιασδήποτε συµφωνίας µεταξύ των συνεταίρων, κάθε συνεταιρισµός διαλύεται όσον αφορά όλους τους συνέταιρους µε το θάνατο ή µε την πτώχευση οποιουδήποτε συνεταίρου.» [17] Προφανώς, η αναφορά σε «20/10/1000» πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. [18] Δείτε μεταξύ άλλων, το άρθρο 20 του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου (Ν. 66(Ι)/2012) και τη Δ.19 θ. 13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. [19] Για περισσότερα, δείτε τη διάλεξη του Στ. Ναθαναήλ (Π.Ε.Δ όπως ήταν τότε) ημερομηνίας 31/03/2006 στο Δικηγορικό Σύλλογο Λευκωσίας. [20] Ε. Ε. Παρ. Ι(Ι), αρ.
2. ημερ. 23/12/
3. [21] Δείτε το ερμηνευτικό άρθρο 2 του εν λόγω Νόμου. [22] Δείτε: Halsbury's Laws of England/Civil Procedure (Volume 11

(2015), paras 1-503 Basic Procedural Provisions/

(1)Basic Definitions Used in Procedure/

1. Cause of action. Δείτε και ανάλυση του δικαστή Diplock στη Letang v. Cooper [1964] 2 All ER
2. [23] Στη Shehata κ.ά. v. Ellias

(1995)1 Α.Α.Δ. 621 λέχθηκε συναφώς ότι: «Σίγουρα το θέμα της παραγραφής στην Κύπρο (lex fori) είναι θέμα διαδικαστικής μορφής (procedural)». [24] Δείτε: Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, 1η έκδοση, σε. 1511 [25] Δείτε: Fisher v. Brooker [2009] 4 All E.R. 789 και Lindsay Petroleum Co v Hurd [1874] L.R. 5 PC

1. [26] Συναφές είναι και το άρθρο 41 του Κεφ. 116 υπό τον πλαγιότιτλο «∆ικαιώµατα συνεταίρων αναφορικά µε τη διάθεση περιουσίας του συνεταιρισµού» αναφέρεται: «Με τη διάλυση συνεταιρισµού, κάθε συνέταιρος δικαιούται, έναντι των άλλων συνεταίρων του οίκου και όλων των προσώπων που αξιώνουν µέσω αυτών σχετικά µε τα συµφέροντα των ως συνεταίρων, να διαθέσει την περιουσία του συνεταιρισµού για την πληρωµή των χρεών και υποχρεώσεων του οίκου, και να διαθέσει το πλεόνασµα του ενεργητικού µετά την πληρωµή αυτή για την πληρωµή οποιουδήποτε ποσού που τυχόν οφείλεται στους συνέταιρους αντίστοιχα, µετά την αφαίρεση αυτού που τυχόν οφείλεται από αυτούς ως συνεταίρων στον οίκο· και για το σκοπό αυτό οποιοσδήποτε συνέταιρος ή αντιπρόσωποι του δύναται, µε τη λύση του συνεταιρισµού να αποταθεί στο δικαστήριο για την εκκαθάριση των εργασιών και υποθέσεων του οίκου.» [27] Δείτε: Ρέα Ανδρονίκου κ.α. ν. Επιτροπή του Σχεδίου Ταμείου Συντάξεων κλπ, ECLI:CY:AD:2016:D117, Πολιτική Έφεση Αρ. 168/2010 ημερ. 24/02/
2. [28] Δείτε και Whiteman v Sadler [1910] AC
3. [29] Δείτε: Μαρία Συρίμη ν. Παγκυπριακή Χρηματοδοτήσεις Δημόσια Εταιρεία ΛΤΔ

(2010)1Β Α.Α.Δ 1131. [30] Πρακτικά ημερομηνίας 14/02/2019, σελ. 17, παρ. 10 κ. ε. [31] Το άρθρο 15

(1)του Rent Control (Business Premises) Law, No. 17 of 1961 έχει ως εξής: «A tenant who, under the provisions of this Law, retains possession of any business premises shall, so long as he retains possession, observe and be entitled to the benefit of all the terms and conditions of the original contract of tenancy, so far as the same are consistent with the provisions of this Law, and shall be entitled to give up possession of the business premises only on giving such notice as would have been required under the original contract of tenancy.» [32] Η διαφορά της νομικής κατοχής από τη φυσική κατοχή, εξηγείται στη συνέχεια της παρούσας απόφασης. [33] Η έννοια της «ενοικίασης» στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο (Ν. 23/83) (ο «Νόμος») δεν αναλύεται ιδιαίτερα. Στη σχετική ερμηνευτική αναφορά στο άρθρο 2 του Νόμου αναγράφονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού [..] » [34] Δείτε: Street v. Mountford [1985] A. C. 809. [35] Δείτε: Margarita Ikosi v. Andreas Karayiannis and Others

(1971)1 CLR 189. [36] Δείτε: σύγγραμμα των Megarry & Wade, The Law of Real Property, 7η Έκδοση υπό τον τίτλο The nature and Creation of Leases - Types of Leases and Tenancies -

(2)Periodic Tenancies

(3)By Conduct - σελ. 785 παρ. 17-

1. [37] Δείτε άρθρο 62 του περί Συμβάσεων Νόμου και Chittys on Contracts 31st Edition, Volume 1, σελ. 1515 παρ. 19-
2. [38] Δείτε: MAXIMOS COURT LTD v.
3. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΙΕΡΗ κ.α.

(2001)1Β ΑΑΔ 875. [39] Συναφώς δείτε: Λιμνατίτη και άλλη ν. Σύννου και άλλων

(1992)1 Α.Α.Δ. 817, Κυθραιώτης κ.ά. v. Milington-Ward

(2001)1(B) A.Α.Δ. 1480 και A. M. C. Hotels v. Α. Κάτση

(2011)1Α Α.Α.Δ

1. [40] Ήτοι: τα ποσά των (α) €384.264,14, (β) €175.302,36, (γ) €266.029,02 που συμποσούνται σε €
3. Πλέον αξιώνονται €3.758 μηνιαίως από 01/05/2016 (€2.221,18 + €1.537,74). [41] Δείτε: Pakistan Cables Limited ν. NSB General Trading (Overseas) Co Ltd κ.α.

(2012)1(Β) Α.Α.Δ.

1. [42] Πρακτικά ημερομηνίας 14/02/2019, σελ. 13, παρ. 15 κ.ε. [43] Πρακτικά ημερομηνίας 14/02/2019, σελ. 22, παρ. 25 κ.ε. [44] Δείτε: Lazarus-Barlow v Regent Estates Co Ltd And Another - [1949] 2 All ER
2. [45] Για περισσότερα, δείτε: Chittys on Contracts 31st Edition, Volume 1, σελ. 1515 παρ. 19-086, The India Contract Act των Polloc & Mulla, 14η Αναθεωρημένη Έκδοση, Novation, Formalities, σελ. 948 και ΠΙΓΚΟΣ ΕΣΤΕΙΤΣ ΛΤΔ. ν. ΜΙΧΑΛΗ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΟΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ κ.α., ECLI:CY:AD:2015:A628, Πολιτική Εφεση Αρ. 304/2009, ημερ. 28/09/
3. [46] Δείτε: Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1 και Πουρίκκος v. Βασιλείου

(1993)1 Α.Α.Δ. 256 και Αναφορικά με τη Διαιτησία μεταξύ του Μιχάλη Φανή και άλλων, Πολιτική Έφεση αρ. 354/2011 ημερομηνίας 17/05/

1. [47] Δείτε: Hunter v. Chief Constable of West Midlands and Another [1981] 3 All E.R.
2. Επ' αυτής βασίστηκε η Arthur J S Hall & Co (a firm) v Simons [2000] 3 ALL ER 673 που οδήγησε στην Αγγλία στην κατάργηση της δικηγορικής ασυλίας. Κατάχρηση διαδικασίας κρίθηκε ότι υπήρξε και στην Gribbon v. Lutton [2002] όπου δεν επιτράπηκε σε διάδικο να αμφισβητήσει θετικά για εκείνον ευρήματα προγενέστερης διαδικασίας, στην οποία δεν ήταν καν διάδικος. [48] Δείτε: Αναφορικά με την Η. Ε. Δικηγόρο

(2004)1Α Α.Α.Δ 254. Η έκταση της εξουσίας ενός δικηγόρου είναι αρκετά ευρεία, περιλαμβανομένης της δυνατότητας όχι μόνο να προβαίνει σε δηλώσεις, στο πλαίσιο της δίκης που δεσμεύουν τον πελάτη του (In Re Charalambous

(1985)1 C.L.R. 746, 748) αλλά ακόμα και να συμβιβάζει την υπόθεση του εντολέα του (Λαϊκή Τράπεζα ν. Χαραλαμπίδη

(1989)1 Α.Α.Δ. 556.) Επιπροσθέτως, οι παραστάσεις στις οποίες ο διάδικος προβαίνει μέσω του δικηγόρου του προς τον αντίδικο του στο πλαίσιο της δίκης, μπορούν να οδηγήσουν μέχρι και στη θεμελίωση εξ υποσχέσεως κωλύματος εναντίον του. (Γενικός Εισαγγελέας ν. Ετ. Τεχνικών Έργων Λτδ.

(1993)1 Α.Α.Δ. 94, 95) [49] Σχετικά: P.P. Body Art Gym Ltd v. Shiptrans Estate Ltd, ECLI:CY:AD:2017:A461, Πολιτική Έφεση αρ. 300/2012, ημερομηνίας 14/12/2017. [50] Με βάση τον κανονισμό 13(β) του Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμού του 1983, αλλά και τη νομολογία (πχ: Katsiantonis ν. Fragkeskou

(1981)1 CLR 566 και Βασιλείου ν. Ευθυμίου ECLI:CY:AD:2019:A279, Πολ. Έφεση αρ. 336/2013 ημερ. 05/07/2019) το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει ευρύτατη διακριτική εξουσία ως προς την επιδίκαση εξόδων, νοουμένου βεβαίως ότι αυτή η εξουσία ασκείται δικαστικά. Με βάση τη Χάσικος ν. Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ, 389, «η δικαίωση διάδικου δεν συνεπάγεται δαπάνη» και ως αναφέρεται στη Θρασυβούλου v. Arto estate Ltd

(1983)1 Α.Α.Δ 12, «θεωρείται ασύννομο ο διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο