RESOCOT PROPERTIES LIMITED ν. SARTAS IMPORTERS & DISTRIBUTORS LIMITED, Αίτηση Αρ. Ε24/18, 27/2/2020

(30)ημερών από την επίδοση του παρόντος Διατάγματος. [..] » Ακολούθησε προσπάθεια των Καθ' ων να ακυρώσουν την πιο πάνω δικαστική απόφαση με αίτηση ημερομηνίας 01/02/2019, που καταχωρήθηκε στο πλαίσιο της κυρίως διαδικασίας της παρούσας Αίτησης, διαδικασία όμως την οποία στις 23/05/2019 απέσυραν άνευ βλάβης με έξοδα υπέρ των ιδιοκτητών. Παράλληλα, οι Ιδιοκτήτες στις 28/02/2019 καταχώρησαν αίτηση για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Το Δικαστήριο, εξετάζοντας στις 14/3/2019 την αίτηση ημερομηνίας 28/02/2019, σημείωσε πως δεν φαινόταν το κατά πόσο υπάρχουν οποιοιδήποτε τρίτοι που έχουν την κατοχή του Υποστατικού. Ζητήθηκε χρόνος και με συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 20/3/2019, η ενόρκως δηλούσα για τους Αιτητές σημείωσε πως «Μέχρι σήμερα οι καθ' ων η αίτηση εξακολουθούν να κατέχουν τα υπό αναφορά υποστατικά και δεν έχουν ανταποκριθεί στις οχλήσεις των αιτητών» η δε δικηγόρος που εμφανίστηκε τη συγκεκριμένη ημερομηνία επέμεινε στην προώθηση του συγκεκριμένου εντάλματος, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι τότε εκκρεμούσε και διαδικασία για τον παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης. Το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη ότι η διαδικασία έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής διενεργείται μονομερώς, έκανε αποδεκτό το αίτημα και έδωσε άδεια, ως η αίτηση, ήτοι «για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής των Υποστατικών που βρίσκονται επί της Λεωφόρου Μακαρίου Γ' 42-44, στη Λάρνακα». ΙΙ. Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ - ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ Μετά την έκδοση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής ο αρμόδιος δικαστικός επιδότης επιχείρησε να προβεί στην εκτέλεσή του. Τότε διαπίστωσε πως τα υποστατικά επί της «Λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' 42-44» είναι κενά. Σε επικοινωνία που ακολούθως είχε με τους δικηγόρους των ιδιοκτητών ζήτησαν από αυτόν πως θα πρέπει να προχωρήσει στην εκτέλεση του εντάλματος σχετικά με μια αποθήκη η οποία βρίσκεται στο πίσω μέρος των επίδικων υποστατικών, αλλά σε διαφορετική διεύθυνση, ήτοι στην οδό Γεωργίου Σεφέρη υποδεικνύοντας σε αυτόν πως όλα τα προαναφερθέντα υποστατικά εμπίπτουν στον ίδιο τίτλο ακίνητης ιδιοκτησίας. Ως εκ τούτου, ο Πρωτοκολλητής του Δικαστηρίου αποτάθηκε στο Δικαστήριο για να λάβει οδηγίες αναφορικά με την εκτέλεση του επίδικου εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Στην αίτηση επισυνάπτεται σχετική ένορκη δήλωση του αρμόδιου Δικαστικού Επιδότη, η οποία κρίνω πως πρέπει να παρατεθεί αυτούσια: « Ο υποφαινόμενος XXXXX Καραγιώργης εκ Λάρνακας, Δικαστικός επιδότης ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα: Έχω στα χέρια μου ένταλμα ανάκλησης κατοχής του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας, με αρ. Αίτησης Ε24/18 και αρ. εντάλματος 210/19 εναντίον της Εταιρείας Sartas Importers & Distributors Ltd, εκ Λάρνακας. Δυνάμει του εντάλματος η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία διατάσσεται να παραδώσει στους Αιτητές τα υποστατικά που βρίσκονται επί της Λεωφόρου Μακαρίου Γ' 42-44, στη Λάρνακα. Σε επιτόπια επίσκεψη μου στα υποστατικά στις 2/6/2019 και 4/6/2019 επί της Λεωφόρου Μακαρίου Γ' 42-44 στη Λάρνακα φαίνονται ότι είναι κενά. Όπως έχω πληροφορηθεί από το δικηγόρο των Αιτητών έχουν παραδοθεί στους Αιτητές. Στη πίσω μεριά των επίδικων καταστημάτων υπάρχει μεγάλη αποθήκη, δύο κοντέινερ καθώς και αρκετά κρεβατάκια της θάλασσας τα οποία είναι σε κακή κατάσταση, η οποία δεν συγκοινωνεί με τα επίδικα υποστατικά και η είσοδος της εν λόγω αποθήκης βρίσκεται επί της Γεωργίου Σεφέρη. Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε εκτέλεση του εντάλματος και σ' αυτό το υποστατικό το οποίο όμως δεν αναφέρεται καθόλου στην απόφαση και στο ένταλμα που έχω για εκτέλεση. Παρακαλώ το Σεβαστό Δικαστήριο όπως δοθούν οδηγίες ως προς τον τρόπο εκτέλεσης του εντάλματος. » Μόλις τέθηκε ενώπιον μου η παρούσα αίτηση ζήτησα όπως επιδοθεί στους δικηγόρους των Ιδιοκτητών για να τοποθετηθούν. H επιμονή των Ιδιοκτητών για εκτέλεση του εντάλματος σε σχέση με την αποθήκη που βρίσκεται επί της Γεωργίου Σεφέρη, με οδήγησε στην απόφαση για επίδοση των σχετικών δικογράφων στο επηρεαζόμενο πρόσωπο και ενδιαφερόμενο μέρος, με περαιτέρω οδηγίες όπως, εφόσον υπάρχει ένσταση, να καταχωρηθεί σχετική ένορκη δήλωση με κοινοποίηση αυτής στους ιδιοκτήτες. Στις 03/07/2019 καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση από τον διευθυντή αυτών κ. ΧΧΧΧ Παραλιμνίτη, στην οποία υποστήριξε πως δεν έχουν και ουδέποτε είχαν σχέση με το υποστατικό που βρίσκεται στη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' 42-44. Μεσολάβησαν διάφορες άλλες ενδιάμεσες διαδικασίες, για τις οποίες παρέλκει ιδιαίτερη αναφορά καθότι, εν τέλει, τα εμπλεκόμενα μέρη ζήτησαν όπως διενεργηθεί επιτόπια εξέταση από το Δικαστήριο για τη διαπίστωση της επί τόπου κατάστασης, όπως και έγινε στις 6/12/2019. Η επιχειρηματολογία των συνηγόρων. Ακολούθως, οι συνήγοροι των εμπλεκομένων αγόρευσαν παρουσιάζοντας και γραπτά κείμενα προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Ο κ. Παπαλλής παραπέμποντας στις υποθέσεις Christofi -vs- Iacovidou

(1986)1 CLR 236 και στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Εναγόμενου στην Αγωγή αρ. 6802/2004 του Ε. Δ. Λεμεσού Πολιτική ECLI:CY:AD:2016:D565, Αίτηση 151/2016, ημερ. 21/12/2016, σημείωσε πως η έκδοση του εντάλματος αποτελεί δικαστική πράξη και εισηγήθηκε ότι οι Καθ' ων δεν είχαν δικαίωμα να ενστούν με οποιονδήποτε τρόπο στην έκδοση του διατάγματος και πως σε κάθε περίπτωση: « αποδέχθησαν την έξωσή τους αφού συνειδητά επέλεξαν να μην ενεργοποιήσουν οποιαδήποτε μέσα για να προσβάλουν το εν λόγω ένταλμα. » Από την άλλη, ο κ. Ποιητής, περιορίστηκε στον σχολιασμό της Διαταγής 43 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και εισηγήθηκε πως η εκτέλεση του υπό εξέταση εντάλματος με τον τρόπο που αξιώνουν οι ιδιοκτήτες θα είναι πέραν της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα: « α. Δε μπορώ να εξώσω τους καθ' ων η αίτηση υπό υποστατικό για το οποίο δεν υπάρχει διάταγμα. β. Για το υποστατικό για το οποίο εξεδόθη διάταγμα δεν μπορεί να γίνει έξωση αφού οι καθ' ων η αίτηση δεν έχουν κατοχή και αφού ήδη οι αιτητές ανέκτησαν κατοχή σε άλλη διαδικασία εναντίον άλλων προσώπων. γ. Οποιοδήποτε από τα πιο πάνω θα αποτελούσε υπέρβαση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. » Σημειώνεται ότι επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και ούτε άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ H επίδικη αίτηση βασίζεται στη Διαταγή 40 θεσμός 15 όπου διαλαμβάνονται τα ακόλουθα: « 15. If either the deputy sheriff executing a writ or any person interested in or affected by the execution thereof wishes to have the Court's directions in any matter relating to it, he may apply to the Court out of which the writ issued or to a Judge thereof, for directions to the deputy sheriff; and the Court or Judge may, either ex parte or upon notice given to such person as the Court or Judge may think fit, give such directions as may be just. Directions given to the deputy sheriff on his own application need not be entered as an order. In other cases any person interested in or affected thereby may require the directions to be entered as an order and deliver an office copy of the order to the deputy sheriff for compliance therewith, or may appeal therefrom if dissatisfied: Provided that where the application is made by a person claiming property seized under a writ of execution, directions shall not be given ex parte. » Όσον αφορά τη διαδικασία έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής, συναφής είναι η Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: « 1.

(1)Where a judgment or order of a Court for the recovery or delivery of possession of any immovable property is sought to be enforced by a writ of possession, the writ may be issued by leave of the Court or a Judge obtained on an ex parte application by the plaintiff supported by an affidavit. The affidavit shall be in Form 39C and the writ in Form 39D.

(2)Such leave shall not be given unless it is shown that all persons in actual possession of the whole or any part of the property have received such notice of the proceedings as may be considered sufficient to enable them to apply to the Court for relief or otherwise.

1. Upon any judgment or order for the recovery of any property and costs, there may be either one writ or separate writs of execution for the recovery of possession and for the costs at the option of the successful party.
2. Every writ of possession shall be passed to a bailiff for execution, and, where costs are to be recovered under the same writ, the provisions of Order 44 shall be observed in so far as they are applicable except that every writ of possession issued shall be entered in a separate register. » Όπως ρητά προβλέπεται από τη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής αξιώνεται μονομερώς. Η εν λόγω διαδικασία συνιστά θεραπεία του κοινοδικαίου με την οποία διατάσσεται η ανάκτηση της κατοχής από τον ενάγοντα/αιτητή. Δεν πρόκειται για προσωποπαγή (in personam) θεραπεία εναντίον του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, αλλά πραγματοπαγή (in rem), με την οποία δίδεται η εξουσία στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες για να αποδώσει την ελεύθερη κατοχή του υποστατικού στον ενάγοντα/αιτητή.[3] Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις όπου ο Πρωτοκολλητής εκτελεί το ένταλμα εναντίον συγκεκριμένου προσώπου, έχει τη δυνατότητα να προβεί σε έξωση όλων των προσώπων που ελκύουν δικαιώματα από το προαναφερόμενο πρόσωπο. Το Δικαστήριο έχει βεβαίως πάντοτε την ευχέρεια να ρυθμίσει την όλη διαδικασία ώστε να αποτρέψει οποιανδήποτε καταπίεση.[4] Στη Kleopas Panaou v. Chrysanthos Hadjichristofi

(1963)2 CLR 19 σημειώθηκε: « The execution of a judgment is a matter under the Court's supervision and control ; and cannot be allowed to be used for purposes of unnecessary oppression as the circumstances of the present case would seem to suggest ; or, indeed, for any purpose, other than the proper satisfaction of the Court's judgment, under the Court's control » Ομοίως, στη Δ. Γεωργιάδου ν. Alpha Bank Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 127/2011, ημερομηνίας 23/03/2017 επιβεβαιώθηκε ότι: « H νομολογία έχει αναγνωρίσει τον κίνδυνο, στον οποίο ήδη αναφερθήκαμε, η εκτέλεση απόφασης να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς αδικαιολόγητης καταπίεσης ή οποιοδήποτε άλλο σκοπό αλλότριο προς τη δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. » Βασικός σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι να επιστραφεί η κατοχή στον νόμιμο της ιδιοκτήτη και να δοθούν σχετικές προειδοποιήσεις σε τυχόν τρίτους που επηρεάζονται για οποιονδήποτε λόγο από την έκδοση του εν λόγω διατάγματος, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να αποταθούν στο Δικαστήριο και να ζητήσουν την αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος ανάκτησης κατοχής, με βάση τη Διαταγή Δ.48, θ. 8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας,[5] όπως έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη σχετική νομολογία.[6] Θα πρέπει βεβαίως να τονισθεί ότι η αναφορά στην εν λόγω Διαταγή σε «relief or otherwise» δεν ισοδυναμεί με απόδοση οποιωνδήποτε νέων δικαιωμάτων είτε στον ενοικιαστή, είτε σε άλλο κάτοχο του επίδικου υποστατικού. ΙV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Κατ' αρχάς, επισημαίνεται πως η παρούσα διαδικασία δυνάμει της Δ. 40 θ. 15 δεν είναι αίτηση ακύρωσης[7] του εντάλματος ανάκτησης κατοχής δυνάμει της Δ.48, θ. 8

(4), αλλά πρόκειται για διαδικασία με την οποία προσδιορίζεται ο τρόπος εκτέλεσης του εκδοθέντος διατάγματος μέσω σχετικών οδηγιών (directions) του Δικαστηρίου προς τον αρμόδιο δικαστικό λειτουργό, με σκοπό, όπως στην προπαρατεθείσα νομολογία υποδεικνύεται, η εκτέλεση να μην απολήγει είτε σε αδικαιολόγητη καταπίεση ή οποιοδήποτε άλλο σκοπό αλλότριο προς τη δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Πριν την έκδοση οποιωνδήποτε οδηγιών, εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ακούσει οποιαδήποτε πρόσωπα πιθανόν επηρεαστούν από τις προτιθέμενες οδηγίες, εξ ου και στη Δ.40 θ. 15 γίνεται η ακόλουθη ρητή αναφορά «.or upon notice given to such person as the Court or Judge may think fit». Τα προαναφερόμενα απαντούν και στην εισήγηση του κ. Παπαλλή ότι το ενδιαφερόμενο μέρος στερείται locus standi στη παρούσα διαδικασία. Όσον αφορά τα πραγματικά γεγονότα, αυτά είναι όπως περιγράφονται στην ένορκη δήλωση του δικαστικού επιδότη. Θυμίζω πως είχα την ευκαιρία ιδίοις όμμασι να το διαπιστώσω αυτό κατά την επιτόπια εξέταση. Συγκεκριμένα: - Το ακίνητο που αφορά ο σχετικός τίτλος ιδιοκτησίας επεκτείνεται σε βάθος από τη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' μέχρι και την οδό Γεωργίου Σεφέρη, η οποία βρίσκεται στον πίσω παράλληλο δρόμο.[8] - Εντοπίζονται τα κενά υποστατικά επί της Λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' 42-44 και κατ' επέκταση, η αναφορά στο Διάταγμα αφορά τόσο υπαρκτή διεύθυνση, όσο και υπαρκτά κτήρια. - Η διαφιλονικούμενη αποθήκη δεν βρίσκεται επί της Λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' 42-44, αλλά αποκλειστικά επί της οδού Γεωργίου Σεφέρη. Θυμίζω πως το υπό κρίση Διάταγμα αναφέρεται σε παράδοση της ελεύθερης κατοχής των υποστατικών ιδιοκτησίας των Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση επί της Λεωφόρου Μακαρίου Γ 42-44, στη Λάρνακα. Είναι καθοριστικό πως με την Κυρίως Αίτηση δεν ζητήθηκε η ανάκτηση κατοχής όλων των υποστατικών που βρίσκονται εντός του ακινήτου που περιγράφεται στον σχετικό τίτλο εγγραφής ιδιοκτησίας παρά μόνο, οι Ιδιοκτήτες, για λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν καλύτερα, αυτοπεριορίστηκαν στην ανάκτηση κατοχής των προαναφερθέντων υποστατικών. Τίποτα περισσότερο, τίποτα διαφορετικό αξιώθηκε. Επί του προκειμένου. Κατ' αρχάς, επισημαίνω ότι η πεμπτουσία του περί Ενοικιοστασίου Νόμου είναι ο περιορισμός τόσο των αυξήσεων των ενοικίων (άρθρο 8), όσο και των εξώσεων των θέσμιων ενοικιαστών (άρθρο 11). Στα εν λόγω άρθρα ρητά διαλαμβάνεται ότι ουδεμία αύξηση και ουδεμία έξωση εις βάρος θέσμιου ενοικιαστή επιτρέπεται πλην των ρητά καθοριζομένων λόγων που ο σχετικός Νόμος προσδιορίζει.[9] Εν προκειμένω, εκεί που πρακτικά απολήγει τυχόν έγκριση της αξίωσης των Ιδιοκτητών είναι η έξωση του θέσμιου ενοικιαστή που βρίσκεται στο Υποστατικό επί της Γεωργίου Σεφέρη μέσω της διαδικασίας της Διαταγής 40 θ. 15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πράγμα εντελώς ανεπίτρεπτο. Εν πάση περιπτώσει, σημειώνω πως ήταν υποχρέωση των Ιδιοκτητών να διασφαλίσουν ότι τόσο κατά τη σύνταξη της δικογραφίας όσο και κατά το στάδιο της απόδειξης[10] της υπόθεσής τους λόγω μη καταχώρησης Απάντησης δεν είχαν εμφιλοχωρήσει σφάλματα ή ασάφειες.[11] Το Δικαστήριο ενεργεί στη βάση των δικονομικών κανόνων[12] και της αποδεκτής ενώπιον του μαρτυρίας. Δεν μπορεί να προβλεφθεί πως θα αντιδρούσε το ενδιαφερόμενο μέρος εάν η περιγραφή στην Αίτηση που επιδόθηκε σε αυτό αφορούσε ρητώς και τη διαφιλονικούμενη αποθήκη επί της Γεωργίου Σεφέρη. Ούτε μπορώ να αποδεχθώ τη θέση των Ιδιοκτητών ότι το ενδιαφερόμενο μέρος έχει αποδεχθεί την έξωσή του από τον χώρο που πραγματικά κατέχει. Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, πολύ ορθά, τόσο ο Πρωτοκολλητής, όσο και ο αρμόδιος Δικαστικός Επιδότης, διαπιστώνοντας την ασυμφωνία μεταξύ δικαστικού διατάγματος και επιθυμίας των Ιδιοκτητών, αποτάθηκαν στο Δικαστήριο, για να λάβουν τις ενδεδειγμένες οδηγίες. Συμπληρώνω πως η νομολογία που με έχει παραπέμψει η πλευρά των Ιδιοκτητών δεν είναι σχετική με το επίδικο θέμα. Αναμφίβολα η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής αποτελεί δικαστική πράξη, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο στην παρούσα περίπτωση. Σαφώς εγγύτερα προς το υπό κρίση ζήτημα βρίσκονται τα γεγονότα της Barclays Bank Ltd v Roberts - [1954] 3 All ER 107 όπου η εσφαλμένη εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, βασιζόμενη σε ανακριβείς πληροφορίες των ιδιοκτητών οδήγησε στην παράνομη έξωση προστατευόμενου θέσμιου υπενοικιαστή ο οποίος με τη σειρά του, πέραν της επαναφοράς του στο υποστατικό διεκδίκησε από τους Ιδιοκτήτες και αποζημιώσεις για τις ζημιές που είχε υποστεί. Συναφώς, στη Williams v Williams and Nathan - [1937] 2 All ER 559, αν και εν τέλει δεν κρίθηκε υπεύθυνος ο ιδιοκτήτης, αναφέρθηκε πως η παραπλάνηση του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού για να πράξει οτιδήποτε πέραν του περιεχομένου της εκδοθείσας απόφασης δύναται να καταστήσει τον εν λόγω λειτουργό αντιπρόσωπό του και τον ίδιο υπόλογο σε αποζημίωση λόγω παράνομης επέμβασης.[13] V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, καταλήγω πως οποιεσδήποτε οδηγίες δοθούν είτε προς τον Πρωτοκολλητή είτε προς τον αρμόδιο Δικαστικό Επιδότη για εκτέλεση του εντάλματος σε σχέση με την αποθήκη επί της οδού Γεωργίου Σεφέρη θα συνιστούσε, υπό τις περιστάσεις, αδικαιολόγητη καταπίεση και αλλότριο σκοπό σε σχέση με τη δέουσα ικανοποίηση της επίδικης Δικαστικής απόφασης. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να δοθούν τέτοιες οδηγίες. Κατά συνέπεια, δεν επιτρέπεται στον Πρωτοκολλητή και ή στον αρμόδιο Δικαστικό Επιδότη να προχωρήσουν στην εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής υπ' αριθμό 210/2019 σε σχέση με την αποθήκη που βρίσκεται επί της οδού Γεωργίου Σεφέρη. Όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα, με βάση τις σχετικές επί του θέματος αρχές,[14] και την ευρεία διακριτική εξουσία που έχει το παρόν Δικαστήριο ως προς τούτο το ζήτημα κρίνω ορθότερο υπό τις περιστάσεις όπως κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της έξοδα, καθότι, η συμμετοχή τους, ως ενδιαφερόμενα μέρη, στην παρούσα ειδική διαδικασία έγινε αποκλειστικά με πρωτοβουλία του ίδιου του Δικαστηρίου. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Με αποτέλεσμα oι Καθ' ων να μη αποκτήσουν δικονομική οντότητα, ως αναφέρεται στη ΒΑΒΥ ΒΑGS NURSERY LTD ν. ΛΟΥΪΖΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ECLI:CY:AD:2018:A246, Πολιτική Έφεση Αρ. 270/2016, ημερομηνίας 22/05/2018. [2] Το ίδιο αίτημα επαναλαμβάνεται στην παράγραφο 7(Δ) της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 18/12/2018. [3] Manchester Corporation v Conolly and others [1970] 1 ALL ER 961. [4] Δείτε και Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 320 υπό τον τίτλο «Forfeiture of Lease». [5] Η Διαταγή Δ. 48, θ. 8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει: «

(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» [6] Μεταξύ άλλων, Αναφορικά με την Αίτηση της Salavu Ltd για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Πολιτική Αίτηση αρ. 45/2015 ημερ. 02/04/2015, Mainland Global Investments Ltd, Πολ. Αίτ. 167/2012, ημερομηνίας 9 Νοεμβρίου

1. [7] Για να παραμεριστεί ένα ένταλμα ανάκτησης κατοχής, θα πρέπει ο αιτών τον παραμερισμό να αποδείξει ότι η εκτέλεση του διατάγματος θα είναι είτε άσκοπη, είτε, ότι αυτό, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, αδικαιολόγητα είχε εξ' αρχής εκδοθεί. Σχετικά είναι τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4η Έκδοση, Τόμος 17, Κεφ. Particular Forms of Execution, Writ of Possession, σελ. 303, παρ.
2. [8] Στον σχετικό τίτλο ιδιοκτησίας αποτυπώνονται τα ακίνητα επί της Λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' δίχως όμως στο έγγραφο αυτό να παρουσιάζεται η αποθήκη επί της Γεωργίου Σεφέρη. [9] Εξ ου και στο άρθρο 27

(1)του ίδιου Νόμου ρητά προσδιορίζεται ότι οι όροι της συμβατικής ενοικίασης συνεχίζουν να ισχύουν και όταν η ενοικίαση καταστεί θέσμια μόνο «εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τις διατάξεις του παρόντος Νόμου». [10] Δείτε: Χαριλάου v. Τινέντη

(2010)1(Γ) A.A.Δ. 1677 και Εθνική Τράπεζα ν. Οικονόμου

(2014)1Γ Α.Α.Δ 2287. [11] Δείτε: Κατ' αναλογία Lord Jeans Ltd v. Orbit - Kazoulis Ltd

(2003)1B A.A.Δ. 808. [12] Δείτε: Αθανασίου ν. Reana Manufacturing and Trading Ltd κ.ά

(2001)1 ΑΑΔ 1635. [13] Για περισσότερα, δείτε και σύγγραμμα Digest, 2nd Reissue, Τόμος 21

(2), Execution, 2. Particular forms of execution

(2)Writ of Possession (ii) Execution of Writ, σελ. 493 - 495. [14] Με βάση τον κανονισμό 13(β) του Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμού του 1983, αλλά και τη νομολογία (πχ: Katsiantonis ν. Fragkeskou

(1981)1 CLR 566 και Βασιλείου ν. Ευθυμίου ECLI:CY:AD:2019:A279, Πολ. Έφεση αρ. 336/2013 ημερ. 05/07/2019) το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει ευρύτατη διακριτική εξουσία ως προς την επιδίκαση εξόδων, νοουμένου βεβαίως ότι αυτή η εξουσία ασκείται δικαστικά. Δείτε και Χάσικος ν. Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ, 389, και Θρασυβούλου v. Arto estate Ltd

(1983)1 Α.Α.Δ 12. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο