ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ, Αίτηση Αρ. Κ10/2016, 27/4/2020

(1)Διάταγμα ημερομηνίας 02/06/2017 (Το 1ο προσωρινό Διάταγμα) Σημειώνεται ότι, ταυτόχρονα με την Κυρίως Αίτηση, καταχωρήθηκε και αίτηση για προσωρινό διάταγμα, το οποίο εκδόθηκε μονομερώς στις 02/06/2016, και ακολούθως οριστικοποιήθηκε στις 29/06/2016, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Το ουσιαστικό μέρος του εν λόγω προσωρινού διατάγματος έχει εξής: « Α. ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα µε το οποίο διατάσσονται οι Καθ' ων η αίτηση να παρέχουν ηλεκτρικό ρεύμα στο καφενείο που βρίσκεται στο πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧΧ στην Πάφο, μέχρι εκδίκασης της αίτησης µε τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ή μέχρι εκδόσεως νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Β. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα µε το οποίο απαγορεύεται στους Καθ' ων η αίτηση ή/και στους αντιπροσώπους ή/και υπαλλήλους τους να επεμβαίνουν µε οποιοδήποτε τρόπο στην κατοχή και χρήση από τον Αιτητή του καφενείου που βρίσκεται στο πάρκο ΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧ στην Πάφο, µέχρι εκδίκασης της αίτησης µε τον πιο πάνω τίτλο και αριθµό ή µέχρι εκδόσεως νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα µε το οποίο απαγορεύεται στους Καθ' ων η αίτηση ή/και στους αντιπροσώπους ή/και υπαλλήλους τους να διακόπτουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύµατος στο καφενείο που βρίσκεται στο πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧ στην Πάφο, μέχρι εκδίκασης της αίτησης µε τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ή μέχρι εκδόσεως νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. »

(2)Διάταγμα ημερομηνίας 23/02/2017 (Το 2ο προσωρινό Διάταγμα) Στις 23/02/2017, κατόπιν αίτησης ημερομηνίας 16/02/2017, ακολούθησε η έκδοση δεύτερου προσωρινού διατάγματος, το οποίο κατόπιν νέας ακροαματικής διαδικασίας οριστικοποιήθηκε και αυτό στις 29/06/2017, υπό τον όρο πληρωμής από τον Αιτητή στους Καθ' ων του ποσού των €298,69 μηνιαίως από 01/07/

1. Το ουσιαστικό μέρος του δεύτερου προσωρινού διατάγματος έχει εξής: « ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα μέχρι εκδίκασης της αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ή μέχρι εκδόσεως νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, με το οποίο να απαγορεύεται στους καθ' ων η αίτηση ή/και στους αντιπροσώπους ή/και υπαλλήλους τους να εμποδίζουν την τοποθέτηση και χρήση καρεκλών και τραπεζιών από τον Αιτητή στο πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧ στην Πάφο. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα μέχρι εκδίκασης της αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ή μέχρι εκδόσεως νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, με το οποίο να απαγορεύεται στους καθ' ων η αίτηση ή/και στους αντιπροσώπους ή/και υπαλλήλους τους να διακόπτουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧ στην Πάφο και ειδικά στον καθιστικό χώρο που υπάρχει σε αυτό. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα, μέχρι εκδίκασης της αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ή μέχρι εκδόσεως νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, με το οποίο να απαγορεύεται στους καθ' ων η αίτηση ή/και στους αντιπροσώπους ή/και υπαλλήλους τους να αναλάβουν την κατοχή εντός δωματίου στο ισόγειο του κτιρίου πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧ στην Πάφο ή την εκδίωξη του Αιτητή από αυτό. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα μέχρι εκδίκασης της αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ή μέχρι εκδόσεως νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, με το οποίο να απαγορεύεται στους καθ' ων η αίτηση ή/και στους αντιπροσώπους ή/και υπαλλήλους τους να διακόπτουν την παροχή ρεύματος στο δωμάτιο στο ισόγειο του κτιρίου στο πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧ στην Πάφο που χρησιμοποιείται από τον Αιτητή. » ΙΙ. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Η υπόθεση προχώρησε με τη διαδικασία της ταχείας εκδίκασης με βάση τη νέα Διαταγή
2. Σημειώνεται πως, κατόπιν σχετικών γραπτών αιτημάτων, το Δικαστήριο επέτρεψε την περιορισμένη αντεξέταση των ενόρκων δηλούντων επί συγκεκριμένων παραγράφων της έγγραφης μαρτυρίας τους. Η σχετική διαδικασία έλαβε χώρα στις 09/09/
3. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω την παρουσιασθείσα μαρτυρία σε ό,τι κρίνω πως είναι σημαντικό ως προς τα ουσιαστικά επίδικα ζητήματα, παραλείποντας αναφορές σε μαρτυρία η οποία είτε αποτελεί κοινό τόπο,[1] είτε δεν έχει ιδιαίτερη αξία ως προς την αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. Τονίζω ακόμη ότι, παρόλο που έχω μελετήσει με προσοχή το σύνολο έγγραφης μαρτυρίας που έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου ως επίσης και την αντεξέταση του Καθ' ου, και έχω προβεί στις σχετικές αντιπαραβολές όπου έκρινα αναγκαίο, για σκοπούς οικονομίας δεν θα αναφερθώ σε κάθε ένα ζήτημα και ή τεκμήριο ξεχωριστά παρά μόνο σε ό,τι κρίνω ότι έχει ειδική βαρύτητα προς αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. (α) Η μαρτυρία της πλευράς του Αιτητή.

(1)Η μαρτυρία του Αιτητή Στη Γραπτή του μαρτυρία, ο Αιτητής αναφέρθηκε στη σχετική γραπτή συμφωνία την οποία επισύναψε ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α. Είναι υπεύθυνος για την εξασφάλιση όλων των αναγκαίων αδειών και πληρώνει μηνιαίο ενοίκιο, τέλη και φόρους όπως ένας ενοικιαστής. Ισχυρίστηκε πως αμέσως μετά τη σύναψη της υπό εξέταση συμφωνίας, οι Καθ' ων του παραχώρησαν και ένα δωμάτιο στο ίδιο κτήριο με το καφενείο για την καλύτερη λειτουργία και εξυπηρέτηση του κόσμου στον εξωτερικό του χώρο (το οποίο στο εξής θα προσδιορίζεται ως «το Δωμάτιο»). Αναφέρει πως το καφενείο όπως και το επιπρόσθετο Δωμάτιο αποτελούν μέρος του διατηρητέου κτιρίου όπου στεγάζεται η Δημοτική Πινακοθήκη. Το καφενείο βρίσκεται στον όροφο, ενώ το άλλο Δωμάτιο στο ισόγειο. Υποστήριξε πως έχει την αποκλειστική κατοχή του καφενείου και κατέχει σχετικό κλειδί και μπορεί να ανοίγει, να λειτουργεί και να κλείνει όποτε ο ίδιος θέλει το Υποστατικό, αφού αυτό λειτουργεί ανεξάρτητα από την Πινακοθήκη και σε επιπλέον ώρες που η Πινακοθήκη είναι κλειστή, δηλαδή και μετά τις 3 μ.μ. Προσθέτει πως το καφενείο έχει τη δική του είσοδο και προς επίρρωση του ισχυρισμού του ότι μπορεί να λειτουργήσει και λειτουργεί ανεξάρτητα με την Πινακοθήκη, επισυνάπτει αντίγραφο φωτογραφίας που φαίνεται η είσοδος προς τη σκάλα που οδηγεί στο καφενείο (ΤΕΜΗΡΙΟ Β), και αντίγραφο φωτογραφίας της εν λόγω σκάλας (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Γ). Σημειώνει συναφώς τα ακόλουθα: « Από το καφενείο κάποιος μπορεί να έχει πρόσβαση στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης όταν αυτή είναι ανοικτή. Το καφενείο έχει, επίσης, πρόσβαση στα αποχωρητήρια που βρίσκονται ακριβώς έξω από το καφενείο και πριν την είσοδο προς τον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης. Η σκάλα που φαίνεται στα τεκμήρια Β και Γ οδηγεί στην κύρια και ανεξάρτητη είσοδο του καφενείου. Τονίζω, επίσης, ότι το καφενείο λειτουργεί και σε ώρες που η Πινακοθήκη είναι κλειστή. Μόνο εγώ μπορώ να ανοίξω το καφενείο και κανένας άλλος δεν μπορεί να ανοίξει είτε την κύρια πόρτα του καφενείου ή την πίσω πόρτα που οδηγεί στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης. Αναφέρω, επίσης, ότι το καφενείο υπήρχε εδώ και πάρα πολλά χρόνια μαζί με το υπόλοιπο διατηρητέο κτίριο, δηλαδή πολύ πριν το 1999 και δεν κατασκευάστηκε αργότερα. Περαιτέρω, αναφέρω ότι οι καθ' ων η αίτηση εκδίδουν άδεια λειτουργίας και ποτού στο όνομα μου. Τα τέλη νερού και ηλεκτρικού ρεύματος βαρύνουν εμένα και όχι τους καθ' ων η αίτηση. Από την αρχή της ενοικίασης, ήμουν υπόχρεος να τοποθετήσω τραπέζια και καρέκλες στο πάρκο μπροστά από το κτίριο και να εξυπηρετώ τον κόσμο και όχι να λειτουργώ το καφενείο ως καντίνα. Το ωράριο λειτουργίας του καφενείου δεν περιοριζόταν στο ωράριο λειτουργίας της Πινακοθήκης και είχε τοποθετηθεί φωτισμός έξω για να απολαμβάνει ο κόσμος το πάρκο και κατά τις νυκτερινές ώρες. Το καφενείο, ουσιαστικά, εξυπηρετεί τον κόσμο στο πάρκο. » Επαναλαμβάνει τους δικογραφημένους ισχυρισμούς σε σχέση με τις διαφωνίες που προέκυψαν σε σχέση με την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος και υποστηρίζει ότι ζήτησε από τους Καθ' ων η αίτηση «την τοποθέτηση ξεχωριστού μετρητή», και ενώ αρχικά συμφώνησαν, αργότερα δεν ενήργησαν σχετικά. Διατείνεται ότι οι Καθ' ων αξιώνουν ποσά ως τέλη κατανάλωσης που δεν δικαιολογούνται από τις ηλεκτρικές συσκευές που χρησιμοποιούνται στο καφενείο και ότι υπολογίζουν αυθαίρετα την κατανάλωση η οποία δεν έχει σχέση με την πραγματική. Υποστηρίζει πως επιβαρυνόταν με τα έξοδα των αποχωρητηρίων όπου παραμένουν σε αδιάκοπη λειτουργία τα συστήματα κλιματισμού. Κατόπιν διαμαρτυρίας του, τελικά οι Καθ' ων έπαυσαν να τον χρεώνουν για εκείνη την κατανάλωση, πλην όμως, η διαφωνία τους σε σχέση με την προηγούμενη κατανάλωση παραμένει, εξού και ζήτησε την τοποθέτηση ξεχωριστού μετρητή. Σημειώνει πως την 30/05/2016, χωρίς προειδοποίηση, οι Καθ΄ ων η αίτηση διέκοψαν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο καφενείο. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να λειτουργεί το καφενείο και να υπόκειται σε συνεχείς ζημίες. Την ίδια ημέρα επιδόθηκε στον πατέρα του αγωγή του Ε. Δ. Πάφου με την οποία ζητείται, μεταξύ άλλων, η έξωση του από το καφενείο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Δ). Αναφέρεται στο προσωρινό διάταγμα που κατέστη απόλυτο στις 29/09/2016 που εξασφάλισε στο πλαίσιο της παρούσας Αίτησης. Συμπληρώνει πως στις 14/02/2017 οι Καθ' ων προχώρησαν σε περαιτέρω ενέργειες διατάραξης του δικαιώματος του σε ανεμπόδιστη κατοχή του Υποστατικού που αφενός σχετίζονταν με την αποκοπή του ηλεκτρικού ρεύματος και την επέμβαση των Καθ' ων σε εξοπλισμό του Υποστατικού που βρισκόταν στην αυλή και το Δωμάτιο της Πινακοθήκης. Ως εκ τούτου, στις 23/02/2017 εξασφάλισε το 2ο προσωρινό διάταγμα. Μετά από σχετικές παραστάσεις επανήλθε το ηλεκτρικό ρεύμα και αποκαταστάθηκε η προηγούμενη κατάσταση όσον αφορά το Δωμάτιο. Ζητεί την αναγνώρισή του ως θέσμιου ενοικιαστή και την προστασία του. Κατά την αντεξέτασή του, συμφώνησε ότι το Υποστατικό παλαιότερα ήταν η κουζίνα του σπιτιού που μετατράπηκε στην Πινακοθήκη. Αναφέρθηκε σε μια γυάλινη είσοδο στο Υποστατικό η οποία είναι προσβάσιμη μέσω της Πινακοθήκης. Όσον αφορά το Δωμάτιο ανέφερε πως: « Το δωμάτιο τούτο εζήτησα εγώ από τον πρώην Δήμαρχο για να μπορώ να εξυπηρετώ τους πελάτες, να μπορώ να πλυνίσκω τα ποτήρκα τζιαι τους καφέδες, δεν εξυπηρετούμουν που το δωμάτιο πάνω, δεν εμπόρα, τζιαι εζήτησα να μου δώσουν το δωμάτιο κάτω για να μπορώ να βάλω μια βούρνα, να μπορώ να εξυπηρετώ τους πελάτες τζιαι εδόθηκε από τον πρώην Δήμαρχο. » Δεν έχει κάτι γραπτό προς επιβεβαίωση της εν λόγω συνεννόησης, αλλά υποστήριξε πως υπάρχει σχετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, και για αυτό τον λόγο του έδωσαν στο χέρι τα κλειδιά του Δωματίου. Δεν θυμάται ποιος συγκεκριμένα του τα έδωσε, ίσως ο πρώην Δήμαρχος, ίσως η κα ΧΧΧΧ (δηλαδή η Μ. Κ. 1). Δεν πλήρωσε οτιδήποτε περισσότερο για το εν λόγω Δωμάτιο, διευκρινίζοντας όμως ότι αυτή η συνεννόηση έγινε στο μεσοδιάστημα των 2 - 3 μηνών που απαιτείτο για να επιδιορθώσει και να λειτουργήσει το Υποστατικό. Το Υποστατικό έχει κοινές τουαλέτες με την Πινακοθήκη. Η πόρτα για τις τουαλέτες είναι πάντα ανοιχτή. Το Υποστατικό δεν έχει αυτοτελή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος αλλά ηλεκτροδοτείται μέσω του μετρητή της Πινακοθήκης. Αρνήθηκε ότι εγκατέστησε σύρματα, φωτισμό και μεγάφωνα στο Πάρκο και ότι διοργάνωνε συναυλίες εκεί. Ανέφερε πως πλήρωνε ρεύμα. Αν και αρχικά αρνήθηκε ότι υπάρχει υπομετρητής, όταν υποβλήθηκε σε αυτόν ότι στις 30/05/2016 χρωστούσε για κατανάλωση ρεύματος €7.984,80, υποστήριξε ότι «στο ρεύμα εκλέφκαν μας» και αμφισβήτησε την ορθότητα των μετρήσεων του εν λόγω υπομετρητή. Συμφώνησε ότι είχε οικονομικά προβλήματα, αλλά διαφώνησε πως είναι για αυτό τον λόγο που δεν πλήρωσε την κατανάλωση ρεύματος, επιμένοντας ότι «εκατακλέψαν με στο ρεύμα», επεξηγώντας πως ενώ ανέμενε να πληρώσει €150 για ρεύμα, του ζητούσαν €1.800. Έκανε συναφώς αναφορά στο γεγονός ότι στην Πινακοθήκη ήταν συνεχώς σε λειτουργία τα κλιματιστικά. Όσον αφορά τα δικαιώματά του επί του εξωτερικού χώρου, δήλωσε πως είχε λάβει άδεια να χρησιμοποιεί ένα συγκεκριμένο χώρο έξω από το Υποστατικό τον οποίο προσδιόρισε ως το «στρογγυλό». (β) Η μαρτυρία της πλευράς των Καθ' ων.

(1)Η μαρτυρία της κας ΧΧΧΧΧ Ρούτη - Ελευθεριάδη. (Μ. Κ. 1). Η κας XXXXX Ρούτη - Ελευθεριάδη είναι νομικός και διοικητική λειτουργός των Καθ' ων. Στη Γραπτή της μαρτυρία επανέλαβε και ανέπτυξε τους νομικούς ισχυρισμούς των Καθ' ων που σχετίζονται με την αναρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου να εκδικάσει την παρούσα Αίτηση. Τα σχετικά υποστηρικτικά γεγονότα εντοπίζονται στην παράγραφο 3 της μαρτυρίας της: «

1. Πιστεύω ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι αναρμόδιο να εκδικάσει την παρούσα διαφορά, αφού: (α) Η άδεια χρήσεως, που παραχωρήθηκε από το Δήμο Πάφου στον αιτητή, αφορά ένα δωμάτιο, το οποίο βρίσκεται εντός της δημοτικής πινακοθήκης. (β) Το ανωτέρω δωμάτιο δεν αποτελεί ανεξάρτητο υποστατικό, αλλά είναι αναπόσπαστο τμήμα του κυρίως κτιρίου της δημοτικής πινακοθήκης. Δεν έχει δική του κουζίνα, ούτε δικές του τουαλέτες, αλλά εξυπηρετείται από αυτές της πινακοθήκης, ούτε και έχει δική του ανεξάρτητη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος (αντίθετα από όσα αναφέρει ο αιτητής στην ένορκη δήλωση του). Η παροχή και ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος είναι στο όνομα του Δήμου Πάφου, ο οποίος έχει εγκαταστήσει υπομετρητή, ο οποίος καταγράφει την κατανάλωση ηλεκτρισμού, που γίνεται από τον αδειούχο. (γ) Πρόσβαση στο κυλικείο, που αφορά η άδεια χρήσεως, υπάρχει από την κεντρική είσοδο της πινακοθήκης. Μετά την κεντρική είσοδο υπάρχει προθάλαμος με πάγκο - πληροφορίες στα αριστερά, πίσω από τον πάγκο υπάρχει συρόμενη πόρτα που οδηγεί σε διάδρομο, όπου βρίσκονται οι τουαλέτες και κουζινούλα - αποθήκη, που χρησιμοποιεί η εργαζόμενη στη ρεσεψιόν και το κυλικείο στην άκρη. Το κυλικείο έχει μια εξωτερική πόρτα για να βγαίνουν τα σκουπίδια. (δ) Το κυλικείο δεν έχει ούτε δική του παροχή νερού. [.] » Υποστηρίζει ακόμη ότι παρόλο που η δημοτική πινακοθήκη βρίσκεται σε διατηρητέο κτήριο, «το κυλικείο κατασκευάστηκε στα πλαίσια ανακαίνισης του κτηρίου, η οποία ολοκληρώθηκε το 2003, ενώ η τελική παραλαβή του έργου έγινε το Μάιο του
2. Ο αιτητής δεν αποδεικνύει ότι το περί ου ο λόγος κτήριο εμπίπτει στις διατάξεις του Περί Ελέγχου Ενοικιάσεων Νόμου». Προσθέτει ότι, ακόμα και εάν το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων κρίνει ότι είναι αρμόδιο για να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση, το επιπλέον Δωμάτιο δεν καλύπτεται από τον Νόμο, αφού δεν περιλαμβάνεται στην «άδεια χρήσης» αλλά «καταλήφθηκε από τον αιτητή μετά την παραχώρηση της άδειας» και αρνείται την ύπαρξη οποιασδήποτε συμφωνίας. Το ίδιο ισχύει και για την κατοχή του εξωτερικού δημόσιου χώρου του πάρκου της Πινακοθήκης, χώρο τον οποίο «ο αιτητής και ο αδελφός του χρησιμοποιούν για να διοργανώνουν παράνομα πάρτι και μουσικές εκδηλώσεις». Προσθέτει πως, σύμφωνα με πληροφόρηση που έλαβε από τον λογιστικό λειτουργό των Καθ' ων κ. ΧΧΧΧΧ Λιασίδη, ο Αιτητής μέχρι την 21/11/2016 όφειλε το συνολικό ποσό των €8.654,55 για την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος, ποσό το οποίο προκύπτει «σύμφωνα με τις ενδείξεις του υπομετρητή». Παρουσιάζει σχετικά έγγραφα τα οποία χαρακτηρίζει ως «συγκεντρωτική κατάσταση οφειλόμενων του Αιτητή» και «λεπτομερή κατάσταση με ανάλυση» που ετοίμασε ο εν λόγω λειτουργός. Χαρακτηρίζει τις ισχυριζόμενες «οικονομικές δυσκολίες» του Αιτητή ως δικαιολογίες και την προβαλλόμενη «διαφωνία στις χρεώσεις» ως πρόσχημα για την παραμονή του στο κυλικείο επ' άπειρον χωρίς να πληρώνει οποιοδήποτε ποσό «επιβαρύνοντας τους φορολογούμενους δημότες της Πάφου με χιλιάδες Ευρώ». Υποστήριξε πως η διακοπή της παροχής του ρεύματος ήταν λόγω των οφειλόμενων, τα οποία ανέρχονται σε χιλιάδες ευρώ και αναφέρεται σε γεγονότα που απασχόλησαν το Δικαστήριο κατά το στάδιο έκδοσης των προσωρινών διαταγμάτων. Ολοκληρώνει τη μαρτυρία της, αναφέροντας πως ουσιαστικά, αυτό που επιδιώκει ο Αιτητής από το Δικαστήριο είναι να διαγραφούν όλα τα οφειλόμενα από αυτόν ποσά και να του επιτρέψει να κατέχει το κυλικείο ως επίσης και άλλους χώρους, κατά το δοκούν, δίχως να πληρώνει. Κατά την αντεξέτασή της, συμφώνησε ότι η Πινακοθήκη είναι διατηρητέο κτήριο ηλικίας πέριξ των 70 με 100 ετών. Το καφενείο ανακαινίστηκε, στο πλαίσιο γενικότερης ανακαίνισης που έγινε περί το 2003 - 2005 και στο πλαίσιο αυτής μπήκαν γούρνες και πόρτες. Πρόσβαση υπάρχει μέσω 2 σκάλων. Συμφώνησε ότι πέραν της κεντρικής που οδηγεί τον επισκέπτη στην πινακοθήκη, υπάρχει και η σκάλα που οδηγεί κατευθείαν στο καφενείο, αλλά υποστήριξε πως η δεύτερη σκάλα λειτουργεί μόνο ως έξοδος από το καφενείο επειδή «η είσοδος της πινακοθήκης είναι μια, η κεντρική είσοδος και για να μπει κάποιος στο κυλικείο περνάει από έναν συγκεκριμένο χώρο, από ένα διάδρομο και στη συνέχεια βγαίνει από αυτή τη σκάλα. Έτσι το έχω στο μυαλό μου». Δέχθηκε ότι από την απέναντι πλευρά της εισόδου της δεύτερης σκάλας υπάρχει άλλη πόρτα που οδηγεί σε ένα διάδρομο, όπου βρίσκονται τα αποχωρητήρια και ένα μικρό αποθηκάκι. Προχωρώντας, προς την κατεύθυνση της πινακοθήκης, υπάρχει ακόμα μια συρόμενη πόρτα. Δέχθηκε ότι μετά τις 3:00 μ.μ., όταν δηλαδή δεν λειτουργεί η Πινακοθήκη, η μόνη είσοδος στον χώρο του κυλικείου είναι από αυτήν τη σκάλα που χαρακτήρισε ως έξοδο. Συμφώνησε ότι μέσα στα αποχωρητήρια υπάρχει κλιματισμός όπως σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους. Υπάρχει υπομερτητής για το ηλεκτρικό ρεύμα του καφενείου, αλλά δεν γνωρίζει λεπτομέρειες για αυτό το θέμα και παρέπεμψε σε κάποιον συνάδελφό της κ. ΧΧΧΧ Πολυκάρπου, ηλεκτρολόγο του Δήμου ο οποίος «είναι εκείνος που έχει κάνει τη σύνδεση του μετρητή με τον υπομετρητή και ξέρει ακριβώς τι μετρά και με δικές του οδηγίες υπολογίζονται στη συνέχεια σε συνεργασία με το οικονομικό υπολογίζεται το ποσό που πρέπει να καταβάλει ο αδειούχος». Δέχθηκε ότι οι ισχυρισμοί της στην έγγραφη της μαρτυρία περί της κατανάλωσης ρεύματος από τον Αιτητή για πάρτι και συναυλίες δεν εμπίπτουν στο δικό της γνωστικό αντικείμενο. Παρόλα αυτά, διαφώνησε ότι επιβαρυνόταν ο Αιτητής για την κατανάλωση ρεύματος που αφορούσε τα αποχωρητήρια της Πινακοθήκης. Ο υπολογισμός της αναλογίας του Αιτητή δεν ήταν με βάση τον λογαριασμό της ΑΗΚ, αλλά γινόταν «με βάση τα δεδομένα του υπομετρητή και τα δεδομένα του μετρητή όλου του κτηρίου. Αντιλαμβάνομαι, από αυτά που άκουσα, ότι υπάρχει κάποια φόρμουλα υπολογισμού». Δέχθηκε ότι εδώ και 3 χρόνια υπάρχει ξεχωριστός μετρητής για την κατανάλωση νερού. Σχετικά με το Δωμάτιο στο ισόγειο, δεν έχει ιδία γνώση, υποθέτει πως είτε άνοιξε ο ίδιος ο Αιτητής την πόρτα ή κάποιος να του έδωσε κλειδιά. Σημείωσε πως το Δωμάτιο δεν περιλαμβανόταν στην αρχική συμφωνία και ότι δεν παραδόθηκε με την κατακύρωση της προσφοράς στον Αιτητή. Δέχθηκε ότι το κατέχει ο Αιτητής εδώ και χρόνια, εντούτοις η ίδια όμως μόλις τον Φεβρουάριο του 2017 αντιλήφθηκε ποιους χώρους κρατούσε ο Αιτητής. Όσον αφορά τον εξωτερικό χώρο, παραδέχθηκε ότι δόθηκε δικαίωμα στον Αιτητή να χρησιμοποιεί τον υπερυψωμένο κυκλικό χώρο που αυτός ονομάζει προσδιορίζει ως το «στρογγυλό». Επιπλέον, διευκρίνισε ότι όπου στη γραπτή της μαρτυρία αναφέρθηκε σε «δημόσιο χώρο» τον ονόμασε ως τέτοιο διότι απαιτείται άδεια από τον Δήμο για να γίνει οτιδήποτε μέσα σε αυτόν.

(2)Η μαρτυρία του κ. ΧΧΧΧ Λιασίδη (Μ. Κ. 2). Ο κ. Λιασίδης αντεξετάστηκε ως πρόσωπο που κατονομαζόταν στην έγγραφη μαρτυρία της Μ. Κ. 1 και σε σχέση με μαρτυρία που παρουσιάζεται ως δική του. Είναι λογιστικός λειτουργός και υπεύθυνος τήρησης του γενικού ταμείου. Διαχειρίζεται εισπράξεις και τις μερίδες των ενοικιαστών και των εχόντων αδείας χρήσης στο Δημαρχείο. Συμφιλιώνει τις τράπεζες κάθε τέλος του μήνα και ό,τι άλλα καθήκοντα λογιστηρίου του ανατεθούν από τον προϊστάμενο. Είναι λογιστής, δεν έχει σχέση με τη μηχανική. Ολόκληρο το κτήριο της Πινακοθήκης έχει μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος ο οποίος δεν ξέρει που ακριβώς βρίσκεται. Υπάρχει ένας υπομετρητής, στο κτήριο της πινακοθήκης, σε ένα πάνελ κάπου μέσα στη Πινακοθήκη που ούτε για αυτόν γνωρίζει ακριβή τοποθεσία. Για τις μετρήσεις του υπομετρητή, ενημερωνόταν από τον κ. Πολυκάρπου, τον ηλεκτρολόγο, ή την κα ΧΧΧ Χαραλάμπους η οποία εργαζόταν στην Πινακοθήκη, η οποία γνωρίζει πού είναι ο υπομετρητής. Του τηλεφωνούσε και του έλεγε την αναφορά. Ο ίδιος δεν γνωρίζει με τι συνδέεται ο εν λόγω υπομετρητής, ούτε τι περιλαμβάνει ηλεκτρολογικά, ούτε εάν στην καταμέτρηση λαμβάνεται υπόψιν το ρεύμα που καταναλώνεται από τον κλιματισμό των αποχωρητηρίων. Ο κ. Πολυκάρπου του ανέφερε ότι αφορά «αποκλειστικά η τροφοδοσία του ηλεκτρικού ρεύματος του υποστατικού που συζητούμε σήμερα. Οι αριθμητικές πράξεις που διενήργησε ήταν στη βάση στο τι αναφερόταν ως κατανάλωση σε κιλοβατώρες. (γ) Οι Αγορεύσεις. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων οι συνήγοροι παρουσίασαν γραπτά κείμενα και απάντησαν σε σχετικές διευκρινιστικές ερωτήσεις του Δικαστηρίου. Ακολούθως, η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε. (δ) Περιορισμός / Προσδιορισμός Επίδικων Θεμάτων. Έχοντας διεξέλθει το περιεχόμενο των δικογράφων και έχοντας υπόψιν την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, τα παραδεκτά γεγονότα αλλά και τις αγορεύσεις, προχωρώ ακολούθως σε σύνοψη, περιορισμό και προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Το βασικό που αμφισβητείται είναι το κατά πόσον η επίδικη σχέση αφορά άδεια χρήσης ή ενοικίαση, ζήτημα που συναρτάται και με τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Εάν και εφόσον στοιχειοθετηθεί η ενοικιαστική σχέση και κατ' επέκταση η θέσμια ενοικίαση, θα πρέπει να εξετασθεί τι ακριβώς περιλαμβάνεται στην εν λόγω ενοικίαση, έτσι ώστε να είναι σαφές τι ακριβώς αφορά και η έκταση της προστασίας της εν λόγω ενοικιαστικής σχέσης. Ειδικότερα, θα πρέπει να προσδιορισθεί εάν πέραν του Υποστατικού, δηλαδή του κυλικείου/καφενείου που βρίσκεται τον 1ο όροφο της Πινακοθήκης, η ενοικίαση επεκτείνεται αφενός στο Δωμάτιο που βρίσκεται ισόγειο του κτηρίου και αφετέρου σε οποιονδήποτε άλλο εξωτερικό χώρο στο πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ. Περαιτέρω, θα πρέπει να εξετασθεί εάν και σε ποια έκταση δικαιολογούνται οι αιτούμενες θεραπείες στην Κυρίως Αίτηση. Σημειώνω ότι δεν αξιώνονται αποζημιώσεις από τον Αιτητή για ζημιές που του προκάλεσαν οι Καθ' ων συνεπεία της αποκοπής του ηλεκτρικού ρεύματος και διατάραξης του δικαιώματός του σε ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή του Υποστατικού, παρά μόνο αναγνωριστικό διάταγμα για την ύπαρξη της θέσμιας ενοικίασης. Τέλος, αναφορικά με την αξίωση να αναγνωριστεί από το Δικαστήριο ότι «ο Αιτητής δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό για την κατανάλωση ρεύματος του πιο πάνω καφενείου» (Αιτητικό αρ. Β. 5), ως εξάγεται από την αγόρευση του ο κ. Κορακίδη, ο Αιτητής δεν επιμένει στην εν λόγω αξίωση. IΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, υποκείμενη στις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, (Ν. 23/83) (στο εξής: «ο Νόμος»), εκπηγάζει από το άρθρο 4

(1)του Νόμου,[2] προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά θέσμιες ενοικιάσεις[3] και τους όρους αυτών,[4] καθώς και σε κάθε θέμα παρεμπίπτον ή συναφές προς τούτες τις προστατευόμενες σχέσεις μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Πέραν των βασικών ζητημάτων που σχετίζονται με την ανάκτηση της κατοχής και την αναπροσαρμογή ενοικίου, τα Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ασχολούνται, μεταξύ άλλων, με τα θέματα που άπτονται της επιδίκασης των καθυστερημένων και οφειλόμενων ενοικίων καθώς επίσης και αξιώσεις που αφορούν επιδίκαση αποζημιώσεων λόγω ζημιών που προκαλούνται σε ελεγχόμενα υποστατικά.[5] Β. Η έννοια της ενοικίασης και η μετατροπή της σε θέσμια. Η ενοικίαση[6] είναι μια αμφίπλευρη συμφωνία που αφορά πραγματικό γεγονός και απαιτεί στην πράξη ενέργειες που να τη στοιχειοθετούν. Μια συμφωνία ενοικίασης, κατά κύριο λόγο, συνάπτεται ρητώς και ως επί το πλείστον, γραπτώς. Είναι όμως πιθανόν μια ενοικίαση να εγκαθιδρυθεί στη βάση της πρόθεσης και της συμπεριφοράς των συμβαλλομένων (by conduct).[7] Με βάση το δόγμα της συμβατικής σχέσης (privity of contract) η ενοικίαση δεσμεύει μόνο τους συμβαλλόμενους, εκτός συγκεκριμένων εξαιρέσεων, όπως λόγου χάρη η αντιπροσωπεία (agency), η εκχώρηση δικαιωμάτων (assignment) και η αντικατάσταση (novation).[8] H αντικατάσταση δύναται να συναχθεί από τα εκάστοτε περιστατικά[9] τα οποία καταδεικνύουν την πρόθεση όλων των μερών για τη δημιουργία νέας συμφωνίας.[10] Όπως εξηγείται στο Chittys on Contracts 31st Edition, Volume 1, σελ. 1515 παρ. 19-086 κ.ε. η αντικατάσταση μπορεί να αφορά ολόκληρο, μέρος μιας συμφωνίας, ή ακόμα και πολυμερή συμφωνία με επηρεασμό μόνο συγκεκριμένων συμβαλλομένων και εξακολούθηση της ισχύος της αρχικής συμφωνίας για τα υπόλοιπα μέρη. Σε αντίθεση με την εκχώρηση δικαιωμάτων, η αντικατάσταση απαιτεί τη συμφωνία όλων των εμπλεκομένων και αντί να μεταβιβάζει υφιστάμενες υποχρεώσεις, τις καταργεί και τις αντικαθιστά με νέες υποχρεώσεις. Ως «θέσμια», χαρακτηρίζεται η συμβατική ενοικίαση επί της οποίας έχει επενεργήσει ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος με αποτέλεσμα η εν λόγω ιδιωτική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων να μην μπορεί πλέον να λειτουργεί σε αντίθεση με τα νομοθετικά προβλεπόμενα. Η θέσμια ενοικίαση σχετίζεται με το μίσθιο και δεν εξαρτάται από τη σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή.[11] Παρόλο που η δημιουργία θέσμιας ενοικίασης προϋποθέτει την ύπαρξη ενοικίασης,[12] η θέσμια ενοικίαση είναι πλάσμα νόμου, δεν είναι καν σύμβαση, αλλά το προσωπικό δικαίωμα του αμετακίνητου (statutory right of irremovability). Στην υπόθεση Αναφορικά με τις Αιτήσεις του Αβραάμ Δίσπυρου

(1990)1 Α.Α.Δ. 365, λέχθηκε: « Η θέσμια ενοικίαση δεν είναι σύμβαση, είναι το δικαίωμα του αμετακίνητου με τις επιφυλάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και είναι προσωπικό δικαίωμα (Dudley and District Benefit Building Society v. Emerson [1949] Ch.707, Marcrοft Wagons v. Smith [1951] 2 All E.R. 271).[13] » Όπως συναφώς αναφέρεται στο σύγγραμμα των Megarry & Wade, The Law of Real Property, Seventh Edition, σελ. 1027, παρ. 22-130, υπό τον τίτλο «1. Statutory Tenancy»: « A statutory tenancy is not really a tenancy at all, in the common law sense of the word: the tenant has no estate or interest in the land, but instead a mere personal right of occupation which has been termed a "status of irremovability" » ΙV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι ένα πολυσχιδές έργο. Το Δικαστήριο οφείλει να προβεί στην αξιολόγηση αντιπαραβάλλοντας και διερευνώντας τα επίδικα γεγονότα με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων των διαδίκων. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται έτσι ώστε το Δικαστήριο να μην περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του μάρτυρα, αλλά να λάβει υπόψιν όλες τις σχετικές και νομικές αποδεκτές παραμέτρους αξιολόγησης. Η δε αποτίμηση της μαρτυρίας θα πρέπει να γίνει με βάση την κρίση του Δικαστηρίου για το αξιόπιστο αυτής και όχι στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Έχοντας υπόψιν τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές[14] και τα ουσιαστικά επίδικα θέματα όπως έχουν ήδη προσδιορισθεί ανωτέρω, προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας. Διευκρινίζω ότι, παρόλο που έχω μελετήσει με προσοχή το σύνολο των τεκμηρίων που έχουν παρουσιαστεί ενώπιον μου και έχω προβεί στις σχετικές αντιπαραβολές όπου έκρινα αναγκαίο, για σκοπούς οικονομίας δεν θα αναφερθώ σε κάθε ένα τεκμήριο ξεχωριστά παρά μόνο σε ό,τι κρίνω ότι έχει ειδική βαρύτητα προς αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. Θυμίζω επίσης πως, αν και η παρούσα υπόθεση έλαβε χώρα με τη διαδικασία της «ταχείας εκδίκασης» δυνάμει της νέας Διαταγής 30, πέραν της εκατέρωθεν καταχώρησης έγγραφης μαρτυρίας, δόθηκε και περιορισμένο χρονικά και θεματικά δικαίωμα αντεξέτασης.

(1)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του Αιτητή. Σχετικά καλή ήταν η εντύπωση που αποκόμισα από τη μαρτυρία του Αιτητή. Ως επί το πλείστον, θεωρώ πως είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Σε καίρια σημεία η μαρτυρία του επιβεβαιώθηκε από τη Μ. Κ.

1. Συνεπώς, δέχομαι ότι έχει την αποκλειστική κατοχή του Υποστατικού και μπορεί να το λειτουργεί ανεξάρτητα από το ωράριο λειτουργίας της Πινακοθήκης. Το δικαίωμα αυτό παραχωρήθηκε στον Αιτητή με βάση την επίδικη Συμφωνία. Δέχομαι επίσης τις αναφορές του ως προς την επί τόπου κατάσταση πραγμάτων, ότι δηλαδή το Υποστατικό αποτελεί μέρος του κτιρίου όπου στεγάζεται η Δημοτική Πινακοθήκη και βρίσκεται στον πρώτο όροφο αυτής και ότι πρόκειται για διατηρητέο κτίριο που κατασκευάστηκε πολύ πριν το
2. Αποδέχομαι ότι υφίσταται πρόσβαση στο Υποστατικό τόσο μέσω της κεντρικής εισόδου της Πινακοθήκης όσο και μέσω μιας σκάλας στο πίσω μέρος του κτηρίου η οποία καταλήγει απευθείας στο κυλικείο. Δέχομαι ότι, μέσω της Πινακοθήκης, πέραν της γυάλινης συρόμενης πόρτας, υφίσταται ακόμη μια κύρια πόρτα εισόδου στο κυλικείο την οποία μόνο ο Αιτητής μπορεί να την ανοίξει. Δέχομαι επίσης ότι έχει αποκλειστική πρόσβαση μέσω της πίσω πόρτας του Υποστατικού, η οποία λειτουργεί ανεξάρτητα με την Πινακοθήκη ως φαίνεται στις φωτογραφίες ΤΕΜΗΡΙΟ Β και ΤΕΚΜΗΡΙΟ Γ που επισυνάπτονται στην έγγραφη του μαρτυρία. Δέχομαι επίσης πως ο Αιτητής είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει τη χρέωση που του αναλογεί σε νερό και ρεύμα, ως επίσης να εξασφαλίζει τις αναγκαίες άδειες λειτουργίας. Δέχομαι ότι τα τελευταία χρόνια μερίμνησε για να τοποθετηθεί ξεχωριστή υδροδότηση στο Υποστατικό. Αποδεκτό είναι επίσης ότι το Υποστατικό μοιράζεται τα αποχωρητήρια της Πινακοθήκης. Τέλος, αποδέχομαι ότι έχει δικαίωμα χρησιμοποίησης του υπερυψωμένου κυκλικού εξωτερικού χώρου, έμπροσθεν του κτηρίου που βρίσκεται το Υποστατικό, χώρο που προσδιόρισε ως «το στρογγυλό», αφού η θέση του αυτή επιβεβαιώθηκε και από τη μαρτυρία της Μ. Κ.
3. Όσον αφορά το Δωμάτιο, και ανεξαρτήτως των νομικών προεκτάσεων των γεγονότων αυτών, αναφέρω τα ακόλουθα. Δέχομαι ότι δεν το κατέλαβε με τη βία αλλά ότι του παραχωρήθηκε η κατοχή του εν λόγω Δωματίου κατόπιν προφορικής συνεννόησης που είχε με τον τότε δήμαρχο Πάφου, σε σύντομο χρόνο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας, δίχως όμως να καταβάλει οποιοδήποτε επιπρόσθετο αντάλλαγμα. Δεν έχω όμως πεισθεί πως η εν λόγω «συνεννόηση» είτε ήταν εκ των προτέρων εις γνώση, είτε έστω εκ των υστέρων εγκρίθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πάφου αφού ουδεμία απόδειξη προς τούτο παρουσιάστηκε από τον Αιτητή. Τέλος, και αναφορικά με την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος αν και υπήρξε ιδιαίτερα έντονος ως προς το θέμα των ισχυριζόμενων υπερχρεώσεων, εντούτοις σημειώνω πως η βασική του δικογραφική θέση ότι δήθεν δεν οφείλει ηλεκτρικό ρεύμα κατέρρευσε, αφού, κατά την αντεξέτασή του, ευθαρσώς παραδέχθηκε ότι εδώ και χρόνια δεν καταβάλλει το ποσό που του αναλογεί λόγω των ισχυριζόμενων υπερχρεώσεων.

(2)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας της Μ. Κ. 1. Η μαρτυρία της Μ. Κ. 1 δεν υπήρξε ιδιαίτερα πειστική και διαφωτιστική. Οι αναφορές της επικεντρώνονται κυρίως σε νομική επιχειρηματολογία παρά παράθεση γεγονότων. Κατά την αντεξέτασή της, διαφάνηκε πως η εν λόγω μάρτυρας επί ουσιαστικών θεμάτων μιλούσε υποθετικά, δίχως να έχει πρωτογενή γνώση. Οι ισχυρισμοί της ως το ύψος της κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος που αναλογεί στον Αιτητή και για τα οφειλόμενα από αυτόν ποσά ήταν πλήρως εκτός της σφαίρας της δικής της γνώσης και η ίδια ήταν απλά κομιστής εγγράφων. Δεν ήταν σε θέση να δώσει οποιεσδήποτε λεπτομέρειες για το πώς λειτουργεί η σύνδεση και πώς γίνονται οι σχετικές μετρήσεις. Η αναφορά της ότι «αντιλαμβάνομαι, από αυτά που άκουσα, ότι υπάρχει κάποια φόρμουλα υπολογισμού» έχει αυτόδηλο περιεχόμενο. Εισηγήθηκε ότι η πίσω σκάλα που οδηγεί στην πίσω πόρτα του Υποστατικού λειτουργεί μόνο «ως έξοδος». Η εν λόγω θέση στερείται λογικής, πειστικότητας αλλά και σοβαρότητας αφού είναι εμφανές ότι η Μ. Κ. 1 αποσκοπούσε να υποβαθμίσει το γεγονός ότι ο Αιτητής έχει αυτόνομη και ανεξάρτητη από τη λειτουργία της Πινακοθήκης πρόσβαση στο Υποστατικό, μέσω ακριβώς της εν λόγω σκάλας και πίσω πόρτας. Έχω καταγράψει και την παραδοχή της ότι υφίσταται κύρια πόρτα στο Υποστατικό, πριν την γυάλινη συρόμενη, προς την κατεύθυνση της Πινακοθήκης. Ως δήλωση που τείνει να παραπλανήσει αξιολογείται και η αναφορά της ότι οι εξωτερικοί χώροι του Υποστατικού είναι δημόσιοι, ενώ όπως εν τέλει αποδέχθηκε ανήκουν στον Δήμο Πάφου. Από τη μαρτυρία της δέχομαι ότι εδώ και 3 χρόνια υπάρχει ξεχωριστός μετρητής για την κατανάλωση νερού στο Υποστατικό. Δέχομαι επίσης ότι το Δωμάτιο δεν περιλαμβανόταν στην αρχική συμφωνία και δεν παραδόθηκε με την υπογραφή της Συμφωνίας στον Αιτητή, και ότι, η ίδια μόλις τον Φεβρουάριο του 2017 αντιλήφθηκε ποιους χώρους κατέχει ο Αιτητής. Τέλος, σημειώνω και την παραδοχή της ότι ο Αιτητής έχει δικαίωμα χρήσης του εξωτερικού υπερυψωμένου κυκλικού χώρου έμπροσθεν του κτηρίου που βρίσκεται το Υποστατικό.

(3)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ. Κ.

1. Δίχως ιδιαίτερη αξία ως προς τα επίδικα κρίνεται η μαρτυρία του κ. Λιασίδη αφού ο Αιτητής ήδη είχε παραδεχθεί κατά την αντεξέτασή του ότι οφείλει κάποιο ποσό για την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος. Το ύψος της οφειλής του Αιτήτη δεν είναι επίδικο και επ' αυτού δεν μπορούν να υπάρξουν δεσμευτικά ευρήματα. Οι Καθ' ων επέλεξαν να κινήσουν αστική αγωγή (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Δ στην έγγραφη μαρτυρία του Αιτητή) διεκδικώντας το εν λόγω ποσό, δίχως να το ανταπαιτούν στην παρούσα Αίτηση. Εν πάση περιπτώσει, για σκοπούς πληρότητας, σημειώνω πως, επί της ουσίας, η συγκεκριμένη μαρτυρία υπήρξε ανεπαρκής για να επαληθεύσει την αλήθεια των υπολογισμών που εμφαίνονται στις καταστάσεις που επισυνάφθηκαν ως «ΤΕΚΜΗΡΙΟ» στην έγγραφη μαρτυρία της Μ. Κ. 1, αφού, το μοναδικό πράγμα που έπραξε ο Μ. Κ. 2 ήταν να προβεί σε υπολογισμούς κιλοβατώρων στη βάση δεδομένων που του έδωσαν τρίτα πρόσωπα, κάποιος κ. Πολυκάρπου, ηλεκτρολόγος και κάποια κα Χαραλάμπους, εργοδοτούμενη στην Πινακοθήκη. Ο ίδιος δεν γνωρίζει με τι συνδέεται ο εν λόγω υπομετρητής ούτε τι ακριβώς καταμετρά. Με δεδομένο λοιπόν ότι απουσιάζει μαρτυρία για το βασικό προαπαιτούμενο, ήτοι για το πως καταμετρήθηκε και υπολογίστηκε έκαστη χρέωση κάτω από τη στήλη «Ρεύμα», ακόμα και εάν αποτελούσε επίδικο θέμα, δεν θα μπορούσα να καταλήξω σε ευρήματα ως προς το πραγματικό ύψος της κατ' αναλογία οφειλής του Καθ' ου και να αποδεχθώ το ποσό που ισχυρίζονται οι Καθ' ων και ειδικά ο Μ. Κ.
2. V. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση τα ενώπιον μου δεδομένα, τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι τα ακόλουθα. A. Τα Πραγματικά Γεγονότα. Στις 15/12/2011 υπογράφθηκε η επίδικη έγγραφη Συμφωνία (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α στη Γραπτή μαρτυρία του Αιτητή) μεταξύ των οι Καθ' ων ως ιδιοκτητών και του Αιτητή σε σχέση το καφενείο/κυλικείο που βρίσκεται στον 1ο όροφο της Πινακοθήκης που βρίσκεται στο πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧ στην Πάφο. Η εν λόγω Συμφωνία τιτλοφορείται ως «Άδεια Χρήσης», με διάρκεια από 01/12/2011 μέχρι 30/11/2014 και με αντάλλαγμα €251,00 (διακόσια πενήντα ένα ευρώ) μηνιαίως πλέον Φ.Π.Α., ποσό προπληρωτέο την 1η εργάσιμη ημέρα κάθε μήνα. Το «παραχωρούμενο» αντικείμενο αυτής περιγράφεται ως το «Κυλικείο στη Δημοτική Πινακοθήκη». Στους ειδικούς όρους αυτής θα επανέλθω αργότερα. Σε χρόνο άγνωστο, αλλά σύντομα μετά την υπογραφή της Συμφωνίας, ο Αιτήτης απέκτησε πρόσβαση στο Δωμάτιο που βρίσκεται στο ισόγειο του ίδιου κτηρίου το οποίο και έκτοτε χρησιμοποιεί για την εξυπηρέτηση της επιχείρησής του. Το Δωμάτιο δεν αποτελούσε μέρος της Συμφωνίας και ο Αιτητής δεν έδωσε οποιοδήποτε αντάλλαγμα για τη χρήση του Δωματίου. Αν και φαίνεται πως η πρόσβαση στο συγκεκριμένο Δωμάτιο έγινε κατόπιν συνεννόησης του ιδίου με τον τότε δήμαρχο Πάφου, δεν έχει παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε απτό και ιδίως γραπτό που να υποδηλώνει την τροποποίηση της επίδικης Συμφωνίας και τη συμπερίληψη σε αυτήν του εν λόγω Δωματίου. Ούτε έχουν παρουσιαστεί οποιαδήποτε σχετικά πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου Πάφου που να πραγματεύονται το εν λόγω ζήτημα, ενώ και η μαρτυρία του ίδιου του Αιτητή υπήρξε ασαφής. Στις νομικές προεκτάσεις των γεγονότων αυτών θα αναφερθώ στη συνέχεια. Τόσο το Υποστατικό, όσο και το επιπρόσθετο Δωμάτιο αποτελούν μέρος του όλου ακινήτου όπου στεγάζεται η Δημοτική Πινακοθήκη. Πρόκειται για διατηρητέο οικοδόμημα ηλικίας περίξ των 70 με 100 ετών. Το Υποστατικό βρίσκεται στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης, ενώ το άλλο Δωμάτιο στο ισόγειο. Το Υποστατικό ανακαινίστηκε, στο πλαίσιο γενικότερης ανακαίνισης που έγινε περί το 2003 - 2005 και στο πλαίσιο αυτής μπήκαν γούρνες και πόρτες. Το Υποστατικό παλαιότερα αποτελούσε την κουζίνα του σπιτιού που μετατράπηκε σε Πινακοθήκη. Ως εκ των ανωτέρω, πρόκειται για Υποστατικό που έχει «συμπληρωθεί» πριν την 31η Δεκεμβρίου 1999 και συνεπώς εμπίπτει εντός της παρούσας δικαιοδοσίας. Το γεγονός ότι όλο κτήριο της Πινακοθήκης ανακαινίστηκε μετά το 2000 δεν διαφοροποιεί βεβαίως τα πράγματα. Απορρίπτω σχετικά τη διαφορετική εισήγηση του δικηγόρου των Καθ' ων, επισημαίνοντας ότι η παρούσα δικαιοδοσία δεν μπορεί να εξαρτάται από ενέργειες των διαδίκων και υποκειμενικά κριτήρια. Επίσης, το Υποστατικό βρίσκεται σε ελεγχόμενη από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων περιοχή και εφόσον στη συνέχεια αποδειχθεί ότι πρόκειται για ενοικίαση, αυτή έχει εδώ και χρόνια καταστεί θέσμια. Πρόσβαση στο Υποστατικό υπάρχει μέσω δύο τρόπων. Πρώτον, μέσω της κεντρικής εισόδου της Πινακοθήκης. Δεύτερον, μέσω μιας σκάλας στο πίσω μέρος του κτηρίου η οποία καταλήγει απευθείας στο κυλικείο και στην πίσω πόρτα του Υποστατικού, ως φαίνεται στις φωτογραφίες ΤΕΜΗΡΙΟ Β και ΤΕΚΜΗΡΙΟ Γ στη Γραπτή μαρτυρία του Αιτητή. Αν και η Πινακοθήκη λειτουργεί μόνο μέχρι τις 3 μ.μ., το Υποστατικό λειτουργεί ανεξάρτητα από αυτήν και σε επιπλέον ώρες, λόγω ακριβώς και της ύπαρξης της δεύτερης ξεχωριστής εισόδου. Το Υποστατικό δεν αποτελεί ανεξάρτητο οικοδόμημα, αλλά μέρος της Πινακοθήκης. Δεν διαθέτει ξεχωριστά αποχωρητήρια αλλά χρησιμοποιεί τα αποχωρητήρια της Πινακοθήκης, τα οποία βρίσκονται στον διάδρομο ακριβώς έξω από το καφενείο. Μεταξύ αυτών, βρίσκεται η κυρίως πόρτα του Υποστατικού και προς την κατεύθυνση της Πινακοθήκης, υπάρχει ακόμα μια συρόμενη πόρτα. Ο Αιτητής έχει κλειδιά και μόνο αυτός μπορεί να ανοίξει είτε την κύρια πόρτα του Υποστατικού ή την πίσω πόρτα αυτού. Αν και ο Αιτητής είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει τη χρέωση που του αναλογεί σε νερό και ρεύμα, το Υποστατικό αρχικά δεν διέθετε ξεχωριστή υδροδότηση, ενώ μέχρι σήμερα συνεχίζει να μην διαθέτει ξεχωριστό μετρητή κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος. Οι Καθ' ων τοποθέτησαν υπομετρητή μέσω του οποίου υπολογίζουν μονομερώς την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος που αναλογεί στο Υποστατικό στη βάση μιας εντόνως αμφισβητούμενης από τον Αιτητή «φόρμουλας υπολογισμού», την οποία δεν κοινοποίησαν προς το Δικαστήριο. Ο Αιτητής συνεχίζει να χρησιμοποιεί το Υποστατικό και να καταναλώνει ηλεκτρικό ρεύμα για την επιχείρησή του, δίχως εδώ και χρόνια να καταβάλλει το ανάλογο τέλος κατανάλωσης, το ακριβές ύψος των εν λόγω οφειλόμενων τελών δεν αποτελεί επίδικο θέμα, ούτε είναι δυνατό να προσδιορισθεί από την παρουσιασθείσα μαρτυρία. Ο Αιτητής είχε καθυστερήσεις στην πληρωμή του ενοικίου και της αναλογίας ηλεκτρικού ρεύματος. Εν τέλει, προέκυψε διακανονισμός, τον οποίο δεν τήρησε ο Αιτητής και οι Καθ' ων αντιδρώντας, την 30/05/2016, διέκοψαν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο Υποστατικό, με αποτέλεσμα ο Αιτητής να καταχωρήσει την παρούσα Κυρίως Αίτηση και ταυτόχρονα, να εξασφαλίσει το προαναφερόμενο 1ο προσωρινό διάταγμα. Επιπλέον, στις 23/02/2017 εξασφάλισε και το προαναφερόμενο 2ο προσωρινό Διάταγμα που αφορούσε την αποκοπή του ηλεκτρικού ρεύματος και την επέμβαση των Καθ' ων σε εξοπλισμό του Υποστατικού που βρισκόταν στην αυλή και το Δωμάτιο της Πινακοθήκης. Β. Κατά πόσο υφίσταται θέσμια ενοικίαση ή άδεια χρήσης. Αμέσως προηγουμένως έχω παραθέσει τα ευρήματά μου αναφορικά με την επί τόπου πραγματική κατάσταση, τα οποία για σκοπούς οικονομίας δεν θα επαναλάβω. · Το κείμενο της επίδικης συμφωνίας. Το κρίσιμο ζήτημα, εάν δηλαδή υφίσταται ενοικίαση ή άδεια χρήσης, αφορά κατά ένα μέρος την ερμηνεία του περιεχόμενου της επίδικης Συμφωνίας. Παρεμβάλλω ότι με βάση το άρθρο 27 του Νόμου, η μετατροπή μιας συμβατικής ενοικίασης σε θέσμια, δεν επηρεάζει τους ειδικούς όρους αυτής εκτός εάν οποιοσδήποτε τέτοιος όρος αντίκειται στον Νόμο. Υπενθυμίζω ότι η συμφωνία τιτλοφορείται ως «Άδεια Χρήσης». Το Υποστατικό περιγράφεται στο εξώφυλλο ως «Καφενείο» και στο προοίμιο με παράτιτλο «παραχωρούμενο», ως «κυλικείο». Για την πληρέστερη κατανόηση των όσων ακολουθούν, θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω αυτούσιο σημαντικό μέρος της Συμφωνίας και ειδικά τους όρους 1, 2,4, 7, 9, 10 και 15 αυτής: « Αντάλλαγμα: €251,00 μηνιαίως πλέον ΦΠΑ, προπληρωτέο την 1η εργάσιμη ημέρα κάθε μήνα. [...]
3. Το παραχωρούμενο θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως καφενείο. Οποιαδήποτε άλλη χρήση του απαγορεύεται. Το υποστατικό θα εξασφαλίσει άδεια ποτού και καπνού. Επίσης είναι δυνατή η διάθεση αλμυρών και γλυκών τα οποία δεν θα παρασκευάζονται στο χώρο, συσκευασμένων τροφίμων (τσίπιτος, τσιπς, ξηροί καρποί κ.ά.) και η παρασκευή και διάθεση κρύων και ζεστών σάντουϊτς.
4. Ο Αδειούχος δεν θα έχει κανέναν δικαίωμα ολικής ή μερικής παράδοσης ή παραχώρησης της χρήσης του ή εκχώρησης με οποιοδήποτε τρόπο δικαιωμάτων από την παρούσα Συμφωνία σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο.
5. Το κυλικείο θα διαμορφωθεί / διαρρυθμιστεί από τον αδειούχο με δικά του έξοδα και σύμφωνα με τα σχέδια που θα ετοιμαστούν από τον ίδιο και εγκριθούν από τον Δήμο Πάφου [.]
6. Τα τέλη ύδρευσης και κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας καθώς και οι φόροι που επιβάλλονται από οιανδήποτε δημοτική αρχή θα βαρύνουν τον Αδειούχο, εκτός από τα τέλη ακίνητης ιδιοκτησίας. [.]
7. Ο Αδειούχος έχει το δικαίωμα να παρατείνει τη διάρκεια της άδειας χρήσης για περαιτέρω περίοδο έως δύο χρόνια νοουμένου ότι θα αυξηθεί το μηνιαίο αντάλλαγμα κατά 8%. Η άσκηση του δικαιώματος για παράταση της διάρκειας της άδειας χρήσης θα γίνει με γραπτή ειδοποίηση του Αδειούχου προς τον ιδιοκτήτη δια ασφαλισμένης επιστολής, η οποία θα πρέπει να σταλεί δύο μήνες πριν τη λήξη της διάρκειας των δύο ετών. Το εν λόγω δικαίωμα ασκείται με τις επιφυλάξεις που θέτουν οι πιο κάτω παρ. 10 και 11 της παρούσας συμφωνίας.
8. Ο Ιδιοκτήτης διατηρεί το δικαίωμα όπως σε οποιονδήποτε χρόνο ανακαλεί την παραχωρούμενη Άδεια Χρήσεως και αναλαμβάνει την κατοχή του υποστατικού, χωρίς υποχρέωση πληρωμής στον Αδειούχο οποιασδήποτε αποζημίωσης. [.]
9. Ο Αδειούχος αναλαμβάνει την υποχρέωση όπως κατά τη λήξη της παραχωρούμενης Άδειας Χρήσεως, εκκενώσει και παραδώσει ελεύθερη και κενή την κατοχή του υποστατικού στον Ιδιοκτήτη, ευθυνόμεν[ος] για οποιαδήποτε ζημιά πέραν της φυσικής φθοράς. » · Οι εκατέρων θέσεις. Στη βάση των ανωτέρω, ο κ. Κορακίδης για το Αιτητή, εισηγείται πως εν προκειμένω πρόκειται για ενοικίαση και όχι άδεια χρήσης, στηρίζοντας την επιχειρηματολογία του στα εξής: « (α) Ο Αιτητής έχει την αποκλειστική κατοχή του υποστατικού και ανοίγει και κλείνει το υποστατικό οπότε θέλει. (β) Η αποκλειστική κατοχή στον Αιτητή παραχωρήθηκε για συγκεκριμένη περίοδο. (γ) Ο Αιτητής όφειλε να πληρώνει ενοίκιο πλέον την κατανάλωση νερού και ρεύματος και άλλα τέλη και φόρους περιλαμβανομένων των σκυβάλων όπως ένας ενοικιαστής. (δ) Η λειτουργία του υποστατικού είναι ανεξάρτητη από τη λειτουργία της πινακοθήκης. Η πινακοθήκη κλείνει κατά τις 1500 ενώ το επίδικο υποστατικό μπορεί να λειτουργεί και λειτουργεί μετά το ωράριο της πινακοθήκης. (ε) Ο Αιτητής εξασφαλίζει τις άδειες λειτουργίας του υποστατικού. (στ) Το υποστατικό εξυπηρετεί τον κόσμο στο πάρκο. » Αντιθέτως, ο κ. Καλαβάς για τους Καθ' ων, υποστηρίζει πως δεν υφίσταται ενοικίαση, αλλά άδεια χρήσεως, επειδή: « (i) Στο κυλικείο υφίσταται γυάλινη συρόμενη πόρτα, η οποία μονίμως ανοιγοκλείνει, με συνέπεια να εισέρχεται ελεύθερα οποιοσδήποτε ευρίσκεται εντός της πινακοθήκης. Υπ' αυτές τις συνθήκες ο αιτητής δεν μπορεί να έχει πλήρη και αποκλειστική κατοχή του δωματίου, που αποτελεί το αντικείμενο της άδειας, αφού δεν μπορεί να το κλείσει. (ii) Ο αδειούχος θα είχε δικαίωμα να τοποθετεί αριθμό τραπεζιών και καρεκλών μόνο μετά από έγκριση των καθ' ων η αίτησις σε μέρος του δημόσιου κήπου, που θα υποδεικνυόταν από λειτουργό του Δήμου. (iii) Ο αδειούχος θα κατέβαλλε ως αντάλλαγμα για το δικαίωμα χρήσεως του χώρου το μικρό μηνιαίο ποσό των €251 πλέον Φ.Π.Α. (iv) Το κυλικείο δεν έχει ανεξάρτητες τουαλέτες. Χρησιμοποιούνται οι τουαλέτες των επισκεπτών της πινακοθήκης. Οι τουαλέτες (δύο γυναικείες, μία αντρική και μία αναπήρων) καθαρίζονται από καθαρίστριες του Δήμου Πάφου. Η δαπάνη κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος επιβαρύνει το Δήμο. (v) Το δωμάτιο εντός του πάρκου ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ ουδέποτε παραχωρήθηκε στον αιτητή δυνάμει οιασδήποτε συμφωνίας, αλλά ο ίδιος το κατέλαβε και το χρησιμοποιεί παράνομα. (vi) Ο τύπος των καρεκλών και των τραπεζιών θα έπρεπε να τυγχάνει της προηγούμενης έγκρισης των καθ' ων η αίτησις (παράγραφος 14 της άδειας). (vii) Σύμφωνα με την παράγραφο

(5)της άδειας η επίπλωση και ο εξοπλισμός του κυλικείου θα έπρεπε να τύχει της προηγούμενης έγκρισης των καθ' ων η αίτησις. Απαγορευόταν η τοποθέτηση οποιασδήποτε κατασκευής και η έκθεση εμπορικής πινακίδας χωρίς την έγκριση του Δήμου. (viii) Δεν υφίσταται ανεξάρτητη παροχή νερού στο επίδικο κυλικείο. (

1. ix)Το δωμάτιο που αφορούσε η άδεια χρήσεως έχει πρόσβαση από την κεντρική είσοδο της πινακοθήκης, βρίσκεται στα αριστερά της κύριας εισόδου. (
2. x)Ακόμα και οι πελάτες του αιτητή, που κάθονται στον υπαίθριο χώρο ανεβαίνουν από τη σκάλα για να πάνε στις τουαλέτες, που βρίσκονται εντός της πινακοθήκης. (
3. xi)Ακόμα και όταν το κυλικείο είναι κλειστό από την πόρτα που πάντα ανοιγοκλείνει οποιοσδήποτε μπορεί να εισέλθει στο καφενείο, αρκεί να έχει μπει στο κτίριο της πινακοθήκης χρησιμοποιώντας την κύρια είσοδο της. » · Η θέση του Δικαστηρίου. Κατ' αρχάς, το γεγονός ότι η Σύμβαση τιτλοφορείται και περιγράφεται ως «άδεια χρήσης» μικρή αξία έχει αφού το ουσιαστικό είναι η επί τόπου πραγματική κατάσταση. Διότι, όπως εύσχημα υποδείχθηκε στη σημαντική επί το θέματος αγγλική απόφαση Street v. Mountford

(1985)2 All ER 289: « If the agreement satisfied all the requirements of a tenancy, then the agreement produced a tenancy and the parties cannot alter the effect of the agreement by insisting that they only created a licence. The manufacture of a five-pronged implement for manual digging results in a fork even if the manufacturer, unfamiliar with the English language, insists that he intended to make and has made a spade. » Για να διαπιστωθεί εάν μια σύμβαση είναι ενοικίαση ή άδεια χρήσης,[15] κρίσιμο στοιχείο αξιολόγησης είναι το κατά πόσο παραχωρήθηκε δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής και ανεμπόδιστης εκμετάλλευσης ενός υποστατικού για ορισμένη περίοδο έναντι συμφωνηθέντος ανταλλάγματος. Δίχως δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής δεν νοείται ενοικίαση.[16] Έχει σχετικά ερμηνευθεί ότι η έννοια της «κατοχής» δεν εξαντλείται μόνο στη διαπίστωση της φυσικής κατοχής (actual possession) αλλά έχει ευρύτερη διάσταση,[17] και σημαίνει το νόμιμο δικαίωμα στην κατοχή (right of possession / legal possession / possession in law). Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως ο ενοικιαστής ως κατέχων το νόμιμο δικαίωμα στην κατοχή, έχει τη δυνατότητα να εκδιώξει οποιονδήποτε από το ενοικιαζόμενο υποστατικό, είτε αυτός είναι κάποιος τρίτος που παράνομα νέμεται της φυσικής κατοχής, είτε ακόμα και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης. Σταθμίζοντας λοιπόν όλα τα προαναφερόμενα, καταλήγω πως η επίδικη περίπτωση αφορά ενοικίαση και όχι άδεια χρήσης. Η κατάληξή μου έχει βασιστεί στα ακόλουθα:

1. Κατ' αρχάς, κρίνω σημαντικό ότι το Υποστατικό έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί ανεξάρτητα από τις ώρες λειτουργίας της Πινακοθήκης, αφού διαθέτει αυτοτελή πρόσβαση μέσω της σκάλας στο πίσω μέρος του κτηρίου, η οποία καταλήγει απευθείας στο κυλικείο και στην πίσω πόρτα του Υποστατικού.
2. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι το Υποστατικό διαχωρίζεται από πόρτες, των οποίων μόνο ο Αιτητής έχει τα κλειδιά, στοιχείο που συνηγορεί προς την κατεύθυνση του δικαιώματος της αποκλειστικής κατοχής και της ενοικίασης, καταδεικνύοντας παράλληλα και την περιορισμένη δυνατότητα ελέγχου που οι Καθ' ων έχουν επί του Υποστατικού, εν αντιθέσει, παραδείγματος χάριν, με τα περιστατικά της Westminster City Council v Clarke [1992] 1 All ER 695, όπου η εκεί τοπική αρχή παρείχε ένα δωμάτιο σε ένα πανδοχείο σε ένα άστεγο προς εκπλήρωση του σχετικού εκ του νόμου καθήκοντός της, διατηρώντας όμως το δικαίωμα για του αλλάξει δωμάτιο και να του επιβάλει συγκάτοικο, καθώς επίσης, μπορούσε να του απαγορεύσει επισκέψεις. Το αποτέλεσμα ήταν να κριθεί ότι ο εν λόγω άστεγος δεν είχε την αποκλειστική κατοχή του υποστατικού, παρά μόνο άδεια χρήσης.
3. Θα πρέπει επίσης να συνυπολογισθεί το γεγονός ότι ο Αιτητής, ως ο όρος ρητά 4 διαλαμβάνει, έχει διαμορφώσει και διαρρυθμίσει τον χώρο με δικά του έξοδα, ενέργεια που παραπέμπει σε ενοικίαση και όχι άδεια χρήσης. Συναφώς, δείτε τα γεγονότα της London College of Business Ltd v Tareem Ltd and another - [2018] All ER (D) 46 (May), όπου η ρητώς περιγραφείσα ως άδεια χρήσης συνεχόμενων υποστατικών, κρίθηκε ότι στην πραγματικότητα αφορούσε ενοικίαση, ακριβώς λόγω τέτοιων ενεργειών του ενοικιαστή.
4. Επιπλέον, στοιχείο που συνηγορεί προς την ύπαρξη ενοικίασης είναι η προσδιορισθείσα τριετής διάρκεια της Σύμβασης (δείτε: Scottish Widows plc v Stewart - [2006] All ER (D) 191).
5. Όσον αφορά το αντάλλαγμα, έχω σταθμίσει ότι η επιβολή Φ.Π.Α. επ' αυτού παραπέμπει προς τη δημιουργία άδεια χρήσης και όχι ενοικίασης. Εντούτοις, κρίνω ως ισχυρότερη ένδειξη για το αντίθετο, ήτοι ότι το αντάλλαγμα αφορά ενοίκιο, το γεγονός ότι καταβάλλεται συγκεκριμένο ποσό σε μηνιαία βάση (δείτε ανωτέρω: Street v. Mountford) και ιδίως, την υποχρέωση του Αιτητή για την προπληρωμή του ανταλλάγματος την 1η εργάσιμη ημέρα έκαστου μηνός. Σχετικά, στο σύγγραμμα Woodfall - Rent παρ. 1.030 αναφέρεται: « The payment of rent is one indication of the grant of a tenancy, for it is evidence that the parties intended to enter into legal relations. No doubt the evidence is stronger if rent is paid in advance than in arrear. »
6. Επιπρόσθετα, η υποχρέωση που βαρύνει τον Αιτητή να καταβάλλει τα αναλογούντα στο Υποστατικό τέλη νερού και ρεύματος καθώς και η συναφής υποχρέωση για να εξασφαλίζει όλες τις αναγκαίες άδειες λειτουργίας, αποτελούν επιπρόσθετα στοιχεία που παραπέμπουν στη σύναψη ενοικιαστικής σχέσης και όχι σε άδεια χρήσης. Το γεγονός ότι οι συμβαλλόμενοι δεν μερίμνησαν για την τοποθέτηση ξεχωριστού μετρητή κατανάλωσης της ΑΗΚ, αποτελεί ήσσονος σημασίας δεδομένο ως προς το προκείμενο, ήτοι, τη διακρίβωση της πραγματικής σχέσης μεταξύ των διαδίκων.
7. Δεν παραβλέπω πως ο κ. Καλαβάς, κατ' επίκληση του όρου 10 της Συμφωνίας, υποστηρίζει πως οι πελάτες του είχαν δικαίωμα να ανακαλέσουν οποτεδήποτε την εν λόγω άδεια, και ως εκ τούτου, δεν υφίσταται ενοικίαση. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να συμφωνήσω με την εν λόγω εισήγηση. Αφενός, επειδή το κείμενο της Συμφωνίας δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποσπασματικά και χωρίς να ληφθεί υπόψιν η αληθινή σχέση που έχει δημιουργηθεί.[18] Αφετέρου, επειδή διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες για τη νομική δεσμευτικότητα και το υλοποιήσιμο του συγκεκριμένου όρου, αφού με δεδομένο ότι η ούτω καλούμενη «άδεια χρήσης» δεν παραχωρήθηκε χαριστικά, δεν νοείται δικαίωμα ανάκλησής της δίχως δικαίωμα αποζημίωσης, και κυρίως, δίχως την παροχή εύλογης προειδοποίησης. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England / Conveyancing (Τόμος 23

(2016))/24. Licences/437. Notice to terminate a licence, αναφέρονται, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: « In the absence of agreement between the parties, and subject to the relevant statutory provisions, reasonable notice must be given to terminate a licence [.] Even where the licensee does not have security of tenure, it may still be necessary to obtain a court order if the grantor seeks to regain possession. » 8. Ούτε, η κοινή χρήση των αποχωρητήριων μαζί με την Πινακοθήκη, διαφοροποιεί την ταξινόμηση της περίπτωσης. Οι εν λόγω υγειονομικές διευθετήσεις και εγκαταστάσεις του ακινήτου, αποτελούν «κοινόχρηστα» ως διαλαμβάνεται στη σχετική αναφορά στο άρθρο 2 του Νόμου. Εάν για τις συναφείς υπηρεσίες καθαριότητας που παρέχουν οι Καθ' ων θα έπρεπε να καταβάλλεται, πέραν του ενοικίου, κάποιο πόσο, αυτό είναι ζήτημα που εκφεύγει του πλαισίου της παρούσας απόφασης. Στην Uratemp Ventures Ltd v Collins [2002] 1 All ER 46 τέθηκε παρόμοιο ζήτημα επειδή το ενοικιαζόμενο δεν διέθετε κουζίνα (cooking facilities). Το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό επισημαίνοντας πως η παρουσία των εν λόγω εγκαταστάσεων στο υποστατικό δεν ήταν αναγκαία για τον χαρακτηρισμό αυτού ως κατοικίας (dwelling house) και των διαμενόντων σε αυτό ως ενοικιαστών. 9. Όσον αφορά τέλος την εισήγηση ότι η Συμφωνία δεν αποτελεί ενοικίαση επειδή αφορά μέρος και όχι το όλο κτήριο της Πινακοθήκης, σημειώνω ότι, τέτοια εξαίρεση ουδόλως προκύπτει από όσα εκτίθενται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και ιδίως και στους ορισμούς των εννοιών «ακίνητο», «κατάστημα» και «ενοικίαση» που τίθενται στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του εν λόγω Νόμου. Τα ίδια ισχύουν και στο κοινοδίκαιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα γεγονότα στη Piper v. Muggleton [1956] 2 Q. B. 659, όπου υπήρχαν δύο κάτοχοι ενός καταστήματος, ο κάθε ένας εξ' αυτών είχε τον δικό του πάγκο (counter) και οι πελάτες μοιράζονταν τον ενδιάμεσο χώρο. Κρίθηκε ότι είχε δημιουργηθεί ενοικίαση για το μέρος του καταστήματος που ο καθένας κατείχε. Β. Η έκταση της θέσμιας ενοικίασης - εάν επεκτείνεται στο Δωμάτιο. Θα πρέπει βεβαίως να διασαφηνίσω τι ακριβώς περιλαμβάνεται στη θέσμια ενοικίαση, και κυρίως, τη νομική υπόσταση του Δωματίου στο ισόγειο. Αναμφίβολα, η θέσμια ενοικίαση κατά κύριο λόγο αφορά το ίδιο το κυλικείο/καφενείο που βρίσκεται στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης. Επίσης, στην ενοικίαση περιλαμβάνεται το δικαίωμα χρήσης των κοινόχρηστων αποχωρητηρίων της Πινακοθήκης, καθότι, αν και τούτο δεν προβλέπεται ρητώς στη Συμφωνία, υπήρξε αδιαμφισβήτητο ότι ο Αιτητής έχει το εν λόγω δικαίωμα. Περαιτέρω, ο Αιτητής έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί συγκεκριμένο εξωτερικό χώρο του Υποστατικού (περιγραφόμενου στη Σύμβαση ως «δημόσιου»), δυνάμει του όρου 14 της Σύμβασης, όπου διαλαμβάνεται: « Ο Αδειούχος έχει το δικαίωμα να τοποθετήσει αριθμό τραπεζιών και καρεκλών σε μέρος του δημόσιου χώρου που θα υποδειχθεί επί τόπου από τον αρμόδιο λειτουργό του Δήμου. » Ο εξωτερικός αυτός χώρος, είναι ο υπερυψωμένος κυκλικός χώρος έμπροσθεν του Δωματίου στο ισόγειο, που έχει προσδιορισθεί από τον Αιτητή ως «το στρογγυλό». Αναφορικά με το ίδιο το Δωμάτιο στο ισόγειο, αν και δέχομαι πως η πρόσβασή του στον συγκεκριμένο χώρο δεν έγινε βίαια, αλλά κατόπιν συνεννόησης του ιδίου του Αιτητή με τον τότε δήμαρχο Πάφου, εντούτοις, δεν δέχομαι ότι τα εν λόγω γεγονότα έχουν καταστήσει τον υπό εξέταση χώρο ως μέρος της θέσμιας ενοικίασης. Διευκρινίζω. H διαχείριση ενός Δήμου γίνεται από το Δημοτικό Συμβούλιο με βάση το άρθρο 84 του περί Δήμων Νόμου και όχι προσωπικά από τον Δήμαρχο. Στο σύγγραμμα Woodfall' s Law on Lanlord and Tenant, Τόμος 1, Capacity to grand a tenancy, παρ. 1.1021.1 και . 1.1021.2, επεξηγείται ότι οι διευκολύνσεις, οι πράξεις γενναιοδωρίας και οι ενέργειες που απορρέουν λόγω φιλικών σχέσεων, δεν δημιουργούν ενοικιαστική σχέση. Περαιτέρω στην παράγραφο 1.1021 αναφέρεται ότι: « Where the alleged grantor is acting under statutory powers, and those powers do not include power to grant a tenancy, no tenancy can be created by that person. » Συναφώς, στο σύγγραμμα των Megarry & Wade - Τhe Law of Real Property 8η Έκδοση, The nature and Creation of Leases - Essentials of a Lease - (

1. c)No power to grant a tenancy - σελ. 761 παρ. 17-032 υποδεικνύεται: « Τhere will be no tenancy where the grantor lacks the legal power or capacity to grand one, as where it is a requisitioning authority. » Εν προκειμένω δεν έχει παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε γραπτό, ή έστω προφορικό αλλά εύλογα πειστικό, που να υποδηλώνει την τροποποίηση της επίδικης Συμφωνίας και τη συμπερίληψη σε αυτήν του εν λόγω Δωματίου. Ούτε έχουν παρουσιαστεί οποιαδήποτε σχετικά πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Πάφου που να πραγματεύονται το εν λόγω ζήτημα τα οποία είτε να επικυρώνουν τις πράξεις του τότε δημάρχου, είτε να του εκχωρούν εξουσία να δράσει αυτοτελώς. Επιπροσθέτως, η απουσία αντίτιμου χρήσης / ενοικίου είναι ένα ακόμα στοιχείο που δεν υποδηλώνει ενοικίαση, αλλά άδεια χρήσης του συγκεκριμένου Δωματίου (δείτε: Booker v. Palmer [1942] 2 ALL ER 674, Cobb v. Lane [1952] 1 T.L.R. 1037, Sharp v. McArthur [1986] 19 H.L. R. 364). Το γεγονός ότι ο εν λόγω χώρος υπήρξε αντικείμενο προσωρινής προστασίας, μέσω του 2ου προσωρινού διατάγματος, είναι άνευ σημασίας, αφού, ως γνωστό, σε εκείνο το στάδιο το μόνο που απαιτείται είναι αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης[19] (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος, δηλαδή μικρής πλην όμως ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην κυρίως διαδικασία. Το καθοριστικό είναι ότι κατά την ακροαματική διαδικασία η μαρτυρία του ίδιου του Αιτητή υπήρξε εντελώς ασαφής. Ούτε το γεγονός ότι εδώ και καιρό χρησιμοποιεί το Δωμάτιο για εξυπηρέτηση της επιχείρησης του κυλικείου/καφενείου διαφοροποιεί την κατάσταση και δεν καθιστά τον εν λόγω χώρο προστατευόμενο, δεδομένης και της ρητής και έντονης αμφισβήτησης των Καθ' ων, όπως αυτή εκφράζεται με σαφήνεια στην Απάντησή τους, στάση που επουδενί θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως ανοχή και εκ των υστέρων αποδοχή ότι το Δωμάτιο έχει ενσωματωθεί στην αρχική συμφωνία. Ως εκ των ανωτέρω, δεν έχω πεισθεί πως για το εν λόγω Δωμάτιο υφίσταται ενοικίαση, πόσο μάλλον θέσμια και κατ' επέκταση δεν υπάρχει ζήτημα που άπτεται περαιτέρω εξέτασης από το παρόν Δικαστήριο.[20] Δεδομένου μάλιστα ότι ως προς αυτό δεν αναζητείται συγκεκριμένη θεραπεία από τους διαδίκους, δεν τίθεται καν θέμα παραπομπής δυνάμει του άρθρου 64Α του περί Δικαστηρίων Νόμου. Γ. Οι υπόλοιπες αιτούμενες θεραπείες. Πριν οτιδήποτε άλλο, τονίζω το δικαίωμα κάθε θέσμιου ενοικιαστή για ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή (quiet enjoyment) του μισθίου είναι θεμελιώδες και ο ιδιοκτήτης έχει αντίστοιχη υποχρέωση να το διασφαλίζει.[21] Αναμφίβολα, πράξεις αυτοδικίας, όπως η αποκοπή της ηλεκτροδότησης συνιστούν ευθεία παραβίαση[22] της εν λόγω υποχρέωσης και ο θέσμιος ενοικιαστής, πέραν της αναζήτησης προσωρινής προστασίας, στην κατάλληλη περίπτωση, μπορεί να διεκδικήσει και ανάλογες αποζημιώσεις για τις ζημιές που έχει υποστεί συνεπεία της διατάραξης του αναφερόμενου δικαιώματός του σε ανεμπόδιστη κατοχή. · Κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση διηνεκούς διατάγματος. Όπως όμως αναφέρθηκε στη Γεωργία Χριστοφόρου ν. Μαρίας Τρακκούδη Κυπριανού, ECLI:CY:AD:2018:A133, Πολιτική Έφεση αρ. 68/2012, ημερομηνίας 27/3/2018, το εν λόγω δικαίωμα σε ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή πρόκειται επί της ουσίας για «δεδομένη συμβατική υποχρέωση». Έπεται, ότι η αξίωση για έκδοση του αξιούμενου από τον Αιτητή διηνεκούς διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται γενικώς στους Καθ' ων «να παρεμβαίνουν στην ανενόχλητη κατοχή και χρήση του πιο πάνω καφενείου από τον Αιτητή» απολήγει, όπως στην ίδια υπόθεση αναφέρεται, σε «μόνιμη επαπειλή με τον κίνδυνο λήψης μέτρων ποινικού χαρακτήρα». Στην παρούσα υπόθεση, δεν τίθεται θέμα αποζημιώσεων ενώ και οι Καθ' ων, έστω με την διπλή παρεμβολή του Δικαστηρίου, συμμορφώθηκαν και παραμένουν συμμορφωμένοι προς την υπό συζήτηση υποχρέωσή τους, στοιχείο που εξασθενίζει την πιθανότητα για παρόμοιες μελλοντικές παρεμβάσεις στο δικαίωμα του ενοικιαστή για ανεμπόδιστη κατοχή. Από την άλλη, ο ίδιος ο Αιτητής δεν υπήρξε τυπικός ως προς τη δική του υποχρέωση για πληρωμή των τελών ηλεκτροδότησης που του αναλογούν. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την εισήγηση του κ. Κορακίδη, ότι ο προσδιορισμός του κόστους αυτού ανάγεται αποκλειστικά στην σφαίρα γνώσης των ίδιων των Καθ' ων. Δεν νοείται, από τη μια, ο ίδιος ο Καθ' ου, αναφερόμενος στους Καθ' ων να τους καταλογίζει ότι «εκατακλέψαν με στο ρεύμα»[23] και από την άλλη, μέσω του δικηγόρου του να επιχειρεί να αποποιηθεί των υποχρεώσεων του. Ως εκ των ανωτέρω, δεν είμαι διατεθειμένος να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ του Αιτητή, αντιθέτως καταλήγω ότι η έκδοση του αιτούμενου διηνεκούς διατάγματος θα συνιστά, εκ των πραγμάτων, υπέρμετρη καταπίεση εις βάρος των Καθ' ων. · Κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος. Επιπλέον, αξιώνεται δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο Αιτητής «δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό για την κατανάλωση ρεύματος του πιο πάνω καφενείου». Προφανώς, ούτε το εν λόγω διάταγμα μπορεί να εκδοθεί αφού, όπως και ο δικηγόρος του αναγνωρίζει στη τελική γραπτή του επιχειρηματολογία, η εν λόγω αιτούμενη θεραπεία προαπαιτεί απόδειξη του δικογραφημένου του ισχυρισμού ότι «οι πληρωμές που διενήργησε ως προς την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος υπερκαλύπτουν την κατανάλωση που αφορά τη χρήση και τη λειτουργία του καφενείου», θέση που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα επειδή, ως προαναφέρεται, η αλήθεια είναι ότι αυτός συνεχίζει να οφείλει τα τέλη του ηλεκτρισμού που αναλογούν στο Υποστατικό, παράλειψη που έφερε την αντίδραση των Καθ' ων με την αποκοπή της ηλεκτροδότησης και εν συνεχεία, την έγερση της παρούσας Αίτησης με βασικό σκοπό την επαναφορά της ηλεκτροδότησης. Ίδια αρνητική κατάληξη έχει και η επιδίωξη του Αιτητή να διαταχθούν οι Καθ' ων «να παρέχουν ηλεκτρικό ρεύμα στο πιο πάνω καφενείο» και να απαγορεύεται σε αυτούς «να διακόπτουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο πιο πάνω καφενείο». Τα εν λόγω διατάγματα δεν μπορούν να εκδοθούν, αφενός, λόγω της γενικότητας και αοριστίας των εν λόγω αιτητικών, και αφετέρου, επειδή η γενεσιουργός αιτία της κατά τα λοιπά κατακριτέας αυτοδικίας των Καθ' ων, ήταν η παράλειψη του ίδιου του Αιτητή να καταβάλει τα αναλογούντα τέλη ηλεκτρισμού. Συνεπώς, η παρούσα Αίτηση θα πετύχει στην έκταση που έχει προσδιορισθεί ανωτέρω. VΙ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, και με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, η Αίτηση επιτυγχάνει μερικώς. Συνεπώς: (α) Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο αναγνωρίζεται ότι ο Αιτητής είναι ο θέσμιος ενοικιαστής του επίδικου Υποστατικού, ήτοι του κυλικείου/καφενείου που βρίσκεται στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης στο πάρκο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧ στην Πάφο, στην Πάφο. Αναγνωρίζεται συναφώς ότι στην εν λόγω θέσμια ενοικίαση συμπεριλαμβάνεται: (
2. i)το δικαίωμα χρησιμοποίησης των κοινόχρηστων αποχωρητηρίων της Πινακοθήκης, (
3. ii)το δικαίωμα χρήσης του υπερυψωμένου κυκλικού χώρου (περιγραφόμενου ως το «στρογγυλό») που βρίσκεται εξωτερικά του Υποστατικού, καθώς και το δικαίωμα να τοποθετεί εντός του χώρου αυτού τραπέζια και καρέκλες, δικαιώματα που απορρέουν από τον όρο 14 της Σύμβασης. (β) Τα υπό 2 έως και 5 αιτητικά της Κυρίως Αίτησης απορρίπτονται. Νοείται ότι τα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα, παύουν να ισχύουν.[24] Έχω προβληματιστεί όσον αφορά τα έξοδα, δεδομένης της μερικής μόνο επιτυχίας της Αίτησης. Λαμβάνοντας υπόψιν, τις σχετικές αρχές[25] και κυρίως ότι η γενεσιουργός αιτία για την έγερση της παρούσας διαδικασίας ήταν η αδικαιολόγητη ενέργεια των Καθ' ων να αποκόψουν την παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος στο Υποστατικό, κρίνω όπως τα 2/3 των εξόδων θα πρέπει να επιδικασθούν υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ο υπολογισμός αυτών να γίνει στην κλίμακα €10.000 - €50.000. Σημείωση: Σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Χαρτοσήμων Νόμου (Νόμος αρ. 19/63) και τη σχετική νομολογία,[26] δίδονται οδηγίες στη Γραμματεία του Δικαστηρίου όπως η παρούσα απόφαση εκδοθεί αφότου προηγουμένως γίνει η δέουσα χαρτοσήμανση της επίδικης συμφωνίας ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ Α στη γραπτή μαρτυρία του Αιτητή ή παρουσιαστεί σχετικό αντίγραφο αυτού, κατάλληλα χαρτοσημασμένο. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.).............. (Υπ.)............. Σ. Χατζηχαραλάμπους Α. Ησαΐας Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε: Ιωάννου ν. Αληφάντη Ποινικές Εφέσεις Αρ. 163 /2017 κ.α. ημερομηνίας 07/10/2019 και ΝΑΘΑΝΑΗΛ ν. ΣΠΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗ ΚΕΜΙΚΑΛΣ ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2019:A390, Πολιτική Έφεση αρ. 406/2012, ημερομηνίας 25/9/2019. [2] Το υπό αναφορά άρθρο 4

(1)του Νόμου, έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [3] Όσον αφορά την έννοια της «ενοικίασης» αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων·» [4] Δείτε: Ν. Κυθρεώτης κ.α. v. Α. Μιχαηλίδη Milington -Ward

(2001)1Β Α.Α.Δ 1480. [5]Δείτε: Petsas v. Pavlides

(1980)3 C.L.R. 158, Efthymiadou v. Zoudros and Others

(1986)1 C.L.R. 341, Papageorghiou v. Karayiannis

(1988)1 C.L.R. 571, Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη

(1994)1 Α.Α.Δ. 590, Έλλη G. Mayes κ.α. ν. Θ. Παπαδοπούλου

(1995)1 Α.Α.Δ 652, Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί ν. Φ. Κυπριανού κ.α.

(2001), και Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου ECLI:CY:AD:2014:A339, Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/2014. [6] Η έννοια της «ενοικίασης» στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο (Ν. 23/83) (ο «Νόμος») δεν αναλύεται ιδιαίτερα. Στη σχετική ερμηνευτική αναφορά στο άρθρο 2 του Νόμου αναγράφονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού [..] » [7] Δείτε: σύγγραμμα των Megarry & Wade, The Law of Real Property, 7η Έκδοση υπό τον τίτλο The nature and Creation of Leases - Types of Leases and Tenancies -

(2)Periodic Tenancies

(3)By Conduct - σελ. 785 παρ. 17-

1. [8] Δείτε άρθρο 62 του περί Συμβάσεων Νόμου και Chittys on Contracts 31st Edition, Volume 1, σελ. 1515 παρ. 19-
2. [9] Δείτε: MAXIMOS COURT LTD v.
3. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΙΕΡΗ κ.α.

(2001)1Β ΑΑΔ 875. [10] Συναφώς δείτε: Λιμνατίτη και άλλη ν. Σύννου και άλλων

(1992)1 Α.Α.Δ. 817, Κυθραιώτης κ.ά. v. Milington-Ward

(2001)1(B) A.Α.Δ. 1480 και A. M. C. Hotels v. Α. Κάτση

(2011)1Α Α.Α.Δ 102. [11] Συναφώς Polycast v. Vourkas Fabrics

(1986)1 C.L.R. 107 και Dias United Publishing Co. Ltd. V. Chr. Hjikyriacos Estates Ltd.

(1986)1 C.L.R. 173. [12] Αναφορικά με την Αίτηση του Χρ. Πετεινού

(1992)1 Α.Α.Δ. 1467. [13] Στην αναφερόμενη Marcroft Wagons v. Smith λέχθηκαν τα εξής παραστατικά: «.. a new monstrum horrendum, informe, ingens has come into our ken - the conception of a statutory tenancy, the conception that a person may have such right of exclusive possession of property as to entitle him to bring an action of trespass against the owner of that property, but yet that such right would not confer any interest whatever in the land on the occupier.. It is, as has been said, a statutory right of irremovability». [14] Μεταξύ άλλων: Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236,Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola κλπ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/2018, και ΝΑΤ JANGO FASHION LTD ν. Α.Κ.ΠΟΧΤΖΕΛΙΑΝ & ΥΙΟΙ (ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ) ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2018:A443, Πολ. ΄Εφεση Αρ. 105/2014, ημερ. 15/10/2018. [15] Περαιτέρω, στοιχείο συνυπολογισμού αποτελεί το είδος της σχέσης, εάν δηλαδή είναι προσωπική ή εμπορική σχέση (δείτε: Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ ν. C & S American Heart Institute Ltd κ.α.

(2011)1 Α.Α.Δ. 379), ως επίσης, μπορεί να ληφθεί υπόψιν και η διαπραγματευτική δύναμη των συμβαλλομένων (δείτε: Clear Channel UK Ltd v Manchester City Council [2006] 1 EGLR 27). [16] Δείτε: Μιχαηλίδου v. Δήμου Λευκωσίας,

(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 18, Καρεσίου v. Καραπίττα κ.α.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 338, Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ ν. Σπύρος Κολοκασίδης Εστέιτς Λτδ

(1991)1 Α.Α.Δ. 327, Ναυτικός Ομιλος Πάφου ν Αρχή Λιμένων Κύπρου 1992 1 Α.Α.Δ. 882, Street v. Mountford (ανωτέρω). [17] Συναφώς, δείτε: Margarita Ikosi v. Andreas Karayiannis and Others

(1971)1 CLR 189. [18] Δείτε: Royal Ris Ltd. v. Δήμου Λάρνακας

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1149. [19] Δείτε: Δ. Τσολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη

(1992)1Β Α.Α.Δ. 782. [20] Δείτε: Κυθρεώτης v. Μιχαηλίδη Milington-Ward και Papageorghiou v. Karayiannis (ανωτέρω). [21]Συναφώς στη Χρ. Ροδοσθένους ν. Γ. Ο. Φουρουκλά

(2010)1Β Α.Α.Δ. 1154 αναφέρθηκε πως η υποχρέωση αυτή, ακόμα και εάν δεν προβλέπεται ρητώς από το ενοικιαστήριο, είναι εν πάση περιπτώσει, εξυπακουόμενη. [22] Δείτε: σύγγραμμα The Law of Real Property των Megarry & Wade, 8η έκδοση, σελ 868 - 870, Κεφάλαιο «Common obligations of Landlord and Tenant» και σύγγραμμα Woodfall on Landlord and Tenant, κάτω από το Κεφάλαιο «Covenants for quiet enjoyment - breach of Covenant, παρ. 11.285. [23] Δείτε πρακτικά ημερομηνίας 09/09/2019, σελ. 11, παρ. 1. [24] Δείτε: Ιωάννου ν. Μανώλη

(1998)ΙΓ ΑΑΔ 1423. [25] Με βάση τον κανονισμό 13(β) του Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμού του 1983, αλλά και τη νομολογία (πχ: Katsiantonis ν. Fragkeskou

(1981)1 CLR 566) το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει ευρύτατη διακριτική εξουσία ως προς την επιδίκαση εξόδων, νοουμένου βεβαίως ότι αυτή η εξουσία ασκείται δικαστικά. Με βάση τη Χάσικος ν. Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ, 389, «η δικαίωση διάδικου δεν συνεπάγεται δαπάνη» και ως αναφέρεται στη Θρασυβούλου v. Arto estate Ltd

(1983)1 Α.Α.Δ 12, «θεωρείται ασύννομο ο διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του». [26] Δείτε: άρθρο 29(δ) του περί Χαρτοσήμων Νόμου και Maximos Court Ltd ν 1. Χρ. Πιερή κ.α.

(2001)1Β Α.Α.Δ 875. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο