ΣΑΒΒΑ κ.α. ν. Π. Γ. ΑΡΤΟΓΕΥΜΑΤΑ ΛΤΔ κ.α., Αίτηση Αρ. Ε20/2015, 28/4/2020

(6)ενωμένων καταστημάτων τα οποία ευρίσκονται στη Λεωφόρο XXXXX 91 στο Παραλίμνι, της επαρχίας Αμμοχώστου. Παράλληλα, διατάχθηκαν οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή οποιοσδήποτε τυχόν αντιπρόσωπος και/ή υπάλληλος και/ή υπηρέτης τους και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο έλκει συμφέρον ή δικαίωμα από αυτούς, εκκενώσει και παραδώσει κενή και ελεύθερη την κατοχή του εν λόγω Υποστατικού. Επιπλέον εκδόθηκε απόφαση υπέρ του Αιτητή αρ. 1 και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3 αλληλεγγύως και κεχωρισμένως, για το ποσό των €14.350,47 ως υπόλοιπο οφειλόμενων ενοικίων καθώς και απόφαση προς €1.100 μηνιαίως αφαιρουμένης τυχόν έκτακτης αμυντικής εισφοράς, για ενδιάμεσα οφέλη από τον Οκτώβριο του 2019 και κάθε 1η μέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι παραδόσεως κενής και ελεύθερης της κατοχής του επίδικου υποστατικού. Η εκτέλεση του διατάγματος ανάκτησης κατοχής αναστάλθηκε μέχρι τις 31/12/2019 υπό τον όρο της καταβολής του επιδικασθέντος ενδιάμεσου οφέλους, τυχόν παράλειψη πληρωμής οποιοδήποτε ενδιάμεσου οφέλους κατά τον ορισθέντα τρόπο και χρόνο, θα καθιστούσε την απόφαση άμεσα εκτελεστή. ΙΙ. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ - ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ (α) Η επίδικη Αίτηση. Στις 31/10/2019, οι Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3 και Αιτητές στην παρούσα διαδικασία (οι οποίοι στο εξής θα προσδιορίζονται ως οι «Ενοικιαστές») καταχώρησαν την επίδικη Αίτηση. Η διατύπωση του αιτούμενου διατάγματος είναι προβληματική. Εν πάση περιπτώσει, συνάγεται ότι επιδιώκεται η αναστολή εκτέλεσης της τελικής απόφασης, μέχρι την εκδίκαση σχετικής έφεσης. Παραθέτω αυτολεξεί την αιτούμενη θεραπεία: « Α] Προσωρινό Διάταγμα και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να εμποδίζονται και/ή διατάσσονται ο Αιτητής/ εφεσίβλητος αρ.1 και/ή οι υπηρέτες και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οι υπάλληλοι και/ή οι εντολοδόχοι και/ή άλλως πως από κοινού η ξεχωριστά να μη εκτελέσουν την απόφαση Δικαστηρίου ημερομηνίας 5.9.2019 μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που καταχωρήθηκε στην πιο πάνω αίτηση κυρίως ημερομηνίας την 5.9.2019 και στην ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 18.12.2018,που έχει καταχωρη­θεί την 10.10.2019, στην πιο πάνω κυρίως αίτηση, στην οποία α. Εκδόθηκε Διάταγμα ανάκτησης του επίδικου Υποστατικού ήτοι των έξι [6] ενωμένων καταστημάτων τα οποία ευρίσκονται στη Λεωφόρο XXXXX 91 στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμ­μοχώστου. β. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι καθ ων η αίτησης εφεσείοντες . . . . . . . . . . . να εκκενώσουν και να παραδώσει κενή και ελεύθερη την κατοχή του προαναφερομένου υπο [α] Υποστατικού για τους πιο κάτω λόγους. Ι. η καταχωρηθείσα Έφεση εναντίον της πρωτόδικης απόφασης έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας, ΙΙ. θα προκληθεί δυσανάλογη ταλαιπωρία και δυσχέρεια στους Εφεσείοντες καθων η αίτησης με την έξωση τους από τα υποστατικά λόγο του ότι θα παραμείνουν χωρίς εργασία ως βιοπαλαιστές και προκληθεί αδυναμία τόσο στην πληρωμή των καθυστερημένων όσο και στην επιβίωση τους γιατί δε ν έχουν άλλους οικονομικούς πόρους, ενώ αντίθετα ο εφεσίβλητος 1 αιτητής ουδεμία παρενόχληση ή αναστάτωση προκαλείται καθότι λαμβάνει και εισπράττει τα ενδιάμεσα οφέλη ύψους €1.100,00 σεντ μηνιαίως. ΙΙΙ. Αναφορικά με το επιδικασθέν ποσό υπέρ των Εφεσίβλητου ύψους €14.350,47 σεντ εκτός του, ότι υπάρχει αδυναµία αποπληρωμής του από μέρους των εφεσειόντων καθων η αίτησης, στο αιτητή εφεσίβλητο αρ.1 και ο αιτητής εφεσίβλητος 1 σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, δεν θα είναι σε θέση να επιστρέψει το επιδικασθέν ποσό στους εφεσείοντες καθ ων η αίτησης 1 ,2 και 3, λόγω του ότι ο εφεσίβλητος αιτητής 1 είναι προχωρημένης ηλικίας και θα αδυνατεί να το επιστρέψει το επιδικασθέν ποσό στους καθων η 1,2 και 3 εφεσείοντες. » Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ΧΧΧΧ Ππούρτου, ο οποίος ανακυκλώνει το προπαρατεθέν Αιτητικό και προσθέτει πως επίκειται η καταχώρηση αίτησης για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής που εάν οδηγήσει στην παράδοση του Υποστατικού θα σημάνει την οικονομική καταστροφή των Καθ΄ων οι οποίοι δεν θα μπορούν να προωθήσουν την Έφεσή τους για την οποία διατείνεται πως υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Χαρακτηρίζει την οικονομική κατάσταση των Ενοικιαστών ως «πενιχρή» και τους ίδιους ως «πτωχούς βιοπαλαιστές» οι οποίοι εάν αναγκαστούν να παραδώσουν το Υποστατικό θα τερματιστούν οι εργασίες τους και θα οδηγηθούν στην ανεργία. Ισχυρίζεται τέλος πως οι Ενοικιαστές συμμορφώνονται με την πληρωμή των ενδιάμεσων οφειλών και καλεί το Δικαστήριο να ασκήσει προς όφελός τους τη σχετική διακριτική του εξουσία. (β) Η Ένσταση. Η πλευρά των Ιδιοκτητών ενίσταται στην έγκριση του αιτήματος και προς τούτο καταχώρησε στις 09/12/2019 την ακόλουθη, αδικαιολόγητα πολυσχιδή, ένσταση: «

1. Η νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης είναι ελλιπής ή και λανθασμένη ή και δεν παρέχεται η αναγκαία δικαιοδοσία στο Δικαστήριο .
2. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση είναι ελλιπής ή και περιέχει γενικούς, αόριστους , λανθασµένους και αβάσιµους ισχυρισµούς.
3. Δεν τυγχάνουν εφαρµογής οι πρόνοιες της Δ.35 Θ.18 των Περί Πολιτικής Δικονοµίας Διαδικαστικών θεσµών.
4. Δεν υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας των λόγων έφεσης ή και οποιουδήποτε εξ αυτών ή και η ειδοποίηση έφεσης είναι παράτυπη ή και δεν περιέχει βάσιµους λόγους έφεσης.
5. Η υπό εξέταση αίτηση δεν υποστηρίζεται από γεγονότα µε βάση τα οποία να αποκαλύπτονται επαρκείς λόγοι για την αναστολή εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης ηµεροµηνίας 5/9/
7. Οι Αιτητές δεν απέδειξαν την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων ή και δεν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις για την έκδοση του αιτούµενου διατάγµατος αναστολής.
8. Οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν και να παραθέσουν οποιεσδήποτε και/ή επαρκείς λεπτοµέρειες για τον ισχυρισµό τους αναφορικά µε την επιτυχία της έφεσης τους κατά της απόφασης του Σεβαστού Δικαστηρίου ηµερ.5/9/
10. Η ειδοποίηση έφεσης ή και οι λόγοι έφεσης είναι αβάσιµοι ή και δεν έχουν αποκαλυφθεί ή και δεν υπάρχει δυνατότητα ή και πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης ή και ανατροπής της δικαστικής απόφασης ηµερ.5/9/
12. Οι Καθ' ων η αίτηση θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζηµιά εάν ανασταλεί η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης ηµερ.5/9/2019 ή και θα παρεµποδιστούν να απολαύσουν το αποτέλεσµα της επιτυχίας τους.
13. Δεν αποδεικνύονται , ούτε συντρέχουν ικανοποιητικοί και/ή επαρκείς λόγοι για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης διατάγµατος αναστολής εκτέλεσης το οποίο φύσει αποτελεί δικαιοδοτικό µέτρο εξαιρετικό της διαδικασίας ασκούµενο µε φειδώ.
14. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης ,καθότι η έγκριση του θα πλήξει τα δικαιώµατα των Καθ' ων η Αίτηση , οι οποίοι θα στερηθούν τους καρπούς της επιτυχίας τους.
15. Η παρούσα διαδικασία και το παρόν αίτηµα για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας εκ µέρους των αιτητών εναντίον των καθ' ων η αίτηση.
16. Με την αιτούµενη θεραπεία θα προκληθεί βλάβη στους Καθ' ων η Αίτηση και θα τους στερήσει τα νόµιµα δικαιώµατα τους τόσο σύµφωνα µε τον Νόµο όσο και µε το Σύνταγµα.
17. Δεν συντρέχουν υπέρ των Αιτητών στην υπό κρίση περίπτωση εξαιρετικές και/ή ιδιάζουσες και/ή πολύ ειδικές περιστάσεις (special grounds) που να δικαιολογούν τη δυνατότητα παρέκκλισης από την αρχή της εκτελεστότητα δικαστικής απόφασης και/ή την κατ' εξαίρεση χορήγηση αναστολής εκτέλεσης.
18. Οι Αιτητές δεν προτείνουν οποιαδήποτε εξασφάλιση ή οποιαδήποτε εγγύηση στους Καθ' ων η Αίτηση ούτως ώστε σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης τους να διασφαλιστούν τα δικαιώµατα των Καθ' ων η Αίτηση και να µην επηρεαστούν δυσµενώς τα δικαιώµατα τους όπως αυτά διασφαλίστηκαν δυνάµει της δικαστικής απόφασης ηµερ.5/9/
20. Η παρούσα αίτηση δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της Δικαιοσύνης. » Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η Ένσταση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση της δικηγόρου του κ. ΧΧΧΧ Βαρνάβα ο οποίος, μεταξύ άλλων, επαναλαμβάνει τους Λόγους Ένστασης και ισχυρίζεται ότι παρόλο που η τελική απόφαση έχει δεόντως επιδοθεί στους Καθ' ων, αυτοί αρνούνται να συμμορφωθούν με αυτήν και δεν καταβάλλουν τα ενδιάμεσα οφέλη από τον Οκτώβρη του 2019 και εντεύθεν. Αρνούνται επίσης ότι η Έφεση έχει πιθανότητες επιτυχίας και εν πάση περιπτώσει διαφωνούν πως δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής του επιδικασθέντος ποσού σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, σημειώνοντας πως ο Ιδιοκτήτης αρ. 1 εισπράττει ενοίκια, έχει ακίνητη περιουσία και εισοδήματα. Περαιτέρω, ο ενόρκως δηλών για τους Ιδιοκτήτες υποδεικνύει πως οι Ενοικιαστές μπορούν να ενοικιάσουν ένα από τα πολλά ελεύθερα υποστατικά που είναι διαθέσιμα προς ενοικίαση στο Παραλίμνι και συνεπώς αμφισβητεί τον ισχυρισμό των Ενοικιαστών ότι θα παραμείνουν δίχως εργασία αν παραδώσουν την κατοχή του Υποστατικού. Ειδικότερη αναφορά στους εκατέρωθεν ισχυρισμούς θα κάνω σε μεταγενέστερο στάδιο, εφόσον κρίνω τούτο σκόπιμο. (γ) Η ακροαματική διαδικασία. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Η ακροαματική διαδικασία έλαβε χώρα στις 20/02/2020, οπόταν οι συνήγοροι παρέδωσαν γραπτές αγορεύσεις. Ο κ. Κουμής προφορικά πρόσθεσε ότι τα ενοίκια «δεν πληρώνονται, αποκόπτονται από τα έξοδα τα οποία έκανε επιδιόρθωση η καθ' ου η αίτηση στην ταράτσα του υποστατικού. Άρα τα ενοίκια πληρώνονται» και ότι «υπάρχει συμφωνία . μεταξύ του ΧΧΧΧ Σάββα (Ιδιοκτήτη αρ. 1) και Καθ' ων η αίτηση 1». Η πλευρά των Ιδιοκτητών διαφώνησε με τούτο τον ισχυρισμό. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (α) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης γενικά. Το δικαίωμα για αναστολή μιας δικαστικής απόφασης προβλέπεται στην Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί: « An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given. » Η Δ.35 θ.18 είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.58 Θ.
21. Η επί του δικαιώματος για αναστολή η σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά καθώς και τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[1] H εμβέλεια της Δ.35, θ. 18, εξετάστηκε στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη,

(2011)1Α Α.Α.Δ 687, όπου, με αναφορά σε παλαιότερη νομολογία, λέχθηκε ότι η εν λόγω διαταγή δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. Περαιτέρω σημειώθηκαν τα εξής: « Γενικά το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην In re E.S. (an Infant)

(1986)1 C.L.R. 119, όπου αίτηση προς αναστολή περαιτέρω διαδικασίας ενόψει άρνησης του Δικαστηρίου να διατάξει τον διάδικο και το παιδί του να υποβληθούν σε αιματολογικό έλεγχο, απορρίφθηκε τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου, λέχθηκε ότι δεν υπήρχε λόγος διεύρυνσης της εμβέλειας της Δ.35, θ.18, η οποία περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτωμένων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου ή της διαδικασίας, συναρτώμενης όμως με διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση, όπως διαδικασίες μεσεγγύησης. Αυτό υπό το φως και της αντίστοιχης παλαιάς O.58, r.12 των Αγγλικών Θεσμών, στο r.12

(1)(b) του οποίου αναφερόταν ότι «no intermediate act or proceeding shall be invalidated by an appeal» » Ομοίως, στη Μ. Γεναγρίτη ν Εργολάβων Οικοδομών Κώστας Παναγή (Λυσιώτης) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A885, Πολιτική Έφεση αρ. 416/2012, ημερομηνίας 21/11/2014 αναφέρθηκαν τα εξής: « Έχει ερμηνευθεί μέσα από τη νομολογία ότι αντικείμενο της δικαιοδοσίας για αναστολή είναι η επιβληθείσα από τη δικαστική απόφαση, θετική υποχρέωση. Δεν αποτελεί αντικείμενο της αίτησης αναστολής, η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της ίδιας της απόφασης. » (β) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Στο άρθρο 11

(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, αναφέρονται τα εξής: « Το Δικαστήριον, εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα δυνάμει των παραγράφων (α),(β) (γ), (δ), (ε), (στ), (ζ) (η), (θ), (ι), (ια) και (ιβ) του άρθρου τούτου, δύναται, τηρουμένου του όρου ότι o ενοικιαστής θα πληρώση παν ποσόν το οποίον νομίμως οφείλεται ή δυνατόν να καταστή οφειλόμενον υπ' αυτού, να αναστείλη την εκτέλεσιν της αποφάσεως ή του διατάγματος ή να αναβάλη την ημερομηνίαν κατοχής διά τοιαύτην περίοδον μη υπερβαίνουσαν το εν έτος, εκτός εάν οι διάδικοι άλλως ήθελαν συμφωνήσει, και υπό την επιφύλαξιν τοιούτων όρων οίους το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει καταλλήλους. » Το εν λόγω άρθρο 11

(5)ερμηνεύθηκε στην Ανδρέας Μιχαηλίδης ν Θωμάς Σάββα Λτδ, ECLI:CY:AD:2017:A314, Πολιτική Έφεση Αρ. 285/2016, ημερομηνίας 22/09/2017 και στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A302, Πολιτική Έφεση αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/

1. Στη τελευταία απόφαση, μεταξύ άλλων, λέχθηκαν τα εξής: « ..το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν εμποδίζεται, όταν υπάρχει έφεση, να αναστείλει την εκτέλεση μιας απόφασης δυνάμει της Δ.35,θ.
2. Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960). Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35,θ.
3. Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με δεδομένο ότι η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης έφεσης υποβάλλεται πρώτα στο πρωτόδικο Δικαστήριο (βλ. Δ.35, θ.19), η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στο άρθρο 11

(5)του Νόμου, η οποία δεν μας βρίσκει σύμφωνους, συνεπάγεται, δυνητικά, δραστικό περιορισμό της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος της έφεσης. Το άρθρο 11

(5)του Νόμου είναι γεγονός περιέχει ειδικές πρόνοιες αναφορικά με την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστέλλει τελική απόφαση του, όταν την εκδίδει, σε στάδιο κατά το οποίο δεν βρίσκεται στο προσκήνιο οποιαδήποτε έφεση, αναστέλλοντας το χρόνο εκτέλεσης της μέχρι και ένα έτος, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά μεταξύ των διαδίκων. Θεωρούμε ότι η εν λόγω νομοθετική διάταξη δεν είναι ασυμβίβαστη με το δικαίωμα ενός καθ' ου η αίτηση, να επιδιώξει ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και να εξασφαλίσει στην κατάλληλη περίπτωση αναστολή της εκτέλεσης διατάγματος έξωσης, εκκρεμούσης έφεσης που έχει ασκηθεί κατά της δικαστικής απόφασης, ώστε αν αυτή πετύχει η απόφαση του Εφετείου να μην καταστεί κενό γράμμα. Στο λεκτικό του άρθρου 11

(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης. » IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση τα προαναφερόμενα, τα συμπεράσματά μου είναι τα ακόλουθα. Ο κ. Κουμής έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της γραπτής του επιχειρηματολογίας για να πείσει το Δικαστήριο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη την ένσταση των Ιδιοκτητών επειδή η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει υπογράφθηκε ενώπιον του Πρωτοκολλητή και όχι ενώπιον του Γραμματέα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Δεν συμφωνώ. H εν λόγω εισήγηση δεν έχει έρεισμα με βάση τα διαλαμβανόμενα στον σχετικό περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983. Ούτε υποστηρίζεται από τη σχετική νομολογία. Δεν πρόκειται για ένορκη δήλωση που κατά τον χρόνο υπογραφής της αφορούσε ανύπαρκτη διαδικασία, δηλαδή να είχε υπογραφθεί πριν την καταχώρηση του σχετικού με αυτήν εναρκτήριου εγγράφου,[2] αλλά αφορά ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε σε εκκρεμούσα δικαστική διαδικασία. Στη S.A. Constantinou Ltd κ.α. ν. Marfin Popular Bank Public Co Ltd

(2009)1 A.A.D. 754 λέχθηκαν συναφώς τα εξής: « Κανένας από τους θεσμούς που έχουν επικληθεί δεν απαγορεύει την υπογραφή μιας ένορκης δήλωσης πριν από την καταχώριση μιας ενδιάμεσης αίτησης σε αγωγή που εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου. Η Διαταγή 39, θεσμός 3 προνοεί απλά ότι μια ένορκη δήλωση θα τιτλοφορείται με το θέμα ή για το ζήτημα στο οποίο αναφέρεται. Μια ένορκη δήλωση θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αντικανονική όταν αυτή καταχωρείται πριν από την καταχώριση της αγωγής, αν και το πρόβλημα θα μπορούσε να θεραπευθεί με την κατάθεση νέας ένορκης δήλωσης. Όπως έχει τονιστεί στη Stavros Hotels Apartments Ltd. κ.ά. (Αρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 389 , μια ένορκη δήλωση θεωρείται αντικανονική και δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη όταν υπογράφηκε πριν από την καταχώριση της αγωγής, αν και σε μια τέτοια περίπτωση το Δικαστήριο μπορεί να απαιτήσει την ανάληψη υποχρέωσης επανόρκισης και κατάθεση μια νέας ένορκης δήλωσης. Στην παρούσα περίπτωση ο τίτλος της ένορκης δήλωσης είναι αρκούντως ικανοποιητικός, αφού αναφέρεται στον τίτλο της αγωγής που ήδη εκκρεμεί και έχει επισυναφθεί στην ένσταση που έχει καταχωρηθεί, η οποία αναφέρεται "ως πρόθεση ένστασης στη συνέχιση του εκδοθέντος διατάγματος της 8/5/2007". Η σχετική εισήγηση απορρίπτεται. » Εν προκειμένω, η Ένσταση και ένορκη δήλωση αμφότερες φέρουν ημερομηνία 09/12/2019, η δε Ένσταση καταχωρήθηκε και φέρει, ως όφειλε, σφραγίδα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας / Αμμοχώστου. Το γεγονός ότι η επισυναπτόμενη σε αυτή ένορκη δήλωση υπογράφθηκε στην παρουσία Πρωτοκολλητή και όχι του Γραμματέα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν την καθιστά άκυρη ή παράτυπη (σχετικά δείτε: κανονισμό 12(β) του προαναφερόμενου περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού). Εξάλλου, πρακτικά ομιλούντες, τα καθήκοντα στη Γραμματεία των Δικαστηρίων Ελέγχου Ενοικιάσεων εκτελούνται από υπαλλήλους των Επαρχιακών Δικαστηρίων, ο δε Γραμματέας είναι Πρωτοκολλητής στο οικείο Επαρχιακό Δικαστήριο (σχετικά δείτε: κανονισμό 6 του προαναφερόμενου περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού). Περαιτέρω, ο κ. Κουμής στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει την παράλειψη των ενοικιαστών να καταβάλουν το ενοίκιο, ισχυρίστηκε ότι η παράλειψη αυτή υφίσταται λόγω συμφωνίας μεταξύ του Γιαννάκη Σάββα (Ιδιοκτήτη αρ. 1) και Καθ' ων η αίτηση 1 για μη πληρωμή ενοικίου για επιδιόρθωση της ταράτσας του Υποστατικού και αποκοπή του ποσού της επιδιόρθωσης από τα ενδιάμεσα οφέλη. Η εισήγηση απορρίπτεται ως άκαιρη, αφού τέτοιος ισχυρισμός ουδόλως προκύπτει από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την επίδικη αίτηση και δεν μπορεί να εγερθεί μέσω της αγόρευσης. Προχωρώ στην εξέταση της ουσίας του αιτήματος. Εξισορροπώντας λοιπόν τη φυσιολογική προσδοκία των ιδιοκτητών να απολαύσουν άμεσα τους καρπούς της νίκης τους ανακτώντας την περιουσία τους και το ενδεχόμενο η έφεση των ενοικιαστών να μην χάσει τη σημασία της, η απάντηση είναι ξεκάθαρη · η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί προς όφελος των Ιδιοκτητών αφού η πλευρά των Ενοικιαστών ουδεμία βάσιμη επεξήγηση δίδει για τους λόγους που θα πρέπει η διαδικασία ανάκτησης κατοχής να ανασταλεί μέχρι τότε. Οι αιτιάσεις των Ενοικιαστών εξαντλούνται σε γενικότητες και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Παραπέμπω στη ΕΛΕΝΙΤΣΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ν. ΜΑΡΙΑ ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΥ κλπ, ECLI:CY:AD:2016:A162, Πολιτική Έφεση αρ. 283/2015 ημερομ. 23/03/2016, όπου σημειώθηκε ότι: « η τελεσιδικία εν προκειμένω έχει μιαν ιδιαίτερη βαρύτητα η οποία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης αλλά και το κράτος δικαίου ευρύτερα » και τονίστηκε πως: « Θα ήταν παράλογο, στη βάση γενικών ισχυρισμών, να αποστερήσουμε το διάδικο από τους καρπούς της εν τέλει επιτυχίας του [..] Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, όπως έχει νομολογηθεί, είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής. (βλ. Χατζηευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd a.o.

(1991)1 Α.Α.Δ. 172). ΄Οπως έχουμε εξηγήσει αυτές οι εξαιρετικές περιστάσεις εδώ δεν έχουν καταδειχθεί. » Οι Ενοικιαστές δεν παρουσιάζονται καν έτοιμοι να παρέχουν οποιανδήποτε εγγύηση ή εξασφάλιση σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος. Οι ισχυρισμοί τους ότι «είναι πτωχοί βιοπαλαιστές» και πως βρίσκονται σε «πενιχρή» οικονομική κατάσταση δεν αποτελούν βεβαίως λόγους για έγκριση του αιτήματος, αλλά αντίθετα λόγους για την απόρριψή του. Δεν νοείται η συνέχιση της κατοχής και της θέσμιας ενοικίασης δίχως να καταβάλλεται αντάλλαγμα, αφού πρόκειται για αλληλένδετες υποχρεώσεις.[3] Ούτε βεβαίως οι Ενοικιαστές θα υποστούν «ανεπανόρθωτη βλάβη» από την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης για το αποτέλεσμα της οποίας είναι αυτοί που ευθύνονται, λόγω της ύπαρξης των καθυστερημένων ενοικίων. Στη δική μου κρίση, είναι η συνέχιση της κατακράτησης της περιουσίας των Ιδιοκτητών δίχως την καταβολή ενοικίου που θα διαιωνίσει την υφιστάμενη λανθάνουσα κατάσταση και πιθανότατα να απολήξει σε ανεπανόρθωτη οικονομική ζημία για στους Ιδιοκτήτες λόγω ακριβώς, της δηλωθείσας οικονομικής δυσπραγίας των Ενοικιαστών. Ως προς το θέμα της ανεπανόρθωτης βλάβης σχετικά είναι τα λεχθέντα στη DEMETRIADES GROUP OF COMPANIES LIMITED ν. APM ITALIAN TYPE ICE-CREAM LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. 372/2015, ημερομηνίας 15/02/2017 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « Η κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης στο πρόσωπο των Αιτητών, είναι, βεβαίως, δεσπόζον στοιχείο, δεδομένης της προαναφερθείσας ανάγκης εξισορρόπησης μεταξύ διασφάλισης των καρπών της επιτυχίας επιτυχόντος διαδίκου και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος άσκησης έφεσης. Οι Αιτητές όμως απέτυχαν να θεμελιώσουν κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ο υπό εξέταση ισχυρισμός προβάλλεται αόριστα και λαμβάνει τη μορφή γενικής επίκλησης. Το σχετικό βάρος για κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης εναποτίθεται στους ώμους του κάθε Αιτητή που επιζητεί αναστολή της εκτέλεσης εις βάρος του απόφασης. Όπως επίσης φέρει το βάρος να θεμελιώσει ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, προκειμένου να καταστεί δυνατό να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ της αρχής ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο, όπως λέχθηκε, ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του (Χ»Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd and Others

(1991)1 ΑΑΔ 172, Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους (ανωτέρω), Ελενίτσα Κωνσταντινίδη (ανωτέρω)). Ο,τι μπορεί να εξαχθεί από την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι πως περιστρέφεται ουσιαστικά γύρω από την επίκληση αδυναμίας εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε προς όφελος των Αιτητών, χωρίς όμως να τεκμηριώνεται ανεπανόρθωτη βλάβη ή ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων ως προς το επίδικο αίτημα για αναστολή. Περαιτέρω, η αδιαμφισβήτητη εκτεταμένη παρανομία που καλύπτει το επίδικο ακίνητο καθιστά ανύπαρκτο τον κίνδυνο πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού, ακόμη και σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, θα είναι παράνομη η κατοχή και χρήση του εν λόγω ακινήτου. Η τελεσιδικία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και υποστυλώνει, ευρύτερα, το κράτος δικαίου. Υπό το πρίσμα αυτό και με δεδομένες τις γενικόλογες τοποθετήσεις της πλευράς των Αιτητών ως προς το ζήτημα της ανεπανόρθωτης βλάβης και της ύπαρξης εξαιρετικών περιστάσεων, δεν εντοπίζουμε έρεισμα αναστολής της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης και αποστέρησης από τον επιτυχόντα διάδικο, τους Καθ΄ ων η αίτηση, των καρπών της επιτυχίας τους. » Το δε αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι Ενοικιαστές από τον Οκτώβρη του 2019 δεν κατέβαλαν ενδιάμεσα οφέλη με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η υπό όρους μέχρι την 31/12/2019 αναστολή του διατάγματος ανάκτησης κατοχής, συνιστά ακόμα ένα επιπρόσθετο λόγο για τη μη έγκριση του αιτήματος. Με βάση τα προαναφερόμενα, η επίδικη αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, αφού το αίτημα είναι αβάσιμο και στερείται νομιμοποιητικού ερείσματος. Η Αίτηση θα απορριφθεί. Οι λόγοι ένστασης υπ' αριθμό 5, 6 και 14 έχουν έρεισμα. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η Αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα εις βάρος των Αιτητών στην παρούσα και Καθ' ων στην Κυρίως Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A.Neophytou Co.

(1985)1 C.L.R. 737, Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524, Νεοφύτου v. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου

(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.

(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων

(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, και Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018. [2] Δείτε: Stavros Hotels Apartments Ltd κ.α. (Αρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 389, Nicolaou Bros Tourist Enterprises Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 201 και Ίβρου ν. Μαυροκωνσταντή, Πολιτική Έφεση αρ. Ε126/2013, ημερομηνίας 01/02/2017 [3]Σχετικά: P.P. Body Art Gym Ltd v. Shiptrans Estate Ltd, ECLI:CY:AD:2017:A461, Πολιτική Έφεση αρ. 300/2012, ημερομηνίας 14/12/2017. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο