MIMIS G. IOAKIM DEVELOPMENTS LTD ν. YIANTOGIO LTD κ.α., Αίτηση Αρ. E13/2017, 19/6/2020

(2002)1 Α.Α.Δ. 1997 επικεντρώνουν την επιχειρηματολογία τους στη θέση ότι το Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να απορρίψει την υπόθεση, επειδή είχε ακουστεί μαρτυρία εκ μέρους τους. Από την άλλη ο δικηγόρος των Καθ' ων συμπτύσσοντας τους 22 λόγους ένστασής του, υποστηρίζει: · Λανθασμένα ζητείται ο παραμερισμός της εκδοθείσας απόφασης, αυτό που θα έπρεπε να αξιωθεί είναι η επαναφορά της. · Κακώς έδωσε ένορκη μαρτυρία ο κ. Καράς, αφού είναι ο δικηγόρος που χειρίζεται την υπόθεση επί της ουσίας. · Επιχειρείται παραπλάνηση του Δικαστηρίου ως προς τα πραγματικά γεγονότα. · Η πλευρά των Αιτητών επέδειξε περιφρονητική στάση προς το Δικαστήριο και η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί εις βάρος τους. Ειδικότερη αναφορά στις αγορεύσεις θα κάνω, εφόσον κρίνω τούτο εύλογο κατά το στάδιο των συμπερασμάτων. Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Είναι δυνατόν να διαταχθεί η επαναφορά απορριφθείσας Αγωγής, και κατ' ανάλογο τρόπο εναρκτήριας Κυρίως Αίτησης που καταχωρείται στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, η οποία απορρίπτεται δίχως εξέταση της υπόθεσης επί της ουσίας αλλά λόγω δικονομικών παραλείψεων όπως η μη εμφάνιση κατά τη δικάσιμο. Στη Διαταγή 33 θεσμοί 1 έως 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, διαλαμβάνονται τα εξής: «

1. If on the day fixed for trial the parties do not appear when the trial is called on, upon proof that they (or the party at whose instance such day was fixed) had notice, the action υπόκειται σε απόρριψη and shall not subsequently be heard, unless upon application to the Court, the Court orders reinstatement of the action on the ground that it is equitable so to do in the circumstances of the case.
2. If on the day fixed for trial any party fails to appear when the trial is called on, the Court shall require proof that the absent party was given notice of such day. In the absence of such proof, the Court may proceed with the trial if the presence of the absent party is not material, or may adjourn the trial and give such directions as may be necessary.
3. If on the day fixed for trial the plaintiff appears when the trial is called on but the defendant does not, then upon proof being given of the defendant having been given notice of such day, the plaintiff may prove his claim, so far as the burden of proof lies upon him and judgment may be given accordingly.
4. If on the day fixed for trial the defendant appears when the trial is called on but the plaintiff does not, then upon proof being given of the plaintiff having been given notice of such day, the defendant, if he has no counter-claim, shall be entitled to judgment dismissing the action, but if he has a counter-claim, then he may prove his counter-claim so far as the burden of proof lies upon him, and judgment may be given accordingly.
5. Any judgment obtained where one party does not appear at the trial may in a proper case be set aside by the Court upon such terms as may seem fit, upon an application made within fifteen days after the trial. » H επαναφορά μιας υπόθεσης εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά και να μην προκαλεί πασιφανή αδικία. Το πλαίσιο άσκησής της, όπως σημειώθηκε στη Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, συναρτάται με την εξισορρόπηση δύο θεμελιωδών παραγόντων απονομής της δικαιοσύνης, αφενός τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος ακροάσεως του διαδίκου, και αφετέρου, τη ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών υποθέσεων. Συναφώς, στην Ευριδίκη Παπανικολάου ν Κυριακής Κότσαπα

(2004)1Γ Α.Α.Δ. 1800 λέχθηκε: « Όπως έχει επανειλημμένα τονισθεί, πρέπει να διασφαλίζονται από τη μια το δικαίωμα ακρόασης του διάδικου και από την άλλη η ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η άνευ φειδούς επανάνοιξη υπόθεσης δημιουργεί αβεβαιότητα στην τελεσιδικία και γι' αυτό, αν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης και καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα του διαδίκου. » IV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Έχω εξετάσει με προσοχή όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου και έχω μελετήσει λεπτομερώς τόσο το περιεχόμενο των ένορκων δηλώσεων που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση, καθώς επίσης και τους λόγους ένστασης αλλά για σκοπούς οικονομίας δεν θα απαντήσω σε κάθε τι που έχει εγερθεί από τους συνηγόρους, παρά μόνο σε ό,τι κρίνω χρήσιμο για την αιτιολογία της παρούσας απόφασης. Οι Αιτητές έχουν επικεντρώσει την επιχειρηματολογία τους στο ότι επειδή είχε ακουστεί μαρτυρία εκ μέρους τους, το Δικαστήριο ήταν δήθεν υποχρεωμένο να αξιολογήσει την υπόθεση επί της ουσίας και να εκδώσει πλήρως αιτιολογημένη απόφαση. Η εισήγηση απορρίπτεται. Κατ' αρχάς, θυμίζω πως στην παρούσα δικαιοδοσία επιβάλλεται όπως οι υποθέσεις εξετάζονται συνοπτικά και δίχως δέσμευση από τους κανόνες απόδειξης.[1] Η «μεθ' όλης της λογικής ταχύτητας» ουσιαστική επίλυση των αναφυόμενων διαφορών[2] αποτελεί το πρωταρχικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας τούτου του Δικαστηρίου.[3] Συνακόλουθα, η απόρριψη υποθέσεων οι οποίες δεν προωθούνται κατάλληλα από τους διαδίκους και τους δικηγόρους τους υπαγορεύεται αφενός από τον συνοπτικό χαρακτήρα της δικαιοδοσίας αυτής, και αφετέρου από την πρακτική υλοποίηση της υποχρέωσης για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης το συντομότερο δυνατό.[4] Αλλά και στην ευρύτερη διάσταση του θέματος, η δυνατότητα των Δικαστηρίων να απορρίπτουν αστικές υποθέσεις λόγω μη προώθησης, είναι δεδομένη.[5] Έκαστο Δικαστήριο, ως ο θεματοφύλακας της ενώπιον του διαδικασίας, πρώτα και πάνω από όλα, ενεργεί προς διαφύλαξη του κύρους και της εύρυθμης του λειτουργίας. Όταν το Δικαστήριο δίδει ώρα για έναρξη ή για συνέχιση της ακροαματικής διαδικασίας, η εν λόγω ακρόαση προηγείται, κατά κανόνα, οποιωνδήποτε άλλων σοβαρών υποχρεώσεων. Είναι αυτονόητο πως οι διάδικοι, και κυρίως οι νομικοί αντιπρόσωποι τους, θα είναι έτοιμοι και συνεπείς προς το Δικαστήριο το οποίο ουδεμία υποχρέωση έχει να προσαρμόζει το δικό του πρόγραμμα στο πρόγραμμα των δικηγόρων ή των πελατών τους.[6] Εάν, εξ απροόπτου, προκύψει κώλυμα ή καθυστέρηση, ο επηρεαζόμενος συνήγορος στο πλαίσιο της ευθύνης[7] που έχει έναντι του Δικαστηρίου, του πελάτη του καθώς και του συνάδελφού του, οφείλει να ενεργεί κατάλληλα προς εξοικονόμηση πολύτιμου δικαστικού χρόνου και εξόδων. Στην περίπτωση δε που ούτε ο αιτητής αλλά ούτε ο συνήγορός του εμφανιστεί κατά την ημέρα και ώρα διεξαγωγής της ακροαματικής διαδικασίας, για την οποία είχε δεόντως ενημερωθεί και ούτε μεριμνήσει να ενημερώσει εκ των προτέρων τους υπόλοιπους βασικούς παράγοντες της διαδικασίας για το όποιο κώλυμά του, τότε ο κίνδυνος να απορριφθεί η υπόθεση του πελάτη του είναι υπαρκτός. Βεβαίως, η απόρριψη μιας αστικής διαδικασίας λόγω μη προώθησης αποτελεί δραστικότατη επίπτωση (δείτε: Στυλιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Πολιτική ΄Εφεση Αρ. Ε160/2013 σχ. με Ε161/13 ημερ. 20/02/2019) αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, επιβαλλόμενη ενέργεια. Νομικά εδράζεται τόσο στη συμφυή[8] (inherent) εξουσία του Δικαστηρίου, όσο και στα διαλαμβανόμενα στη Διαταγή 33, και δει στους θεσμούς 1 έως και 5, η οποία πραγματεύεται γενικώς τη διαδικασία κατά[9] την ακρόαση («Proceedings at trial»). Πρόκειται δηλαδή για δυνατότητα που υφίσταται ενόσω η ακροαματική διαδικασία βρίσκεται εν εξελίξει, δηλαδή μέχρι να επιφυλαχθεί η έκδοση τελικής απόφασης. Για τούτο τον λόγο, το δικαίωμα του εναγόμενου/καθ' ου να αξιώσει απόφαση λόγω μη προώθησης δεν συναρτάται με το ποιος εκ των διαδίκων φέρει το βάρος απόδειξης[10] αλλά με το κατά πόσο υπάρχει εμφάνιση («parties do not appear» / «party fails to appear»). Κατά τον ίδιο τρόπο, η ιδιάζουσα ευχέρεια για επαναφορά («reinstatement»)[11] που παρέχεται στο ίδιο Δικαστήριο που απέρριψε την υπόθεση δίδεται ακριβώς επειδή η απορριφθείσα διαδικασία δεν σχετίζεται με την απόρριψη της υπόθεσης μετά την επί της ουσίας[12] εξέτασή της, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν ανεπίτρεπτο,[13] αλλά αποκλειστικά συνεπεία δικονομικών παραλείψεων. Τα νομολογηθέντα στη Ζορπάς (ανωτέρω) που επικαλούνται οι δικηγόροι των Αιτητών δεν είναι σχετικά και δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Το καθοριστικό γεγονός στη Ζορπάς όπως επιβεβαιώθηκε και στη F.N. & A.G. DEVELOPERS LTD ν. KERMIA PROPERTIES & INVESTMENTS LTD κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A285, Πολιτική Έφεση Αρ. 31/2012, ημερομηνίας 11/06/2018 ήταν ότι κατά τον χρόνο απόρριψης λόγω μη προώθησης υπήρχε εμφάνιση δικηγόρου και ως εκ τούτου το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε υποχρέωση να εξετάσει το ζήτημα επί της ουσίας, λόγω ακριβώς της φυσικής παρουσίας του νομικού αντιπροσώπου του Αιτητή, ανεξαρτήτως των όποιων αδυναμιών που σχετίζονταν με τη δυνατότητα για παρουσίαση μαρτυρίας. Εξ' αντιδιαστολής, και όπως στη Δ.33 προβλέπεται, η απουσία τόσο του διαδίκου όσο και του δικηγόρου του, ενεργοποιεί τη δυνατότητα για απόρριψη λόγω μη προώθησης. Είναι για τούτο τον λόγο που στη Στυλιανού (ανωτέρω) δεν αμφισβητήθηκε η δυνατότητα του Δικαστηρίου να απορρίψει την αγωγή, αλλά ο τρόπος άσκησης της διακριτικής του εξουσίας. Συγκεκριμένα, στη Στυλιανού απορρίφθηκε η υπόθεση λόγω μη προώθησης ενώ η συνεχιζόμενη ακρόαση είχε επαναοριστεί για οδηγίες λόγω απόσυρσης του δικηγόρου του ενάγοντα και δίχως να διασφαλιστεί ότι ο ίδιος ο ενάγων είχε λάβει δέουσα ενημέρωση για την ημερομηνία επαναορισμού. Συνεπώς, για τους λόγους που επεξηγούνται προηγουμένως, η υπό εξέταση εισήγηση των Αιτητών δεν γίνεται αποδεκτή. Στη βάση όσων επεξηγούνται ανωτέρω, απορρίπτεται και η εισήγηση των Καθ' ων ότι θα έπρεπε να καταχωρηθεί έφεση και όχι αίτηση επαναφοράς, επειδή, κατ' ισχυρισμό, «η απόφαση του Δικαστηρίου αγγίζει την ουσία της υπόθεσης» (Λόγος ένστασης αρ. 18). Η υπό κρίση απόφαση του Δικαστηρίου μιλά αφ' εαυτής. Η Αίτηση απορρίφθηκε αποκλειστικά λόγω της απουσίας της πλευράς των Αιτητών και δίχως το Δικαστήριο να ασχοληθεί κατ' ελάχιστο με την ουσία της υπόθεσης. Όσον αφορά τα δικονομικά και άλλα ζητήματα που εγείρονται στους υπόλοιπους λόγους ένστασης, σημειώνω, επιγραμματικά, τα ακόλουθα: · Η επίδικη αίτηση βασίζεται στο ορθό δικονομικό πλαίσιο. Όντως, δικαίως η πλευρά των Καθ' ων υποστηρίζει πως στο αιτητικό θα έπρεπε να αξιώνεται η επαναφορά της, αλλά αυτό δεν είναι καταλυτικό[14] για την έκβασή της, επειδή είναι σαφώς αντιληπτό τι ακριβώς επί της ουσίας επιδιώκεται και ούτε έχει προκληθεί πασιφανής αδικία στην άλλη πλευρά λόγω οποιασδήποτε ασάφειας[15] σχετικά με την αιτούμενη θεραπεία. · Περαιτέρω, κρίνεται πως ορθώς έδωσε ένορκη μαρτυρία κ. Καράς, αφού αυτός είναι ο δικηγόρος που έχει πρωτογενή γνώση για τα επίδικα γεγονότα. Από τη στιγμή που ο κ. Καράς δεν εμφανίστηκε στο πλαίσιο της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης δεν τίθεται θέμα[16] ως προς την αποδεκτότητα είτε της μαρτυρίας του, είτε της αγόρευσης που συντάχθηκε από άλλο δικηγόρο στο δικηγορικό γραφείο Αντώνης Κ. Καράς Δ.Ε.Π.Ε. · Τα πρακτικά της διαδικασίας έχουν αυτόδηλο περιεχόμενο και δεν υπάρχει πιθανότητα το Δικαστήριο να παραπλανηθεί από την υποκειμενική ερμηνεία που οι συνήγοροι δίδουν στα εν λόγω έγγραφα. · Η ισχυριζόμενη ανεπανόρθωτη βλάβη που θα υποστούν οι Καθ' ων από την τυχόν έγκριση της αίτησης, δεν δικαιολογείται. · Όπως επεξηγείται ανωτέρω, η αίτηση απορρίφθηκε ρητώς λόγω μη προώθησης και η δυνατότητα για την επαναφορά της, δυνάμει των διαλαμβανομένων στη Δ.33, είναι δεδομένη. · Από όσα τέθηκαν ενώπιον μου, ουδόλως επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός της πλευράς των Καθ' ων ότι η αργοπορία του κ. Καρά έγινε «συνειδητά». Προχωρώ στην εξέταση του ουσιαστικού ζητήματος της παρούσας αίτησης. Η καθυστέρηση του κ. Καρά ήταν πέριξ των 45 λεπτών, αφού η διαδικασία στην αίθουσα του Δικαστηρίου ολοκληρώθηκε περί τις 10:40 π.μ. και το επόμενο πρακτικό που συντάχθηκε στο γραφείο του Δικαστηρίου, στην παρουσία του κ. Καρά, άρχισε να συντάσσεται στις 10:51 π.μ. Σημειώνω ότι ο κ. Καράς απέφυγε να δώσει σαφείς εξηγήσεις για τον λόγο της αργοπορίας του. Δεν αμφισβητώ ότι ο συνήγορος των Αιτητών καλοπροαίρετα εξέλαβε ως δεδομένο πως η ακροαματική διαδικασία θα αναβαλλόταν επειδή κατά την άποψή του η πλευρά των Καθ' ων δεν συμμορφώθηκε με τις οδηγίες του Δικαστηρίου ως προς την παρουσίαση μαρτυρίας, αλλά αυτό επουδενί δικαιολογεί τη δική του απουσία. Από την άλλη, δεν είναι δεκτικό στάθμισης ούτε το πως ενήργησαν οι διάδικοι ή οι συνήγοροι τους σε προηγούμενες δικασίμους, καθότι το πλαίσιο της επίδικης αίτησης καθορίζεται αυστηρά από ότι έλαβε χώρα στις 04/02/2020, όπως επιβεβαιώνεται και από το ίδιο το πρακτικό απόρριψης, το όποιο αποτελεί τον αυθεντικό και αναντικατάστατο οδηγό της υπό αναφορά δικασίμου.[17] Και το εν λόγω πρακτικό αρχίζει με τοποθέτηση του Δικαστηρίου ότι στις 10:00 π.μ. το Δικαστήριο είχε ζητήσει από τον δικηγόρο του Καθ' ου να εντοπίσει τον συνάδελφο του. Στο δεύτερο πρακτικό που ακολούθησε στο γραφείο του Δικαστηρίου, ο κ. Νικολάου, απαντώντας στην τοποθέτηση του κ. Καρά, επιβεβαίωσε ότι κατέχει τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου του κ. Καρά αλλά σημείωσε πως δεν του τηλεφώνησε επειδή δεν είχε τέτοια υποχρέωση, και πως είναι ο κ. Καράς που θα έπρεπε να τον ενημερώσει. Συμφωνώ πως ο κ. Νικολάου, πέραν των όποιων ζητημάτων δεοντολογίας, δεν είχε τέτοια υποχρέωση απέναντι στον κ. Καρά. Εντούτοις, είχε υποχρέωση να είναι απόλυτα ακριβής απέναντι στο Δικαστήριο. Διότι, όταν του ζητήθηκε από το Δικαστήριο να εντοπίσει τον συνάδελφό του, είτε όφειλε να πράξει αυτό αποτελεσματικά, είτε να δηλώσει απερίφραστα ότι δεν είχε τέτοια πρόθεση. Και στο τέλος της ημέρας, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι τη στιγμή της απόρριψης της υπόθεσης είχε δημιουργηθεί στο Δικαστήριο η πεποίθηση πως ο κ. Νικολάου 35 περίπου λεπτά νωρίτερα είχε επιχειρήσει με αποτελεσματικό τρόπο να εντοπίσει τον συνάδελφό του. Εάν η εντύπωση αυτή είχε καλώς ή κακώς δημιουργηθεί, είναι στοιχείο άσχετο ως προς το ζητούμενο, αφού η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι «η στάση της πλευράς των Αιτητών καταδεικνύει παντελή αδιαφορία για την προώθηση της υπόθεσής τους», βασίστηκε, είτε λίγο, είτε περισσότερο, στην αντίληψη πως ο κ. Νικολάου είχε αποτελεσματικά προσπαθήσει να επικοινωνήσει με τον συνάδελφό του. Ούτε κατά τον ουσιώδη χρόνο έγινε οποιαδήποτε προσπάθεια για να αρθεί τούτη η εντύπωση του Δικαστηρίου. Εν πάση περιπτώσει, λαμβάνω υπόψιν πως η πλευρά των Αιτητών καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση δίχως καθυστέρηση[18] και εντός της προθεσμίας των 15 ημερών που θέτει η Δ.33 θ. 5. Η δε αδιαφορία των δικηγόρων των Αιτητών δεν ήταν τέτοιας έκτασης που να πλήττει τα θεμέλια απονομής της δικαιοσύνης[19] ή να προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και να συνηγορεί στην απόρριψη του αιτήματος.[20] Συνακόλουθα, κρίνεται δίκαιο όπως υπό τις περιστάσεις ότι το δικαίωμα των Καθ' ων για να υπάρξει ταχεία διεκπεραίωση της υπόθεσης πρέπει να υποχωρήσει έναντι του δικαιώματος ακρόασης των Αιτητών. Με αυτόν τον τρόπο θα υπάρξει πραγματική επίλυση της αναφυόμενης διαφοράς. Εξάλλου, η ακροαματική διαδικασία θα προχωρήσει πάραυτα. Ως εκ των προαναφερόμενων, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται προς έγκριση της Αίτησης, με ταυτόχρονη έκδοση εναντίον των Αιτητών ανάλογης διαταγής ως προς τα έξοδα, για την παράλειψη εμφάνισής τους στις 04/02/2020. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η Αίτηση επιτυγχάνει. Το διάταγμα ημερομηνίας 04/02/2020 ακυρώνεται. Εκδίδεται διάταγμα επαναφοράς της Κυρίως Αίτησης υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Η ακροαματική διαδικασία της Κυρίως Αίτησης ορίζεται για συνέχιση στις 30/06/2020 και ώρα 10:00 π.μ.. Η Γραμματεία να ενημερώσει τους πάρεδρους του Δικαστηρίου για τη μέρα και ώρα συνέχισης. Να ακολουθηθούν οι οδηγίες του Δικαστηρίου ως προς την παρουσίαση της μαρτυρίας. Τα έξοδα της ακροαματικής διαδικασίας στις 04/02/2020, επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων 1 και 2 και εναντίον των Αιτητών, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. Ως προς τα έξοδα της παρούσας ενδιάμεσης Αίτησης, παρόλο που η Αίτηση έχει πετύχει, λαμβάνοντας υπόψιν τα ιδιαίτερα περιστατικά που έχουν μεσολαβήσει καθώς και την ευρύτατη διακριτική εξουσία που παρέχεται στο παρόν Δικαστήριο ως προς τούτο το ζήτημα με βάση τον κανονισμό 13(β) του Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού, αλλά και τη σχετική νομολογία,[21] θεωρώ ορθότερο όπως μην εκδώσω οποιανδήποτε διαταγή. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Άρθρο 5 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [2] Άρθρο 4 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [3] Δείτε: Μιχαλάκης Δ. Δράκος & Σία ν. Αργυρίδη

(1989)1 ΑΑΔ 162, A.C.T. Textiles ν. Zodhiatis

(1986)1 C.L.R. 89 [4] Δείτε: Κανονισμό 3(στ) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983. [5] Όπως συναφώς αναφέρεται στο All England Annual Review του 1995, Practice and Procedure, Dismissal for delay, Want of prosecution: «It is well established (and of late even commonplace) that a court may dismiss an action for inordinate and inexcusable delay». [6] Δείτε: Δημοκρατική Εργατική Ομοσπονδία Κύπρου (Δ.Ε.Ο.Κ.) ν. Σωτηριάδη

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1829. [7] Δείτε σχετικά: Beaumont Muriel και Άλλος ν. Nίκου Παπακλεοβούλου,

(2010)1 Α.Α.Δ. 525, The Law of Tort, 2η Έκδοση

(2007), Professional Liability, Legal Professionals, σελ. 877-878, Re Massey and Carrey

(1884)26 Ch D 459 και Losner v. Michael Cohen and Co

(1975)Sol Jo 340. [8] Σχετικά: Τουβλοποιεία Παλαικύθρου ΓΙΓΑΣ Λτδ ν. Ουστά (αρ.1),

(1994)1 Α.Α.Δ. 109, Αυξεντίου ν. Σάββα,

(2003)1 Α.Α.Δ.

1. [9] Για τη δυνατότητα απόρριψης λόγω μη προώθησης αναφορικά με το ό,τι προηγείται της ακρόασης, δείτε τις Δ.17 θ. 14 και Δ.
2. [10] Δείτε: Armour v. Bate [1891] 2 QB
3. [11] Που σημαίνει να τεθεί η διαδικασία στο σημείο που βρισκόταν πριν να απορριφθεί λόγω μη προώθησης. Δείτε: Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Δ Έκδοση, του Γ. Μπαμπινιώτη, σελ. 724 και Black's Law Dictionary, 7η Έκδοση, Σελ. 1290 όπου αναφέρεται: «Reinstate, vb. To place again in a former state or position; to restore <the judge reinstated the judgment that had been vacated>» [12] Δείτε: Γεωργίου κ.ά. ν. Επάρχου Λεμεσού

(2000)1 ΑΑΔ

1. [13] Διότι δεν νοείται τα πρωτόδικα δικαστήρια να ενεργούν ως εφετεία του εαυτού τους, αφού τέτοια συμπεριφορά συνιστά υπέρβαση δικαιοδοσίας που διαβάλλει την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης. Δείτε: Αναφορικά με τον Λοϊζίδη κλπ, επί της Πολιτικής Αίτησης αρ. 32/2019, ημερομηνίας 17/4/
2. [14] Παραπέμπω στην ειδική πρόνοια του κανονισμού 12(β) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983 όπου αναφέρεται πως: «η μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς δεν συνεπάγεται την ακύρωση της διαδικασίας εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει τούτο». [15] Δείτε: C.M.A. Holdings v. Marfin Popular Bank Public Co. Ltd, ECLI:CY:AD:2018:A559, Πολιτική Έφεση αρ.265/14, ημερομηνίας 21/12/
3. [16] Δείτε: Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου Πολ. Έφεση αρ. 8/2018 ημερομηνίας 14/04/2020 και Rybolovlev v. Rybolovleva

(2010)1 ΑΑΔ

1. [17]Δείτε, μεταξύ άλλων: Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.ά., ECLI:CY:AD:2017:A293, Πολ.εφ.107/16, 11/09/
2. [18] Σχετικά: NSM Democars Ltd κ.ά. και Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Εφ. 121/2010, ημερ. 14.10.
3. [19] Δείτε: Πολυδώρου κ.α. ν. Marfin Popular Bank Public co Ltd, πολ. Έφεση Ε68/2014, ημερομηνίας 18/04/
4. [20] Δείτε: Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη

(1997)1Β Α.Α.Δ. 941, Chr. Morfou Trading Ltd v MR Waterproof Ltd

(2007)1B A.A.Δ. 697. [21] Μεταξύ άλλων: Katsiantonis ν. Fragkeskou

(1981)1 CLR 566. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο