← Κύπρος

X. M. ΜΑΡΤΗΣ ΛΤΔ ν. ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ, Αίτηση Αρ. Κ3/2017, 11/11/2020

X. M. ΜΑΡΤΗΣ ΛΤΔ ν. ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ, Αίτηση Αρ. Κ3/2017, 11/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2020:19 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου και Μ. Κοσμά, Γ. Παναγιώτου, Παρέδρων Αίτηση Αρ. Κ3/2017 Μεταξύ׃ X. M. ΜΑΡΤΗΣ ΛΤΔ, από την Αμμόχωστο Αιτητών και ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ, από την Αγία Νάπα Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 11/11/2020 Για τους Αιτητές: κ. Μουτσουρής για Κωστάκης Μουτσουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Α. Χριστοφή για Ανδρέας Γιωρκάτζης Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ / ΙΣΤΟΡΙΚΟ / ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ. Η απαρχή της παρούσας ιστορίας εντοπίζεται στο 1993 οπόταν οι Καθ' ων η Αίτηση, ήτοι ο Δήμος Αγίας Νάπας, (που στο εξής θα προσδιορίζονται ως «οι Καθ' ων» ή «ο Δήμος») παραχώρησαν έναντι ανταλλάγματος στον κ. ΧΧΧΧ Μάρτη, διευθυντή των Αιτητών στην παρούσα Αίτηση, την κατοχή του επίδικου υποστατικού που βρίσκεται επί της ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ, στην Αγία Νάπα, της επαρχίας Αμμοχώστου, στο ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ, αρ. τεμαχίου ΧΧΧΧ και κτηματικού σχεδίου ΧΧΧΧ , υπό την ονομασία ΧΧΧΧ (το οποίο στο εξής θα προσδιορίζεται ως: το «Υποστατικό»). Έκτοτε[1] μεσολάβησαν διάφορες δικαστικές διαδικασίες, μια εξ' αυτών είναι η παρούσα αίτηση. Η βασική επιδίωξη των Αιτητών με την παρούσα διαδικασία είναι να αναγνωριστεί η ιδιότητά τους ως θέσμιων ενοικιαστών του εν λόγω Υποστατικού και συνεπακόλουθα να ενταχθούν υπό την προστασία που παρέχει ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος - Ν. 23/1983 (στο εξής: «ο Νόμος). Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να στοιχειοθετήσουν ότι συνεχίζουν να κατέχουν το Υποστατικό δυνάμει ενοικίασης η οποία συν τω χρόνω κατέστη θέσμια. Οι Καθ' ων αντιτείνουν ότι η κατοχή δόθηκε στους Αιτητές στη βάση λήξασας άδειας χρήσης και κατά συνέπεια η διατήρηση της κατοχής από τους τελευταίους ισοδυναμεί με το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης. (α) Η κυρίως Αίτηση και η διαδικασία προσωρινής προστασίας. Με την Κυρίως Αίτηση ημερομηνίας 29/06/2017 αξιώνονται οι ακόλουθες θεραπείες: « Α. Απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου εναντίον των Καθ' ων η αίτηση για το ποσό των €500.00 μηνιαίως, από 17/2/2015, πλέον νόμιμους τόκους μέχρι την ελεύθερη και ανενόχλητη κατοχή και/ή επανασύνδεσης του υποστατικού με παροχή νερού και/ή ύδρευσης και /ή επανασύνδεση παροχής Υδατοπρομήθειας. Β. Απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάττει τους Καθ' ων η Αίτηση όπως καταβάλουν στην αιτήτρια το ποσό των €500.00 μηνιαίως από 17/2/2015 μέχρι την ελεύθερη και ανενόχλητη κατοχή και/ή επανασύνδεσης του υποστατικού με παροχή νερού και/ή ύδρευσης και /ή επανασύνδεση παροχής Υδατοπρομήθειας , που αντιπροσωπεύει μηνιαία έξοδα και/ή τέλη αγοράς εμφιαλωμένου νερού , ένεκα της παράνομης επέμβασης και/ή παράνομη αφαίρεση του μετρητή ύδρευσης και/ή άρνησης παραχώρησης υπηρεσίας ύδρευσης και/ή υπηρεσιών Υδατοπρομήθειας από τους Καθ' ων η αίτηση. Γ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάττει τους Καθ' ων η αίτησή και/ή αντιπροσώπους και/ή υπάλληλοι των, να επιτρέψουν στην Αιτήτρια την ειρηνική απόλαυση και/ή ελεύθερη και/ή ανενόχλητη χρήση του υποστατικού , το οποίο ευρίσκεται επί της ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ,(νέα ονομασία ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ) στην Αγία Νάπα , της επαρχίας Αμμοχώστου. Δ. Διάταγμα και/ή Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η Αιτήτρια είναι θέσμια ενοικιάστρια και/ή πρόσωπο δικαιούμενη στην κατοχή και/ή εκμετάλλευση του επίδικου υποστατικού το οποίο ευρίσκεται επί της ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ, (νέα ονομασία ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ) στην Αγία Νάπα, της επαρχίας Αμμοχώστου και με δικαίωμα της ειρηνικής απόλαυσης του υποστατικού. Ε. Διάταγμα και/ή Απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου , με το οποίο να απαγορεύει και/'η να εμποδίζει και/ή διατάττει τους Καθ' ων η αίτηση και/ή των υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων αυτών από την επέμβαση και/ή να προβούν σε παρέμβαση και/ή εκμετάλλευση και/ή να εισέρχονται για οποιοδήποτε λόγο και/ή σκοπό , επί του ενοικιαζόμενου υποστατικού στο οποίο λειτουργεί και διεξάγει εργασίες και επιχείρηση η Αιτήτρια υπό την ονομασία XXXX XXXX XXXX. ΣΤ. Γενικές αποζημιώσεις για όλες τις ζημιές που έχει υποστεί η αιτήτρια, από 1/01/2015 μέχρι ημερομηνία που η αιτήτρια θα έχει την ειρηνική απόλαυση και/ή ελεύθερη και/ή ανενόχλητη χρήση του υποστατικού, η/και ως διαφυγόντα κέρδη και/ή απώλεια εσόδων και/ή εισπράξεις και/ή εισοδήματα και/ή κέρδη και/ή δίκαιη αποζημίωση από τις παράνομες πράξεις ή/και παραλείψεις ή/και αυθαιρεσίες των Καθ' ων η αίτηση στο υποστατικό της αιτήτριας στο οποίο λειτουργεί και διεξαγάγει εργασίες και επιχείρηση η Αιτήτρια υπό την ονομασία XXXX XXXX XXXX που ευρίσκεται επί της XXXX XXXX XXXX, (νέα ονομασία XXXX XXXX) στην Αγία Νάπα της επαρχίας Αμμοχώστου, στο τεμάχιο XXXX με αριθμό εγγραφής XXXX. Φ/Σχ. XXXX, Τμήμα XXXX και/ή δυνάμει ποσού οφειλόμενο από τους Καθ' ων η αίτηση στην αιτήτρια, ως εύλογη και/ή δίκαιη αποζημίωση και/ή δυνάμει των Αρχών περί Αδικαιολόγητου Πλουτισμού και/ή δυνάμει της Αρχής της Αποκατάστασης και/ή Restitution. Ζ. €14.200 ως Ειδικές Ζημιές που έχει υποστεί η αιτήτρια που αντιπροσωπεύει μηνιαία έξοδα και/ή τέλη αγοράς εμφιαλωμένου νερού, ένεκα της παράνομης επέμβασης και/ή παράνομη αφαίρεση του μετρητή ύδρευσης και/ή άρνησης παραχώρησης υπηρεσίας ύδρευσης και/ή υπηρεσιών Υδρατοπρομήθειας από τους Καθ' ων η αίτηση από 17/02/2015 μέχρι 29/06/

  1. Η. Νόμιμους τόκους ετησίως επί εκάστου επιδικασμένου ποσού, από την ημερομηνίας που κατέστη πληρωτέο και μέχρι πλήρη εξοφλησης. Θ. Έξοδα, πλέον Φ.Π.Α. » Όσον αφορά τα γεγονότα που στηρίζουν το περιεχόμενο της Αίτησης, γίνεται αναδρομή στο ιστορικό των διαφορών των διαδίκων, στο οποίο όπως προανέφερα, για σκοπούς οικονομίας, δεν θα αναφερθώ στο παρόν στάδιο. Αρκούμαι να σημειώσω πως οι Αιτητές διατείνονται ότι είναι θέσμιοι ενοικιαστές. Η ουσία της Αίτησης εντοπίζεται στις παραγράφους 10 και 13 όπου αναφέρεται ότι περί τις 16/02/2015 οι Καθ' ων αφαίρεσαν τον Υδρομετρητή του Υποστατικού αποκόπτοντας την παροχή νερού, ενέργεια η οποία διατάραξε το δικαίωμα των Αιτητών σε ειρηνική και ανεμπόδιστη κατοχή και αποσκοπούσε στην «παράνομη έξωσή» τους από το Υποστατικό. Εξ' όσων περαιτέρω προκύπτει από το περιεχόμενο της Κυρίως Αίτησης, οι Αιτητές για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια εξασφάλιζαν την υδροδότησή τους, μέσω κάποιου γειτνιάζοντος υποστατικού, αλλά πρόσφατα ο ιδιοκτήτης του εν λόγω υποστατικού σταμάτησε να τους εξυπηρετεί διότι «απειλήθηκε» από τον Δήμαρχο του Δήμου «ότι θα αφαιρούσε και τον υδρομετρητή εκείνου του υποστατικού». Πέραν της αναγνώρισής τους ως θέσμιων ενοικιαστών, διεκδικούν και αποζημιώσεις για ισχυριζόμενες ζημιές που έχουν υποστεί εξαιτίας των Καθ' ων καθότι διατείνονται ότι έκτοτε αναγκάζονται να αγοράζουν νερό για να λειτουργούν το Υποστατικό. (β) Η Απάντηση. Στην Απάντησή τους, οι Καθ' ων αναφέρονται και αυτοί λεπτομερώς στο ιστορικό των διαφορών τους με τους Αιτητές με ειδική αναφορά στις προγενέστερες δικαστικές διαδικασίες. Συμφωνούν πως το 1993 παραχωρήθηκε η κατοχή του Υποστατικού στον κ. Μαρτή, αλλά στη βάση άδειας χρήσης. Υποστηρίζουν πως οι διευθυντές των Αιτητών «ανέκαθεν προσπαθούσαν να αποκτήσουν δικαιώματα θέσμιου ενοικιαστή» και πως τούτο το ζήτημα αποφασίσθηκε οριστικά στο πλαίσιο της Αγωγής 300/03 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου. Αρνούνται τις αιτούμενες θεραπείες και αμφισβητούν την ιδιότητα των τελευταίων ως θέσμιων ενοικιαστών, υποστηρίζοντας πως οι Αιτητές είχαν λάβει άδεια χρήσης ημερομηνίας 02/05/2007 και ότι ουδέποτε υπήρξε ενοικίαση, πόσο μάλλον θέσμια. Παραθέτουν συγκεκριμένους όρους της επίδικης Συμφωνίας και αναφέρουν ότι το εν λόγω έγγραφο παρατάθηκε, δυνάμει αιτημάτων των Αιτητών και σχετικών αποφάσεων των Καθ' ων, μέχρι την 31/12/
  2. Από τις 20/11/2014 οι Καθ' ων αποφάσισαν τη μη ανανέωσή της και οι Αιτητές, παρόλο που τους ζητήθηκε η επιστροφή της κατοχής, συνεχίζουν να κατέχουν το Υποστατικό, διαπράττοντας το αδίκημα της παράνομης επέμβασης. Αν και δέχονται πως συνεχίζουν να εισπράττουν ποσά ως αντάλλαγμα για τη διατήρηση της κατοχής, σημειώνουν πως παραλαμβάνουν αυτά με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους. Επιπλέον, διατείνονται πως οι Αιτητές συνεχίζουν να τους οφείλουν το ποσό των €17.104,69, δίχως όμως να εγείρουν οποιανδήποτε ανταπαίτηση. ΙΙ. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Κατά την ακροαματική διαδικασία έδωσαν μαρτυρία συνολικά τέσσερα πρόσωπα, ένα για τους Αιτητές και 3 για τους Καθ' ων. Η αρίθμηση των τεκμηρίων έφθασε στον αριθμό
  3. Σχετικός είναι και ο κατάλογος κοινών παραδεκτών εγγράφων και τεκμηρίων ημερομηνίας 29/10/
  4. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω την παρουσιασθείσα μαρτυρία σε ό,τι κρίνω πως είναι σημαντικό ως προς τα ουσιαστικά επίδικα ζητήματα, παραλείποντας αναφορές σε μαρτυρία η οποία είτε αποτελεί κοινό τόπο,[2] είτε δεν έχει ιδιαίτερη αξία ως προς την αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. Τονίζω ακόμη ότι, παρόλο που έχω μελετήσει με προσοχή το σύνολο της προφορικής και έγγραφης μαρτυρίας που έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου και έχω προβεί στις σχετικές αντιπαραβολές όπου έκρινα αναγκαίο, για σκοπούς οικονομίας δεν θα αναφερθώ σε κάθε ένα ζήτημα και ή τεκμήριο ξεχωριστά παρά μόνο σε ό,τι κρίνω ότι έχει ειδική βαρύτητα προς αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. (α) Η μαρτυρία της πλευράς των Αιτητών.

(1)Η μαρτυρία του κ. XXXX Μαρτή. Ο μοναδικός μάρτυρας των Αιτητών ήταν ο κος XXXX Μαρτής ο οποίος είναι ο διευθυντής της Αιτήτριας εταιρείας. Στη μακροσκελή γραπτή δήλωσή του, η οποία κατατέθηκε ως ΕΓΓΡΑΦΟ Β, αναφέρθηκε στο ιστορικό των διαφορών των διαδίκων παραθέτοντας έγγραφα τα οποία σχετίζονται με την ανταλλαγείσα αλληλογραφία, τις δικαστικές διαδικασίες που έλαβαν χώρα κατά καιρούς και τα αποτελέσματα των εν λόγω διαδικασιών. Παρέλκει αναλυτική αναφορά στο περιεχόμενο της δήλωσής του αφού, η ουσία όσων ανέφερε συναρτώνται με τους ισχυρισμούς του ότι η κατοχή του υποστατικού από την Αιτήτρια εταιρεία αφορά ενοικίαση και όχι άδεια χρήσης. Συμπτύσσοντας λοιπόν τις σχετικές του θέσεις, ισχυρίζεται ότι: · Αποδέχεται την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων ημ. 02/05/
  1. · Από τις 03/05/2010 δεν έχει υπογραφθεί οποιαδήποτε άλλη συμφωνία. Οι Καθ' ων αποδέχθηκαν την παραμονή των Αιτητών ως θέσμιων ενοικιαστών δίχως αντιρρήσεις, εισπράσσοντας τα ενοίκια του επίδικου υποστατικού και εκδίδοντας κανονικά όλες τις άδειες λειτουργίας του μέχρι τις 31/12/
  2. · Η Αιτήτρια από τις 02/05/2007 μέχρι και σήμερα είχε και έχει την αποκλειστική κατοχή και χρήση του επίδικου υποστατικού και τον πλήρη έλεγχο αυτού κρατώντας τα κλειδιά και λειτουργώντας το όπως η ίδια κρίνει ορθό. · Η Αιτήτρια εταιρεία ήταν αυτή που είχε την υποχρέωση και εξασφάλιζε όλες τις ετήσιες άδειες λειτουργίας και όχι οι Καθ΄ ων. · Η Αιτήτρια εταιρεία κατέβαλλε το συμφωνημένο ενοίκιο, ο τρόπος καταβολής του οποίου δεν εξαρτάτο από οποιοδήποτε άλλο παράγοντα. · Η Αιτήτρια εταιρεία πλήρωνε τους λογαριασμούς κοινής ωφελείας (ρεύματος και υδατοπρομήθειας), οι οποίοι λογαριασμοί ήταν στο όνομα του διευθυντή τους. · Διατείνεται ότι ο Δήμος παράνομα και μονομερώς επιχείρησε να ανακτήσει την κατοχή του υποστατικού αφαιρώντας τον Υδρομετρητή και αποκόπτοντας την παροχή νερού και αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο από τον Ιούλιο του 2015 μέχρι και το 2018 οι Αιτητές εξασφάλιζαν την υδροδότηση του Υποστατικού καθώς και στο προσωρινό διάταγμα που εξασφάλισαν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. · Τέλος, αιτείται τις θεραπείες που εκτίθενται στην αίτησή του. Κατά την αντεξέτασή του επανέλαβε πως πριν την κατακύρωση στους Αιτητές του διαγωνισμού το 2007, το Υποστατικό βρισκόταν από το 1993 στην κατοχή του, υπό την προσωπική του ιδιότητα. Διαφώνησε πως επέστρεψε την κατοχή του Υποστατικού στους Αιτητές στις 18/01/2007 και προς επίρρωση της θέσης του παρέπεμψε στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση του XXXX Μαρτή
(2007)1 ΑΑΔ 92 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 41). Υποστήριξε πως το παρέδωσε απευθείας στον αδελφό του XXXX Μαρτή και πρώην διευθυντή των Αιτητών, οι οποίοι και υπέγραψαν με το Δήμο Αγίας Νάπας την επίδικη συμφωνία. Όσον αφορά την Αγωγή 300/2003 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 45), δήλωσε πως αυτό που συμφωνήθηκε ήταν να πληρώσει Λ.Κ.3000 δικηγορικά έξοδα και να διατηρήσει την κατοχή του Υποστατικού. Επανέλαβε πως οι Αιτητές από το 2007 μέχρι και σήμερα κατέχουν το Υποστατικό καταβάλλοντας τους λογαριασμούς κοινής ωφελείας και εξασφαλίζοντας σχετικές άδειες. Επέμεινε πως ο Δήμος δεν είχε οποιοδήποτε δικαίωμα για να αφαιρέσει τον υδρομετρητή του Υποστατικού. Αρνήθηκε ότι ο ίδιος ζήτησε παράταση της επίδικης συμφωνίας. Δέχθηκε ότι κατατέθηκε εγγυητική επιστολή, ως επίσης και εγγύηση πιστής εκτέλεσης στο πλαίσιο της συμφωνίας ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2. Ανέφερε πως η εν λόγω εγγυητική δεν ανανεώθηκε «λόγω ιστοριών με το Δημαρχείο» και περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι ούτε καν του ζητήθηκε η ανανέωσή της. Επιπροσθέτως, σημείωσε πως ο προηγούμενος Δήμαρχος του είχε δώσει διαβεβαιώσεις ότι αυτό που ζητούσαν από το Δήμο ήταν «μόνο να πληρώνει τα ενοίκιά του». Όσον αφορά την καταβολή Φ.Π.Α. επί του ανταλλάγματος απάντησε ότι «πάντα όλες οι αποδείξεις έγραφαν ενοίκιο» και ότι «αν είχε Φ.Π.Α. μέσα, πρόβλημα τους [.] αν έβαλλαν Φ.Π.Α. δικό τους πρόβλημα» και δεν γνωρίζει εάν οι Αιτητές διεκδίκησαν επιστροφή Φ.Π.Α. Δεν θυμόταν εάν γνώριζε εκ των προτέρων για την πρόθεση του Δήμου να μην προχωρήσει σε ανανέωση της επίδικης συμφωνίας. Σημείωσε πως αναγκάστηκε να αλλάξει διάφορους δικηγόρους λόγω λαθών που είχαν γίνει. (β) Η μαρτυρία της πλευράς των Καθ' ων.
(1)Η μαρτυρία του κ. XXXX Γεωργίου (Μ. Κ. 1). Ο πρώτος μάρτυρας για τους Καθ' ων, ήταν ο κ. XXXX Γεωργίου, η γραπτή δήλωση του οποίου κατατέθηκε ως ΕΓΓΡΑΦΟ Δ. Μέσω του εν λόγω εγγράφου, αναφέρει πως είναι ο Δημοτικός Μηχανικός του Δήμου και προϊστάμενος της Τεχνικής Υπηρεσίας. Αναφερόμενος στο ιστορικό της υπόθεσης, είπε πως το Υποστατικό ανεγέρθηκε το 1993 για εμπορικούς σκοπούς και την κατοχή αυτού, την είχε ο κ. XXXX Μαρτής μέχρι και το 2007. Αναφέρθηκε στις κατά καιρούς δικαστικές διαδικασίες που οδήγησαν στην επιστροφή της κατοχής του Υποστατικού και τη διαδικασία προφορών που έλαβε χώρα την ίδια περίοδο και οδήγησε στην κατακύρωση του προκηρυχθέντα διαγωνισμού στους Αιτητές. Ειδική αναφορά έκανε στους όρους της επίδικης Συμφωνίας για να καταλήξει ότι ο Δήμος ουδέποτε είχε πρόθεση να ενοικιάσει το επίδικο Υποστατικό και να δημιουργήσει σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή εξ ου και η προκήρυξη σχετικού διαγωνισμού για παραχώρηση άδειας χρήσης. Τέλος, κατέθεσε αποσπάσματα διαφόρων πρακτικών συνεδριάσεων του Δήμου (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 60, και ΤΕΚΜΗΡΙΑ 62 έως 65) Σχολιάζοντας το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 είπε ότι η Αιτήτρια δεν συμμορφωνόταν με την παράγραφο 4.4 του εν λόγω εγγράφου (καθορισμός τιμών) με αποτέλεσμα οι Καθ' ων να λαμβάνουν πολλά παράπονα από καταναλωτές ότι οι τιμές που πωλούνταν στο υποστατικό ήταν πέραν των εγκεκριμένων. Κατά την αντεξέτασή του, ανέφερε πως δεν έχει μαζί του οποιοδήποτε αποδεικτικό υλικό για τις ισχυριζόμενες καταγγελίες. Διαφώνησε ότι μέχρι τον Οκτώβριο του 2017 ο υπεύθυνος στον Δήμο Αγίας Νάπας να ασχολείται με το Υποστατικό ήταν ο αφυπηρετήσας δημοτικός γραμματέας κ. XXXXX Καλλικάς, σημειώνοντας πως είναι ο ίδιος ο υπεύθυνος για την έκδοση αδειών λειτουργίας όλων των υποστατικών στην Αγία Νάπα. Ως ο προϊστάμενος της τεχνικής υπηρεσίας για να εκδώσει την οποιανδήποτε άδεια λειτουργίας πρέπει να τηρούνται ορισμένα κριτήρια και προϋποθέσεις τις οποίες μελετά και εξετάζει (Ηλεκτρομηχανολογική, Υγειονομική, Πυροσβεστική Υπηρεσία και άλλα). Αναφέρθηκε στις κατά καιρούς άδειες του Υποστατικού και ειδικά στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 30, λέγοντας ότι η άδεια λειτουργίας ως «take away» και ως «περίπτερο» εμπίπτει στην ίδια κατηγορία.
(2)Η μαρτυρία του κ. XXXX Θεοφίλου (Μ. Κ. 2). Ο δεύτερος μάρτυρας των Καθ' ων ήταν ο κ. XXXX Θεοφίλου, τεχνικός επιθεωρητής στον Δήμο Αγίας Νάπας. Εργάζεται από το 1989 με προϋπηρεσία 30 χρόνων σε καθήκοντα που αφορούν μελέτες των φακέλων, την επίβλεψη οικοδομών και κατασκευές. Αναγνώρισε την υπογραφή του στο έντυπο παράδοσης ΤΕΚΜΗΡΙΟ 67Β, ως επίσης και στις επισυναπτόμενες σελίδες και επεξήγησε το περιεχόμενο του. Ανέφερε πως το εν λόγω έντυπο το υπέγραψε επίσης ο κ. XXXX Μαρτής καθώς και ο δικαστικός επιδότης. Κατά την αντεξέτασή του, δεν θυμόταν ούτε το όνομα ούτε πότε έγινε η καταγραφή από τον εν λόγω δικαστικό επιδότη, δικαιολογώντας την αδυναμία του να ανακαλέσει με ακρίβεια τα γεγονότα που έλαβαν τότε χώρα, στο μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε. Επέμεινε πάντως ότι ο κ. Μαρτής ήταν παρών διότι είναι η υπογραφή του στο εν λόγω έγγραφο. Υποβλήθηκε σε αυτόν ότι στις 18/01/2007 ο Δήμος έσπασε τις κλειδαριές του υποστατικού του XXXX Μαρτή, κατέγραψε το περιεχόμενο και μετέφερε τα αντικείμενα που παρουσιάζονται στον κατάλογο - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 67 στις αποθήκες του Δήμου τα οποία και κατακράτησε για 10 περίπου μέρες και αφού προηγουμένως ο κ. Μαρτής εξασφάλισε προνομιακό διάταγμα από το Ανώτατο Δικαστήριο. Απάντησε πως δεν θυμόταν. Υποβλήθηκε περαιτέρω ότι ο κ. Μαρτής δεν έχει υπογράψει οποιοδήποτε έντυπο.
(3)Η μαρτυρία του κ. XXXX Αντωνίου (Μ. Κ. 3). Τρίτος και τελευταίος μάρτυρας για τους Καθ' ων ήταν ο κ. XXXX Αντωνίου. Εργάζεται στον Δήμο Αγίας Νάπας ως Δημοτικός ταμίας. Ανέφερε πως στις 31/12/2014 οφείλονταν €17.104.69 συν Φ.Π.Α. Από το 2015 και εντεύθεν οι πληρωμές για το Υποστατικό γίνονταν κατάθεση σε ειδικό πιστωτικό λογαριασμό του Δήμου Αγίας Νάπας, λόγω της ύπαρξης των δικαστικών διαδικασιών. Τα τέλη «άδειας χρήσης» ήταν Λ.Κ. 28.800 λίρες, συν Φ.Π.Α. Μέχρι τις 31/12/2014 οι Αιτητές κατέβαλλαν και Φ.Π.Α. Κατά την αντεξέτασή του, υποβλήθηκε σε αυτόν ότι οι Αιτητές δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό στον Δήμο Αγίας Νάπας. (γ) Οι Αγορεύσεις. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων οι συνήγοροι παρουσίασαν γραπτά κείμενα και απάντησαν σε σχετικές διευκρινιστικές ερωτήσεις του Δικαστηρίου. Ακολούθως, η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε. (δ) Περιορισμός / Προσδιορισμός επίδικων θεμάτων. Έχοντας διεξέλθει το περιεχόμενο των δικογράφων και έχοντας υπόψιν την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, τα παραδεκτά γεγονότα αλλά και τις αγορεύσεις, προχωρώ ακολούθως σε σύνοψη, περιορισμό και προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Το μοναδικό αντικείμενο που παραμένει προς εξέταση είναι το κατά πόσον η επίδικη σχέση των διαδίκων αφορά άδεια χρήσης ή ενοικίαση, ζήτημα που βεβαίως συναρτάται και με τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Οι υπόλοιπες θεραπείες που αξιώνουν οι Αιτητές, έχουν εγκαταλειφθεί κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας. IΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, υποκείμενη στις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, (Ν. 23/83) (στο εξής: «ο Νόμος»), εκπηγάζει από το άρθρο 4
(1)του Νόμου,[3] προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά θέσμιες ενοικιάσεις[4] και τους όρους αυτών,[5] καθώς και σε κάθε θέμα παρεμπίπτον ή συναφές προς τούτες τις προστατευόμενες σχέσεις μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Πέραν των βασικών ζητημάτων που σχετίζονται με την ανάκτηση της κατοχής και την αναπροσαρμογή ενοικίου, τα Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ασχολούνται, μεταξύ άλλων, με τα θέματα που άπτονται της επιδίκασης των καθυστερημένων και οφειλόμενων ενοικίων καθώς επίσης και αξιώσεις που αφορούν επιδίκαση αποζημιώσεων λόγω ζημιών που προκαλούνται σε ελεγχόμενα υποστατικά.[6] (α) Η έννοια της ενοικίασης και η μετατροπή της σε θέσμια. Η ενοικίαση[7] είναι μια αμφίπλευρη συμφωνία που αφορά πραγματικό γεγονός και απαιτεί στην πράξη ενέργειες που να τη στοιχειοθετούν. Μια συμφωνία ενοικίασης, κατά κύριο λόγο, συνάπτεται ρητώς και ως επί το πλείστον, γραπτώς. Είναι όμως πιθανόν μια ενοικίαση να εγκαθιδρυθεί στη βάση της πρόθεσης και της συμπεριφοράς των συμβαλλομένων (by conduct).[8] Με βάση το δόγμα της συμβατικής σχέσης (privity of contract) η ενοικίαση δεσμεύει μόνο τους συμβαλλόμενους, εκτός συγκεκριμένων εξαιρέσεων, όπως λόγου χάρη η αντιπροσωπεία (agency), η εκχώρηση δικαιωμάτων (assignment) και η αντικατάσταση (novation).[9] Ως «θέσμια», χαρακτηρίζεται η συμβατική ενοικίαση επί της οποίας έχει επενεργήσει ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος με αποτέλεσμα η εν λόγω ιδιωτική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων να μην μπορεί πλέον να λειτουργεί σε αντίθεση με τα νομοθετικά προβλεπόμενα. Η θέσμια ενοικίαση σχετίζεται με το μίσθιο και δεν εξαρτάται από τη σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή.[10] Παρόλο που η δημιουργία θέσμιας ενοικίασης προϋποθέτει την ύπαρξη ενοικίασης,[11] η θέσμια ενοικίαση είναι πλάσμα νόμου, δεν είναι καν σύμβαση, αλλά το προσωπικό δικαίωμα του αμετακίνητου (statutory right of irremovability).[12] (β) Η έννοια της «άδειας χρήσης» και οι διαφορές της από την ενοικίαση. Η άδεια χρήσης είναι η νομιμοποίηση εκείνης της κατάστασης που άλλως πως θα θεωρείτο ως παράνομη επέμβαση στη γη. Στην Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ ν. C & S American Heart Institute Ltd κ.α.
(2011)1 Α.Α.Δ. 379, λέχθηκε πως η κατηγοριοποίηση μιας σύμβασης ως ενοικίασης ή ως άδειας χρήσης, αποτελεί λεπτό έργο επί του οποίου απόλυτοι παράμετροι δεν είναι δυνατό να τεθούν ως σταθερές και επεξηγήθηκε η διαφορά των δύο εννοιών.[13] Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « Η παραδοσιακή έννοια της άδειας χρήσης παραπέμπει ακριβώς σε άδεια ή ανοχή ώστε να νομιμοποιείται εκείνο που άλλως πως θα θεωρείτο ως παράνομη επέμβαση στη γη. [.] Η πρώτη κατηγορία της απλής άδειας αφορά περιπτώσεις όπου ο ιδιοκτήτης της γης επιτρέπει απλώς την πρόσβαση στην ιδιοκτησία του χωρίς να παρέχεται οποιοδήποτε συμβατικό ή ιδιοκτησιακό δικαίωμα και μπορεί να ανακληθεί οποτεδήποτε. Η δεύτερη κατηγορία αφορά τη δυνατότητα παραχώρησης άδειας χρήσης με ταυτόχρονη παροχή κάποιου περιορισμένου δικαιώματος επί της γης, όπως, για παράδειγμα, άδεια εισόδου σε γη με σκοπό την αγορά ξυλείας. Η άδεια εισόδου στη γη υπό τις περιστάσεις αυτές δεν μπορεί να ανακληθεί. [..] Όσον αφορά την ενοικίαση, η παραδοσιακή αντίληψη, διαχρονικά καταξιωμένη, συναρτά την έννοια της με (
  1. i)την αποκλειστικότητα της κατοχής του χώρου (
  2. ii)με συγκεκριμένη διάρκεια και (iii) με την καταβολή αντιτίμου ή ανταλλάγματος καλουμένου συνήθως «ενοικίου». » Αναντίλεκτα, κρίσιμο στοιχείο αξιολόγησης είναι το κατά πόσο παραχωρήθηκε δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής[14] και ανεμπόδιστης εκμετάλλευσης ενός υποστατικού για ορισμένη περίοδο έναντι συμφωνηθέντος ανταλλάγματος, επειδή, δίχως δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής δεν νοείται ενοικίαση. Στο σύγγραμμα Hill and Redman's Law of Landlord and Tenant - Division A General Law Κεφ. 1, The relationship of landlord and tenant, D: Licences, 1: Distinction between lease and licence, αναφέρονται τα εξής: « It is essential to the creation of a tenancy of a corporeal hereditament that the tenant should be granted the right to the exclusive possession of the premise. A grant under which the grantee takes only the right to use the premises without being entitled to exclusive possession must operate as a licence and not as a lease. The general principle is that if the true legal effect of the arrangement entered into is that the occupier of property has exclusive possession of the property for an ascertainable period in return for periodical money payments a tenancy is created, whatever the label the parties may have chosen to attach to it. [...] It may not always be easy to ascertain whether exclusive possession has been conferred. The most important consideration is likely to be the degree of control over the premises and their use retained by the owner. [.] to give exclusive possession there need not be express words to that effect; it is sufficient if the nature of the acts to be done by the grantee require that he should have exclusive possession » Επιπροσθέτως, όπως στην Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ υποδεικνύεται, στοιχείο συνυπολογισμού αποτελεί το είδος της σχέσης, εάν δηλαδή η σύμβαση «εμποτίζεται από μια διακριτική προσωποπαγή σχέση». Επιπλέον, μπορεί να ληφθεί υπόψιν και η διαπραγματευτική δύναμη των συμβαλλομένων. Στη Clear Channel UK Ltd v Manchester City Council [2006] 1 EGLR 27 αναφέρθηκαν τα εξής: « .the fact remains that this was a contract negotiated between two substantial parties of equal bargaining power and with the benefit of full legal advice. Where the contract so negotiated contains not merely a label but a clause that sets out in unequivocal terms the parties' intention as to its legal effect, I would in any event have taken some persuading that its true effect was directly contrary to that expressed intention. » ΙV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι ένα πολυσχιδές έργο. Το Δικαστήριο οφείλει να προβεί στην αξιολόγηση αντιπαραβάλλοντας και διερευνώντας τα επίδικα γεγονότα με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων των διαδίκων. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται έτσι ώστε το Δικαστήριο να μην περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του μάρτυρα, αλλά να λάβει υπόψιν όλες τις σχετικές και νομικές αποδεκτές παραμέτρους αξιολόγησης. Η δε αποτίμηση της μαρτυρίας θα πρέπει να γίνει με βάση την κρίση του Δικαστηρίου για το αξιόπιστο αυτής και όχι στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Έχοντας υπόψιν τα προαναφερόμενα, τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές[15] καθώς και τα ουσιαστικά επίδικα θέματα όπως έχουν ήδη προσδιορισθεί ανωτέρω, προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας. Σαν γενικότερο σχόλιο, αναφέρω πως ουδείς εκ των μαρτύρων με έπεισε πλήρως με τη μαρτυρία του. Οι όποιες δε υποκειμενικές θέσεις και αντιλήψεις των εν λόγω προσώπων ως προς την ερμηνεία της Συμφωνίας είναι ασφαλώς άνευ σημασίας.
(1)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. XXXX Μαρτή (Μ. Α. 1). Δεν με έχει ικανοποιήσει η μαρτυρία του κ. Μαρτή, αφήνοντας ανάμεικτη εντύπωση με αποτέλεσμα να γίνεται μόνο μερικώς αποδεκτή. Επεξηγώ. Ο κ. Μαρτής, ως το βασικότερο εμπλεκόμενο πρόσωπο από το 1993 και εντεύθεν, αναμφίβολα είναι πολύ καλός γνώστης των περιστατικών και του ιστορικού της παρούσας υπόθεσης. Εντούτοις, εξετάζοντας τη μαρτυρία του, αν και έχω εντοπίσει αναφορές που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, έχω παράλληλα σημειώσει αντιφάσεις και/ή ανακολουθίες και υπεκφυγές, οι οποίες απορρέουν από την προσπάθειά του παρουσιάσει τα γεγονότα με συγκεκριμένο στόχο, είτε υποβαθμίζοντας είτε αποφεύγοντας σκόπιμα αναφορές σε ζητήματα που δεν θα βοηθούσαν την υπόθεση των Αιτητών. Συγκεκριμένα, αποδέχομαι ότι από τις 02/05/2007 μέχρι και σήμερα οι Αιτητές διατηρούν την αποκλειστική κατοχή και χρήση του Υποστατικού και τον πλήρη έλεγχο αυτού. Σημειώνω όμως, ότι ο τρόπος λειτουργίας αυτού, ως συμβατικά προβλεπόμενος (δείτε: Συμφωνία (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2) - Μέρος «4.3 - εξυπηρέτηση») δεν εναπόκειται στην απόλυτη κρίση των Αιτητών, όπως εσφαλμένα επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί από τον Μ. Α.
  1. Επιπλέον, δέχομαι ότι είναι οι Αιτητές που έχουν την υποχρέωση να εξασφαλίζουν όλες τις ετήσιες άδειες λειτουργίας. Αποδέχομαι επίσης ότι κατέβαλλαν το συμφωνημένο προσδιορισμένο αντάλλαγμα κατά συγκεκριμένο χρόνο και ότι αυτοί κατέβαλλαν τους λογαριασμούς κοινής ωφελείας (ρεύματος και υδατοπρομήθειας), οι οποίοι λογαριασμοί ήταν στο όνομα του Μ. Α.
  2. Από την άλλη, δεν αποδέχομαι ότι οι Καθ' ων αποδέχθηκαν την παραμονή των Αιτητών ως θέσμιων ενοικιαστών δίχως αντιρρήσεις (δείτε την επιστολή μη ανανέωσης, ήτοι το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5, τις επιστολές των δικηγόρων του Δήμου προς τους δικηγόρους των Αιτητών, ήτοι τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 8Α ΚΑΙ 8Β καθώς και τις επιστολές είσπραξης ανταλλάγματος ΤΕΚΜΗΡΙΟ 21 και εντεύθεν όπου ρητώς αναφέρεται ότι η παραλαβή των όποιων ποσών γίνεται με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων του Δήμου). Ως ξεκάθαρη προσπάθεια υπεκφυγής αξιολογούνται οι απαντήσεις του ως προς το ζήτημα καταβολής Φ.Π.Α. επί του καταβαλλόμενου ανταλλάγματος. Η δε ισχυριζόμενη άγνοια του αναφορικά με το κατά πόσο οι Αιτητές αξίωσαν επιστροφή του Φ.Π.Α., δεν ήταν πειστική. Το ίδιο ισχύει για τις απαντήσεις του ως προς το ζήτημα της μη ανανέωσης της εγγύησης πιστής εκτέλεσης στο πλαίσιο της συμφωνίας ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  3. Ούτε με έπεισε η αναφορά του πως δεν θυμόταν ότι ο Δήμος δεν είχε πρόθεση να ανανεώσει την επίδικη Συμφωνία, αφού οι ίδιοι οι Αιτητές, απαντήσαν στη σχετική επιστολή ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5 μέσω της επιστολής ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  4. Ομοίως, απορρίπτω όλο το μέρος της μαρτυρίας του το οποίο είτε συγκρούεται, είτε βρίσκεται σε ανακολουθία με το περιεχόμενο της δικαστικής απόφασης στην Αγωγή XXXXX/2003, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 45, και όσων εκ συμφώνου είχαν τότε συμφωνηθεί, και ειδικώς, δεν αποδέχομαι την αναφορά του ότι με την υπό αναφορά υπόθεση αυτό που συμφωνήθηκε ήταν να πληρώσει ο ίδιος Λ.Κ.3000 δικηγορικά έξοδα και να διατηρήσει την κατοχή του Υποστατικού. Η δε θέση του ότι πως δεν επέστρεψε την κατοχή του Υποστατικού στους Αιτητές στις 18/01/2007, δεν με έπεισε, καθότι, η εν λόγω θέση συγκρούεται με το περιεχόμενο του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 67Β, ίδιας ημερομηνίας. Η δε σχετική αναφορά του ότι η υπογραφή που παρουσιάζεται στο εν λόγω έντυπο παραλαβής εξοπλισμού «απλώς μοιάζει» δίχως όμως να είναι η δική του υπογραφή πάνω από το όνομά του, απορρίπτεται, αφού τέτοιοι ισχυρισμοί, όχι μόνο πρέπει να δικογραφούνται με λεπτομέρεια, αλλά και να αποδεικνύονται από αυτόν που τους προβάλλει[16] κάτι που δεν έχει γίνει στην παρούσα περίπτωση. Ούτε φυσικά το εν λόγω τεκμήριο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 67Β) θα μπορούσε να είναι απόρροια της απόφασης στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση του XXXX Μαρτή
(2007)1 ΑΑΔ 92 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 41) διότι, αφενός, η απόφαση εκδόθηκε μεταγενέστερα του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 67Β, ήτοι στις 31/01/2007, και αφετέρου, η άδεια για προνομιακό ένταλμα δεν εξασφαλίστηκε λόγω αυτοδικίας του Δήμου ως ισχυρίστηκε ο Μ. Α. 1, αλλά για δικονομικούς λόγους και ειδικώς επειδή διαπιστώθηκε παράλειψη προσδιορισμού του χρόνου συμμόρφωσης επί εκδοθέντος διατάγματος - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 45. Ως εκ των προαναφερόμενων, αποδέχομαι μόνο μερικώς τη μαρτυρία του εν λόγω προσώπου, στην έκταση που έχω καθορίσει ανωτέρω.
(2)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας της του κ. XXXX Γεωργίου (Μ. Κ. 1). Η μαρτυρία του κ. Γεωργίου σχετιζόταν κυρίως με το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης, το οποίο δεν αμφισβητείται και γίνεται αποδεκτή, εξαιρουμένης της δήλωσής του ότι ο Δήμος «ουδέποτε είχε πρόθεση να ενοικιάσει το επίδικο Υποστατικό και να δημιουργήσει σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή» αφού η εν λόγω τοποθέτηση δεν αποτελεί γεγονός, αλλά συμπέρασμα, και μάλιστα νομικό από τον εν λόγω μάρτυρα. Συνεπώς, δέχομαι πως το Υποστατικό ανεγέρθηκε το 1993 για εμπορικούς σκοπούς και ότι την κατοχή αυτού, την είχε ο κ. Μαρτής μέχρι και το 2007. Δεκτές είναι και οι αναφορές του στις κατά καιρούς δικαστικές διαδικασίες που οδήγησαν στην επιστροφή της κατοχής του Υποστατικού. Η διαδικασία προσφορών που έλαβε χώρα την ίδια περίοδο και οδήγησε στην κατακύρωση του προκηρυχθέντα διαγωνισμού στους Αιτητές καθώς και η ύπαρξη της επίδικης Συμφωνίας αποτελούν μη αμφισβητούμενα γεγονότα και γίνονται δεκτά. Το ίδιο ισχύει και για τα αποσπάσματα διαφόρων πρακτικών συνεδριάσεων του Δήμου (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 60, και ΤΕΚΜΗΡΙΑ 62 έως 65), η ύπαρξη και το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητείται.
(3)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. XXXX Θεοφίλου (Μ. Κ. 2). Η ουσία όσων ο εν λόγω μάρτυρας ανέφερε κρίνονται δίχως ιδιαίτερη αξία ως προς το αντικείμενο της παρούσας υπόθεσης, εάν δηλαδή η επίδικη Συμφωνία αφορά άδεια ή ενοικίαση. Εν πάση περιπτώσει, ούτε ο Μ. Κ. 2 με έπεισε πλήρως με τη μαρτυρία του, από την οποία δέχομαι μόνο πως με βάση το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 67Β, στις 18/01/2017, ο Μ. Α. 1 παρέλαβε όλα τα αντικείμενα που «ευρίσκονταν εντός του επίδικου τουριστικού περιπτέρου». Κατά τα λοιπά, το θυμητικό του Μ. Κ. 2 ήταν εμφανώς ελλειμματικό καθότι δεν θυμόταν ούτε που έλαβαν τότε χώρα τα γεγονότα που αναφέρθηκε, ούτε καν ήταν σε θέση να ανακαλέσει το όνομα του δικαστικού επιδότη που είχε καταγράψει τον εξοπλισμό που επιστράφηκε στον Μ. Α. 1. Συνεπώς, η συγκεκριμένη μαρτυρία δεν μπορεί να αποτελέσει ασφαλές οδηγό για οποιοδήποτε επιπρόσθετο εύρημα.
(4)Η αξιολόγηση της μαρτυρίας του κ. XXXX Αντωνίου (Μ. Κ. 3). Ούτε η μαρτυρία του κ. Αντωνίου υπήρξε καθοριστική. Ήταν εμφανές πως η εμπλοκή του εν λόγω μάρτυρα στην παρούσα υπόθεση ήταν για συγκεκριμένο λόγο εκ της ιδιότητας του ως ο Δημοτικός ταμίας, δίχως να έχει σαφή εικόνα για το αντικείμενο της διαφοράς, αφού ισχυρίστηκε πως «ενοικιαστής» και χρεώστης είναι ο Μ. Α. 1 και όχι οι Καθ' ων, γεγονός που καταδεικνύει την πλήρη άγνοια του για το πραγματικό αντικείμενο της παρούσας υπόθεσης. Από τη μαρτυρία του εν λόγω προσώπου, δέχομαι μόνο ότι το αντάλλαγμα για τη χρήση του Υποστατικού ήταν Λ.Κ. 28.800 λίρες, συν Φ.Π.Α. και ότι μέχρι τις 31/12/2014 οι Αιτητές κατέβαλλαν και το Φ.Π.Α., αφού η θέση του αυτή δεν αμφισβητήθηκε και συνάδει με την υπόλοιπη ενώπιον μου μαρτυρία. Από την άλλη, και σημειώνοντας ότι το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 68 δεν έχει αυταπόδεικτη αξία, ο Μ. Κ. 3 υπήρξε παντελώς ανίκανος να εξηγήσει τον ισχυρισμό του ότι οι Αιτητές στις 31/12/2014 οφείλαν στους Καθ' ων €17.104.69 συν Φ.Π.Α. και ως εκ τούτου απορρίπτω τούτο το μέρος της μαρτυρίας του. Ούτε φυσικά εκλαμβάνω ως παραδοχή την αναφορά του σε «ενοικίαση» του Υποστατικού, η οποία προφανώς έγινε είτε λόγω άγνοιας είτε εν τη ρύμη του λόγου του, αφού η όλη στάση των Καθ' ων ουδόλως υποδηλώνει αποδοχή της ύπαρξης ενοικίασης. Εξάλλου, το ζήτημα αυτό είναι καθαρά νομικό που θα αποφασισθεί από το Δικαστήριο. V. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση τα ενώπιον μου δεδομένα, τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι τα ακόλουθα. (α) Τα Πραγματικά Γεγονότα. Η Αιτήτρια είναι εταιρεία, συστάθηκε στις 17/4/2007 και έχει εγγεγραμμένο γραφείο στην οδό XXXX XXXX , XXXX XXXX, στη Σωτήρα Αμμοχώστου και σύμφωνα με το σχετικό πιστοποιητικό έρευνας - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1Α ΚΑΙ 1Β πρόκειται για εταιρεία συμφερόντων του κ. XXXX Μαρτή (Μ. Α. 1). Ο Δήμος είναι ο ιδιοκτήτης του Υποστατικού. Το Υποστατικό ολοκληρώθηκε το 1993 και έκτοτε ο Δήμος παραχώρησε, έναντι ανταλλάγματος, στον XXXX Μάρτη, διευθυντή των Αιτητών στην παρούσα Αίτηση, την κατοχή του Υποστατικού. Οι πρώτες δικαστικές διαδικασίες μεταξύ των αναφερόμενων προσώπων έλαβαν χώρα μια δεκαετία αργότερα, την περίοδο 2003 - 2004, στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 300/2003. Στις 12/06/2003 ακυρώθηκε προσωρινό διάταγμα που είχε μονομερώς εξασφαλίσει ο κ. XXXX Μάρτης από το Επαρχιακό Δικαστήριο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 44). Στις 05/04/2004 εκδόθηκε τελική απόφαση στην Αγωγή αρ. XXXXX/2003 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 45) μέσω της οποίας ο Μ. Α. 1 αναγνώρισε πως ήταν αδειούχος του Υποστατικού. Στις 08/06/2006, η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης αναστάλθηκε εκ συμφώνου μέχρι τις 30/10/2006, υπό όρους. Επειδή προφανώς, δεν τηρήθηκαν τα συμφωνηθέντα, ο Δήμος εξασφάλισε ένταλμα ανάκτησης κατοχής, το οποίο όμως αμφισβητήθηκε μέσω προνομιακού διατάγματος στην Αναφορικά με την Αίτηση του XXXX Μαρτή
(2007)1 ΑΑΔ 92 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 41) επειδή δεν είχε προσδιορισθεί ούτε σε αυτό, ούτε στην απόφαση - ΤΕΚΜΗΡΙΟ 45 ο χρόνος συμμόρφωσης, και, στις 31/01/2007, δόθηκε σχετική άδεια για καταχώρηση certiorari και prohibition. Στο μεσοδιάστημα, ήτοι στις 18/01/2017, ο Μ. Α. 1 παρουσιάζεται να παραλαμβάνει όλα τα αντικείμενα που «ευρίσκονταν εντός του επίδικου τουριστικού περιπτέρου» (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 67Β). Εν πάση περιπτώσει, περί τις αρχές του 2007 ο Δήμος ανέκτησε την κατοχή του Υποστατικού. Τέσσερις περίπου μήνες αργότερα, ήτοι στις 25/04/2007, ο Δήμος κατακυρώνει προκηρυχθέντα διαγωνισμό «για παραχώρηση Άδειας Χρήσης Περιπτέρου» στους Αιτητές στην παρούσα διαδικασία για χρονική περίοδο τριών
(3)χρόνων έναντι του συνολικού ποσού των ΛΚ 28.800 συν Φ.Π.Α. για κάθε έτος - (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 62), διευθυντής των οποίων ήταν τότε ο αδελφός του Μ. Α. 1, κ. XXXX Μαρτής. Στις 02/05/2007, υπογράφθηκε η επίδικη συμφωνία μεταξύ του Δήμου και της Αιτήτριας που φέρει τον τίτλο «Συμφωνία Για την Παραχώρηση Άδειας Χρήσης του Περιπτέρου στην XXXX XXXX XXXX στην Αγία Νάπα» - ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  1. Η υπό αναφορά Συμφωνία των διαδίκων παρατάθηκε αρχικά μέχρι την 31/12/
  2. Ακολούθως παρατάθηκε μέχρι τις 31/12/2011 και εν συνεχεία για ακόμα 2 έτη μέχρι και τις 31/12/
  3. Η τελευταία μονοετής παράταση με βάση τα σχετικά πρακτικά του Δήμου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 63) ήταν μέχρι την 31/12/
  4. Τον Νοέμβριο του 2014 ο Δήμος αποφάσισε να μην παρατείνει τη Συμφωνία (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 64). Στις 23/01/2015, ο Δήμος κάλεσε τους Αιτητές όπως εντός 7 ημερών παραδώσουν ελεύθερη την κατοχή του επίδικου Υποστατικού (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5). Η αντίδραση των Αιτητών ήταν άμεση και με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 27/01/2015 προέβαλαν ότι είναι θέσμιοι ενοικιαστές και κάλεσαν τον Δήμο όπως απέχει από οποιανδήποτε πράξη η οποία θα συνιστά επέμβαση επί του υποστατικού - (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6). Έκτοτε, το καθεστώς με το οποίο παραχωρήθηκε το Υποστατικό συνεχίζει να παραμένει αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ των διαδίκων, καθότι ο Δήμος υποστηρίζει ότι πρόκειται για άδεια χρήσης, ενώ η πλευρά των Αιτητών ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ενοικίαση η οποία μάλιστα έχει καταστεί θέσμια. Η άρνηση των Αιτητών να παραδώσουν την κατοχή του Υποστατικού, είχε ως αποτέλεσμα το 2015 ο Δήμος, κατ' επίκληση των όρων της μεταξύ τους συμφωνίας, να αφαιρέσει τον Υδρομετρητή του Υποστατικού και να αποκόψει την παροχή ύδατος σε αυτό. Οι Αιτητές κατάγγειλαν στην Αστυνομία την πιο πάνω ενέργεια του Δήμου και καταχώρησαν την ιδιωτική ποινική υπόθεση με αριθμό XXXXX/2015 εναντίον του Δήμου και του Δημάρχου Αγίας Νάπας κατηγορώντας τους για κλοπή του υδρομετρητή του νερού, η οποία ανεστάλη με απόφαση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Οι Αιτητές επίσης καταχώρησαν την Αγωγή αρ. XXXXX/2015, εξασφαλίζοντας προσωρινό διάταγμα το οποίο όμως εν συνεχεία ακυρώθηκε στις 17/04/2015, και εν τέλει, η εν λόγω Αγωγή διεκόπη στις 20/07/2015, αφού λίγες μέρες νωρίτερα, στις 09/07/2015, καταχωρήθηκε από τους Αιτητές και άλλα πρόσωπα η Αίτηση αρ. XXXXX/2015 ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων την οποία μεταγενέστερα πάλι διέκοψαν. Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων καταχώρησαν την Αγωγή αρ. XXXXX/2016 στο Ε.Δ. Αμμοχώστου, αξιώνοντας ανάκτηση της κατοχής λόγω ισχυριζόμενης παράνομης επέμβασης. Επίσης, οι Καθ' ων καταχώρησαν την ποινική υπόθεση αρ. 11904/2015 στο Ε. Δ. Λεμεσού, με την οποία οι Αιτητές και ο XXXX Μάρτης κρίθηκαν ένοχοι για τη λειτουργία του Υποστατικού δίχως την απαραίτητη άδεια λειτουργίας. Εντούτοις, σχετικό αίτημα των Αιτητών για την αναστολή της λειτουργίας του Υποστατικού απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Παράλληλα, από τις 29/12/2014 μέχρι και τον Οκτώβριο του 2017, μεταξύ των διαδίκων και ή των δικηγόρων τους ανταλλάχθηκε εκτεταμένη[17] αλληλογραφία, η αποστολή και παραλαβή της οποίας αποτελεί παραδεκτό γεγονός. Η ουσία των εν λόγω επιστολών είναι αφενός ότι τα μέρη επέμεναν στις αντίθετες θέσεις τους όσον αφορά το νομικό καθεστώς της κατοχής του Υποστατικού, και αφετέρου, ότι οι Αιτητές καταβάλλαν σχετικό μηνιαίο αντάλλαγμα το οποίο οι Καθ' ων παραλάμβαναν με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους.[18] Με την Κυρίως Αίτηση ημερομηνίας 29/06/2017 οι Αιτητές αξιώνουν να αναγνωριστούν ως θέσμιοι ενοικιαστές του Υποστατικού. Οκτώ περίπου μήνες μετά την καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης, και συγκεκριμένα στις 23/02/2018, οι Καθ' ων αφαίρεσαν τον μετρητή του γειτονικού υποστατικού μέσω του οποίου μέχρι τότε οι Αιτητές εξυπηρετούσαν τις ανάγκες υδροδότησης της επιχείρησής τους. Η εν λόγω ενέργεια έδωσε έναυσμα στους Αιτητές για την καταχώρηση αίτησης για προσωρινή προστασία μέσω μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 28/02/
  5. Την 1η Μαρτίου 2018 οι Αιτητές εξασφάλισαν, υπό όρους, προσωρινά διατάγματα εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, με τα οποία διατάσσονταν οι τελευταίοι όπως εντός 48 ωρών από την επίδοση του αναφερόμενου διατάγματος, να επανατοποθετήσουν και να επανασυνδέσουν τον υδρομετρητή και την παροχή ύδατος στο Υποστατικό. Οι Καθ' ων συμμορφώθηκαν προς τις σχετικές διαταγές του Δικαστηρίου, ενώ και από την πλευρά τους, οι Αιτητές συνεχίζουν να τηρούν τους όρους που τέθηκαν για την έκδοση των διαταγμάτων. Στις 18/05/2018, τα εν λόγω προσωρινά διατάγματα ημερομηνίας 01/03/2018 έγιναν απόλυτα, μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης ή μέχρι την έκδοση άλλης νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, υπό τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις που τέθηκαν κατά τη μονομερή έκδοσή τους. (β) Κατά πόσον το Υποστατικό θεωρείται «ακίνητο» δυνάμει του Νόμου. Θυμίζω πως η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι ζήτημα δημόσιας τάξης και αποτελεί καθήκον του ίδιου του Δικαστηρίου να ελέγχει αυτόβουλα και αυτοδύναμα[19] τα ζητήματα σχετικά με τη δικαιοδοσία του. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα, προέχει η εξέταση του κατά πόσον το Υποστατικό θεωρείται «ακίνητο» δυνάμει του Νόμου με βάση την έννοια που δόθηκε μέσω της πρόσφατης απόφασης Φυσεντζίδης ν. K&C SNOOKER & POOL ENTERTAINMENT, ECLI:CY:AD:2020:A171, Πολιτική Έφεση αρ. 30/2019, ημερομηνίας 01/06/2020 όπου λέχθηκε πως για τη στοιχειοθέτηση της παρούσας δικαιοδοσίας δεν αρκεί το υποστατικό να είχε συμπληρωθεί μέχρι τις 31/12/1999 αλλά θα πρέπει να προσφερόταν τότε προς ενοικίαση. Το σχετικό απόσπασμα έχει της Φυσεντζίδης ως εξής: « Η διαφωνία του Εφεσείοντα με την πρωτόδικη απόφαση αφορά στην ερμηνεία του ακινήτου στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου, όπως αυτό τροποποιήθηκε με τον περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικό) (Αρ.2) Νόμο του 2001 (Ν.20(Ι)/2001)που προνοεί ότι: «"ακίνητο" σημαίνει κτίριο υπό ή προς ενοικίαση για κατοικία ή κατάστημα που βρίσκεται μέσα στα όρια ελεγχόμενης περιοχής και συμπληρώθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1999». Δεν αμφισβητούνται τα πρωτόδικα ευρήματα ότι το επίδικο κατάστημα βρισκόταν μέσα σε ελεγχόμενη περιοχή και ότι είχε συμπληρωθεί πριν από την 31.12.
  6. Αντίθετα όμως με την κατάληξη του Πρωτόδικου Δικαστηρίου η θέση του Εφεσείοντα ήταν πως για να εφαρμοζόταν ο νόμος του ενοικιοστασίου θα έπρεπε, κατά την 31.12.1999 το επίδικο υποστατικό να ήταν είτε υπό ενοικίαση είτε προς ενοικίαση για κατοικία ή κατάστημα. Δοθείσης δε της αναντίλεκτης θέσης του, την οποία και αποδέχτηκε το Πρωτόδικο Δικαστήριο, ότι κατά την 31.12.1999 το κατάστημα δεν ήταν ούτε ενοικιασμένο, ούτε προσφερόταν προς ενοικίαση, αφού το κατείχε και το χρησιμοποιούσε ο ίδιοςο Εφεσείοντας ιδιοκτήτης του, θα έπρεπε να είχε καταλήξει πως αυτό δεν ενέπιπτε εντός του ορισμού του άρθρου 2, κατ' ακολουθία ότι η περίπτωση δεν καλυπτόταν από το νόμο του ενοικιοστασίου και εν κατακλείδι ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει την αγωγή του. [..] Η ερμηνεία του Πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν μας βρίσκει σύμφωνους. [..] Διαπιστώνεται λοιπόν πως διαχρονικά για την εφαρμογή του νόμου του ενοικιοστασίου, που περιορίζει τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη, η ενοικίαση ή διάθεση του ακινήτου προς ενοικίαση κατά τον χρόνο έναρξης της ισχύος των περιορισμών ήταν προϋπόθεση. » Επί του προκειμένου. Θυμίζω πως είναι δεδομένο ότι το Υποστατικό κατείχετο από τον Μ. Α. 1 από τη συμπλήρωσή του το 1993 μέχρι και το
  7. Συνεπώς, ιδιαίτερη σημασία αποκτά το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 45, δηλαδή η απόφαση ημερομηνίας 05/04/2004 στην Αγωγή Αγ. XXXXX/2003 από τον κ. Μαρτή εναντίον του Δήμου Αγίας Νάπας, η οποία απορρίφθηκε και εκδόθηκε απόφαση ως η ανταπαίτηση με την οποία ο ενάγων διατάχθηκε όπως «εκκενώσει και παραδώσει ελεύθερο κατοχής το επίδικο περίπτερο στους εναγόμενους ή τους αντιπροσώπους τους, ως το τεκμήριο Α». Στο υπό αναφορά «Τεκμήριο Α», ανάμεσα σε άλλα δηλώνονται τα εξής από τον τότε δικηγόρο του κ. Μαρτή: « κ. ΧΧΧΧΧΧ: Ο ενάγων αναγνωρίζει ότι: (Α) Ήταν και είναι αδειούχος του επίδικου περιπτέρου και όχι ενοικιαστής. (Β) Εκδίδεται διάταγμα εκκένωσης και παράδοσης του επίδικου περιπτέρου στους ενάγοντες. [..] » Δηλώσεις και παραδοχές που λαμβάνουν χώρα ενώπιον Δικαστηρίου από συνήγορο και νομικό εκπρόσωπο[20] του διαδίκου σε πολιτικές υποθέσεις είναι δεσμευτικές και θεωρούνται ως αποδεκτό γεγονός.[21] Η υπό συζήτηση εκ συμφώνου δικαστική απόφαση ΤΕΚΜΗΡΙΟ 45 συνιστά ρητή παραδοχή του ίδιου του ίδιου Μ. Α. 1 για την ανυπαρξία της ενοικιαστικής σχέσης από το 1993 που συμπληρώθηκε το Υποστατικό μέχρι τουλάχιστον και το
  8. Ο κ. Μουτσουρής υποστήριξε κατά την τελική του αγόρευση, πως με βάση την επιστολή ημερομηνίας 26/04/1996 που ανευρίσκεται επί του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 53 από τον τότε Δήμαρχο του Δήμου προς τον Γεώργιο Μαρτή κατέστη παραδεκτό από τον Δήμο ότι παλαιότερα υπήρχε ενοικίαση, επειδή στην εν λόγω επιστολή γίνεται η αναφορά «στην από εσάς ενοικίαση του περιπτέρου του Δήμου Αγίας Νάπας, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Μακρόνησου». Η εισήγηση απορρίπτεται, αφού δεν επιτρέπεται καν η αποδοχή οποιασδήποτε εξωγενούς μαρτυρίας προς διαφοροποίηση δικαστικής απόφασης. Στο σύγγραμμα Cross on Evidence, 10η Έκδοση, σελ. 1433, The Admissibility of Extrinsic Evidence Affecting the Contents of a Document - Judicial Records, αναφέρονται τα εξής: « Once it has been drawn up, the order of a court is conclusive evidence of that which was directed by the judge. Steps may be taken to have clerical errors corrected, and there may be an appeal; but, in any other proceedings, extrinsic evidence of the terms of the decision would be irrelevant. » Ομοίως, όπως συναφώς εξηγείται στο σύγγραμμα Phipson on Evidence, 16η έκδοση, Κεφ. 44, Judgments παρ. 44, σελ. 1329: « Every judgement is, therefore, conclusive evidence for or against all persons (whether parties, privies or strangers) of its own existence, date and legal effect « Κατά συνέπεια, εφαρμόζοντας τα λεχθέντα στη Φυσεντζίδης, δεν έχει αποδειχθεί πως το επίδικο Υποστατικό εμπίπτει εντός της έννοιας του «ακινήτου», με βάση το άρθρο 2 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, με αποτέλεσμα το παρόν Δικαστήριο να στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση. Δεν τίθεται βεβαίως θέμα διακοπής και παραπομπής της διαδικασίας στο Επαρχιακό Δικαστήριο, αφ' ης στιγμής το μοναδικό επίδικο θέμα που έχει παραμείνει προς εκδίκαση είναι η αναγνώριση της ιδιότητας του θέσμιου ενοικιαστή. (γ) Κατά πόσο υφίσταται θέσμια ενοικίαση ή άδεια χρήσης. Παρά όμως την πιο πάνω κατάληξη μου, η οποία σφραγίζει την τύχη της παρούσας υπόθεσης, για σκοπούς πληρότητας και για την πιθανότητα αναθεωρητικού ελέγχου, θα εξετάσω και επί της ουσίας το κατά πόσο τα ενώπιον μου γεγονότα καταδεικνύουν την ύπαρξη ενοικίασης η οποία κατέστη θέσμια, ή άδειας χρήσης. Προηγουμένως έχω παραθέσει τα ευρήματά μου αναφορικά με την επί τόπου πραγματική κατάσταση, τα οποία για σκοπούς οικονομίας δεν θα τα επαναλάβω. Οι εκατέρων θέσεις. Ο δικηγόρος των Αιτητών εισηγείται πως εν προκειμένω πρόκειται για ενοικίαση και όχι άδεια χρήσης, στηρίζοντας την επιχειρηματολογία του, κυρίως, στα εξής δεδομένα: · Στο ότι οι Αιτητές, από τις 02/05/2007 μέχρι σήμερα είχαν και συνεχίζουν να έχουν την αποκλειστική κατοχή και χρήση του Υποστατικού, ασκώντας πλήρη έλεγχο επ' αυτού, κρατώντας τα σχετικά κλειδιά και λειτουργώντας το όπως οι ίδιοι κρίνουν ορθό, αφού με βάση τον όρο 4.9.
  9. της Συμφωνίας, το δικαίωμα εισόδου στο Υποστατικό υπαλλήλων περιορίζεται σε λογική ώρα και για συγκεκριμένο σκοπό. · Στο ότι η Αιτήτρια εταιρεία λάμβανε όλες τις ετήσιες άδειες λειτουργίας και όχι οι Καθ' ων η αίτηση. · Στο ότι οι Αιτητές καταβάλλουν το συμφωνημένο ετήσιο ενοίκιο, ως μόνη υποχρέωση αντιπαροχής και στο ότι ο «τρόπος καταβολής του ενοικίου είναι ξεκάθαρος και δεν εξαρτάτο από οποιοδήποτε άλλο παράγοντα παρά από το ετήσιο συμφωνημένο ενοίκιο». · Στο ότι οι λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος και υδατοπρομήθειας του Υποστατικού ήταν στο όνομα του διευθυντή των Αιτητών και πληρώνονταν από αυτούς, ασφάλιζαν το υποστατικό με δικά τους έξοδα και επιβαρύνονταν οι ίδιοι όλα τα έξοδα των ανακαινίσεων και της επίπλωσης του. · στο ότι η Συμφωνία στον όρο 4.9.
  10. αναφέρεται σε μη δικαίωμα «υπενοικίασης» του Υποστατικού. Αντιθέτως, ο κ. Χριστοφή για τους Καθ' ων, υποστηρίζει πως δεν υφίσταται ενοικίαση, αλλά άδεια χρήσεως. Παραπέμποντας στην Aπολλώνειο Iδιωτικό Nοσοκομείο (ανωτέρω) εισηγείται ότι η πρόθεση των συμβαλλομένων όπως εκφράζεται στα έγγραφα του διαγωνισμού (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 39) αλλά και από μέσω της Συμφωνίας (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2) ήταν η παραχώρηση δικαιώματος χρήσης του Υποστατικού. Προς επίρρωση της θέσης του, παραθέτει τα εξής: · Ουδέποτε υπήρξε οποιαδήποτε συμφωνία «ενοικίασης» μεταξύ των διαδίκων, · το Υποστατικό ανεγέρθηκε για εξυπηρέτηση του κοινού και προώθηση του τουρισμού, · το ότι ο Δήμος προχώρησε σε πρόσκληση ενδιαφέροντος προς το κοινό, μέσω δημόσιων προσφορών για την παραχώρηση άδειας χρήσης του Υποστατικού, και ότι οι Αιτητές παρείχαν τραπεζική εγγύηση για σκοπούς πιστής εκτέλεσης της συμφωνίας, · το ότι μέσω της Συμφωνίας ρυθμίζεται αυστηρώς ο τρόπος λειτουργίας του Υποστατικού (προϊόντα, ωράρια, τιμές πώλησης προϊόντων), το ίδιο το λεκτικό της συμφωνίας, το οποίο είναι «αυστηρό και ρητό», και στο ότι η συμφωνία προέβλεπε για την εγγραφή/εγκατάσταση του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού στο όνομα του Δήμου, · το γεγονός ότι το τίμημα που κατέβαλλαν οι Αιτητές ήταν πλέον του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, με δεδομένο ότι στα «ενοίκια δεν καταβάλλεται Φ.Π.Α.» Η θέση του Δικαστηρίου. Κατ' αρχάς, αν και η εγκυρότητα και η δεσμευτικότητα της επίδικης Συμφωνίας αποτελεί κοινό τόπο (δείτε: ΕΓΓΡΑΦΟ Γ - Παραδεκτό αρ. 4), το γεγονός ότι η Σύμβαση τιτλοφορείται και περιγράφεται ως «Συμφωνία για την παραχώρηση Άδειας Χρήσης του περιπτέρου στην XXXX XXXX XXXX στην Αγία Νάπα» δεν αποδεικνύει άνευ ετέρου τους ισχυρισμούς των Καθ' ων, διότι το ουσιαστικό είναι η επί τόπου πραγματική κατάσταση. Όπως εύσχημα υποδείχθηκε στη σημαντική επί του θέματος αγγλική απόφαση Street v. Mountford
(1985)2 All ER 289:[22] « If the agreement satisfied all the requirements of a tenancy, then the agreement produced a tenancy and the parties cannot alter the effect of the agreement by insisting that they only created a licence. The manufacture of a five-pronged implement for manual digging results in a fork even if the manufacturer, unfamiliar with the English language, insists that he intended to make and has made a spade. » Συναφώς, όντως είναι σημαντικό ότι οι Αιτητές έχουν την αποκλειστική κατοχή και τον έλεγχο του Υποστατικού. Επιπλέον, στοιχείο που συνηγορεί προς την ύπαρξη ενοικίασης είναι η προσδιορισθείσα τριετής διάρκεια της Σύμβασης (δείτε: Scottish Widows plc v Stewart - [2006] All ER (D) 191) καθώς και η προπληρωμή του ετήσιου ανταλλάγματος κάθε 2η ημέρα κάθε τριμηνία (δείτε: σύγγραμμα Woodfall - Rent - παρ. 1.030). Περαιτέρω, η υποχρέωση που βαρύνει τον Αιτητή να καταβάλλει τα αναλογούντα στο Υποστατικό τέλη νερού και ρεύματος καθώς και η συναφής υποχρέωση για να εξασφαλίζει όλες τις αναγκαίες άδειες λειτουργίας, αποτελούν επιπρόσθετα στοιχεία που παραπέμπουν στη σύναψη ενοικιαστικής σχέσης και όχι σε άδεια χρήσης. Αυτά τα στοιχεία αποτέλεσαν και το υπόβαθρο νομιμοποίησης των Αιτητών για την εξασφάλιση προσωρινής[23] προστασίας. Το ουσιαστικό όμως ερώτημα είναι εάν στο τέλος της ημέρας τα προαναφερόμενα επαρκούν για τη στοιχειοθέτηση της ενοικιαστικής σχέσης, και κατ' επέκταση, της θέσμιας ενοικίασης. Διότι, ο αντίλογος των Καθ' ων είναι ιδιαίτερα ισχυρός. Ξεκινώντας από το ζήτημα της αποκλειστικότητας της κατοχής, σημειώνω πως το δεδομένο αυτό δεν συνεπάγεται, δίχως άλλο, την ύπαρξη ενοικιαστικής σχέσης. Με άλλα λόγια, αν και το αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής αποτελεί συστατικό στοιχείο μιας ενοικίασης, η ύπαρξη του εν λόγω δικαιώματος δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η επίδικη σχέση να αποτελεί άδεια χρήσης, όπως συνέβη και στην Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο όπου σημειώθηκε: « Σημασία αποκτά όχι μόνο η κοινή πρόθεση των μερών για την απόδοση αποκλειστικής χρήσης (Antoniades v. Villiers [1988] 2 All E.R. 309), και Πιριπίτσης κ.ά. v. Δήμου Λευκωσίας
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 385, αλλά και η εν γένει φύση, σκοπός και στόχος της συμφωνίας, οι όλες συνθήκες που την περιβάλλουν και το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο αυτή συνομολογήθηκε. Η νομολογία έχει καθορίσει επίσης ότι ακόμη και εν μέσω μιας αποκλειστικότητας στην κατοχή, ή και ρητής χρήσης της λέξης ενοικίασης, είναι το σύνολο της συμφωνίας που πρέπει να εξεταστεί ώστε να αναδυθεί η αληθινή φύση της. (Abbeyfield (Harpenden) Society Ltd v. Woods [1968] 1 All E.R. 352). » Προχωρώντας στο ζήτημα της διαπίστωσης της πρόθεσης των συμβαλλομένων, συμφωνώ με τον κ. Χριστοφή για τους Καθ' ων, ότι όντως η πρόθεση των διαδίκων όπως εκφράζεται στα έγγραφα του διαγωνισμού (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 39) αλλά και μέσω της Συμφωνίας (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2) ήταν η παραχώρηση δικαιώματος χρήσης του Υποστατικού. Η πρόσκληση ενδιαφέροντος προς το κοινό, μέσω της προκήρυξης δημόσιων προσφορών για την παραχώρηση άδειας χρήσης του Υποστατικού στη βάση σαφούς και συγκεκριμένου λεκτικού καταδεικνύει την πρόθεση του Δήμου για σύμβαση άδειας χρήσης. Η αποδοχή των συγκεκριμένων όρων από τους Αιτητές, παράλληλα με την παραχώρηση τραπεζικής εγγύησης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 40) για σκοπούς πιστής εκτέλεσης της συμφωνίας συνηγορεί περαιτέρω στη δημιουργία άδειας αντί ενοικίασης. Εξίσου ξεκάθαρα είναι τα πράγματα, όσον αφορά το ίδιο το περιεχόμενο της Συμφωνίας -ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2, η ερμηνεία του οποίου αποτελεί καθοριστικό ζήτημα για τη διαπίστωση εάν υφίσταται ενοικίαση ή άδεια χρήσης. Κατ' αρχάς, η Σύμβαση είναι διατυπωμένη με γραφή απλή, σαφή και κατανοητή. Ξεκινώντας από το καταβαλλόμενο τίμημα, το γεγονός ότι οι Αιτητές το κατέβαλλαν πλέον του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, συνιστά ένα σημαντικό στοιχείο που ενισχύει την άποψη των Καθ' ων. Πέραν όμως τούτου, ορθώς οι Καθ' ων εισηγούνται πως μέσω της Συμφωνίας ρυθμίζεται αυστηρώς ο τρόπος λειτουργίας του Υποστατικού (προϊόντα, ωράρια, τιμές πώλησης προϊόντων). Στον όρο 4.3 προσδιορίζονται επακριβώς τα προς πώληση προϊόντα και απαγορεύεται η πώληση συγκεκριμένων ειδών, όπως και η τέλεση ομαδικών εκδηλώσεων (γάμοι, βαφτίσια, γενέθλια ή πάρτι στην παραλία). Οι δε Καθ' ων είναι υποχρεωμένοι, αφενός, να εφαρμόζουν συγκεκριμένο ωράριο λειτουργίας, και, αφετέρου, να εφαρμόζουν συγκεκριμένη τιμολόγηση ως προς τα προσφερόμενα προϊόντα. Περαιτέρω, οι Αιτητές δεν έχουν δικαίωμα για οποιεσδήποτε προσθήκες, μετατροπές ή επεμβάσεις στο Υποστατικό (όρος 4.2.2) ενέργεια που σαφώς παραπέμπει σε άδεια χρήσης και όχι ενοικίαση. Συναφώς, δείτε τα γεγονότα της London College of Business Ltd v Tareem Ltd and another - [2018] All ER (D) 46 (May), όπου η ρητώς περιγραφείσα ως άδεια χρήσης συνεχόμενων υποστατικών, κρίθηκε ότι στην πραγματικότητα αφορούσε ενοικίαση, ακριβώς επειδή επιτρέπονταν οι προσθήκες και μετατροπές στα εκεί υποστατικά. Ως προς τους λογαριασμούς κοινής ωφελείας, ναι μεν οι λογαριασμοί έχουν παραμείνει από παλαιά στο όνομα του διευθυντή των Αιτητών, αλλά ο σχετικός όρος (4.8.1) αναφέρει: « Η εγγραφή/εγκατάσταση του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού θα παραμείνει στο όνομα του Δήμου όπου και θα στέλλονται οι αντίστοιχοι λογαριασμοί. Τα τέλη όμως του νερού και του ηλεκτρισμού θα τα πληρώνει ο Αδειούχος. » Ούτε ο όρος 4.9.
  1. της Συμφωνίας, όπου γίνεται αναφορά στο ότι δεν παρέχεται «δικαίωμα υπενοικίασης», βοηθά τους Αιτητές, διότι, προσεκτική ανάγνωση της εν λόγω αναφοράς εντός του πλαισίου που αυτή βρίσκεται, απολήγει στο συμπέρασμα ότι η αναφορά σε «υπενοικίαση» δεν τέθηκε ως απόρροια της ενοικίασης, αλλά τουναντίον, προφανώς πλεοναστικά, προς ενίσχυση της βασικής αναφοράς, ότι δηλαδή, η επίδικη Συμφωνία αποτελεί άδεια χρήσης και επειδή ακριβώς πρόκειται για άδεια, δεν επιτρέπεται η υπενοικίαση. Το σχετικό κείμενο έχει ως εξής: « Ρητώς συμφωνείται μεταξύ των συμβαλλομένων ότι η παρούσα συμφωνία αποτελεί Άδεια Χρήσης και δεν παρέχει δικαίωμα υπενοικίασης στον Αδειούχο και ότι η κατοχή του ακινήτου εξακολουθεί να παραμένει στο Δήμο τηρούμενων των δικαιωμάτων των δημιουργουμένων από την παρούσα Άδεια. » Δεν είναι δίχως αξία και το γεγονός πως η παράταση της εν λόγω σύμβασης εναπόκειται στην «απόλυτη κρίση» του Δήμου. Τέλος, άξιος αναφοράς είναι και ο όρος 4.9.2 της Σύμβασης, μέσω του οποίου είχε συμφωνηθεί πως σε περίπτωση παράβασης της συμφωνίας από τους Αιτητές, ο Δήμος πέραν του τερματισμού και εφόσον παρέλθουν 30 ημέρες, δίχως ο αντισυμβαλλόμενος να παραδώσει την κατοχή: « ... έχει το δικαίωμα να διακόπτει την παροχή νερού και ρεύματος. Στην περίπτωση αυτή δεν θα δικαιούται ο αδειούχος να χρησιμοποιήσει ηλεκτρογεννήτρια για τη λειτουργία του περιπτέρου.. » Αν και ο πιο πάνω όρος, θα ήταν, δίχως αντίλογο, ανίσχυρος,[24] σε περίπτωση θέσμιας ενοικίασης, το γεγονός ότι οι Αιτητές ρητώς συμφώνησαν και υπέγραψαν την επίδικη Συμφωνία εντός της οποίας τέθηκε ο προαναφερόμενος όρος, συνηγορεί στο ότι, κατά τον χρόνο υπογραφής της ήταν και οι ίδιοι με την πεποίθηση ότι υπέγραφαν συμφωνία για άδεια χρήσης και όχι ενοικίαση, διότι η εν λόγω ρύθμιση δεν αποτελεί αναμενόμενη πρόνοια σε μια συμφωνία ενοικίασης. Εξάλλου, όπως αδιαμφισβήτητα προκύπτει από το ιστορικό της υπόθεσης, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, και κυρίως κατά τον χρόνο σύναψης της επίδικης συμφωνίας το 2007, οι Αιτητές αντιπροσωπεύονταν από δικηγόρους και, εν πάση περιπτώσει, δεν φαίνεται να αποστερήθηκαν καθ' οποιονδήποτε τρόπο της ευκαιρίας να λάβουν πλήρη νομική συμβουλή και να κατανοήσουν το τι υπέγραφαν, με αποτέλεσμα, σήμερα να μην είναι πειστικοί όταν εισηγούνται ότι το Δικαστήριο θα πρέπει επί της ουσίας να παραβλέψει σχεδόν όλους τους όρους της Συμφωνίας την οποία ελευθέρα βούληση υπέγραψαν. Συναφώς, στη Clear Channel UK Ltd v Manchester City Council [2006] 1 EGLR 27 αναφέρθηκαν τα εξής: « .the fact remains that this was a contract negotiated between two substantial parties of equal bargaining power and with the benefit of full legal advice. Where the contract so negotiated contains not merely a label but a clause that sets out in unequivocal terms the parties' intention as to its legal effect, I would in any event have taken some persuading that its true effect was directly contrary to that expressed intention. » Επ' αυτού του ζητήματος σχετικά είναι και τα λεχθέντα στο σύγγραμμα Megarry & Wade, The Law of Real Property (8th ed), παρ. 17-025: « As a consequence, it is becoming increasingly clear that, in the business context, the courts are less likely to adopt an interventionist approach, and that it may therefore be more difficult for an occupier of commercial property to establish that a tenancy has been granted where the terms of the agreement indicate that the parties did not intend the conferment of anything more than a licence. » Σταθμίζοντας λοιπόν όλα τα προαναφερόμενα, καταλήγω πως η πλάστιγγα γέρνει, με αδιαμφισβήτητο τρόπο, υπέρ των Καθ' ων, ότι δηλαδή, η επίδικη σχέση αφορά άδεια χρήσης και όχι ενοικίαση και αυτό αποτελεί το τελικό εύρημα του Δικαστηρίου. Κατ' επέκταση, οι Αιτητές έχουν αποτύχει να αποδείξουν τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου καθότι δεν υφίσταται η ισχυριζόμενη ενοικιαστική σχέση και κατ' επέκταση θέσμια και προστατευόμενη ενοικίαση. Συνεπακόλουθα, ακόμη και εάν το Υποστατικό θεωρείτο «ακίνητο» εν τη έννοια του Νόμου, η παρούσα Αίτηση θα αποτύγχανε επί της ουσίας. Η αίτηση θα απορριφθεί. VI. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, και με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, η Αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Νοείται ότι το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα παύει να ισχύει.[25] Όσον αφορά τα έξοδα, λαμβάνοντας υπόψιν τις σχετικές αρχές[26] ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων και εναντίον των Αιτητών. Ο υπολογισμός αυτών να γίνει στην κλίμακα €10.000 - €50.
  2. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.).............. (Υπ.)............. Μ. Κοσμά Γ. Παναγιώτου Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης είναι μακρύ και σε αυτό θα αναφερθώ με περισσότερη λεπτομέρεια κατά το στάδιο παράθεσης των πραγματικών γεγονότων. [2] Δείτε: Ιωάννου ν. Αληφάντη Ποινικές Εφέσεις Αρ. 163 /2017 κ.α. ημερομηνίας 07/10/2019 και ΝΑΘΑΝΑΗΛ ν. ΣΠΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗ ΚΕΜΙΚΑΛΣ ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2019:A390, Πολιτική Έφεση αρ. 406/2012, ημερομηνίας 25/9/
  3. [3] Το υπό αναφορά άρθρο 4
(1)του Νόμου, έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [4] Όσον αφορά την έννοια της «ενοικίασης» αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων·» [5] Δείτε: Ν. Κυθρεώτης κ.α. v. Α. Μιχαηλίδη Milington -Ward
(2001)1Β Α.Α.Δ 1480. [6]Δείτε: Petsas v. Pavlides
(1980)3 C.L.R. 158, Efthymiadou v. Zoudros and Others
(1986)1 C.L.R. 341, Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 C.L.R. 571, Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 590, Έλλη G. Mayes κ.α. ν. Θ. Παπαδοπούλου
(1995)1 Α.Α.Δ 652, Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί ν. Φ. Κυπριανού κ.α.
(2001), και Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου ECLI:CY:AD:2014:A339, Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/2014. [7] Η έννοια της «ενοικίασης» στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο (Ν. 23/83) (ο «Νόμος») δεν αναλύεται ιδιαίτερα. Στη σχετική ερμηνευτική αναφορά στο άρθρο 2 του Νόμου αναγράφονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού [..]» [8] Δείτε: σύγγραμμα των Megarry & Wade, The Law of Real Property, 7η Έκδοση υπό τον τίτλο The nature and Creation of Leases - Types of Leases and Tenancies -
(2)Periodic Tenancies
(3)By Conduct - σελ. 785 παρ. 17-
  1. [9] Δείτε άρθρο 62 του περί Συμβάσεων Νόμου και Chittys on Contracts 31st Edition, Volume 1, σελ. 1515 παρ. 19-
  2. [10] Συναφώς Polycast v. Vourkas Fabrics
(1986)1 C.L.R. 107 και Dias United Publishing Co. Ltd. V. Chr. Hjikyriacos Estates Ltd.
(1986)1 C.L.R. 173. [11] Δείτε: Αναφορικά με την Αίτηση του Χρ. Πετεινού
(1992)1 Α.Α.Δ. 1467. [12] Δείτε: Αναφορικά με τις Αιτήσεις του Αβραάμ Δίσπυρου
(1990)1 Α.Α.Δ. 365. [13] Δείτε: Μιχαηλίδου v. Δήμου Λευκωσίας,
(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 18, Καρεσίου v. Καραπίττα κ.α.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 338, Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ ν. Σπύρος Κολοκασίδης Εστέιτς Λτδ
(1991)1 Α.Α.Δ. 327, Ναυτικός Ομιλος Πάφου ν Αρχή Λιμένων Κύπρου 1992 1 Α.Α.Δ. 882, Street v. Mountford (ανωτέρω) κ.α. [14] Η έννοια της «κατοχής» δεν εξαντλείται μόνο στη διαπίστωση της φυσικής κατοχής (actual possession) αλλά έχει ευρύτερη διάσταση (δείτε: Margarita Ikosi v. Andreas Karayiannis and Others
(1971)1 CLR 189) και σημαίνει το νόμιμο δικαίωμα στην κατοχή (right of possession / legal possession / possession in law). Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως ο ενοικιαστής ως κατέχων το νόμιμο δικαίωμα στην κατοχή, έχει τη δυνατότητα να εκδιώξει οποιονδήποτε από το ενοικιαζόμενο υποστατικό, είτε αυτός είναι κάποιος τρίτος που παράνομα νέμεται της φυσικής κατοχής, είτε ακόμα και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης. [15] Μεταξύ άλλων: Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.
(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.
(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.
(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236,Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola κλπ
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, ECLI:CY:AD:2016:A546, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/2018, και ΝΑΤ JANGO FASHION LTD ν. Α.Κ.ΠΟΧΤΖΕΛΙΑΝ & ΥΙΟΙ (ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ) ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2018:A443, Πολ. ΄Εφεση Αρ. 105/2014, ημερ. 15/10/
  1. [16] Δείτε: Nakery Trading Ltd v. Σιαηλή κ.ά., ECLI:CY:AD:2015:A871, Πολ. Έφεση αρ. 343/10, ημερομηνίας 22/12/2015 κ.α. [17] Δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΑ 3 έως 10 και ΤΕΚΜΗΡΙΑ 12 έως
  2. [18] Συναφώς, την 17/9/2015 ο Δήμος εξέδωσε απόδειξη είσπραξης προς την Αιτήτρια για ποσό €45.000 που κατέβαλε στον Δήμο - ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  3. [19] Τουμάζου ν. S. P. S. Restaurants Ltd
(2011)1 Α. Α. Δ 700. [20] Δείτε: Αναφορικά με την Η. Ε. Δικηγόρο
(2004)1Α Α.Α.Δ 254. Η έκταση της εξουσίας ενός δικηγόρου είναι αρκετά ευρεία, περιλαμβανομένης της δυνατότητας όχι μόνο να προβαίνει σε δηλώσεις, στο πλαίσιο της δίκης που δεσμεύουν τον πελάτη του (In Re Charalambous
(1985)1 C.L.R. 746, 748) αλλά ακόμα και να συμβιβάζει την υπόθεση του εντολέα του (Λαϊκή Τράπεζα ν. Χαραλαμπίδη
(1989)1 Α.Α.Δ. 556.) Επιπροσθέτως, οι παραστάσεις στις οποίες ο διάδικος προβαίνει μέσω του δικηγόρου του προς τον αντίδικο του στο πλαίσιο της δίκης, μπορούν να οδηγήσουν μέχρι και στη θεμελίωση εξ υποσχέσεως κωλύματος εναντίον του. (Γενικός Εισαγγελέας ν. Ετ. Τεχνικών Έργων Λτδ.
(1993)1 Α.Α.Δ. 94, 95) [21] Δείτε: Ανδρέου ν Almifalani
(2009)1 A.A.Δ. 608 και Μαρσέλλο ν. Κωνσταντίνου, Ποινική Έφεση 167/2013, ημερομηνίας 18/01/
  1. [22] Επίσης δείτε: Facchini v Bryson [1952] 1 TLR 1386, CA και Holland v Oxford CC [2017] 1 P & CR DG
  2. [23] Βεβαίως, το γεγονός ότι έχει εκδοθεί προσωρινό διάταγμα είναι άνευ σημασίας ως προς το ουσιαστικό επίδικο ζήτημα, αφού, ως γνωστό, σε εκείνο το στάδιο το μόνο που απαιτείται είναι αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος, δηλαδή μικρής πλην όμως ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην κυρίως διαδικασία, δίχως το Δικαστήριο να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα. [24] Δείτε άρθρο 27 του Νόμου, όπου αναφέρεται ότι οι ειδικοί όροι συμβατικής ενοικίασης, συνεχίζουν να ισχύουν όταν η ενοικίαση μετατραπεί σε θέσμια, μόνο εφόσον δεν αντίκεινται στον Νόμο. [25] Δείτε: Ιωάννου ν. Μανώλη
(1998)ΙΓ ΑΑΔ 1423. [26] Δείτε: Κανονισμό 13(β) του Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμού του 1983, Katsiantonis ν. Fragkeskou
(1981)1 CLR 566 κ.α. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.