Laparemia Ltd ν. A. & Τ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΥΔΡΑΥΛΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αίτηση Αρ. Ε116/2020, 9/7/2021

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 (Ν. 23/1983) ως αυτός έχει τροποποιηθεί. Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θ.26, Δ.27 θ.3 και Δ.48 θθ.1, 2, 4-9, στο άρθρο 11

(1)(α)(

1. i)και (
2. ii)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 (Ν. 23/1983) ως έχει τροποποιηθεί, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/1060, άρθρα 3, 10, 21 και 32, στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Η υπό εξέταση αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Μιχαλάκη Αλωνεύτη, από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι στην υπηρεσία της Αιτήτριας και είναι πλήρως και δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στη δήλωση του. Η κυρίως Αίτηση με τον ως άνω αριθμό και τίτλο, καταχωρήθηκε στις 9.11.2020 και επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση στις 18.11.2020. Η Αιτήτρια είναι νόμιμος ενοικιαστής και/ή κάτοχος του ακινήτου υπ' αριθμόν εγγραφής 6/923, Φ/Σχ. 21/47 Ε1, Τεμ. 751, στην οδό Ανδρέα Παπακώστα, κατάστημα 2Δ, 1037 Καϊμακλί, Λευκωσία (εν τοις εφεξής «το επίδικο ακίνητο»). Σημειώνω ότι στον τίτλο της κυρίως Αίτησης, η διεύθυνση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, καταγράφεται ως Ιππάρχου 2Γ και όχι 2Δ. Ο κ. Αλωνεύτης κατέθεσε ότι το επίδικο ακίνητο υπενοικιάστηκε στην Καθ' ης η Αίτηση 1 κατά την 1.9.2011. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 εγγυήθηκε την πιστή τήρηση από την Καθ' ης η Αίτηση 1 όλων των όρων και υποχρεώσεων προς την Αιτήτρια που προκύπτουν από τη Συμφωνία Υπενοικίασης, συμπεριλαμβανομένης και της καταβολής του ενοικίου μέχρι την εκκένωση και παράδοση της ελεύθερης κατοχής του υποστατικού. Ένεκα παράλειψης καταβολής των ενοικίων για την περίοδο Φεβρουάριου ως και Ιουνίου 2020, η Αιτήτρια, μέσω των δικηγόρων της, απέστειλε επιστολή τερματισμού στην Καθ' ης η Αίτηση 1 στις 23.6.2020, η οποία επιδόθηκε στις 26.6.2020, δια της οποίας αξίωνε τα οφειλόμενα ενοίκια και, δίδοντας προθεσμία πέραν του ενός μηνός, την καλούσε όπως παραδώσει ελευθέρα και κενή κατοχή του υποστατικού την 1.8.2020. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 εξακολουθεί να κατέχει και/ή να εκμεταλλεύεται μέχρι και σήμερα το επίδικο ακίνητο, κατά παράβασην της συμφωνίας υπενοικίασης, ως θέσμιος ενοικιαστής. Η Αιτήτρια, μέσω των δικηγόρων της και συμφώνως του Νόμου, απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 21.8.2020 δια δικαστικού επιδότη προς τους Καθ' ων η Αίτηση, οποία επιδόθηκε στις 9.9.2020, με την οποία ζητούσε την καταβολή όλων των καθυστερημένων ενοικίων, για την περίοδο Απριλίου έως και Αυγούστου 2020, εντός 21 ημερών από τη λήψη της επιστολής. Μέχρι και σήμερα, ουδέν ποσό έχει καταβληθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση έναντι των οφειλόμενων ενοικίων. Ως εκ τούτου καταχωρήθηκε η κυρίως Αίτηση, δια της οποίας, μεταξύ άλλων, η Αιτήτρια αιτείται από το Δικαστήριο την έκδοση Διατάγματος έξωσης λόγω καθυστέρησης και μη καταβολής των οφειλόμενων ενοικίων. Ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στο λεκτικό του άρθρου 11

(1)(α)(ii), ως αυτό έχει τροποποιηθεί και λέγει ότι, εξ' όσων πληροφορείται, οι δικηγόροι της Αιτήτριας, μετά από έρευνα που διεξήγαγαν στο φάκελο της δικογραφίας, δεν εντόπισαν οποιαδήποτε αίτηση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση, για να τους δοθεί άδεια από το Δικαστήριο να καταχωρήσουν την Απάντηση τους χωρίς πρώτα να έχουν εξοφλήσει τα οφειλόμενα ενοίκια. Η Απάντηση των Καθ' ων η Αίτηση δεν έπρεπε να γίνει δεκτή καθότι αντιβαίνει στις πρόνοιες της Νομοθεσίας. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι η Απάντηση των Καθ' ων η Αίτηση θα πρέπει να διαγράφει και/ή να παραμεριστεί. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «οι Καθ' ων η Αίτηση»), καταχωρήθηκε την 30.3.2021 και αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.17 θ.10, Δ.48 θθ.1, 2, 3, 4, 8, 9 και 11, Δ.64, στο άρθρο 11

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 (Ν.23/1983) ως έχει τροποποιηθεί, στο άρθρο 32

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, στα άρθρα 25 και 30 του Συντάγματος, στην Νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «Α. Η Αιτήτρια, δεν έχει καταδείξει καμιά σοβαρή και εύλογη αιτία που να δικαιολογεί την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Β. Η Αιτήτρια, δεν έδωσε καμιά σοβαρή και εύλογη αιτία που να δικαιολογεί τον παραμερισμό της Απάντησης των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 02.12.2020. Γ. Η Αιτήτρια, απέτυχε να αποδείξει πως έχει εκ πρώτης όψεως καλόπιστη και/ή συζητήσιμη υπόθεση. Δ. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας, είναι ψευδείς, αόριστοι και/ή ατεκμηρίωτοι. Ε. Η Αιτήτρια, δεν παρουσιάζει σοβαρούς ή επαρκείς λόγους που να δικαιολογεί τις αιτούμενες θεραπείες. Ζ. Οι Καθ' ων η Αίτηση ακολούθησαν πάντοτε την ορθή και/ή ενδεδειγμένη διαδικασία. Η. Η ακύρωση και/ή ο παραμερισμός της Απάντησης των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 02.12.2020, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές, βλάβες και απώλειες στους Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίες θα είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατον να αποκατασταθούν σε μεταγενέστερο στάδιο. Θ. Οι Αιτούμενες υπό της Αιτήτριας θεραπείες, θα πλήξουν την απονομή της δικαιοσύνης και δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να δοθούν υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης. I. Οι Καθ' ων η Αίτηση στην Απάντηση τους εγείρουν προδικαστικές ενστάσεις, επί των οποίων η απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου, θα κρίνει καθοριστικά και την έκβαση της αιτήσεως καθ' ολοκληρίαν. Κ. Η καταχώρηση της Απάντησης ημερομηνίας 02.12.2020, έγινε αποδεκτή από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και δεν απερρίφθη τόσο από τον Γραμματέα όσο και από το Σεβαστό Δικαστήριο.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Τάκη Κόκκινου, από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 και διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση 1 και είναι πλήρως εξουσιοδοτημένος να προβεί στη δήλωση του. Ο κ. Κόκκινος προβαίνει σε ορισμένες παραδοχές παραγράφων της ενόρκου δηλώσεως του κ. Αλωνεύτη και λέγει περαιτέρω ότι, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό στην Αιτήτρια και καμιά επιστολή εκ μέρους της Αιτήτριας τους έχει επιδοθεί. Κατόπιν σχετικής συμφωνίας με την Αιτήτρια, οι Καθ' ων η Αίτηση προέβησαν, σε διάφορους χρόνους, σε σημαντικές επιδιορθώσεις, βελτιώσεις κλπ., επί του επίδικου υποστατικού και κατέβαλαν συνολικό ποσό εκ €25.000 περίπου, προκειμένου τούτο να αχθεί σε λειτουργική κατάσταση. Αξιώνουν το εν λόγω ποσό ανταπαιτητικώς. Επιπλέον των ανωτέρω, είναι ο ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση, ότι λόγω της «Ειδοποίησης Απαγόρευσης Εκτέλεσης Μεταλλικών Εργασιών» εντός του επίδικου υποστατικού, την οποία εξέδωσε το Επαρχιακό Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας Λευκωσίας την 7.9.2020, ακριβώς λόγω της άσχημης κατάστασης του επίδικου υποστατικού υπαιτιότητι της Αιτήτριας και κατά παράβασην συμφωνίας ημερομηνίας 1.9.2011, οι Καθ' ων η Αίτηση υπέστησαν και συνεχίζουν να υφίστανται ζημίες, βλάβες και απώλειες υπό μορφήν διαφυγόντων κερδών και/ή απώλειας εργασίας και/ή εξόδων μεταφοράς και/ή άλλως πως, οι οποίες ανέρχονται μέχρι σήμερα σε €30.000 περίπου, ποσόν το οποίον επίσης αξιώνουν ανταπαιτητικώς. Σύμφωνα με το άρθρο 11

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, (Ν. 23/1983) ως έχει τροποποιηθεί: «Νοείται ότι η απόφαση του Γραμματέα για αποδοχή ή απόρριψη της καταχώρησης της Απάντησης τίθεται εντός τριών

(3)εργάσιμων ημερών ενώπιον του Δικαστηρίου προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη, η δε απόφαση του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση.» Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι, ως εκ τούτου, εφόσον η καταχώρηση της Απάντησης ημερομηνίας 2.12.2020, έγινε αποδεκτή από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και δεν απερρίφθη, είτε από τη Γραμματέα, είτε από το Δικαστήριο, δεν καταδεικνύεται σοβαρή και εύλογη αιτία που να δικαιολογεί τον παραμερισμό της Απάντησης. Είναι ο ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση, ότι η Αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει πως έχει εκ πρώτης όψεως καλόπιστη και/ή συζητήσιμη υπόθεση και δεν παρουσιάζει σοβαρούς ή επαρκείς λόγους που να δικαιολογεί τις αιτούμενες θεραπείες. Ο παραμερισμός της Απάντησης των Καθ' ων η Αίτηση θα τους προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές, βλάβες και απώλειες, οι οποίες θα είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να αποκατασταθούν σε μεταγενέστερο στάδιο. Επιπλέον, οι αιτούμενες υπό της Αιτήτριας θεραπείες, θα πλήξουν την απονομή της δικαιοσύνης και δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να δοθούν υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης. Οι Καθ' ων η Αίτηση στην Απάντηση τους εγείρουν προδικαστικές ενστάσεις, επί των οποίων η απόφαση του Δικαστηρίου, θα κρίνει καθοριστικά και την έκβαση της Αιτήσεως καθ' ολοκληρίαν. Ιστορικό: Δικόγραφα: Για σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης και μόνον, γίνεται σύντομη αναφορά, σε αδρές γραμμές, στα δικόγραφα της υπόθεσης. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 9.11.2020 και μ' αυτήν οι Αιτητές εξαιτούνται ως ακολούθως: «

1. Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου ανάκτησης κατοχής και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου διατάσσον την Καθ' ης η Αίτηση 1 και τους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή υπηρέτες αυτών και ένα έκαστο εξ αυτών όπως εκκενώσουν και παραδώσουν στην Αιτήτρια ελευθέρα κατοχή του ακινήτου.
2. Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου διατάζον τους Καθ' ων η Αίτηση αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα να καταβάλουν στην Αιτήτρια το ποσό των €3,170.16 (συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α.) που αφορά καθυστερημένα και οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο 01/04/2020 μέχρι και την 01/11/2020, οφειλόμενα ενοίκια 8 μηνών προς €333.00 πλέον Φ.Π.Α. για έκαστο μήνα, πλέον τόκο 8% επί του εκάστοτε μη πληρωτέου μηνιαίου ενοικίου.
3. Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου διατάζον τους Καθ' ων η Αίτηση να καταβάλουν στην Αιτήτρια αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα το ποσό των €3,170.16 (συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α.) που αφορά καθυστερημένα και οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο 01/04/2020 μέχρι και την 01/11/2020 και το ποσό των €333.00 πλέον Φ.Π.Α. μηνιαίως από 01/12/2020 και μέχρι παραδόσεως κενής και ελεύθερης κατοχής του ακινήτου ως ενδιάμεσα οφέλη και/ή κέρδη.
4. Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου διατάζον τους Καθ' ων η Αίτηση να καταβάλουν στην Αιτήτρια αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα το ποσό των €36,12 που αφορά υπόλοιπο λογαριασμού του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας για την περίοδο 24 Ιουλίου 2020 μέχρι 25 Σεπτεμβρίου 2020 και/ή οποιοδήποτε άλλο ποσό διαφανεί ότι οι καθ' ων η Αίτηση οφείλουν να καταβάλουν ένεκα απλήρωτων λογαριασμών και/ή τιμολογίων μέχρι παραδόσεως κενής και ελεύθερης κατοχής του ακινήτου ως ενδιάμεσα οφέλη και/ή κέρδη.
5. Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου διατάζον τους Καθ' ων η Αίτηση να καταβάλουν στην Αιτήτρια αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα το ποσό που θα διαφανεί ότι αντιστοιχεί σε ζημιές που προκλήθηκαν από αυτούς.
6. Οποιανδήποτε άλλη θεραπεία την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαια και δικαιολογημένη υπό τις περιστάσεις.
7. Νόμιμο τόκο.
8. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Οι Αιτητές δικογραφούν ότι είναι νόμιμοι ενοικιαστές και/ή κάτοχοι ακινήτου στο Καϊμακλί, Λευκωσία, το οποίο υπενοικίασαν στην Καθ' ης η Αίτηση 1 δυνάμει γραπτής συμφωνίας υπενοικίασης ημερομηνίας 1.9.2011, για ένα έτος, με πρόνοια αυτόματης ανανέωσης ανά έτος, εκτός εάν υπήρχε γραπτή ειδοποίηση τουλάχιστον 3 μήνες προηγουμένως. Ο Καθ' ου η Αίτηση ενάγεται ως εγγυητής της Καθ' ης η Αίτηση
9. Ένεκα της παράλειψης καταβολής των ενοικίων για την περίοδο Φεβρουαρίου - Ιουνίου 2020, η Αιτήτρια απέστειλε στην Καθ' ης η Αίτηση 1 επιστολή τερματισμού της συμφωνίας υπενοικίασης. Η Καθ' ης η Αίτηση 1, εφόσον διατήρησε την κατοχή του επίδικου ακινήτου, κατέστη θέσμια ενοικιάστρια. Εξακολουθεί δε να οφείλει τα ενοίκια των μηνών Απριλίου - Νοεμβρίου
10. Οι Αιτητές δικογραφούν ότι, στις 7.9.2020, το Επαρχιακό Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας Λευκωσίας, εξέδωσε ειδοποίηση απαγόρευσης εκτέλεσης μεταλλικών εργασιών εντός του υποστατικού. Στο φάκελο της υπόθεσης έχει καταχωρηθεί Απάντηση και Ανταπαίτηση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, την 2.12.
11. Μ' αυτήν οι Καθ' ων η Αίτηση εγείρουν 7 προδικαστικές ενστάσεις, μεταξύ αυτών και ότι το παρόν Δικαστήριο δεν κέκτηται καθ' ύλην αρμοδιότητα να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση. Οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται, μεταξύ άλλων, ότι δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό στους Αιτητές και ότι ουδεμία επιστολή εκ μέρους των Αιτητών τους έχει επιδοθεί. Αναφέρονται και οι ίδιοι στην Ειδοποίηση απαγόρευσης εκτέλεσης μεταλλικών εργασιών εντός του επίδικου ακινήτου, η οποία εκδόθηκε από το Επαρχιακό Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας Λευκωσίας. Οι Καθ' ων η Αίτηση ανταπαιτούν ως ακολούθως: «
12. Ποσόν εκ €25,000, ως ειδικές αποζημιώσεις για επιδιορθώσεις, βελτιώσεις κ.λ.π. επί του επίδικου ακινήτου ως λεπτομερέστερον ανωτέρω εις την παράγραφον 7 της Απάντηση αναφέρεται.
13. Ποσόν εκ €30,000, ως ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές, βλάβες και απώλειες που υπέστησαν και συνεχίζουν να υφίστανται ως λεπτομερέστερον ανωτέρω επίσης εις την παράγραφον 7 της Απάντησης αναφέρεται.
14. Γενικές αποζημιώσεις για παράβασιν συμφωνίας ημ/νίας 01.09.2011
15. Νόμιμο Τόκο.
16. Έξοδα, πλέον Φ.Π.Α.» Στη συνέχεια, οι Αιτητές καταχώρησαν την υπό εξέταση αίτηση, πριν την καταχώρηση Απάντησης στην Ανταπαίτηση και Ανταπάντησης και Κλήσης για Οδηγίες. Διαδικασία: Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και λαμβάνοντας υπόψην ότι δεν πρόκειται για την ουσία της υπόθεσης αλλά για ενδιάμεσο αίτημα, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Το Δικαστήριο άκουσε τους ευπαιδεύτους συνηγόρους σε αγορεύσεις την 24.5.2021 και επιφύλαξε την απόφαση του για να εκδοθεί σήμερα. Νομική και δικονομική πτυχή: Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Διαταγή 19: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Διαταγή 19 θεσμός 26 [2] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι το Order 19 rule 27, που είναι πανομοιότυπο. Καθοδηγητικές οι υποσημειώσεις στις σελίδες 477 - 479 του Annual Practice 1958, κάτω από το εν λόγω θεσμό. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα [3]. Διαταγή 27: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επίσης στη Διαταγή 27 θεσμός 3 [4] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι αντίστοιχοι με τους θεσμούς 1, 2 και 3 της Διαταγής αυτής, είναι οι παλαιοί Αγγλικοί Θεσμοί Order 25 rules 2, 3 και
17. Το rule 4 είναι πανομοιότυπο με το θεσμό
18. Παραπέμπω στις διαφωτιστικές υποσημειώσεις για το rule 4, από το Annual Practice 1958, σελίδα 574 έως
19. Επί του ερωτήματος τι σημαίνει 'frivolous or vexatious' στο θεσμό 3, βλέπετε σχετικά το Αγγλικό σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελίδα 145, όπου εξηγεί ότι: "a pleading or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense. Thus, a proceeding may be said to be frivolous when a party is trifling with the court or when to put it forward would be wasting the time of the court or when it is not capable of reasoned argument. Again, a proceeding may be said to be vexatious when it is or is shown to be without foundation or where it cannot possibly succeed or where the action is brought or the defence is raised only for annoyance or to gain some fanciful advantage or when it can really lead to no possible good." Πρώτον, το rule 4, και κατ' αναλογίαν, ο θεσμός 3 της Διαταγής 27, εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις που καμία τροποποίηση δεν σώζει το δικόγραφο, το περιεχόμενο του είναι πέραν πάσης δικονομικής θεραπείας, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο [5] και αφορά τη διαγραφή και παραμερισμό ολοκλήρου του δικογράφου. Σε σχέση με το λεκτικό που χρησιμοποιείται στην υποσημείωση που παραθέτω, και για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της, σημειώνω ότι, στο 'Άριστον Αγγλοελληνικόν Λεξικόν' των Γιαννακόπουλου και Σιαρένου, στη λέξη 'demurrable' δίδεται η ερμηνεία: 'που υπόκειται εις ένστασιν'. Σχετικές οι αυθεντίες In re Pelmako Development Ltd.,

(1991)Α.Α.Δ. 246, Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.,

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, Δημοκρατία v. Γεωργίου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 704 και Nur Celik Sanayi Ve Ticaret A.S. κ.ά. v. Πλοίου Marwa M κ.ά.

(2003)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή, ως ήταν τότε, κ. Πική στην αυθεντία In re Pelmako Development Ltd., (πιο πάνω), στη σελίδα 253: «. η διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. η επίκληση της συμφυούς εξουσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς». Από τη σελίδα 255 της ιδίας αυθεντίας: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο». Δεύτερον, η διαπίστωση της ύπαρξης λόγων για διαγραφή δικογράφου ανάγεται κατά κύριο λόγο, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε σχετικά την In re Pelmako Development Ltd., πιο πάνω, στη σελίδα 257). Τρίτον [6], το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να διατάξει την τροποποίηση δικογράφου αντί της έκδοσης απόφασης χωρίς να ακούσει μαρτυρία εκατέρωθεν, όπου φαίνεται ότι στοιχειοθετείται η θέση πως το δικόγραφο είναι επιπόλαιο και δεν αποκαλύπτει υπεράσπιση. Μνεία στην ευχέρεια αυτή, γίνεται στην αυθεντία Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε., (πιο πάνω), στη σελίδα
2. Ακόμα, στη σελίδα 1326: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:

(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και

(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής, που όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Είναι η κρίση μου ότι τα ίδια, κατ' αναλογία, ισχύουν όπου πρόκειται για υπεράσπιση και ιδία δε, για Ανταπαίτηση. Στην Αγγλική αυθεντία Steeds and Another v. Steeds and Another, 22 Q.B.D. 537, στα πλαίσια αίτησης για τη διαγραφή δικογράφου ως μη συνιστών υπεράσπιση, το Δικαστήριο διέταξε την τροποποίηση του. Το ίδιο διετάχθη και στην αυθεντία Griffiths v. London and St. Katharine Docks Company, 13 Q.B.D. 259. Στη σελίδα 542 της απόφασης του Δικαστή Wills από την πρώτη αυθεντία πιο πάνω: "We think, therefore, that we cannot strike out this defence as we are invited to do. It seems to us that it must be good for a part of the claim at all events. But we think the statement of defence defective, and that Mr. Bullen ought to amend by a further statement of the material facts, and our order is that the statement of defence be amended accordingly, and if that be not done within ten days, the plaintiff be at liberty to sign judgment for half the amount claimed." Η νομική θέση ότι σε περιπτώσεις ως η παρούσα, σχετικά με την τροποποιητική περί Ενοικιοστασίου νομοθεσία, χωρεί αίτηση για παραμερισμό δικογράφου, ως η υπό εξέταση αίτηση, έχει θετικώς διαπιστωθεί αλλά και υποδειχθεί πρόσφατα, στην αυθεντία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού (βλέπετε πιο κάτω), στη σελίδα 9 της απόφασης. Επί των προνοιών της Διαταγής 27, είναι η κρίση μου ότι η Απάντηση και Ανταπαίτηση του Καθ' ου η Αίτηση, ως έχει σήμερα, δεν είναι ενοχλητική ή ανυπόστατη, ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή ή ο παραμερισμός της στην ολότητα της, ούτε περιέχει ισχυρισμούς οι οποίοι είναι ενοχλητικοί ή ανυπόστατοι ή κακόβουλοι, ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή ή ο παραμερισμός τους. Το μοναδικό ερώτημα το οποία εγείρεται ουσιαστικά και ο μοναδικός λόγος για να παραμεριστεί η Απάντηση των Καθ' ων η Αίτηση, είναι εάν αυτή αντίκειται στις πρόνοιες του άρθρου 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και ως τέτοια, δεν έπρεπε να είχε επιτραπεί η καταχώρηση της. Για το ζήτημα αυτό, βλέπετε και πιο κάτω. Καταγράφεται εδώ η κρίση του Δικαστηρίου, ότι, ενόψει της ευχέρειας την οποία διατηρεί στα πλαίσια της Διαταγής 27, να διατάξει την τροποποίηση ενός δικογράφου εντός ορισμένου χρόνου, ώστε αυτό να διασωθεί, εάν είναι εφικτό, αντί να διαγραφεί, το Δικαστήριο διαθέτει την ευχέρεια να διατάξει τη λήψη άλλης ενέργειας και/ή διαβήματος, εντός ορισμένου χρόνου, ώστε το δικόγραφο να διασωθεί, εάν είναι εφικτό και εντός των πλαισίων του Νόμου, αντί να διαγραφεί. Η ύπαρξη αυτής τούτης της διακριτικής ευχέρειας, η οποία ασφαλώς και πρέπει πάντοτε να ασκείται δικαστικά, εμφαίνεται τόσο στο κείμενο όσο και στο πνεύμα των Αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί της τροποποιητικής νομοθεσίας, οι οποίες παρατίθενται πιο κάτω. Άρθρο 11

(1)(α) - πρόνοιες και ερωτηματικά: Το άρθρο 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83 ως αυτός είχε τροποποιηθεί μέχρι το Δεκέμβριο 2019, προνοεί ως ακολούθως: «(α) Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νομίμως οφειλόμενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι μίαν ή περισσοτέρας ημέρας μετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής. Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη δια συστημένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούμενον να εισπράξει τούτο. Νοείται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο δε διατάζει την ανάκτηση από τον ιδιοκτήτη της κατοχής, όταν ο ενοικιαστής πληρώσει μέσα σε περίοδο δεκατεσσάρων ημερών από την επίδοση σ' αυτόν της αίτησης παν ποσό το οποίο οφείλεται ή δυνατό να καταστεί οφειλόμενο από αυτόν εκτός αν ο ενοικιαστής διαρκούσης της μισθώσεως δεν καταβάλλει συστηματικά το νομίμως οφειλόμενον.» Δυνάμει του άρθρου 2 του περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικού) Νόμου του 2020 (Ν.3(Ι)/20), προστέθηκαν στην παράγραφο (α) του εδαφίου 1 του άρθρου 11, δύο νέες υποπαράγραφοι: «(ii) απάντηση σε καταχωριζόμενη δυνάμει της υποπαραγράφου (i) αίτηση για ανάκτηση κατοχής γίνεται δεκτή για καταχώριση από το Γραμματέα του Δικαστηρίου μόνο σε περίπτωση που η απάντηση συνοδεύεται είτε από απόδειξη του λογιστηρίου του Δικαστηρίου ότι έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο το αναφερόμενο στην αίτηση οφειλόμενο ποσό ως καθυστερημένα ενοίκια κατά την ημερομηνία καταχώρισης αυτής είτε από απόδειξη είσπραξης του ενοικίου εκδοθείσα υπό του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού ή από απόδειξη κατάθεσης χρηματοπιστωτικού ιδρύματος προς όφελος του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού: Νοείται ότι η απόφαση του Γραμματέα για αποδοχή ή απόρριψη της καταχώρισης της απάντησης τίθεται εντός τριών

(3)ημερών ενώπιον του Δικαστηρίου προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη, η δε απόφαση του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση» «(iii) σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος έξωσης μετά από αίτηση του ιδιοκτήτη ως ανωτέρω, το Δικαστήριο δύναται να καθορίσει το χρόνο συμμόρφωσης με το διάταγμα έξωσης ο οποίος δεν δύναται να είναι μικρότερος των ενενήντα

(90)ημερών.» Δεν έχουν θεσπιστεί σχετικοί Κανονισμοί. Ανταπαίτηση: Υπό το φως των προνοιών του Ν.3(Ι)/20, εγείρεται ευλόγως το ερώτημα, τι γίνεται σε περίπτωση που ο ενοικιαστής επιθυμεί να καταχωρίσει και Ανταπαίτηση, επειδή θεωρεί ότι έχει αγώγιμο δικαίωμα, με βάση τον Νόμο, εναντίον του ιδιοκτήτη του. Εάν η Απάντηση του δεν γίνει δεκτή σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου, δεν θα δύναται να καταχωρίσει την Ανταπαίτηση του, η οποία θα πρέπει να καταχωρηθεί και προωθηθεί ως ξεχωριστή υπόθεση, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό των μεταξύ των διαδίκων εκκρεμούντων ζητημάτων και επιδίκων θεμάτων. Στην παρούσα υπόθεση, οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν Ανταπαίτηση μαζί με την Απάντηση τους. Μεταβατική διάταξη: Σχετικά και με τις δύο νέες υποπαραγράφους, ο νομοθέτης προνόησε ότι οι διατάξεις του Τροποποιητικού Νόμου, δεν εφαρμόζονται για υποθέσεις οι οποίες έχουν καταχωρισθεί στο Δικαστήριο πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του εν λόγω Νόμου, καθώς και για ενοίκια που κατέστησαν πληρωτέα πριν από την ημερομηνία αυτή, νοουμένου ότι θα εξοφλούνταν εντός δώδεκα

(12)μηνών από την εν λόγω ημερομηνία (άρθρο 4 του Τροποποιητικού Νόμου, νέο άρθρο 37 του βασικού Νόμου). Κατ' ακολουθίαν, για ενοίκια που οφείλονταν μέχρι την 31.1.2020, ημερομηνία δημοσίευσης της τροποποιητικής νομοθεσίας, ουσιαστικά αυτή δεν τύγχανε εφαρμογής, μέχρι και την 31.1.

1. Τύγχανε εφαρμογής ο Νόμος ως είχε μέχρι τη θέσπιση του Ν.3(Ι)/
2. Μεταξύ 31.1.2020 και 31.1.2021, υπήρχε η δυνατότητα εφαρμογής της τροποποιητικής νομοθεσίας για ενοίκια που οφείλονταν από την 1.2.2020 και εντεύθεν, όπως η παρούσα υπόθεση. Μέτρα λόγω της Πανδημίας: Ακολούθησαν μέτρα τα οποία λήφθησαν από την Κυβέρνηση, τη Βουλή και το Ανώτατο Δικαστήριο, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού (ο περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) (Αρ. 1) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2020, ο περί Ενοικιοστασίου (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 2020, Ν.30(Ι)/2020, ο περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2020, ο περί Ενοικιοστασίου (Προσωρινές Διατάξεις) (Τροποποιητικός) Νόμος του 2020, Ν.53(Ι)/2020, ο περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2020, το περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 3) του 2021, ο περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) (Αρ. 1) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2021, το περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 6) του 2021). Κατά το χρόνο καταχώρησης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, η οποία αφορά ενοίκια οφειλόμενα από τον Απρίλιο 2020, το ισχύον νομικό καθεστώς είχε ως εξής: 1) Αιτήσεις Έξωσης λόγω καθυστερημένων ενοικίων, για ενοίκια που οφείλονταν μέχρι 31.1.2020, μπορούσαν να καταχωρηθούν και/ή να προωθηθούν και να εκδοθεί Διάταγμα, με βάση τον Νόμο ως είχε μέχρι 31.1.2020.

(2)Αιτήσεις Έξωσης λόγω καθυστερημένων ενοικίων, για ενοίκια που οφείλονταν από την 1.2.2020 μέχρι την 29.2.2020, δηλαδή για το Φεβρουάριο 2020 μόνο, μπορούσαν να καταχωρηθούν και/ή να προωθηθούν και να εκδοθεί Διάταγμα, με βάση τον Τροποποιητικό Νόμο, Ν.3(Ι)/2020 και την νέα διαδικασία.

(3)Αιτήσεις Έξωσης λόγω καθυστερημένων ενοικίων, για ενοίκια που οφείλονταν από 1.3.2020 και εντεύθεν, μπορούσαν να καταχωρηθούν και/ή να προωθηθούν και να εκδοθεί Διάταγμα, με βάση τον Τροποποιητικό Νόμο, Ν.3(Ι)/2020 και την νέα διαδικασία. Νομολογία: Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Παπαδόπουλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 42/2021, Απόφαση ημερομηνίας 22.3.2021, ECLI:CY:AD:2021:D103, όπου είχε προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή η καταχώρηση Απάντησης εκ μέρους του, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Α. Πούγιουρου, έκρινε ότι (σελίδα 8 της απόφασης): «Στη βάση των δεδομένων που τέθηκαν ενώπιον μου με την Ένορκη Δήλωση και ιδιαίτερα ότι το συμφωνηθέν και καταβαλλόμενο ενοίκιο ήταν €1.642 μηνιαίως και όχι €2.280- όπως ζητά η ιδιοκτήτρια με την Αίτηση και ότι ο Αιτητής στη βάση του ενοικίου των €1.642 πλήρωσε όλα τα καθυστερημένα ενοίκια με επιταγή και απόδειξη της Τράπεζας είχε παρουσιαστεί μαζί με την προτιθέμενη Απάντηση στον Πρωτοκολλητή, θεωρώ ότι προβάλλεται συζητήσιμη υπόθεση σε σχέση με την παραβίαση της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης, η οποία προσέδιδε δικαίωμα για εμφάνιση του Αιτητή στη διαδικασία προς τον σκοπό αμφισβήτησης των αξιώσεων της ιδιοκτήτριας.» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού, Πολιτική Αίτηση αρ. 71/21, Απόφαση ημερομηνίας 26.4.2021, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο ο ιδιοκτήτης για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων επειδή έγινε δεκτή η Απάντηση του ενοικιαστή από το πρωτόδικο Δικαστήριο, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, έκρινε ότι (σελίδες 8 και 9 της απόφασης): «Δεν έχω πεισθεί ότι το κατώτερο Δικαστήριο έχει ενεργήσει με κατάδηλη παρανομία, ώστε να παρέχεται η αιτούμενη δια της παρούσης θεραπείας, αφού το σχετικό άρθρο του δίδει τη σχετική δικαιοδοσία στη βάση της οποίας έδωσε έγκριση στην καταχώρηση της Απάντησης η οποία συνοδεύετο από κατάθεση χρηματοδοτικού ιδρύματος προς όφελος του ιδιοκτήτη (έστω για διαφορετικό ποσό από εκείνο που αξιώνεται). Ακόμη και εάν το Δικαστήριο ερμήνευσε λανθασμένα το σχετικό άρθρο, αυτό δεν δύναται να ενεργοποιήσει την προνομιακή εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για να παραχωρηθεί η σχετική άδεια (Βλ. Πετρίδου, πολ.εφ.225/18, 13.11.18). Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Αιτήτρια έχει επικαλεσθεί προς επίρρωση των θέσεων του, την πολιτική αίτηση αρ. 42/21 επί τοις αφορώσι την αίτηση του Παπαδόπουλου, ημερ.22.3.21. Εκτός του ότι η υπόθεση αυτή αφορά πρωτόδικη διαδικασία και δεν δεσμεύει, η νομική της βάση διαφέρει καθότι υπήρξε επίκληση του άρθρου 30 του Συντάγματος για παραβίαση της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης, κάτι που εδώ δεν συντρέχει. Υπό αυτή την έννοια δεν είναι βοηθητική στην παρούσα. Το όλο θέμα συμπλέκεται επίσης, κατά την κρίση μου, με τη δυνατότητα άλλης θεραπείας. Με όλο το σεβασμό στην αντίθετη άποψη του κ. Σταυρινού, το γεγονός ότι στο άρθρο ορίζεται πως επί της απόφασης του Δικαστηρίου για έγκριση ή απόρριψη δεν χωρεί έφεση, δεν ισοδυναμεί με ύπαρξη θεραπείας άλλη, εκτός της παρούσας. Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας ισχύουν και εφαρμόζονται στις περί ενοικιοστασίου διαδικασίες, νοουμένου ότι συνάδουν με τους σκοπούς του νόμου (βλ. Κ.12 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983 (2/82), Χριστοδουλίδου v. EMKIN (CONSULTING LTD κ.ά. 4.4.2019 και Μιχαλάκης Δράκος v. Νίκου Αργυρίδη

(1989)1Ε ΑΑΔ 162). Συνεπώς, η φαρέτρα των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (είτε δια της Δ.27 θ.2 είτε στην ευρύτητα της Δ.48 (δη 48

(11), είτε άλλως πως), είναι διαθέσιμη στον αιτητή ώστε να ζητήσει διαγραφή ή παραμερισμό της Απάντησης ή άλλη θεραπεία, θεωρήσει σκόπιμη με το ίδιο τρόπο που επιδιώκει να το πράξει μέσω της προνομιακής εξουσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία είναι εξαιρετική διαδικασία που ενεργοποιείται μόνο εφόσον δεν παρέχεται άλλη δυνατότητα θεραπείας. (Βλ. Esquire Holdings Ltd v. Tsentas Dev.Ltd, πολ.εφ.191/15, 23.3.2016).» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση της Εταιρείας ADMAGE MARKET LTD, Πολιτική Αίτηση Αρ. 89/2021, Απόφαση ημερομηνίας 24.5.2021, ECLI:CY:AD:2021:D203, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή προς καταχώρησην η Απάντηση του, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Α. Πούγιουρου, (στη σελίδα 8 της απόφασης): «Στη βάση των δεδομένων που τέθηκαν ενώπιον μου με την ένορκο δήλωση, δεν εντοπίζεται κατ' αρχάς η απόφαση και/ή το πρακτικό του Γραμματέα του Δικαστηρίου αποδοχής ή απόρριψης της Απάντησης ώστε να ελεχθεί κατά πόσο τέθηκε στο Δικαστήριο εντός τριών εργάσιμων ημερών προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη της καταχώρισης της, σύμφωνα με τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου. Είναι αναμενόμενο πως η απόφαση του Γραμματέα θα έδινε την αναγκαία πληροφόρηση ως προς την ημερομηνία κατά την οποία επιλήφθηκε του θέματος της έγκρισης ή απόρριψης καταχώρησης της Απάντησης, που είναι η αφετηρία για τη μέτρηση του χρόνου των τριών εργάσιμων ημερών. Ενόψει του κενού αυτού που δεν φαίνεται να αναπληρώνεται από την απόφαση του Δικαστηρίου, εφόσον καμία σχετική αναφορά υπάρχει, θεωρώ ότι προβάλλεται συζητήσιμη υπόθεση σε σχέση με την παραβίαση ή όχι των προνοιών του πιο πάνω άρθρου. Σημειώνω επίσης ότι μια από τις προδικαστικές ενστάσεις που εγείρονται με την Απάντηση και συνιστούν λόγο για να δοθεί άδεια, αναφέρεται στην νομιμότητα της περίπτωσης επιδίωξης έξωσης λόγω μη πληρωμής ενοικίων, ενόψει της κατ' ισχυρισμόν παραβίασης των προνοιών του άρθρου 11

(1)(α)(i) που προνοεί για την ανάγκη αποστολής προηγουμένως, ειδοποίησης απαίτησης των ενοικίων 21 ημερών. Και γι' αυτό το ζήτημα θεωρώ ότι καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση.» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Θωμά, Πολιτική Αίτηση αρ. 94/2021, Απόφαση ημερομηνίας 7.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D224, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής, επειδή δεν έγινε δεκτή από το πρωτόδικο Δικαστήριο η απάντηση του, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ι. Ιωαννίδης, έκρινε ότι (σελίδες 8 και 9 της απόφασης): «Ουσιαστικά εδώ η θέση του Αιτητή είναι ότι με τον τρόπου που ενήργησε το Κατώτερο Δικαστήριο του στέρησε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του να ακουστεί σε υπόθεση που τον αφορά. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι ο ίδιος έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου. Το Κατώτερο Δικαστήριο καταγράφει στην απόφαση του ημερ. 6.5.2021 ότι «λόγω των πολλών εγγράφων που ο Αιτητής επεσύναψε, δεν είναι δυνατός ο εντοπισμός των αποδείξεων εξόφλησης των ποσών που οι Αιτητές αξιώνουν ως οφειλόμενα ενοίκια». Με άλλα λόγια, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ο Αιτητής να έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου. Για να προσθέσει, «Θα ανέμενε κάποιος ότι ο Καθ' ου η αίτηση θα παρουσίαζε τόσες αποδείξεις ώστε να καταδείξει την εξόφληση των συγκεκριμένων ποσών ή τουλάχιστον θα τα εντόπιζε από τον όγκο των εγγράφων αυτών και θα υποδείκνυε στο Δικαστήριο αυτά που αφορούν τα συγκεκριμένα ποσά. Αντ' αυτού αναμένει από το Δικαστήριο να προβεί σε πολύπλοκη λογιστική εργασία». Το ουσιώδες, για σκοπούς της παρούσας αίτησης, είναι ότι εδώ το Κατώτερο Δικαστήριο φέρεται να ανέλαβε δικαιοδοσία, στην απουσία του Αιτητή, στη βάση της οποία εξέδωσε απόφαση καθοριστικής φύσεως για τα δικαιώματα του στην αίτηση έξωσης που εκκρεμεί εναντίον του. Στο στάδιο αυτό ενδιαφέρει μόνο αν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Με δεδομένο ότι ο Αιτητής ουδέποτε κλήθηκε από το Κατώτερο Δικαστήριο να διευκρινίσει το περιεχόμενο των εγγράφων που επεσύναψε, και με δεδομένο ότι το Κατώτερο Δικαστήριο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο αυτός να έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου, βρίσκω ότι αποκαλύπτεται εκ πρώτης όψεως υπόθεση για παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Τέλος, να σημειώσω ότι η εν λόγω απόφαση του Κατωτέρου Δικαστηρίου δεν εφεσιβάλλεται, και προς τούτο παραπέμπω στην Πολιτική Αίτηση αρ. 89/21, Αναφορικά με την Αίτηση της εταιρείας Admage Market Ltd για έκδοση Προνομιακών Ενταλμάτων, απόφαση ημερ. 24.5.2021, όπου λέχθηκε ότι: «Σε σχέση με την ύπαρξη άλλου ένδικου μέσου το ίδιο το άρθρο 11

(1)(ii) του πιο πάνω Νόμου καθιστά σαφές ότι η απόφαση αυτή του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση». Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Ιωάννου, Πολιτική Αίτηση αρ. 102/2021, Απόφαση ημερομηνίας 9.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D247, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή προς καταχώρησην η Απάντηση του, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τ.Θ. Οικονόμου, έκρινε ότι (σελίδες 4, 5 και 6 της απόφασης): «Δεν θα επεκταθώ στην αιτιολογία που έδωσε το δικαστήριο εφόσον το ζητούμενο δεν είναι η ορθότητα της απόφασης αλλά η νομιμότητα της (Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(1997)1Β Α.Α.Δ. 925, 935) και το ερώτημα που τώρα τίθεται είναι το κατά πόσον στοιχειοθετείται εκ πρώτης όψεως ζήτημα παραβίασης επί της εισηγούμενης βάσης και ειδικότερα κατά πόσον το δικαστήριο όφειλε, με βάση τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, προτού αποφασίσει να ακούσει τον αιτητή. Υιοθετώντας και την προσέγγιση άλλη δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Ι. Ιωαννίδης, Δ.) στην Αίτηση Θωμά, Πολ. Αιτ. Αρ. 94/21, 7.6.2021, θεωρώ πως η απάντηση είναι καταφατική. Έφεση, εκ του νόμου, δεν χωρεί. Ως εκ τούτου θα δοθεί άδεια για καταχώριση αίτησης προς έκδοση προνομιακών ενταλμάτων certiorari και prohibition. Δεν μπορεί όμως να δοθεί άδεια για την έκδοση mandamus, εφόσον εάν παραμεριστεί η υπό εξέταση απόφαση θα εναπόκειται στο δικαστήριο να αποφασίσει. Δεν είναι επιτρεπτό να εκδίδονται προνομιακά εντάλματα προκειμένου να υπαγορευθεί στο δικαστήριο ο τρόπος με την οποίο θα πρέπει να αποφασίσει ένα ζήτημα που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του ή ο τρόπος που θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια (Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα (Αρ. 2) (ανωτέρω, ibid)). Ειδικότερα, αντικείμενο εντάλματος mandamus μπορεί να αποτελέσει η άρνηση του δικαστηρίου να ασκήσει τη δικαιοδοσία του (αρνησιδικία), η οποία μπορεί να εκδηλωθεί είτε ως απόλυτη άρνηση, είτε υπό τη μορφή συμπεριφορά που ισοδυναμεί με άρνηση (Halsbury's Laws of England, 3rd ed., V.11, παρ. 177). Το ΔΕΕΛ δεν έχει υποχρέωση να αποδεχθεί την καταχώρηση της Απάντησης. Mandamus χωρεί όταν υπάρχει υποχρέωση που να προκύπτει από το Σύνταγμα, το Νόμο, το κοινοδίκαιο ή από Κανονισμούς ή οδηγίες που έχουν νομοθετική υπόσταση (Αίτηση Λοϊζου, Πολ. Εφ. Αρ. 138/18, 20.7.2018). Είναι η εκτέλεση συγκεκριμένης πράξης που συνιστά δημόσιο καθήκον, συνυφασμένη με τη θέση του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται, που μπορεί να επιβληθεί με mandamus. Συνεπώς ένα κατώτερο δικαστήριο μπορεί μόνο να διαταχθεί, σε περίπτωση αρνησιδικίας «να δικάσει και να αποφασίσει σύμφωνα με το νόμο» χωρίς να του υπαγορευθεί ποια θα είναι η απόφαση του (Προνομιακά Εντάλματα, Π. Αρτέμης, σε.251). Απόφαση: Υπό το φως όλων των ανωτέρω, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται σ' αυτό το στάδιο, ο παραμερισμός της Απάντησης και Ανταπαίτησης των Καθ' ων η Αίτηση δυνάμει των προνοιών της Διαταγής 27. Για να δοθεί η ευκαιρία διάσωσης του δικογράφου και για να υπάρξει αυστηρή συμμόρφωση με τις πρόνοιες της τροποποιητικής νομοθεσίας, αλλά και προς το σκοπό διαφύλαξης των δικαιωμάτων όλων των μερών, κρίνω ότι δυνατόν να διαταχθεί η καταβολή από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2, των ενοικίων των μηνών Απριλίου - Αυγούστου 2020, εκ €333.- έκαστον, δηλαδή μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της Ειδοποίησης Απαγόρευσης Εκτέλεσης Εργασιών από το Επαρχιακό Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας Λευκωσίας, με ένα από τους τρόπους που προνοεί το άρθρο 11

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και αυτή είναι η απόφαση μου. Η καταβολή να γίνει εντός 20 ημερών από σήμερα. Μη εμπρόθεσμη συμμόρφωση των Καθ' ων η Αίτηση, θα απολήγει αυτόματα στον παραμερισμό της Απάντησης και Ανταπαίτησης τους. Τα έξοδα της υπό εξέταση αίτησης, παραμένουν στην πορεία της κυρίως Αίτησης. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» [3] "Generally.- This is a general provision for enforcing the preceding Rules. Its language is wide, but its operation has been, to some extent, limited by the decisions given on it. Under O. 25, r. 4, any pleading may be struck out which discloses no reasonable cause of action or answer, or only a frivolous or vexatious cause of action or defence. A counterclaim which cannot be conveniently disposed of in the pending action, or which ought not to be allowed, may be struck out under either O. 19, r. 3, or O. 21, r. 15, or hereunder. Where a pleading is too general in its terms, and thus deprives the opponent of information to which he is entitled, and without which he cannot properly prepare for trial, he should apply for particulars under O. 19, r.

1. ...... Grounds for Granting or Refusing.- "The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right" (Bowen, L.J., Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 270). A reasonable latitude must be given, for this Rule was not intended to enable litigants to bring forward special demurrers in a new shape (Tomkinson v. S. E. Ry. , 57 L.T. 358; Rock v. Purssell, 84 L.T.J. 45). Not every pleading which offends against the rules will be struck out. The applicant must show that he is in some way prejudiced by the irregularity. Still, "the defendant may claim ex debito justicae to have the plaintiff's case presented in an intelligible form, so that he may not be embarrassed in meeting it" (per James, L.J., in Davy v. Garrett, 7 Ch. D. p.486). "Unnecessary."- The mere fact that an opponent's pleading contains some unnecessary matter is not sufficient ground for an application under this Rule. A statement will not be struck out merely because it is unnecessary, so long as it is otherwise harmless (per Chitty, J., in Rock v. Purssell, 84 L.T.J. 45; see the remarks of Kay, J., in Tomkinson v. S. E. Ry., 57 L.T. p. 360, and Hocking & Co. v. Hocking, 3 R.P.C. 291). Thus, if material facts be pleaded at unnecessary length or with unnecessary detail, the pleading will not be struck out; such prolixity will be left for the taxing master to deal with as a question of costs (Weymouth v. Rich, 1 T.L.R. 609; Heap v. Marris, 2 Q.B.D. 630). ..... ....... "Tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." - The Court is "disposed to give a liberal interpretation" to these words (Berdan v. Greenwood, 3 Ex. D. p. 256). At the same time parties must not be too ready to find themselves embarrassed. If the defendant does not make it clear how much of the statement of claim he admits and how much he denies, his pleading is embarrassing (British and Colonial Land Association v. Foster, 4 T.L.R. 574; and see Stokes v. Grant, 4 C.P.D. 25)..... But mere prolixity is not of itself embarrassing. Nor will a statement be struck out as embarrassing merely because the other party declares that it is untrue (per Bramwell. L.J., in Turquand v. Fearon, 40 L.T. p. 544). The mere fact that a statement of claim embraces several causes of action is not embarrassing, if they are distinctly pleaded (O. 20, r. 7). A claim for alternative relief is not embarrassing (Bagot v. Easton, 7 Ch. D. p. 8); and see O. 19, r.
2. Similarly with inconsistent defences (see Re Morgan, 35 Ch. D. 492, and supra, p. 338). ..... A pleading is not embarrassing because the law stated or reason alleged may be bad (London Corporation v. Horner, 111 L.T. 512). Unless it is clear on the face of allegations that they are irrelevant, they will not be struck out on that ground." [4] «

(1)Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.»

(2)If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just. «

(3)The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» [5] "Scope of this Rule. It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule . If there is a point of law which requires serious discussion, an objection should be taken on the pleadings, and the point set down for argument under r. 2... The powers conferred by r. 4 will only be exercised where the case is beyond doubt. A pleading will not be struck out under this Rule 'unless it is not only demurrable but something worse than demurrable' i.e., such that no legitimate amendment can save it from being demurrable (per Chitty, J., in Rep. Of Peru v. Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. 496; and see Dadwell v. Jacobs, 34 Ch. D. 278; Worthington v. Belton, 18 T.L. R. 438)." [6] White Book, σελίδα 576: "Amendment.- The Court will generally give leave to amend a defect in pleading rather than give judgment in ignorance of facts which ought to be known before rights are definitely decided (Steeds v. S., 22 Q.B.D. p. 542; and see Reid v. Hooley, 13 T.L.R. 398; Edwards v. Pneumatic Tyre Co., 16 T.L.R. 309; Thornhill v. Weeks, [1913] 1 Ch. 438). Leave was given to amend after an argument under this Rule in Griffiths v. London and St. K. Docks Co., 13 Q. B. D. p. 261, n.

(2). But unless there is reason to suppose that the case can be improved by amendment, leave will not be given (Hubbuck v. Wilkinson, [1899] 1 Q.B. p. 94, C.A.)". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο