← Κύπρος

ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ν. ΑΝΤΡΟΥΛΛΑΣ ΠΕΛΑΓΙΑ, Αίτηση Αρ.: Κ15/20, 28/7/2021

ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ν. ΑΝΤΡΟΥΛΛΑΣ ΠΕΛΑΓΙΑ, Αίτηση Αρ.: Κ15/20, 28/7/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEF:2021:52 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου Αίτηση Αρ.: Κ15/20 Μεταξύ: ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ Αιτητή - και - ΑΝΤΡΟΥΛΛΑΣ ΠΕΛΑΓΙΑ Καθ' ης η Αίτηση ------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής 28.7.2020 Για τον Αιτητή: κα. Α. Ρούσου για κ.κ. Κώστας Λοίζου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η Αίτηση: κα. Ελ. Κάζη για κ.κ. Γεώργιος Παπαντωνίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Ενδιάμεση Απόφαση Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 13.5.2020, ο Αιτητής στην κυρίως Αίτηση εξαιτείται ως ακολούθως: «Α. Άδεια του σεβαστού Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής (Writ of Possession), (Sheriff No. 144/20) ημερομηνίας 09.01.2020 και (Sheriff No. 8/20) Αριθμός Εντάλματος Ενοικιοστασίου, ημερομηνίας 14.02.20, το οποίον εκδόθηκε εις την Αίτηση με αρ. Ε 109/2019, αναφορικά με το υποστατικό το οποίον ευρίσκεται εις την οδό [ ] αρ. 32, εις τον Άγιο Δομέτιο, Λευκωσία. Άδεια για παραχώρηση της ρηθείσας άδειας για αναστολή μέχρι εκδικάσεως και εκδόσεως αποφάσεως στην αίτηση παραμερισμού και ακυρώσεως, η οποία καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο στις 13/5/2020. Β. Οποιαδήποτε άλλη και/ή περαιτέρω θεραπεία την οποία το σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη και/ή εύλογη. Γ. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 θθ.1, 7, 10, 11 και 15, Δ.42Α, Δ. 43α, Δ.44 και Δ.48 θθ.1, 2, 3, 8, 9, Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρα 29, 30, 32 και 47, στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983, ως έχει τροποποιηθεί και ειδικότερα, στους Κανονισμούς 9 και 12, στην Νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση, εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Ανδρέα Παπαδόπουλου. Ο κ. Παπαδόπουλος λέγει ότι είναι ο Αιτητής στην κυρίως Αίτηση και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα. Στις 9.1.2020, εξεδόθη Διάταγμα του Δικαστηρίου εναντίον του, με το οποίο διετάσσετο η ανάκτηση κατοχής της οικίας την οποία ενοικιάζει και στην οποία διαμένει με την οικογένεια του, επί της οδού [ ] αρ. 32, στον Άγιο Δομέτιο, Λευκωσία. Στις 13.5.2020 καταχώρησε Αίτηση Παραμερισμού της Αιτήσεως Εξώσεως, η οποία έχει καλή και πραγματική νομική βάση. Ο ενόρκως δηλών δεν δίδει άλλες λεπτομέρειες αναφορικά με την προηγούμενη, Αίτηση Έξωσης εναντίον του. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι η απόφαση για αναστολή του εν λόγω Διατάγματος ανάκτησης κατοχής, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο εκδικάζει την εν λόγω αίτηση, σε συνάρτηση πάντα προς τα γεγονότα και τα περιστατικά της υπόθεσης. Ζητεί δε την επιείκεια του Δικαστηρίου για παραχώρηση άδειας για αναστολή μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης στην πιο πάνω Αίτηση Παραμερισμού, επειδή πιστεύει ότι η χρονική αυτή περίοδος είναι καταλυτική, έτσι ώστε να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για να πραγματοποιηθεί η εκκένωση του υπό κρίσιν υποστατικού, ιδιοκτησίας της Καθ' ης η Αίτηση. Από τη δήλωση αυτή, καθίσταται αντιληπτόν, ότι ο Αιτητής προτίθεται να παραδώσει την κατοχή του επίδικου υποστατικού και ζητεί χρόνο προς τούτο. Η πρόθεση αυτή όμως δεν συνάδει με την καταχώρηση και προώθηση Αίτησης παραμερισμού του Διατάγματος έξωσης. Επιπλέον, σημειώνω ότι ο Αιτητής δεν εξηγεί ποια είναι η καλή υπεράσπιση την οποία είχε στην Αίτηση έξωσης. Περαιτέρω και ουσιωδέστερα, δεν εξηγεί σε ποιο εδάφιο του άρθρου 6 βασίζεται για σκοπούς παραμερισμού της εναντίον του Απόφασης και Διατάγματος, για ποιους λόγους και ότι όντως αυτοί έχουν βάση ώστε να εξεταστούν στα πλαίσια της κυρίως Αίτησης. Το άρθρο 6 δεν περιλαμβάνεται στην νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση καταχωρίστηκε την 17.6.2020 και αυτή βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.26 θθ.13

(1)και 14, Δ.40 θ.7(α), (β), Δ.48 θθ.1-9, Δ.57
(2), Δ.64 θθ.1, 2 στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρα 28, 29 και 30, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 1983, άρθρα 6 και 7, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/60, άρθρα 22 και 32, στον Τροποποιητικό (αρ.3) Διαδικαστικό Κανονισμό 1999 και στις γενικές ή/και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
  1. Η αίτηση αντίκειται στο Σύνταγμα και το Νόμο και είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και/η αντίκειται στην ισότητα των πολιτών έναντι του Νόμου.
  2. Δεν υπάρχει ορθή Νομική Βάση της Αίτησης
  3. Η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι αν δεν εκτελεστεί η απόφαση και το διάταγμα έξωσης ο Αιτητής θα συνεχίσει να μην καταβάλει τα ενοίκια, με αποτέλεσμα την κατάχρηση δικαστικών διαδικασιών για την είσπραξη τους και ικανοποίηση του επιτυχόντος διαδίκου.
  4. Δεν παρουσιάζονται τα ορθά γεγονότα στην Ένορκή Δήλωση των Αιτητών και/η οι προβληθέντες ισχυρισμοί τους, συνηγορούν στο να μην γίνει δεκτή από το Δικαστήριο η αναστολή εκτέλεσης ή/και παραμερισμός της απόφασης αφού ο Αιτητής δεν έχει υπεράσπιση και δεν προβάλλεται οποιαδήποτε υπεράσπιση.
  5. Η μη καταχώρηση εμφάνισης και κατ' ακολουθία έκδοση της απόφασης ευθύνεται ο Αιτητής ο οποίος είχε αρκετό χρόνο στην διάθεση του για να καταχωρήσει εμφάνιση ή να ενεργήσει ανάλογα.
  6. Η παράλειψη του να εμφανιστεί δεν συνιστά λόγο παραμερισμού της απόφασης.
  7. Η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική και καταπιεστική.
  8. Η παρούσα Αίτηση είναι έκνομη και ο Αιτητής επιδιώκει να καταστήσει το Σεβαστό Δικαστήριο, ως Εφετείο του εαυτού του αναφορικά με την απόφαση που εκδόθηκε στην υπόθεση υπ' αρ. Ε109/
  10. Ο Αιτητής δεν είπε την αλήθεια ή όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο και αποκρύπτει ή/και παραλείπει να αναφέρει ότι καταχώρησε άλλες αιτήσεις στην Ε109/19 οι οποίες απορρίφθηκαν από το Δικαστήριο.
  11. Η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής κακώς καταχώρησε την παρούσα Αίτηση και η παρούσα θα έπρεπε να καταχωρηθεί στα πλαίσια της Ε109/
  13. Ο Αιτητής δεν παρουσίασε γεγονότα ή/και σοβαρούς λόγους για στήριξη της Αίτησης που να δικαιολογούν την έκδοση του Διατάγματος για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης.
  14. Η Καθ' ης η Αίτηση αιτείται την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή αναστολή της εκτέλεσης της Απόφασης και του διατάγματος έξωσης.
  15. Η Αίτηση είναι κατ' ουσία αβάσιμη αφού ο Αιτητής δεν συμμορφώθηκε με την πληρωμή των καθυστερημένων ενοικίων κι εξόδων ως προσδιορίζονται στην Απόφαση.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας. Αντρούλλας Πελαγία, από τη Λευκωσία. Η κα. Πελαγία λέγει ότι είναι η Αιτήτρια στην Αίτηση Ε109/19 και η Καθ' ης η Αίτηση στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση και γνωρίζει καλά τα γεγονότα από προσωπική γνώση. Κατά την 31.3.2016, δυνάμει ενοικιαστήριου εγγράφου, ενοικίασε στον Ανδρέα Παπαδόπουλο την οικία της στην οδό Στέλιου Μαυρομμάτη 32, στον Άγιο Δομέτιο. Επειδή αμελούσε να καταβάλλει ενοίκιο, του απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 5.9.2018 για καθυστερημένα ενοίκια. Λόγω αμέλειας του, η κα. Πελαγία αποτάθηκε στο δικηγόρο της και απέστειλε στον Αιτητή στην παρούσα, διπλοσυστημένη επιστολή ημερομηνίας 18.6.2019, για καθυστερημένα ενοίκια, την οποία δεν πήγε να παραλάβει. Κατόπιν, καταχώρισε στις 30.8.2019 την Αίτηση Ε109/19, η οποία επιδόθηκε δεόντως στις 5.9.
  16. Ο Αιτητής στην παρούσα, δεν κατάθεσε Υπεράσπιση - Απάντηση. Την 8.10.2019 εκδόθηκε Απόφαση στην Αίτηση Ε109/19, εναντίον του Αιτητή, για το ποσό των: €4.050.- που αντιπροσωπεύει οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο 1.12.2018 - 31.8.2019, €500 Δημοτικοί Φόροι, €450.- μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη από την 1.9.2019 μέχρι παράδοσης της κατοχής, €790.- δικηγορικά έξοδα, πλέον €16,50 έξοδα επίδοσης, πλέον Φ.Π.Α., πλέον €29,00 έξοδα έκδοσης της απόφασης, όλα εντόκως προς 2% ετησίως από 30.8.2019 μέχρις εξόφλησης. Η κα. Πελαγία λέγει ότι επέδωσε δεόντως την Απόφαση κατά ή περί την 10.12.2019 και ο Αιτητής στην παρούσα έλαβε γνώση, αλλά πάλι δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο για να αμφισβητήσει την Απόφαση. Στη συνέχεια, εκδόθηκε Διάταγμα ανάκτησης κατοχής με ημερομηνία 9.1.2020, το οποίο προνοούσε ανάκτηση κατοχής της επίδικης οικίας και δόθηκε άδεια για κατάσχεση και εκποίηση επιτρεπόμενης κινητής περιουσίας, η οποία ευρίσκεται εντός του επίδικου και ανήκει στον Αιτητή στην παρούσα, προς το σκοπό εξόφλησης του εξ' αποφάσεως χρέους, πλέον τόκων και εξόδων. Εκδόθηκε ένταλμα υπ' αριθμόν 144/20 ημερομηνίας 5.2.2020 και ο Δικαστικός Επιδότης κ. Ακρίτας Ασπρής, ενημέρωσε τον Αιτητή στην παρούσα, ο οποίος πάλι δεν μερίμνησε άμεσα να προβεί στον παραμερισμό ή άλλως πως, διευθέτηση της υπόθεσης, αφήνοντας τον χρόνο να περνά, καρπούμενος και εκμεταλλευόμενος τον χρόνο και την κρίση λόγω κορωνοϊού, χωρίς να πληρώνει. Όταν αντιλήφθηκε ότι θα έπρεπε να εκτελεστεί η Απόφαση, καταχράστηκε τις Δικαστικές διαδικασίες και καταχώρησε διάφορες αιτήσεις για παραμερισμό της Απόφασης, οι οποίες απορρίφθηκαν, ως η Καθ' ης η Αίτηση ενημερώθηκε από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, με επιστολή της ημερομηνίας 18.5.
  17. Ο Αιτητής, μετά την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης και ξεγελώντας το Δικαστήριο, πέτυχε προσωρινό Διάταγμα αναστολής της Απόφασης Ε109/19 και κατέβαλε το ποσό των €450.- την 1.6.2020 για το τρέχον ενοίκιο Ιουνίου 2020, ως οι οδηγίες του Δικαστηρίου. Παραμένει όμως οφειλόμενο το ποσό της Απόφασης. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι ο Αιτητής πολλές φορές καθυστερούσε την καταβολή των ενοικίων, αλλά μετά από ειδοποιήσεις της συμμορφωνόταν, μέχρι που το 2018 σταμάτησε να πληρώνει. Την ενέπαιξε εκμεταλλευόμενος την καλοσύνη της απέναντι του και στα ανήλικα τέκνα του και παρ' όλες τις υποσχέσεις του για τήρηση των συμφωνηθέντων, ποτέ δεν τα τήρησε. Ενεργεί αυταρχικά, κτίζοντας εντός του οικοπέδου υπόστεγα χωρίς την άδεια της και μαζεύοντας διάφορα οχήματα σ' αυτό, πράγμα που δεν επιτρέπεται. Είναι η θέση της ότι ο Αιτητής αβάσιμα και καταχρηστικά προέβη στην παρούσα Δικαστική διαδικασία, η οποία είναι καταπιεστική και άδικη για την ίδια. Η παρούσα διαδικασία για έκδοση του Διατάγματος, είναι έκνομη και θα έπρεπε να γίνει στα πλαίσια της Αίτησης υπ' αριθμό Ε109/19, στην οποία εκδόθηκε η Απόφαση και αφού ο Αιτητής παρείχε πλήρη εξασφάλιση για εξόφληση του ποσού της Απόφασης και των υποχρεώσεων του. Ο Αιτητής δεν παρουσιάζει καμία Υπεράσπιση, ούτε γεγονότα από τα οποία να δύναται το Δικαστήριο να διαπιστώσει την ύπαρξη υπεράσπισης, αλλά ούτε και πρόθεση να εξοφλήσει τα ενοίκια. Ιστορικό: Προσωρινό Διάταγμα: Την 19.5.2020, το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς προσωρινό Διάταγμα ως η παράγραφος Α της υπό εξέταση αίτησης, υπό την αίρεση της καταβολής του ενοικίου και/ή ενδιάμεσου οφέλους για το επίδικο υποστατικό, εκ €450.-, από τον Αιτητή, την πρώτη ημέρα κάθε μήνα, αρχής γενομένης την 1.6.2020, με επτά μέρες χάρη. Περαιτέρω, το Διάταγμα εκδόθηκε με τον όρο της υπογραφής εγγύησης από πλευράς του Αιτητή, ύψους €12.
  18. Δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, καταχωρίστηκε την 13.5.2020 και μ' αυτήν ο Αιτητής εξαιτείται Διατάγματος και/ή απόφαση του Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή αναθεωρεί και/ή παραμερίζει (set aside) το Διάταγμα και/ή απόφαση ημερομηνίας 8.10.2019, το οποίο εκδόθηκε στην Αίτηση Έξωσης αρ. Ε109/19 και επιδόθηκε στον Αιτητή την 10.12.
  19. Ο Αιτητής δικογραφεί ότι ουδέποτε του επιδόθηκε η Αίτηση Έξωσης και ότι ο μοναδικός λόγος που δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι γιατί δεν είχε γνώση. Ως προς τα οφειλόμενα ενοίκια, ισχυρίζεται ότι ουδέν ποσόν οφείλει ή εάν οφείλεται οποιοδήποτε ποσό, αυτό είναι κατά πολύ μικρότερο. Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρισε Απάντηση την 17.6.2020, με την οποία, μεταξύ άλλων, ισχυρίζεται ότι η επίδοση η οποία είχε γίνει ήταν καλή και ότι ο Αιτητή έλαβε γνώση για όλα τα στάδια της διαδικασίας, αρνούμενος να συμμορφωθεί με τις ειδοποιήσεις που έγιναν, αφού ο σκοπός του ήταν να καθυστερήσει τη διαδικασία. Διαδικασία: Δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες και το Δικαστήριο άκουσε τους ευπαιδεύτους συνήγορους σε αγορεύσεις την 26.6.
  20. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και επειδή η υπό εξέταση αποτελεί αίτηση προ της εκδίκασης της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Νομική και δικονομική πτυχή: Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, δυνάμει του Κανονισμού 12(α)[1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και περί Δικαστηρίων Νόμος: Διαταγή 40 και άρθρο 47: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο θεσμό 7 της Διαταγής 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος προνοεί ως ακολούθως: «Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» Είναι η κρίση μου ότι η πιο πάνω διάταξη δεν δύναται να αποτελέσει βάση για τις θέσεις του Αιτητή όπως αυτές φαίνονται στην υπό εξέταση αίτηση, αφού η αναστολή εκτέλεσης που προνοείται αφορά αφενός το χρόνο έκδοσης της απόφασης ή του διατάγματος και αφετέρου το χρόνο πριν την έκδοση του οποιουδήποτε είδους εντάλματος προς εκτέλεσην (writ). Η αίτηση βασίζεται επίσης στη Διαταγή 40 θεσμός 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Ο Αιτητής δεν ισχυρίζεται ότι υπάρχουν οποιαδήποτε γεγονότα τα οποία έλαβαν χώραν πριν την έκδοση της Απόφασης στην Ε109/19, τα οποία δεν κατέστη δυνατόν να θέσει ο Αιτητής ως διάδικος ενώπιον του Δικαστηρίου στο δικόγραφο του. Δεν είχε καν καταχωρίσει δικόγραφο. Ο θεσμός 11 σχετίζεται με την αναστολή εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης ή Διατάγματος όπου έχει καταχωριστεί Έφεση, κάτι που δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284, όπου στη σελίδα 288, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Γ.Μ. Πικής, λέγει: «Αφετέρου, η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40, κ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης, περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις της και τα οποία δεν αφορούν την παρούσα αίτηση. Όπως έχει επισημανθεί στην Stavrou & Another v. Christopoulos
(1985)1 Α.Α.Δ. 449, η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης.» Κρίνω ότι η πιο πάνω διάταξη δεν προσφέρει δικαιοδοτική βάση στο αίτημα του Αιτητή. Ακόμα, η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Σχετική είναι η αυθεντία Stavrou v. Christopoulos
(1985)1 C.L.R. 449, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε έφεση εναντίον απόφασης πρωτόδικου Δικαστηρίου σε αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης το οποίο εκδόθηκε εκ συμφώνου. Η αίτηση βασιζόταν, όπως και η παρούσα, στην Δ.40 θ.11 και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Στη σελίδα 451 ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Γ.Μ. Πικής, είπε: "O.40 r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgement or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Courts of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in this proceedings the finality of a judgement." Δεν υπάρχει ενώπιον μου ισχυρισμός ότι ο Αιτητής έχει καταχωρίσει Έφεση εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 8.10.2019 στην Αίτηση Ε109/19. Συμφυείς εξουσίες: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451 αναφέρονται τα ακόλουθα: «The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself.» Τα πιο πάνω συνάδουν με τη διαπίστωση στην οποία προβαίνω και στη συνέχεια, ότι δηλαδή η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δεν δύναται να καταλήγει στη μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του. Προϋποθέσεις και νομολογία για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων: Εξέταση κυρίως Αίτησης: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Για να οριστικοποιηθεί το προσωρινό Διάταγμα πρέπει να ικανοποιηθώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν οριστικοποιηθεί το Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται κατά το τέλος της υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Άρθρα 6 και 15: Η κυρίως Αίτηση με τον ως άνω αριθμό και τίτλο, υπέχει θέση Αγωγής έναντι της υπό εξέταση αίτησης. O περί Ενοικιοστασίου Νόμος, Ν. 23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ρητά τις περιπτώσεις στις οποίες δυνατόν να ακυρωθεί, αναθεωρηθεί ή τροποποιηθεί προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, τι πρέπει να αποδειχθεί και ποιες συνέπειες ή δικαιώματα απορρέουν από την ακύρωση, ή αναθεώρηση (βλέπετε άρθρα 6 και 15 του Νόμου). Σύμφωνα με την αυθεντία Μιχαηλίδου v. Μακρίδη
(1995)1 Α.Α.Δ. 679, το άρθρο 6 καλύπτει την περίπτωση αναθεώρησης ή τροποποίησης διατάγματος ανάκτησης κατοχής, ενώ ακόμα ο ενοικιαστής κατέχει το μίσθιο. Όταν υλοποιηθεί η έξωση και επιδιώκεται αποζημίωση για ζημιά του ενοικιαστή λόγω της έξωσης, τότε πρέπει να γίνει επίκληση του άρθρου
  1. Ο Αιτητής πρέπει να καταδείξει ότι έχει καλή υπόθεση επί τη βάσει ενός ή περισσοτέρων από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 6 του Ν. 23/
  2. Με την κυρίως Αίτηση του, φαίνεται εκ πρώτης όψεως, ότι ο Αιτητής επικεντρώνεται ουσιαστικά στους λόγους που αφορούν στο εδάφιο (δ), το οποίο προνοεί ως ακολούθως: «Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τα ακολούθους περιπτώσεις: (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του.» Τονίζω ιδιαιτέρως, ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. Η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δεν δύναται να καταλήγει στη μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του για τον έλεγχο της ορθότητας της απόφασης του και/ή την εξέταση ισχυρισμών που έπρεπε να είχαν εγερθεί ως υπεράσπιση (βλέπετε σχετικά σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451, πιο πάνω). Ο σκοπός του άρθρου 6 είναι η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση απόφασης του Δικαστηρίου από το ίδιο το Δικαστήριο, σε περίπτωση που αποδεικνύονται τα όσα αναφέρονται σε ένα τουλάχιστον από τα εδάφια του άρθρου. Περαιτέρω, σε Αιτήσεις για αναθεώρηση αποφάσεων ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ουδόλως λαμβάνεται υπόψη εάν ο Καθ' ου η Αίτηση στην πρώτη υπόθεση, έχει ή όχι καλή υπεράσπιση. Η Δ.17 θ.10 δεν τυγχάνει εφαρμογής σε διαδικασία ως η παρούσα, ούτε και η σχετική νομολογία (δηλαδή, μεταξύ άλλων, οι αυθεντίες Evans v. Bartlam
(1937)1 All ER 646, Βίκα Πίκα Ντίσκο κ.α. v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ
(1997)1 Α.Α.Δ.28). Στην περί Ενοικιοστασίου Νομοθεσία και Κανονισμούς επί του θέματος της καταχώρισης Απάντησης, δηλαδή υπεράσπισης, ο Κανονισμός 8(α) είναι ξεκάθαρος και δεν επιδέχεται ερμηνείας. Η προθεσμία που τάσσεται είναι υποχρεωτική. Η επιλογή του Καθ' ου η Αίτηση συνίσταται στην καταχώριση, ή μη, Απάντησης και στη καταβολή ή μη παντός οφειλομένου ποσού. Οι προθεσμίες τάσσονται για να τηρούνται. Αυτό συνάδει και με το γεγονός ότι η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου είναι συνοπτική (Καν. 3(στ)). Ο Καθ' ου η Αίτηση μπορεί να καταχωρήσει Απάντηση εντός 14 ημερών και/ή να καταβάλει τα υπ' αυτού οφειλόμενα ενοίκια, αν αυτό ισχύει, εντός 14 ημερών. Δεν προβλέπεται η καταχώρηση Εμφάνισης ή Ειδοποίησης ή άλλως πως. Αν δεν το πράξει, ο Αιτητής δύναται να καταχωρήσει Αίτηση για απόφαση δυνάμει του Καν. 12(α) και της Δ.26 θ.7, η οποία μπορεί να είναι μονομερής δυνάμει της Δ.48 θ.8
(1)(y) και να μην συνοδεύεται από ένορκη δήλωση δυνάμει της Δ.48 θ. 8
(2). Υπάρχει επίσης η δυνατότητα υποβολής αιτήματος υπό του Καθ' ου η Αίτηση, για την παράταση του χρόνου των 14 ημερών, με την άδεια του Δικαστηρίου και αφού υποδειχθεί λόγος για την παράταση. Ο Αιτητής στην παρούσα, πρέπει να καταδείξει ότι η απουσία του στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου στην Αίτηση Ε109/19 πριν την έκδοση της απόφασης, δεν οφειλόταν σε οποιαδήποτε παράλειψη ή αμέλεια εκ μέρους του. Από τα ενώπιον μου τεθέντα, εκ πρώτη όψεως, φαίνεται ότι υπήρξε παράλειψη εκ μέρους του Αιτητή, εξ' ου και η έκδοση ερήμην απόφασης εναντίον του. Είναι η κρίση μου ότι ο σκοπός του νομοθέτη όταν θεσπιζόταν το εδάφιο (δ) ήταν η παροχή ευκαιρίας σε διάδικο να ακυρώσει απόφαση του Δικαστηρίου που εκδόθηκε εναντίον του, όταν αυτός έπραξε ότι ήταν δυνατόν υπό το φως των προσωπικών του περιστάσεων να εμφανιστεί ή εκπροσωπηθεί σε υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου ή να εξοφλήσει την οφειλή του και αυτό δεν κατέστη δυνατόν, ή όπου ήταν παντελώς αδύνατον ή εξαιρετικά δύσκολο για το διάδικο, έστω να λάβει μέτρα ή να προνοήσει για την εμφάνιση ή εκπροσώπηση του ενώπιον του Δικαστηρίου σύμφωνα με τους Κανονισμούς ή την εξόφληση οφειλόμενου ποσού. Οι ισχυρισμοί της Καθ' ης η Αίτηση στην ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση, οι οποίοι αμφισβητούν ικανοποιητικά τις θέσεις του Αιτητή σχετικά με τη μη εμφάνιση του και τη μη καταχώρηση Απάντησης στην Ε109/19, δεν έχουν αντικρουστεί με άλλη μαρτυρία και έχουν παραμείνει αναντίλεκτοι. Είναι η κρίση μου ότι, εκ πρώτης όψεως, η κυρίως Αίτηση δεν εγείρει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία αναφορικά μ' αυτή τη πτυχή και ότι δεν υπάρχει καλή πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32: Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)[2], όσο και την νομολογία που την ερμηνεύει, καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides
(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits
(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.
(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher
(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas
(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201), Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042). Έχω ήδη αποφανθεί επί των δύο πρώτων προϋποθέσεων (βλέπετε πιο πάνω). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, παραπέμπω στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης
(1979)1 ΑΑΔ 231)». Οι αναντίλεκτες θέσεις της Καθ' ης η Αίτηση ήταν ουσιαστικές αναφορικά με τη μη οριστικοποίηση αλλά την ακύρωση του προσωρινού Διατάγματος. Σημειώνω ιδιαίτερα, ότι ο ίδιος ο Αιτητής, στην κυρίως Αίτηση, δικογραφεί πως η Απόφαση στην Ε109/19 του επιδόθηκε την 10.12.2019, ενώ έλαβε μέτρα ενώπιον του Δικαστηρίου πέντε μήνες αργότερα. Στα πλαίσια δε της υπό εξέταση αίτησης, δεν αμφισβητεί ουσιαστικώς και επαρκώς, την εκ μέρους του οφειλή ενοικίων. «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του» (βλέπετε T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Κρίνω ότι αν δεν οριστικοποιηθεί το προσωρινό Διάταγμα, δεν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Κρίνω ότι δεν είναι εύλογο και δίκαιο να οριστικοποιηθεί το μονομερώς εκδοθέν προσωρινό Διάταγμα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ της διατήρησης της κατάστασης (status quo) ως είχε μετά την έκδοση της Απόφασης στην Ε109/19. Το ισοζύγιο του βολικού κρίνεται με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον ουσιώδη χρόνο, στοιχεία (βλέπετε σχετικά Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.,
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Εντάλματα εκτέλεσης: Εντάλματα εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων εκδίδονται από τα αρμόδια Πρωτοκολλητεία των διαφόρων Δικαστηρίων, ανάλογα με την περίπτωση (βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 420). Η μόνη περίπτωση μετά την έκδοση απόφασης κατά την οποία το Δικαστήριο ασχολείται με την εκτέλεση της απόφασης δια της έκδοσης εντάλματος, είναι στην περίπτωση που οι Κανονισμοί προνοούν την παροχή άδειας του Δικαστηρίου για την έκδοση του εντάλματος, όπως στην περίπτωση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής (βλέπετε Halsbury's ως ανωτέρω και Δ.43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Το Δικαστήριο δύναται να τροποποιήσει ένταλμα σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Βλέπετε Halsbury's Laws of England, (ως ανωτέρω), παράγραφος 425: "If there is a defect or error in any writ, indorsement or return the court may allow it to be amended upon such terms as may be just. As a general rule an amendment should be allowed if it can be made without injustice. Leave will be given to amend the writ even after levy when it has been issued for too small or too large a sum, or when the date in the writ does not correspond with the date of the judgement. The indorsement will be amended when the wrong amount is inserted, or interest is omitted either on the judgement debt or costs." Από τη στιγμή που η απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε ένα ένταλμα και επί της οποίας αυτό εδράζεται, είναι σε ισχύ, είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει δικαιοδοσία ακύρωσης του εντάλματος ή αναστολής εκτέλεσης αυτού. Επί τούτου, παραπέμπω στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, παράγραφος 451, η οποία αφορά και την άσκηση της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου (πιο πάνω). Απόφαση: Για όλους τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω, η ένσταση επιτυγχάνει και η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται. Το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 19.5.2020 ακυρώνεται. Τα έξοδα της υπό εξέταση αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης στην Αίτηση Ε109/19. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12 (α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμού αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] 32
(1)«Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστατικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.