← Κύπρος

Εργοληπτική Εταιρεία Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου Λτδ ν. Κατερίνας Τσιαμέζη, Αίτηση Αρ. Κ24/16, 29/3/2021

Εργοληπτική Εταιρεία Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου Λτδ ν. Κατερίνας Τσιαμέζη, Αίτηση Αρ. Κ24/16, 29/3/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEF:2021:45 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ/ΛΑΡΝΑΚΑΣ/ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου και Σπ. Σπυριδάκι και Γ. Ελληνίδη, Παρέδρων Αίτηση Αρ. Κ24/16 Μεταξύ: Εργοληπτική Εταιρεία Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου Λτδ, από τη Λευκωσία Αιτητή και Κατερίνας Τσιαμέζη, από τη Λευκωσία Καθ' ης η Αίτηση ----------------------------------------------------------------------------------- 29.3.2021 Για την Αιτήτρια: κ. Μ.Ι. Κυριακίδης για κ.κ. Μ.Ι. Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η Αίτηση: κα. Μ. Κυπριανίδου για κ.κ. Μιχαήλ Χρ. Σταματάρης & Συνεργάτες και κ. Δ. Καλλής για κ.κ. Καλλής & Καλλής Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρήθηκε την 25.5.2016 και μ' αυτήν η Αιτήτρια εταιρεία εξαιτείται ως ακολούθως: «(
  2. i)Ακύρωση του διατάγματος έξωσης ημ. 19/2/2014 στην Αίτηση Έξωσης Ε131/2007 επειδή η Καθ' ης η Αίτηση δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης ή/και επειδή λήφθηκε δια ψευδών παραστάσεων ή/και δια της αποκρύψεως ουσιαστικών γεγονότων ή/και για μη τήρηση του όρου του διατάγματος για πληρωμή από την Καθ' ης η Αίτηση €2.930 ταυτόχρονα με την ανάληψη της κατοχής του υποστατικού. (
  3. ii)Αποζημιώσεις για τη ζημιά ή/και απώλεια που υπέστη συνεπεία της έκδοσης του διατάγματος. Η Αίτηση στηρίζεται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 Ν.23/83, αρ. 6(ε) και 15.» Η Αιτήτρια εταιρεία δικογραφεί ότι ήταν θέσμια ενοικιάστρια του υποστατικού της Καθ' ης η Αίτηση, στην οδό Ναυρίνου αρ. 7, στον Άγιο Ανδρέα, Τ.Τ. 1100, Λευκωσία. Κατόπιν Αίτησης Έξωσης με αρ. Ε131/07, η Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα, πέτυχε Διάταγμα έξωσης, στις 19.2.2014, το οποίο εκτελέστηκε στις 15.12.2014. Το Διάταγμα περιλάμβανε πρόνοια όπως η Αιτήτρια στην Ε131/07 και Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα, καταβάλει στην Αιτήτρια στην παρούσα Αίτηση, το ποσό των €2.930 ως αποζημίωση δυνάμει του άρθρου 12 του Ν. 23/83, ταυτόχρονα με την παράδοση της κατοχής του υποστατικού. Η Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα, είχε ζητήσει την έξωση των Αιτητών, επειδή η οικοδομή ήταν διατηρητέα και προτίθετο να εκτελέσει έργα σ' αυτήν, βάσει Πολεοδομικής Άδειας και Άδειας Οικοδομής που είχε εξασφαλίσει. Το Διάταγμα Έξωσης εκδόθηκε, αφού το Δικαστήριο κατέληξε σε εύρημα ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 11

(1)(η)(iv). Η Αιτήτρια εταιρεία δικογραφεί επίσης, ότι η Καθ' ης η Αίτηση πέτυχε την έκδοση του Διατάγματος έξωσης και την εκτέλεση του, με απάτη και/ή ψευδείς παραστάσεις και/ή με απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων και παραθέτει Λεπτομέρειες. Αναφορικά με την απαίτηση για αποζημιώσεις, η Αιτήτρια εταιρεία δικογραφεί (στην παράγραφο Δ), ότι ως εκ της έκδοσης Διατάγματος έξωσης από το υποστατικό και εκτέλεσης του εντάλματος έξωσης που ακολούθησε, η Αιτήτρια υπέστη απώλειαν και ζημίαν και περαιτέρω ζημιές ως εκ της έκδοσης ενταλμάτων κινητών κατά της περιουσίας της, για πληρωμή δικηγορικών εξόδων που προέκυψαν στη διαδικασία. Παραθέτει λεπτομέρειες για συνολικό ποσό €11.220, το οποίο ποσό όμως δεν περιέλαβε στις αιτούμενες θεραπείες. Η Αιτήτρια εταιρεία ζητεί επίσης δικηγορικά έξοδα τα οποία επιβαρύνθηκε για το δικό της δικηγόρο και τους δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση, καθώς και τα έξοδα της εκπροσώπησης της από τον Οικονομικό Διευθυντή της κατά την ακροαματική διαδικασία, τα οποία αθροίζονται σε σύνολο €66.935, ποσό που δεν περιλαμβάνει στις αιτούμενες θεραπείες. Με την τελευταία παράγραφο του δικογράφου της, η Αιτήτρια εταιρεία ζητεί αποζημιώσεις για την έκδοση και εκτέλεση του Διατάγματος έξωσης, επειδή η έκδοση και η εκτέλεση του έπληξαν το καλό της όνομα και τη μείωσαν στην αντίληψη του κοινού και των επιχειρήσεων και επιχειρηματιών του επαγγελματικού της κύκλου. Απάντηση: Απάντηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση καταχωρίστηκε την 26.4.2017 και μ' αυτήν η Καθ' ης η Αίτηση εγείρει τις εξής προδικαστικές ενστάσεις, στην παράγραφο Α: «
  1. Η Καθ' ης η αίτηση εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι η καταχώρηση της παρούσας αίτησης είναι καταχρηστική αφού οι αιτητές καταχώρησαν έφεση εναντίον της απόφασης με αριθμό 131/07 ημ. 19/02/
  3. Η Καθ' ης η αίτηση εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι η παρούσα αίτηση είναι πρόωρη.
  4. Η Καθ' ης η αίτηση εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι οι αιτητές με την παρούσα διαδικασία καλούν το παρόν Δικαστήριο να διαδραματίσει ρόλο Εφετείου αναφορικά με την μαρτυρία που δόθηκε στην απόφαση με αριθμό 131/
  6. Η Καθ' ης η αίτηση εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι οι αιτητές επικαλούνται μαρτυρία που δόθηκε στην αίτηση με αριθμό 131/07 και τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν μπορεί να αμφισβητηθούν ν' ανατραπούν ή να εξεταστούν στα πλαίσια της παρούσας αίτησης.
  7. Η Καθ' ης η αίτηση εγείρει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι η νομική βάση της αίτησης είναι ανύπαρκτη και/ή άσχετη.» Η Καθ' ης η Αίτηση δικογραφεί επίσης, μεταξύ άλλων, ότι η κατοχή του υποστατικού της παραδόθηκε κατά ή περί την 18.6.2015, αφού οι Αιτητές αρνούνταν να παραλάβουν τα αντικείμενα που είχαν στο επίδικο υποστατικό. Οι δε Αιτητές στην παρούσα ουδέποτε αποτάθηκαν για να παραλάβουν το ποσό των €2.930, το οποίο είναι στη διάθεση τους οποτεδήποτε ζητηθεί. Μετά την έκδοση του Διατάγματος ανάκτησης κατοχής στις 19.2.2014, οι Αιτητές στην παρούσα προέβησαν σε διάφορες διαδικασίες στα πλαίσια της Αίτησης έξωσης αρ. Ε131/07: (α) καταχώρησαν Έφεση, (β) καταχώρησαν αίτηση ημερομηνίας 27.6.2014 για αναστολή εκτέλεση του Διατάγματος έξωσης, (γ) καταχώρησαν αίτηση ημερομηνίας 27.11.2014 για την έκδοση προσωρινού Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης του Διατάγματος έξωσης, (δ) καταχώρησαν αίτηση ημερομηνίας 23.12.2014 για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως στην αίτηση τους ημερομηνίας 27.11.2014, (ε) καταχώρησαν αίτηση ημερομηνίας 27.11.2014 για την έκδοση Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος έξωσης, (στ) καταχώρησαν αίτηση ημερομηνίας 25.5.2016 για αναστολή εκτέλεσης εντάλματος κινητών. Όλες εκδικάστηκαν και απορρίφθηκαν μεταξύ των ημερομηνιών 25.11.2014 και 28.7.
  8. Ας σημειωθεί ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε προηγούμενα, δηλαδή το Μάιο
  9. Η Καθ' ης η Αίτηση δικογραφεί ότι, στην Απόφαση ημερομηνίας 19.2.2014, αφέθηκε ανοικτό το ενδεχόμενο και η δυνατότητα επανόδου των Αιτητών στην παρούσα, στο επίδικο υποστατικό, δυνάμει του άρθρου 14 του Νόμου, μετά την αποπεράτωση των εργασιών. Αναφορικά με την παράγραφο 12 της κυρίως Αίτησης, η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι όλα τα αντικείμενα που περιγράφονται σ' αυτήν, πωλήθηκαν σε πλειστηριασμό για να εκτελεστεί το ένταλμα κινητών το οποίο καταχώρησε η δικηγόρος των Αιτητών για τα έξοδα της. Τέλος, οι ίδιοι οι Αιτητές δεν ήθελαν να συμμορφωθούν με το Διάταγμα στην Ε131/07 και να παραδώσουν την κατοχή του επίδικου ειρηνικά, με αποτέλεσμα να επιστρατεύονται Δικαστικοί επιδότες και Αστυνομικές δυνάμεις, αφού οι Αιτητές απειλούσαν και δημιουργούσαν επεισόδια και να πληγεί το όνομα τους, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι. Διαδικασία: Οι Αιτητές δεν καταχώρησαν Ανταπάντηση (Reply) και προχώρησαν με την καταχώρηση Κλήσης για Οδηγίες, δυνάμει της Διαταγής 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στη συνέχεια, άρχισε η ακροαματική διαδικασία επί της ουσίας της κυρίως Αίτησης, με την κατάθεση μαρτύρων. Πριν την ολοκλήρωση της υπόθεσης για την Καθ' ης η Αίτηση, εκδόθηκε η Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Πολιτική Έφεση την οποία είχαν καταχωρίσει οι Αιτητές στην παρούσα, εναντίον της Απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου, με διαφορετική σύνθεση, στην Αίτηση Έξωσης αρ. Ε131/
  10. Το Δικαστήριο ζήτησε από τους ευπαιδεύτους συνηγόρους, να υποβάλουν τις θέσεις τους σχετικά με τη δυνατότητα συνέχισης της εκδίκασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης. Οι δικηγόροι των μερών υπέβαλαν γραπτώς τις θέσεις τους και το Δικαστήριο επιφύλαξε την Απόφαση του για να εκδοθεί σήμερα. Απόφαση Εφετείου: Το Ανώτατο Δικαστήριο, στα πλαίσια της Δευτεροβάθμιας Δικαιοδοσίας του, στην Πολιτική Έφεση Αρ. 162/2014, εξέδωσε Απόφαση την 11.9.2020 και μ' αυτήν ανέφερε ότι οι Εφεσείοντες και Αιτητές στην παρούσα, προώθησαν 13 λόγους Έφεσης. Με τον πρώτο και τέταρτο λόγο, αμφισβήτησαν «την κατάληξη του εκδικάσαντος Δικαστηρίου περί ύπαρξης δικαιοδοσίας σε αυτό να επιληφθεί της αίτησης, αφού, όπως το θέτει, τούτο 'δεν κατέληξε σε σαφές θετικό εύρημα ότι η ενοικίαση ήταν θέσμια'» (σελίδα 6 της Απόφασης του έντιμου Δικαστή κ. Γ.Ν. Γιασεμή). Στη σελίδα 10 της Απόφασης, το Εφετείο καταλήγει ως εξής: «Προδήλως, το Δικαστήριο δεν αποφάσισε, τελικώς, υπό ποιο καθεστώς η εφεσείουσα κατείχε την κατοικία. Κατά συνέπεια, απέτυχε και να αποφασίσει κατά πόσο αυτή κατέστη, τελικώς, θέσμια ενοικιάστρια, δυνάμει του Νόμου, πράγμα το οποίο αποτελούσε προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του από την εφεσίβλητη. Ως εκ τούτου, οι εξεταζόμενοι λόγοι έφεσης επιτυγχάνουν και, επομένως, καθίσταται αχρείαστη η εξέταση των υπολοίπων λόγων. Εν κατακλείδι, η παρούσα υπόθεση δεν είναι η κατάλληλη περίπτωση, κατά την οποίο το Δικαστήριο τούτο θα μπορούσε να προχωρήσει, το ίδιο, στη βάση της εξουσίας του δυνάμει του άρθρου 25
(3)του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, (Ν. 14/1960), στην οριστική επίλυση του θέματος σε σχέση με την πιο πάνω πτυχή. Ο λόγος είναι η μη κατάθεση στη δίκη σημαντικής προς τούτο μαρτυρίας, όπως έχει διαπιστωθεί και πρωτοδίκως. Με βάση τα πιο πάνω, η έφεση επιτυγχάνει. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της εφεσείουσας και εναντίον της εφεσίβλητης, τα οποία καθορίζονται στο ποσό των €2.500,00, πλέον Φ.Π.Α.» Νομική πτυχή: Ακύρωση και παραμερισμός: Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, οι Αιτητές επικαλούνται τα άρθρα 6(ε) και 15 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου (βλέπετε πιο πάνω). O περί Ενοικιοστασίου Νόμος, Ν. 23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ρητά τις περιπτώσεις στις οποίες δυνατόν να ακυρωθεί, αναθεωρηθεί ή τροποποιηθεί προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, τι πρέπει να αποδειχθεί και ποιες συνέπειες ή δικαιώματα απορρέουν από την ακύρωση, ή αναθεώρηση. Σχετικά είναι τα άρθρα 6 [1] και 15 [2] του Νόμου. Κάτω από το άρθρο 6, ένας δύναται να ζητήσει ακύρωση Απόφασης όπου η θέση του εμπίπτει σε τουλάχιστον ένα από τα εδάφια και δεν έχει ακόμα απωλέσει κατοχή και κάτω από το άρθρο 15, δύναται να ζητήσει αποζημιώσεις όπου καλύπτεται από τις πρόνοιες του άρθρου και έχει απωλέσει κατοχή (βλέπετε σχετικά την αυθεντία Μιχαηλίδου v. Μακρίδη
(1995)1 Α.Α.Δ. 679). Τονίζουμε ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. Ο σκοπός του άρθρου 6 είναι η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση Απόφασης του Δικαστηρίου από το ίδιο το Δικαστήριο, σε περίπτωση που αποδεικνύονται τα όσα αναφέρονται σ' ένα τουλάχιστον από τα εδάφια του άρθρου. Τίποτε απ' αυτά δεν συνεπάγεται τον έλεγχο του κατά πόσον το Δικαστήριο ορθά εφάρμοσε τον Νόμο, ορθά έκρινε τη μαρτυρία, οι προϋποθέσεις του Νόμου πληρούνταν και ελήφθησαν υπόψη όλα όσα έπρεπε να ληφθούν υπόψη. Όλα αυτά εμπίπτουν στη δικαιοδοσία Εφετείου και όχι του ιδίου του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Έρεισμα για τη ρηθείσα θέση βρίσκω στην ίδια την νομοθεσία και στις αυθεντίες Kennedy Hotels Ltd. v. Georghiou
(1982)2 J.S.C. 173 και Savvides v. Boscovits
(1965)1 C.L.R.
  1. Για σκοπούς ευκολότερης κατανόησης, σημειώνω ότι τα άρθρα 6 και 15 του Νόμου 23/83 απαντώνται, με παρόμοιο ή πανομοιότυπο λεκτικό, στο Rent (Control) Law, Cap. 86, ως άρθρα 14 και 21, στο Rent Control (Business Premises) Law 1961, Νόμος 17/61, ως άρθρα 5 και 13 και στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1975, Ν. 36/75, άρθρα 5 και 19, αντίστοιχα. Με τη δεύτερη αυθεντία πιο πάνω, κατέστη ξεκάθαρο ότι, κάτω από το άρθρο 5 του Νόμου 17/61, η εξουσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου ουδόλως επηρεάζει τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι περιπτώσεις στις οποίες το πρωτόδικο Δικαστήριο δύναται να αναθεωρήσει ή παραμερίσει δική του απόφαση, δεν αποτελούν λόγους Έφεσης. Οι Αιτητές στην παρούσα έχουν ήδη απωλέσει την κατοχή του επίδικου υποστατικού, όπως οι ίδιοι δικογραφούν. Συνεπώς, δεν δύνανται να αιτούνται την ακύρωση του Διατάγματος έξωσης ημερομηνίας 19.2.2014 στην Αίτηση Έξωσης αρ. Ε131/2007, ως η δικογραφημένη θεραπεία υπό (i). Εξάλλου, το Ανώτατο Δικαστήριο, με την Απόφαση του, ακύρωσε το Διάταγμα έξωσης, εφόσον πέτυχε η Έφεση εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 19.2.
  2. Οι Αιτητές δύνανται να αιτούνται αποζημίωσης για ζημιά ή απώλεια την οποία υπέστησαν, συνεπεία της Απόφασης ημερομηνίας 19.2.2014 στην Αίτηση Ε131/07, επειδή αυτή ελήφθη δια ψευδών παραστάσεων ή δια της αποκρύψεως ουσιαστικών γεγονότων. Εφόσον όμως, όπως το Ανώτατο Δικαστήριο διαπίστωσε, το Δικαστήριο στα πλαίσια της Ε131/07 δεν είχε αποφασίσει κατά πόσον οι Αιτητές στην παρούσα, είχαν τελικώς καταστεί θέσμιοι ενοικιαστές, δυνάμει του Νόμου, δεν υπάρχει περιθώριο επίκλησης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου, από τους Αιτητές, στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, να αποδώσει αποζημιώσεις, εφόσον το καθεστώς των Αιτητών ως θέσμιοι ενοικιαστές, παρέμεινε να αιωρείται. Κατάχρηση διαδικασίας (abuse of Court process): Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Καθ' ης η Αίτηση, στην ικανή αγόρευση τους, ήγειραν, μεταξύ άλλων, ζήτημα κατάχρησης διαδικασίας από πλευράς των Αιτητών. Τα προηγούμενα διαδικαστικά διαβήματα στα οποία είχαν προβεί οι Αιτητές, στα πλαίσια της Αίτησης Ε131/07, καθώς και η καταχώρηση Πολιτικής Έφεσης, δικογραφούνται από την Καθ' ης η Αίτηση στην Απάντηση (βλέπετε πιο πάνω). Η επιδίωξη του ίδιου στόχου με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Βλέπετε σχετικά Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Beogradska D.D.
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, Σοφία Νικολάου Βασιλείου v. Μάριου Μακρίδη
(2000)2 Α.Α.Δ. 133, Λούκος Λτδ κ.ά. v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε. (Αρ. 2)
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 798, Κοζάκη v. Κοζάκη
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1710, Mammous κ.ά. v. Willstrop κ.ά.,
(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 90, καθώς και το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 931. Παραθέτω απόσπασμα από την αυθεντία Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα (πιο πάνω), από τη σελίδα 223: «Από τα πολύ παλιά χρόνια έγινε δεκτό ότι η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας διαδικασιών για την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιτευχθούν σε μία διαδικασία, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας [βλ. Williams v. Hunt
(1905)1 K.B. 512]. Στην Πολιτική Έφεση 8894 (αποφασίστηκε στις 28.4.93), η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαπίστωσε ότι: «.Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου.» ..» Δικογραφημένες απαιτήσεις και ευρήματα: Όπως αναφέρουμε πιο πάνω, οι Αιτητές δικογραφούν Λεπτομέρειες απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή απόκρυψης ουσιαστικών γεγονότων (παράγραφος Γ11(α)-(η) της κυρίως Αίτησης). Πρώτον, αφενός, δυνάμει του άρθρου 15, οι Αιτητές δεν δύνανται να βασίζονται σε ισχυρισμούς απάτης. Αφετέρου, όλες οι Λεπτομέρειες που δικογραφούν αφορούν σε μαρτυρία που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της Αίτησης Ε131/07 και/ή θα μπορούσαν να αποτελέσουν λόγους Έφεσης. Δεύτερον, στις αιτούμενες θεραπείες δεν δικογραφείται συγκεκριμένο ποσό αποζημιώσεων. Τρίτον, παρά την προαναφερθείσα παράλειψη, παρατηρούμε ότι, στις Λεπτομέρειες Αποζημιώσεων στην παράγραφο Δ.12 της κυρίως Αίτησης, εκτός από τις υποπαραγράφους 1 και 2, δηλαδή €620 ως κόστος μεταφοράς του αρχείου και άλλων εγγράφων των Αιτητών και €1.100 ως κόστος αποθήκευσης του αρχείου και άλλων εγγράφων των Αιτητών προς €100.- μηνιαίως για 11 μήνες, οι παρατεθείσες Λεπτομέρειες αφορούν στην εκτέλεση εντάλματος κινητών με αρ. 2086/
  1. Η Καθ' ης η Αίτηση δικογραφεί στην Απάντηση ότι το εν λόγω ένταλμα κινητών δεν εκδόθηκε από την ίδια προς εκτέλεσην της Απόφαση ημερομηνίας 19.2.2014 στην Αίτηση Ε131/07, αλλά από τη δικηγόρο των Αιτητών. Αυτός τούτος ο δικογραφημένος ισχυρισμός της Καθ' ης η Αίτηση, δεν έγινε αντικείμενο άρνησης από πλευράς των Αιτητών. Τέταρτον, οι Λεπτομέρειες αποζημιώσεων οι οποίες δικογραφούνται, δεν αφορούν σε ζημία που προκλήθηκε από τη μη συμπλήρωση των έργων αποκατάστασης του επίδικου υποστατικού, εντός ευλόγου χρόνου. Αναφερόμαστε σε σχετική εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου των Αιτητών, στην αγόρευση του. Πέμπτον, τυχόν επαναφορά των Αιτητών στο επίδικο υποστατικό, δυνατόν να γίνει με σχετικό Διάταγμα του Δικαστηρίου, εάν και εφόσον υποβληθεί τέτοιο αίτημα. Έκτον, ο όρος πληρωμής του ποσού των €2.930 ταυτόχρονα με την παράδοση της κατοχής του επίδικου, είχε περιληφθεί στην Απόφαση του Δικαστηρίου στην Ε131/07 και αφορά εκτέλεση αυτής και όχι αίτημα ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης. Κατάληξη: Όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης (record), κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της ουσίας της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, το Δικαστήριο είχε υποδείξει ότι το άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, δεν εδύνατο, υπό το φως της σχετικής Νομολογίας, να αποτελέσει βάση της Αίτησης, εφόσον οι Αιτητές είχαν ήδη απωλέσει την κατοχή του επίδικου υποστατικού και έτσι, το παρόν Δικαστήριο δεν εδύνατο να εκδώσει Διάταγμα παραμερισμού και/ή ακύρωσης του Διατάγματος έξωσης. Η Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και η υπ' αυτού ακύρωση του Διατάγματος έξωσης με την επιτυχία της Έφεσης, ακριβώς, αφενός μεν υποδεικνύει και υπογραμμίζει την έλλειψη δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου να αποδώσει, υπό τις περιστάσεις, τη συγκεκριμένη αιτούμενη θεραπεία, αφετέρου εγείρει το ζήτημα της κατάχρησης της Δικαστικής διαδικασίας υπό πλευράς των Αιτητών (βλέπετε σχετικά και πιο πάνω). Eν κατακλείδι, επειδή διαπιστώνουμε ότι το Διάταγμα ανάκτησης κατοχής του οποίου η ακύρωση ζητείται με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, έχει ήδη ακυρωθεί, επειδή η ακύρωση του ούτως ή άλλως δεν εδύνατο να απαιτηθεί υπό του παρόντος Δικαστηρίου, επειδή η απαίτηση για αποζημιώσεις δεν δικογραφείται ειδικά εφόσον δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένο ποσό, επειδή οι δικογραφημένες Λεπτομέρειες ψευδών παραστάσεων αφορούν σε ζητήματα που μπορούν να αποτελέσουν μόνο λόγους Έφεσης και εκφεύγουν της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου, επειδή οι Λεπτομέρειες ζημιών αφορούν σε εκτέλεση εντάλματος κινητών η έκδοση του οποίου δεν σχετίζεται με την Καθ' ης η Αίτηση, επειδή οι Λεπτομέρειες ζημιών δεν αφορούν σε ζημιά που υπέστησαν οι Αιτητές συνεπεία της μη συμπλήρωσης των έργων αποκατάστασης στο επίδικο εντός ευλόγου χρόνου, επειδή το καθεστώς των Αιτητών ως θεσμίων ενοικιαστών παρέμεινε να αιωρείται, επειδή οι Αιτητές έχουν επιδείξει κατάχρηση της Δικαστικής διαδικασίας, το παρόν Δικαστήριο διαπιστώνει αφενός ότι, μετά την Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου εξακολουθεί να υπάρχει ζήτημα προς εκδίκασην στην ενώπιον του διαδικασία και αφετέρου, ότι αυτό δεν εγείρεται και/ή δικογραφείται ορθώς και/ή προσηκόντως και/ή καθόλου και/ή δεν αφορά στην Καθ' ης η Αίτηση και/ή δεν κέκτηται δικαιοδοσίας, ώστε αυτό να δύναται να επιτύχει. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, με τη σύμφωνο γνώμη των Παρέδρων, η κυρίως Αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Επειδή τα σημερινά ευρήματα του Δικαστηρίου είχαν εγερθεί εξ' αρχής από την Καθ' ης η Αίτηση στο δικόγραφο της και είχαν δικογραφηθεί ως προδικαστικές ενστάσεις, τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της Απόφασης στην Αίτηση Ε131/
  2. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1]
  3. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τας ακολούθους περιπτώσεις: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή απόφασης (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους (γ) εις περίπτωσιν καθ' ην υπάρχει διαθέσιμος νέα μαρτυρία ουσιαστικής φύσεως ήτις δεν ηδύνατο να προσαχθή δια της ασκήσεως ευλόγου επιμελείας όταν το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του (ε) σε περίπτωση κατά την οποία εκδόθηκε διάταγμα έξωσης βάσει του άρθρου 11
(1), (στ), (ζ), (η) και ο ιδιοκτήτης μέσα σε εύλογο χρόνο από την παράδοση της κατοχής δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης. [2] 15. Εάν μετά την υπό του ιδιοκτήτου λήψιν αποφάσεως ή διατάγματος διά κατοχήν ή έξωσιν, δυνάμει του παρόντος Μέρους, το Δικαστήριον θεωρήση ότι η απόφασις ή το διάταγμα ελήφθη δια ψευδών παραστάσεων ή δια της αποκρύψεως ουσιαστικών γεγονότων, το Δικαστήριον δύναται να διατάξη τον ιδιοκτήτην να πληρώση εις τον προηγούμενον ενοικιαστήν τοιούτο ποσόν οίον φαίνεται ότι είναι επαρκές ως αποζημίωσις δια ζημίαν ή απώλειαν ην υπέστη ο ενοικιαστής συνεπεία της αποφάσεως ή του διατάγματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.