ΦΑΚΟΝΤΗ ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Αίτηση αρ.E17/2021, 3/6/2021

(1)α(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 και αφού προηγουμένως το Δικαστήριο πείσθηκε ότι τα οφειλόμενα ενοίκια έχουν εξοφληθεί, στη βάση των αποδείξεων που επισυνάπτονται στην Απάντηση. (α) Η παρούσα Αίτηση. Η πλευρά της Αιτήτριας, πέραν της καταχώρισης Ανταπάντησης στις 12/03/2021, καταχώρισε την παρούσα αίτηση, (στο εξής: «η Αίτηση») με την οποία αξιώνει αυτολεξεί τα ακόλουθα: « Α. Την διαγραφή και/ή παραμερισμό ολόκληρης της Απάντησης της Καθ'ης η Αίτηση και/ή όπως αυτή εκληφθεί ως μη υπάρχουσα και απορριφθεί από το Δικαστήριο βάσει του τροποποιητικού Νόμου Αρ.Ν.3(Ι)/20 ως:- (α) Παραπλανητικής, καταχρηστικής, αβάσιμης και ειδικά αναληθούς τείνουσας να παραπλανήσει το Δικαστήριο και ενάντια στον τροποποιητικό Νόμο 3(Ι)/20 και Θεσμούς. (β) Διότι προκαλεί ή δύναται να προκαλέσει αμηχανία, δυσμενείς εντυπώσεις, παραπλάνηση και διότι θα προκαλέσει καθυστέρηση στη γρήγορη και δίκαιη διεξαγωγή της διαδικασίας. (γ) Δεν αποκαλύπτει κανένα συζητήσιμο ή σχετικό και εύλογο αναμενόμενο θέμα αναγκαίο να αναγράφεται στις έγγραφες προτάσεις (ενταύθα στην Απάντηση) βάσει του τροποποιητικού Νόμου 3(Ι)/20 και/ή αναφέρεται σε αναληθή γεγονότα, πληρωμές άλλων μηνών απ'ότι οι επίδικοι, αλλοιωμένη κατάσταση και αποδείξεις πληρωμών. Β. Τα έξοδα, πλέον τον Φ.Π.Α. επ' αυτών και τα έξοδα επίδοσης. » Η Αίτηση επί της ουσίας εδράζεται στις Διαταγές 19 θ.26, Δ.19 θ.26 και Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Όσον αφορά τα γεγονότα, γίνεται παραπομπή στο περιεχόμενο του φακέλου και ιδιαίτερα στην Ανταπάντηση μέσω της οποίας υποστηρίζεται ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν κατέβαλε «τα οφειλόμενα και/ή όλα τα ενοίκια της στα κοινόχρηστα» και ότι η αποδοχή της Απάντησης ήταν αποτέλεσμα παραπλάνησης του Δικαστηρίου ως προς το ζήτημα αυτό. (β) Η επίδικη Ένσταση. Η αντίδραση της Καθ΄ ης η αίτηση ήταν η καταχώρηση ένστασης (στο εξής: «η Ένσταση»), μέσω της οποίας προβάλλονται τα εξής: «

1. Η νομική βάση που επικαλούνται οι Ενάγοντες /Αιτητές είναι εσφαλμένη και/ή δεν δικαιολογεί την έκδοση του ζητούμενου Διατάγματος. α) Η Αιτήτρια δεν αποδεικνύει οποιοδήποτε νομιμοποιητικό έρεισμα στη βάση του οποίου να δικαιούται τις θεραπείες της αίτησης είτε κατ' επίκληση του νόμου ή/και τη συμφωνία των μερών. β) Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε από την Αιτήτρια εναντίον της Καθ' ης η αίτηση καταχρηστικά ή/και επί σκοπώ άσκησης πίεσης προς αυτήν και/ή με απαξία ως προς τα νόμιμα δικαιώματα κατοχής ή/και χρήσης ή/και εκμετάλλευσής της, επί της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας.
2. Επιπλέον η παρούσα αίτηση είναι νόμο ή/και ουσία αβάσιμη και σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται δίκαιο και/ή εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Α) Η απάντηση της Καθ' ης η Αίτηση ημερομηνίας 01/03/2021 συμμορφώνεται με τις διατάξεις του τροποποιητικού νόμου 3(Ι)/20 και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως σκανδαλώδης ούτως ώστε να θεωρηθεί αναγκαίο η διαγραφή μέρους ή/και ολόκληρου του δικογράφου. Το περιεχόμενο της σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως διφορούμενο ή/και ακατανόητο ή/και ότι δηλώνει άσχετα θέματα, και τείνει να προκαταβάλλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της ως άνω αιτήσεως. Β) Η απάντηση της Καθ' ης η Αίτηση αποκαλύπτει σοβαρό και/ή λογικό, συζητήσιμο θέμα που ουδόλως δεν δικαιολογεί την διαγραφή ή/και τον παραμερισμό αυτής, αφού το ως άνω δικόγραφο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αναντίλεκτα ανυπόστατο βάση του τροποποιητικού νόμου 3(Ι)/
3. » Εν αντιθέσει με την Αίτηση, η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ίδιας της Καθ' ης, μέσω της οποίας υποστηρίζει ότι ουδέν ενοίκιο οφείλει, χαρακτηρίζοντας ως αβάσιμη την αντίθετη θέση της Αιτήτριας. Προς επίρρωση των ισχυρισμών της, επισυνάπτει κατάσταση τραπεζικού λογαριασμού. Όσον αφορά ειδικώς την απαίτηση για κοινόχρηστα, ισχυρίζεται ότι η εν λόγω αξίωση υποβάλλεται εκδικητικά και αντίκειται στη σχετική συμφωνία που είχε με την ιδιοκτήτρια. Περαιτέρω υποστηρίζει ότι η Ιδιοκτήτρια, λόγω της συμπεριφοράς της, εμποδίζεται να διεκδικεί το εν λόγω ποσό κοινοχρήστων. (γ) Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας αίτησης. Δεν έχει ζητηθεί η αντεξέταση της Καθ' ης.[1] Κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, οι συνήγοροι των διαδίκων έχουν αποστείλει ηλεκτρονικά καταλόγους μέσω των οποίων αναλύουν τις δικές τους θέσεις σε σχέση με τις αμφισβητούμενες πληρωμές ενοικίων. Εν ολίγοις, ο κος Σωφρονίου υποστηρίζει πως παραμένει υπόλοιπο €350 που αφορά μέρος του ενοικίου του Ιανουαρίου καθώς και όλος ο Φεβρουάριος του 2021, πλέον τα κοινόχρηστα. Από την άλλη πλευρά η κα Σταύρου υποστηρίζει ότι όλα τα ενοίκια έχουν καταβληθεί, και ειδικά, όσον αφορά τον Ιανουάριο - Φεβρουάριο, οι πληρωμές έλαβαν χώρα στις 16/2/2021 με την καταβολή του συνολικού ποσού των €
4. ΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ. Το νέο Άρθρο 11

(1)α(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983,[2] (στο εξής: «ο Νόμος») έχει ως εξής: « 11.—

(1)Ουδεµία απόφασις και ουδέν διάταγµα εκδίδεται διά την ανάκτησιν της κατοχής οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήµατος, διά το οποίον ισχύει ο παρών Νόµος, ή διά την εκ τούτου έξωσιν θεσµίου ενοικιαστού, πλην των ακολούθων περιπτώσεων: (α)(

1. i)Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νοµίµως οφειλόµενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι µίαν ή περισσοτέρας ηµέρας µετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής: Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάµει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη διά συστηµένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούµενον να εισπράξη τούτο: (
2. ii)απάντηση σε καταχωριζόµενη δυνάµει της υποπαραγράφου (
3. i)αίτηση για ανάκτηση κατοχής γίνεται δεκτή για καταχώριση από το Γραµµατέα του ∆ικαστηρίου µόνο σε περίπτωση που η απάντηση συνοδεύεται είτε από απόδειξη του λογιστηρίου του ∆ικαστηρίου ότι έχει κατατεθεί στο ∆ικαστήριο το αναφερόµενο στην αίτηση οφειλόµενο ποσό ως καθυστερηµένα ενοίκια κατά την ηµεροµηνία καταχώρισης αυτής είτε από απόδειξη είσπραξης του ενοικίου εκδοθείσα υπό του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού ή από απόδειξη κατάθεσης χρηµατοπιστωτικού ιδρύµατος προς όφελος του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού: Νοείται ότι η απόφαση του Γραµµατέα για αποδοχή ή απόρριψη της καταχώρισης της απάντησης τίθεται εντός τριών

(3)εργάσιµων ηµερών ενώπιον του ∆ικαστηρίου προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη, η δε απόφαση του ∆ικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση· (iii) σε περίπτωση έκδοσης διατάγµατος έξωσης µετά από αίτηση του ιδιοκτήτη ως ανωτέρω, το ∆ικαστήριο δύναται να καθορίσει το χρόνο συµµόρφωσης µε το διάταγµα έξωσης ο οποίος δεν δύναται να είναι µικρότερος των ενενήντα

(90)ηµερών. » (ο τονισμός των λέξεων είναι του Δικαστηρίου) Το δικαίωμα καταχώρησης Απάντησης, προβλέπεται στον κανονισμό 8 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983, όπου, ανάμεσα σε άλλα, αναφέρονται τα εξής: «

1. (α) Πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση μπορεί να την αμφισβητήσει στο σύνολο ή μέρος της με την καταχώριση απαντήσεως εντός 14 ημερών. Η απάντηση υποβάλλεται σύμφωνα με τον Τύπο 3 του παραρτήματος. Η απάντηση καθορίζει τις θεραπείες και γεγονότα που αμφισβητούνται. Θεραπείες και γεγονότα που δεν αμφισβητούνται ρητά θεωρούνται παραδεκτά. (β) Η απάντηση εκθέτει τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία υποστηρίζουν την υπόθεση του καθ' ου η αίτηση. [..] » Σημειώνεται ότι στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εφαρμόζονται κατ' αναλογία οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Στον Κανονισμό 12 του ίδιου Διαδικαστικού Κανονισμού, αναφέρονται τα ακόλουθα: « 12.(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου. (β) Μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες των Κανονισμών δε συνεπάγεται την ακύρωση της διαδικασίας εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει τούτο. (γ) Διαδικασία που προσκρούει στις πρόνοιες των Κανονισμών μπορεί να ακυρωθεί στο σύνολό της ή μερικώς ως αντικανονική ή να τροποποιηθεί με όρους που καθορίζει το Δικαστήριο. » Δυνάμει του θεσμού 26 της Διαταγής 19 (Pleadings) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην περίπτωση που έχουν εμφιλοχωρήσει σε δικόγραφο ισχυρισμοί που είτε είναι αχρείαστοι (unnecessary) ή σκανδαλώδεις (scandalous) ή τείνουν να προκαταλάβουν δυσμενώς ή να ενοχλήσουν ή επιδιώκουν να καθυστερήσουν τη δίκαια διεξαγωγή της διαδικασίας (may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action), μπορεί να διαταχθεί η διαγραφή τους. Το σχετικό κείμενο διαλαμβάνει τα εξής: « The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action. » Αναφορικά δε με την εξουσία του Δικαστηρίου για απόρριψη δικογράφου όταν δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής ή όταν αυτή είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική (frivolous or vexatious), σχετικοί είναι και οι θεσμοί 2 και 3 της Διαταγής 27, όπου διαλαμβάνονται τα ακόλουθα: «
2. If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just.
3. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just. » Τα προβλεπόμενα στη Δ.27 αφορούν κατ' εξαίρεση διαδικασία που εφαρμόζεται εκεί όπου ένα καταφανώς ανυπόστατο δικόγραφο που δεν μπορεί να διασωθεί ούτε μέσω εύλογης τροποποίησης.[3] Σχετικά στην ARTESA TRADING CO. LIMITED κ.α. ν. CREDIT BANK OF MOSCOW, Πολ. Έφεση αρ. 147/2012, ημερ. 03/04/2018 λέχθηκαν τα εξής: « Η Δ.27, όπως είναι γνωστό, ενεργοποιείται για απόρριψη δικογράφων ή και κλητηρίου εντάλματος όταν δεν στοιχειοθετείται εκ προοιμίου αγώγιμο δικαίωμα. Αναγνωρίζεται από τη νομολογία ότι η in limine διαγραφή αγωγής είναι δραστικότατο μέτρο, αναγκαίο όμως όταν, εκ των πραγμάτων, μια αγωγή δεν έχει νομικό έρεισμα να προχωρήσει σε πλήρη εκδίκαση. Γι΄ αυτό και ζητήματα απόρριψης αγωγής εξετάζονται κατά κανόνα από την αρχή της διαδικασίας με σχετική αίτηση που εισάγεται από τον αντίδικο ώστε να περισωθεί δικαστικός χρόνος και να μην δημιουργούνται αχρείαστα έξοδα, (Daimler & Co. V. Continental Tyre Co Ltd

(1916)2 A.C. 307). » Όσον αφορά τον παραμερισμό ενδιάμεσων αποφάσεων, στη Διαταγή 48 θεσμός 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αναγράφονται τα πιο κάτω: « Every order, if and when drawn up, shall be drawn up in the same manner as judgments are by these Rules directed to be drawn up, and when drawn up, shall show on the face of it by whom, or on whose behalf, the application was made, and the nature of the order made. Every such order may be set aside or varied in the same way as a judgment, and may be enforced in any manner in which the judgment of a Court may be enforced. » ΙIΙ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Α. Η δικονομική υπόσταση της Αίτησης. Προέχει να εξεταστεί η δικονομική υπόσταση της Αίτησης. Στο προπαρατεθέν νέο άρθρο 11

(1)(α) του Νόμου τίθενται περιορισμοί και προϋποθέσεις για την καταχώριση Απάντησης. Η δε τελική απόφαση του Δικαστηρίου ως προς το κατά πόσο θα επιτραπεί ή όχι η καταχώριση του εν λόγω δικογράφου της Απάντησης δεν είναι εφέσιμη. Ούτε προβλέπεται οποιοσδήποτε μηχανισμός για την αναθεώρηση/έλεγχο της εν λόγω τελεσίδικης δικαστικής κρίσης, έστω για την περίπτωση αποδοχής Απάντησης συνεπεία λάθους ή παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Επειδή όμως, κατά την απονομή του Δικαίου δεν χωράνε αδιέξοδα και δεν θα ήταν ούτε λογικό ούτε δίκαιο, ούτε θα εξυπηρετούσε τον σκοπό του Νόμου να διατηρηθεί εν ισχύ δικόγραφο Απάντησης το οποίο λανθασμένα έγινε αποδεκτό,[4] το ζήτημα επιλύεται δικονομικά μέσω της αναλογικής εφαρμογής των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.[5] Συναφώς, πρόσφατα, στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού, Πολιτική αίτηση αρ. 71/2021, ημερομηνίας 26/04/2021, επιχειρήθηκε η εξέταση του ζητήματος αυτού μέσω αίτησης για προνομιακό ένταλμα, η οποία και απορρίφθηκε. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι το παρακάτω απόσπασμα της αναφερόμενης απόφασης: « ..το γεγονός ότι στο άρθρο ορίζεται πως επί της απόφασης του Δικαστηρίου για έγκριση ή απόρριψη δεν χωρεί έφεση, δεν ισοδυναμεί με μη ύπαρξη θεραπείας άλλης, εκτός της παρούσας. Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας ισχύουν και εφαρμόζονται στις περί ενοικιοστασίου διαδικασίες, νοουμένου ότι συνάδουν με τους σκοπούς του νόμου (βλ. Κ.12 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983 (2/83), Χριστοδουλίδου ν. EMKIN (CONSULTING LTD κ.ά. 4.4.2019 και Μιχαλάκης Δράκος ν. Νίκου Αργυρίδη

(1989)1Ε ΑΑΔ 162). Συνεπώς, η φαρέτρα των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (είτε δια της Δ.27 θ.2 είτε στην ευρύτητα της Δ.48 (δη 48

(11), είτε άλλως πως), είναι διαθέσιμη στον αιτητή ώστε να ζητήσει διαγραφή ή παραμερισμό της Απάντησης ή άλλη θεραπεία, θεωρήσει σκόπιμη » Κατά συνέπεια, το ενδεδειγμένο δικονομικό υπόβαθρο είναι όντως η διαδικασία για διαγραφή της Απάντησης, και η επίδικη Αίτηση όσον αφορά τουλάχιστον τη δικονομική της υπόσταση, κρίνεται ορθή. Ο πρώτος λόγος ένστασης απορρίπτεται. Β. Κατά πόσον οι αξιώσεις που αφορούν κοινόχρηστα εμπίπτουν στο άρθρο 11

(1)(α) του Νόμου. Πριν προχωρήσω στην ουσία του θέματος, θα πρέπει επίσης να αποφασισθεί το κατά πόσον η υποχρέωση εξόφλησης, πέραν των ενοικίων επεκτείνεται και στα διεκδικούμενα κοινόχρηστα. Η απάντηση επ' αυτού είναι αναντίλεκτα αρνητική. Το άρθρο 11 του Νόμου, προσδιορίζει σαφώς και περιοριστικά, τους λόγους έξωσης θέσμιου ενοικιαστή. Οι οφειλές κοινοχρήστων δεν αποτελούν λόγο έξωσης. Ούτε καν θα μπορούσαν να είναι, αφού δεν αφορούν ευθέως τη σχέση ιδιοκτήτη - θέσμιου ενοικιαστή, αλλά τη συνεισφορά του υποστατικού στα έξοδα της κοινόκτητης οικοδομής και τις υποχρεώσεις προς τη Διαχειριστική Επιτροπή που χειρίζεται τα εν λόγω θέματα. Για τούτο τον λόγο, το υπό εξέταση νέο άρθρο 11

(1)(α), μέσω αρχικώς της αναφοράς σε «νομίμως οφειλόμενον ενοίκιον» και ακολούθως μέσω της αναφοράς, υπό το σημείο (ii), σε «οφειλόμενο ποσό ως καθυστερηµένα ενοίκια» συγκεκριμενοποιεί την υποχρέωση του Ενοικιαστή να παρουσιάσει αποδείξεις εξόφλησης αναφορικά με τα διεκδικούμενα ενοίκια και μόνο, δίχως οποιανδήποτε αναφορά είτε σε λογαριασμούς κοινής ωφελείας, είτε σε οφειλές κοινοχρήστων. Το ότι στο άρθρο 27

(5)του Νόμου[6] που τιτλοφορείται «Διάφορα», επιχειρείται να ρυθμιστεί η ευθύνη για την αποπληρωμή των κοινοχρήστων στην περίπτωση ανυπαρξίας αντίθετης πρόνοιας, ουδόλως διαφοροποιεί την κατάσταση των πραγμάτων. Εξάλλου, στην παρούσα περίπτωση η Καθ' ης αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη εις βάρος της τέτοιας συμβατικής ευθύνης. Επιπρόσθετα, υιοθέτηση της αντίθετης εισήγησης της πλευράς της Ιδιοκτήτριας θα ισοδυναμούσε με αντινομική μετατόπιση του βάρους απόδειξης, αφού η εν λόγω αξίωση κοινοχρήστων αφορά αποκρυσταλλωμένη ζημιά που θα πρέπει να αποδειχθεί με ακρίβεια, βεβαιότητα και αυστηρότητα[7] από αυτόν που την επικαλείται, δηλαδή την Ιδιοκτήτρια. Ως εκ των ανωτέρω, καταλήγω ότι οι αξιώσεις για οφειλόμενα κοινόχρηστα δεν εμπίπτουν εντός του λόγου έξωσης του άρθρου 11

(1)(α) του Νόμου, δεν περιλαμβάνονται στην έννοια των «καθυστερημένων ενοικίων» και ο θέσμιος ενοικιαστής σε σχέση με τούτη την αξίωση δεν μπορεί εκ προοιμίου να στερηθεί του δικαιώματος καταχώρισης Απάντησης. Γ. Κατά πόσον έχει στοιχειοθετηθεί η θέση της Ιδιοκτήτριας ότι δεν έχει επέλθει πλήρης εξόφληση των διεκδικούμενων ενοικίων. Προχωρώ στην εξέταση του ισχυρισμού της Αιτήτριας ότι δεν έχει επέλθει πλήρης εξόφληση των διεκδικούμενων ενοικίων. Πριν οτιδήποτε άλλο, σημειώνω πως τόσο η διαδικασία για αποδοχή της Απάντησης όσο και η παρούσα συνεπακόλουθη διαδικασία για παραμερισμό της, δεν μπορούν παρά να κινούνται σε αυστηρά περιορισμένο πλαίσιο δίχως στο στάδιο αυτό να προαποφασίζονται[8] κατά ουσιαστικό τρόπο τα επίδικα θέματα, δηλαδή εκτός της ακροαματικής διαδικασίας. Τούτο βεβαίως δεν απαλλάσσει την Αιτήτρια από το να αποσείσει το σχετικό βάρος στοιχειοθέτησης ότι η απόφαση του Δικαστηρίου για αποδοχή της Απάντησης, αντίκειται στην προϋπόθεση εξόφλησης δυνάμει του νέου άρθρου 11

(1)(α). Εξετάζοντας λοιπόν το κατά πόσον έχουν ή όχι όντως καταβληθεί τα αξιούμενα ενοίκια δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η απόφαση του Δικαστηρίου για να επιτραπεί η καταχώριση Απάντησης είτε έγινε εκ λάθους, είτε ήταν αποτέλεσμα παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Η λίστα πληρωμών που έχει παρουσιάσει η κα Σταύρου είναι ορθή και συνάδει με τις επισυναπτόμενες στην Απάντηση τραπεζικές αποδείξεις της Καθ' ης όπου προσδιορίζεται τι ακριβώς[9] αποπληρώνεται,[10] άνευ ένστασης εκ μέρους της Ιδιοκτήτριας.[11] Όλες οι υπό εξέταση πληρωμές επιβεβαιώνονται και μέσω της κατάστασης τραπεζικού λογαριασμού που επισυνάφθηκε ως τεκμήριο στην Ένσταση. Επιπλέον, ταυτοποιούνται πλήρως με την κατάσταση λογαριασμού της Αιτήτριας που έχει επισυναφθεί στην Απάντηση στην Απάντηση. Από την άλλη, φαίνεται ότι εσφαλμένα στην κατάσταση λογαριασμού της Αιτήτριας, έχει τεθεί χειρόγραφα η αναφορά ότι η πληρωμή ύψους €600 στις 17/02/2021 αφορά τα ενοίκια Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2020, καθότι τα εν λόγω ποσά είχαν ήδη εξοφληθεί από τις 30/12/2020 και 22/01/2021 αντίστοιχα. Κατά συνέπεια, η αίτηση δεν έχει αποδειχθεί, αντιθέτως ο λόγος ένστασης «

1. Α)» έχει έρεισμα. Η Αίτηση θα απορριφθεί. ΙV. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, η Αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα εις βάρος της Αιτήτριας στην παρούσα και στην κυρίως διαδικασία, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. Να ακολουθηθούν τα δικονομικά προβλεπόμενα ως προς την περαιτέρω προώθηση της διαδικασίας. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Σημειώνεται ότι, επειδή το υπό εξέταση θέμα αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. [2] Αν και όχι άμεσα σχετικό με το υπό εξέταση ζήτημα, άξιο αναφοράς είναι και το μεταβατικό άρθρο 37, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «
2. Οι διατάξεις του περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικού) Νόµου του 2020 δεν εφαρµόζονται για υποθέσεις οι οποίες έχουν καταχωρισθεί στο ∆ικαστήριο πριν από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του εν λόγω Νόµου, καθώς και για ενοίκια που κατέστησαν πληρωτέα πριν από την ηµεροµηνία αυτή, νοουµένου ότι θα εξοφληθούν εντός δώδεκα

(12)µηνών από την εν λόγω ηµεροµηνία.» [3] Δείτε: CYPROMAN SERVICES LTD ν. Martin JOHN COWARD Πολ. Έφεση αρ. 140/2012, ημερομ. 04/04/

1. [4] Δείτε: Cyprus Popular Bank Public Co Limited Ν. Πιτσιλλίδης, Πολιτική Έφεση αρ. 245/2018, ημερομηνίας 17/07/
2. [5] Δείτε: Χριστοδουλίδου ν. Emkin Consulting Ltd κ.α. Πολιτική ECLI:CY:AD:2019:B131, Αίτηση αρ. 80/2018 ημερομηνίας 04/04/2019 όπου κρίθηκε αφενός ότι η καταφυγή στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας δεν δημιουργεί ζητήματα που συναρτώνται με την ιεράρχηση των πηγών δικαίου, και αφετέρου πως η εν λόγω διεργασία εφόσον συμβαδίζει με την επίτευξη των σκοπών του Νόμου, δεν συνιστά επέμβαση στο έργο του Νομοθέτη. [6] Το άρθρο 27

(5)αναφέρει: «Αν δεν υπάρχει αντίθετη συμφωνία, ο ενοικιαστής υποχρεούται να πληρώνει το ποσό των κοινοχρήστων που αναλογεί στο ακίνητο περιλαμβανομένων μικροεξόδων συντήρησης κοινόχρηστων χώρων και κοινόχρηστων εγκαταστάσεων και εξαιρουμένων σοβαρών εξόδων συντήρησης, τροποποίησης ή αντικατάστασής τους.» [7] Δείτε: Κολάνη ν. Ταμπούρα

(2010)1 Α.Α.Δ. 1108. [8] Κατ' αναλογία, δείτε: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG

(1984)1 C.L.R. 263. [9] Ο καταλογισμός πληρωμών αναλύεται στα άρθρα 59 - 61 του περί Συμβάσεων Νόμου. Η σχετική με τα άρθρα αυτά νομολογία, και ειδικά όσον αφορά τη σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή (δείτε: Dhan Rai Jayna v. S. P. Singh, AIR 1973 Del 297) επιβεβαιώνει το δικαίωμα του οφειλέτη / μισθωτή να προσδιορίσει και να υποδείξει στον δανειστή / εκμισθωτή έναντι ποιου χρέους θα πρέπει να καταλογιστεί η αντίστοιχη πληρωμή, νοουμένου ότι, ο καταλογισμός δεν μπορεί να συναχθεί από οποιεσδήποτε άλλες περιστάσεις, παρέχοντας παράλληλα τη ευκαιρία στον δανειστή / εκμισθωτή την ευκαιρία να επιλέξει κατά πόσο θα αποδεχθεί ή όχι την εν λόγω πληρωμή. [10] Δείτε: σχετικές τραπεζικές εντολές που επισυνάπτονται στην Απάντησή της. Ενδεικτικά, παρουσιάζεται ότι στις 16/02/2021 η Καθ' ης κατέβαλε το ποσό των €600, για το οποίο στο σημείο «πληροφορίες για τον δικαιούχο:» αναγράφεται η αναφορά «ενοίκιο γραφείου Γενάρη, Φλεβάρη 2021». [11] Εν αντιθέσει με τα προηγούμενα εμβάσματα ημερομηνίας 29/10/2020 και 30/12/2020 (δείτε: επιστολή ημερομηνίας 12/01/2021 που επισυνάπτεται στην Απάντηση στην Απάντηση) και τα οποία ρητώς οι δικηγόροι της Αιτήτριας τα παρέλαβαν έναντι συγκεκριμενών ενοικίων. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο