PHILOMEDON CARTON INDUSTRY LIMITED ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Αρ. Αίτησης: Ε132/2020, 30/7/2021

(6)ολόκληρα χρόνια. · Το συμφωνηθέν ενοίκιο είναι €2.000 μηνιαίως και όχι €2.400, ως αξιώνουν οι Αιτητές, παραθέτοντας τους λόγους που βασίζει τον ισχυρισμό αυτόν. · Επειδή το Υποστατικό βρίσκεται σε βιομηχανική περιοχή και η κύρια σύμβαση είναι με τη Δημοκρατία, το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν έχει δικαιοδοσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και ότι, εν πάση περιπτώσει, η Υπενοικίαση δεν είναι νόμιμη διότι συνάφθηκε δίχως την αναγκαία συγκατάθεση της Δημοκρατίας. (β) Η Ένσταση. Οι Αιτητές ενίστανται στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Μέσω της ένστασής τους ημερομηνίας 22/04/2021, εγείρουν και αναπτύσσουν τους τέσσερις ακόλουθους λόγους: · Ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε κατά παράβαση των προβλεπόμενων στο νέο άρθρο 11

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και/ή ότι οδηγεί στην καταστρατήγηση όσων σε αυτό διαλαμβάνονται. · Ότι ο Καθ' ου είναι αναγκαίος διάδικος, αφού είναι με αυτόν που συνάφθηκε η συμφωνία για Υπεκμίσθωση. Προσθέτουν ότι έχουν καταχωρήσει (και επιδώσει στον Υπενοικιαστή) ενδιάμεση αίτηση με την οποία αξιώνουν όπως η Εταιρεία καταστεί διάδικος στην Κυρίως Διαδικασία. · Ότι το Δικαστήριο, με βάση τους σχετικούς ορισμούς στον Νόμο, κέκτειται δικαιοδοσία να εξετάσει την Κυρίως Αίτηση και αποκαλύπτει εύλογη βάση αγωγής. · Ότι η καταχώριση της παρούσας Αίτησης είναι καταχρηστική αποσκοπούσα στο να καθυστερήσει την εκδίκαση της Κυρίως Αίτησης και ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η Ένσταση ως προς τα γεγονότα, υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. xxxx xxxx Καλλή, διευθυντή των Αιτητών, ο οποίος χαρακτηρίζει τους ισχυρισμούς του Υπενοικιαστή παντελώς αβάσιμους. Απαντώντας στη θέση ότι πλέον Υπομισθωτής είναι η Εταιρεία, αναφέρει πως «δεν υπήρξε ποτέ οποιαδήποτε ρητή συμφωνία για αλλαγή του υπομισθωτή». Ως προς το ζήτημα της παρανομίας αναφέρεται ότι αυτό είναι θέμα που αφορά μόνο τους Αιτητές και τη Δημοκρατία. Επίσης υποστηρίζει πως η επίδικη αίτηση μοναδικό σκοπό έχει την «ανεπίτρεπτη παράκαμψη των διατάξεων του άρθρου 11

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου». Περαιτέρω αναλυτική αναφορά σε ότι υποστηρίζει δεν κρίνεται σκόπιμη, αφού η εν λόγω ένορκη δήλωση κατά το μεγαλύτερο της μέρος προσομοιάζει περισσότερο με δικηγορική επιχειρηματολογία, με τις πλείστες αναφορές του ενόρκως δηλούντα να είναι στη βάση δικηγορικών συμβουλών. (γ) Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας αίτησης. Δεν έχει ζητηθεί η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων.[1] Οι συνήγοροι των διαδίκων, στις 07/07/2021 παρουσίασαν γραπτά κείμενα προς υποστήριξη των αντίθετων θέσεων τους, στο ειδικό περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ εφόσον κρίνω σκόπιμο κατά το στάδιο παράθεσης των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Ακολούθως, η απόφαση επιφυλάχθηκε. ΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος του 1983, (στο εξής: «ο Νόμος») αποτελεί μια από τις βασικότερες συνιστώσες της κοινωνικής νομοθεσίας της ημικατεχόμενης μας πατρίδας.[2] Δια μέσω του ελέγχου των εξώσεων και των αυξήσεων των ενοικίων, επιδιώκεται η δίκαιη εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων με την εναπόθεση ενός πέπλου εύλογης προστασίας για την κατοικία και την επαγγελματική στέγη. Ως γνωστό, η εν λόγω νομοθεσία στην υφιστάμενη της μορφή, στόχευε στο να αποτρέψει την εκμετάλλευση που μπορούσε να προκύψει από την έλλειψη διαθέσιμων επαγγελματικών και οικιστικών υποστατικών που προκλήθηκε λόγω του ολέθρου του 1974, προβλέποντας στο άρθρο 11 του Νόμου, με αυστηρά περιοριστικό τρόπο, τους λόγους για τους οποίους μπορεί να εκδοθεί διάταγμα ανάκτησης κατοχής εναντίον θέσμιου ενοικιαστή. Στους πλείστους εξ΄ αυτών, η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας μεταξύ μέτρου και σκοπού αποτελεί ουσιαστικό κριτήριο στάθμισης. Η κατάσταση όμως διαφοροποιείται όταν το ζήτημα αφορά αξίωση που βασίζεται σε μη έγκαιρη εξόφληση των καθυστερημένων ενοικίων. Το άρθρο 11

(1)α(ii) του Νόμου έχει ως εξής: « 11.—

(1)Ουδεµία απόφασις και ουδέν διάταγµα εκδίδεται διά την ανάκτησιν της κατοχής οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήµατος, διά το οποίον ισχύει ο παρών Νόµος, ή διά την εκ τούτου έξωσιν θεσµίου ενοικιαστού, πλην των ακολούθων περιπτώσεων: (α)(

1. i)Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νοµίµως οφειλόµενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι µίαν ή περισσοτέρας ηµέρας µετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής: Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάµει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη διά συστηµένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούµενον να εισπράξη τούτο: Νοείται περαιτέρω ότι το ∆ικαστήριο δε διατάζει την ανάκτηση από τον ιδιοκτήτη της κατοχής, όταν ο ενοικιαστής πληρώσει µέσα σε περίοδο δεκατεσσάρων ηµερών από την επίδοση σ' αυτόν της αίτησης παν ποσό το οποίο οφείλεται ή δυνατό να καταστεί οφειλόµενο από αυτόν εκτός αν ο ενοικιαστής διαρκούσης της µισθώσεως δεν καταβάλλει συστηµατικά το νοµίµως οφειλόµενον· (
2. ii)απάντηση σε καταχωριζόµενη δυνάµει της υποπαραγράφου (
3. i)αίτηση για ανάκτηση κατοχής γίνεται δεκτή για καταχώριση από το Γραµµατέα του ∆ικαστηρίου µόνο σε περίπτωση που η απάντηση συνοδεύεται είτε από απόδειξη του λογιστηρίου του ∆ικαστηρίου ότι έχει κατατεθεί στο ∆ικαστήριο το αναφερόµενο στην αίτηση οφειλόµενο ποσό ως καθυστερηµένα ενοίκια κατά την ηµεροµηνία καταχώρισης αυτής είτε από απόδειξη είσπραξης του ενοικίου εκδοθείσα υπό του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού ή από απόδειξη κατάθεσης χρηµατοπιστωτικού ιδρύµατος προς όφελος του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού: Νοείται ότι η απόφαση του Γραµµατέα για αποδοχή ή απόρριψη της καταχώρισης της απάντησης τίθεται εντός τριών

(3)εργάσιµων ηµερών ενώπιον του ∆ικαστηρίου προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη, η δε απόφαση του ∆ικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση· (iii) σε περίπτωση έκδοσης διατάγµατος έξωσης µετά από αίτηση του ιδιοκτήτη ως ανωτέρω, το ∆ικαστήριο δύναται να καθορίσει το χρόνο συµµόρφωσης µε το διάταγµα έξωσης ο οποίος δεν δύναται να είναι µικρότερος των ενενήντα

(90)ηµερών. » Εκ της πιο πάνω διατύπωσης, η τροποποίηση της οποίας δυνάμει του Ν. 3(i)/2020 προσδιορίζεται με έντονο χρώμα (bold text), ευκόλως αναδεικνύεται ο απρόσωπος και επιτακτικός χαρακτήρας του υπό εξέταση άρθρου 11

(1)(α). Δεν παρέχεται η διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο να σταθμίσει είτε τις προσωπικές περιστάσεις του Ενοικιαστή, είτε οποιεσδήποτε άλλες ειδικές συνθήκες, πριν την έκδοση της απόφασής του. Εφόσον δεν πληρωθούν έγκαιρα τα οφειλόμενα ενοίκια το ζήτημα τελειώνει δίχως το Δικαστήριο να έχει εξουσία να αρνηθεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η εν λόγω άκαμπτη διατύπωση έχει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 δικαίως χαρακτηρισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ως υπερβολικά δραστική («unduly drastic»),[3] με την παραίνεση προς τη νομοθετική εξουσία για τη διενέργεια των κατάλληλων εξισορροπητικών τροποποιήσεων, δίχως όμως ανταπόκριση, αφού μετά τη μεσολάβηση τεσσάρων δεκαετιών απραξίας,[4] θεσπίστηκε ο υπό εξέταση τροποποιητικός Νόμος αρ. 3(Ι)/2020 ο οποίος, βρίσκεται ένα βήμα, ή καλύτερα ένα μεγάλο άλμα, προς την αντίθετη κατεύθυνση. Πλέον, το δικαίωμα πρόσβασης του ενοικιαστή στο Δικαστήριο σε σχέση με αξίωση που αφορά καθυστερημένα ενοίκια, έχει άρρηκτα συνδεθεί με την υποχρέωσή του να ξοφλήσει το ποσό που μονομερώς, και με υπαρκτό κίνδυνο αυθαιρεσίας, καθορίζει ως «οφειλόμενο» ο ιδιοκτήτης στην αίτησή του. Αν και οι προθέσεις[5] πίσω από την εν λόγω νέα ανατρεπτική ρύθμιση είναι απόλυτα σεβαστές, ήτοι για να αντιμετωπισθούν οι συνειδητοί κακοπληρωτές και η αδικαιολόγητη διαιώνιση της εκκρεμοδικίας, η πρακτική υλοποίηση όσων πλέον προβλέπονται έχει αναδείξει την προβληματική της φύση, η οποία απορρέει από το λογικό άλμα που εμπεριέχεται στη διατύπωση «το αναφερόμενο στην αίτηση οφειλόμενο ποσό ως καθυστερημένα ενοίκια», μέσω της οποίας προκαταβάλλεται και τίθεται ως δεδομένη η ύπαρξη της οφειλής.[6] Όσον αφορά δε τα διαδικαστικά ζητήματα, η αρχική διαδικασία που λαμβάνει χώρα από τον Γραμματέα, είναι καθαρά λογιστική, και συναρτάται με τη διαπίστωση και την παρουσίαση προς το Δικαστήριο απόφασης ως προς το κατά πόσον έχουν επισυναφθεί οι κατάλληλες αποδείξεις. Προχωρώντας όμως στο επόμενο και καθοριστικό στάδιο, διαπιστώνεται πλήρης ανυπαρξία δικονομικών μηχανισμών για την επίλυση των αναφυόντων ζητημάτων σε σχέση το είδος και τον τρόπο διεξαγωγής της διαδικασίας αξιολόγησης της προτιθέμενης Απάντησης που οδηγεί στην τελεσίδικη δικαστική κρίση. Ούτε έχει προβλεφθεί οποιοσδήποτε μηχανισμός για την αναθεώρηση/έλεγχο της εν λόγω τελεσίδικης δικαστικής κρίσης για την περίπτωση αποδοχής Απάντησης συνεπεία λάθους ή παραπλάνησης του Δικαστηρίου,[7] με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην υφίσταται «αποσυμφόρηση» τούτου του Δικαστηρίου[8] αλλά τουναντίον να εναποτίθεται σε αυτό το βάρος και η ευθύνη για τη δημιουργία, εκ του μηδενός, μιας ad hoc προδικαστικής διαδικασίας, για τη διασφάλιση των πιο πάνω βασικών διαδικαστικών προαπαιτούμενων. Δίχως βεβαίως να παραγνωρίζεται ότι όταν διεκδικούνται καθυστερημένα ενοίκια αρκετές φορές τα πράγματα είναι απλά, ήτοι ότι όντως οφείλονται ενοίκια δίχως να υπάρχει σοβαρή υπεράσπιση, ο κανόνας δεν επιλύει και την, όχι αμελητέα, εξαίρεσή του. Και το ζήτημα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται επιφανειακά. Οι επιπτώσεις της έκδοσης διατάγματος ανάκτησης μπορεί να είναι από δραστικές έως ανεπανόρθωτες, εξ ου και η εν λόγω ενέργεια συνιστά την πιο ακραία παρέμβαση[9] («most extreme form of interference») στο δικαίωμα σεβασμού της κατοικίας[10] και της επαγγελματικής στέγης. Το δε δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο διασφαλίζεται στην πρώτη παράγραφο του Άρθρου 30 του Συντάγματος. Αν και δεν πρόκειται για απόλυτο δικαίωμα, αλλά δικαίωμα που υπόκειται σε εύλογους και λογικούς περιορισμούς, αυτοί δεν πρέπει να απολήγουν στην υποβάθμισή του κατά τρόπο που να καταστρέφεται η ουσία του και για τούτο το λόγο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), ερμηνεύοντας[11] το άρθρο 6.1. της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (το οποίο είναι προσόμοιο με το Άρθρο 30 παρ. 1 του δικού μας Συντάγματος) έχει αναγνωρίσει ότι στο δικαίωμα αυτό θα πρέπει να παρέχεται η δυνατότητα αποτελεσματικής άσκησής του.[12] Η αποτελεσματικότητα στοιχειοθετείται όταν παρέχεται σε κάποιον, όχι θεωρητική, αλλά πρακτική και ξεκάθαρη[13] δυνατότητα αμφισβήτησης της πράξης που επηρεάζει τα δικαιώματά του.[14] Κατά πόσον ο Καθ' ου έχει δικαίωμα να ζητήσει να καταχωρίσει Απάντηση, δίχως να συμμορφωθεί με το νέο άρθρο 11

(1)(α). Τα προαναφερόμενα δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι ο Καθ' ου έχει το δικαίωμα να ζητήσει άδεια για καταχώριση της Απάντησής του, δίχως να συμμορφωθεί με την προϋπόθεση εξόφλησης που θέτει η νέα νομοθεσία. Η ανυπαρξία ρητής νομοθετικής πρόβλεψης, αναπληρώνεται από τη σύμφυτη[15] (inherent) εξουσία του Δικαστηρίου που εκπηγάζει από τη δικαιοδοτική του λειτουργία και αποσκοπεί στην αυτοπροστασία του δικαίου. Διαφορετική θεώρηση, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού θα βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση τόσο προς τον βασικό σκοπό του Δικαστηρίου αυτού, ήτοι την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης,[16] όσο και προς τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, πράγμα ανεπίτρεπτο, ως η σχετική πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ξεκάθαρα υποδεικνύει.[17] Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση του Μάρκου κ.λ.π., Πολιτική ECLI:CY:AD:2021:D272, Αίτηση αρ. 82/2021, ημερ. 24/06/2021 έχει αυτόδηλο περιεχόμενο: « Η ουσία της διαφοράς των διαδίκων εντοπίζεται στους ισχυρισμούς που προβάλλει η κάθε πλευρά ως προς το πραγματικό ύψος του ενοικίου. Ζήτημα το οποίο θα πρέπει να εξετασθεί και να κριθεί από το αρμόδιο Δικαστήριο. Η εξέτασή του όμως δεν μπορεί να λάβει χώραν χωρίς να ακουστούν επί του προκειμένου οι αντίστοιχες θέσεις των Αιτητών, καθ΄ ων η αίτηση στη διαδικασία ανάκτησης κατοχής που εκκρεμεί. Εδώ ακριβώς είναι που υπεισέρχεται το ζήτημα της παραβίασης βασικού κανόνα φυσικής δικαιοσύνης, ήτοι του δικαιώματος των Αιτητών να προβάλουν τις θέσεις τους ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου και να αμφισβητήσουν τα γεγονότα που θέτει η αντίδικη πλευρά. Θα πρέπει να υπομνησθεί ότι τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως παραμένουν αδιαμφισβήτητα, επιμαρτυρούν ότι δεν βρισκόμαστε ενώπιον περίπτωσης ξεκάθαρης παράλειψης και/ή άρνησης καταβολής ενοικίου, ούτε και ενώπιον προβολής γενικών και αόριστων αναφορών περί εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού. Ο Νόμος, όπως προσφάτως τροποποιήθηκε, δεν στοχεύει στη στέρηση του δικαιώματος διεξαγωγής δίκαιης δίκης, βασική παράμετρος της οποίας είναι η παροχή της δυνατότητας προώθησης της υπεράσπισης και προβολής ενώπιον δικαστηρίου των ισχυρισμών που δικογραφούνται. Αυτό το οποίο διασφαλίζει είναι η αποφυγή πρόκλησης αδικαιολόγητων καθυστερήσεων και η αποστέρηση από τον ιδιοκτήτη νομίμως οφειλόμενων ενοικίων. » Συναφώς, συνάγεται ότι, παρόλο που η αποδοχή[18] της υπό καταχώριση Απάντησης δεν μπορεί να θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα, ιδίως όταν οι αιτιάσεις εξαντλούνται σε γενικότητες, το Δικαστήριο θα πρέπει να συνυπολογίζει τον ατελή χαρακτήρα και τις δικονομικές αδυναμίες της υπό εξέταση διαδικασίας, ο πυρήνας της οποίας συνυφαίνεται με τη διασφάλιση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης και του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη και όχι τις πιθανότητες επιτυχίας του Καθ' ου επί της ουσίας. Και εκ των πραμάτων, η εν λόγω διαδικασία δεν μπορεί παρά να κινείται σε αυστηρά περιορισμένο πλαίσιο δίχως στο στάδιο αυτό να προαποφασίζονται[19] κατά ουσιαστικό τρόπο τα επίδικα θέματα, δηλαδή εκτός της νενομισμένης ακροαματικής διαδικασίας. ΙΙΙ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Με βάση λοιπόν τα επίδικα γεγονότα και το προπαρατεθέν νομικό πλαίσιο, οι διαπιστώσεις μου είναι οι ακόλουθες. Πρώτον, δικονομικώς ομιλούντες, η αίτηση στο μέτρο που σχετίζεται με την παραχώρηση άδειας για καταχώριση Απάντησης (αιτητικό Γ) κρίνεται ότι ορθά καταχωρήθηκε, δίχως να συνιστά καταστρατήγηση της διαδικασίας που προβλέπεται στο νέο άρθρο 11

(1)(α)(ii). Η περί αντιθέτου εισήγηση της άλλης πλευράς απορρίπτεται. Δεύτερον, τα αιτητικά υπό «Α» και «Β» τίθενται πρόωρα, αφού ακόμα δεν έχει καταχωρηθεί η προτιθέμενη Απάντηση.[20] Τρίτον, και προχωρώντας στην αξιολόγηση των επίδικων γεγονότων, τα συμπεράσματά μου, επιγραμματικώς, είναι τα εξής: · Η αναγκαιότητα για συμμετοχή στη διαδικασία της Εταιρείας στη βάση των αδιαμφισβήτητων πραγματικών γεγονότων που έχουν παρουσιαστεί και σχετίζονται με την είσπραξη του ενοικίου, έχει αναγνωριστεί από τους ίδιους τους Αιτητές δια της καταχώρισης αίτησης για προσθήκη διαδίκου η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί. Ποιος είναι ο πραγματικός υπεύθυνος για την καταβολή των ενοικίων με βάση τις σχετικές νομικές αρχές,[21] δεν είναι ζήτημα που θα επιλυθεί σε αυτό το στάδιο. Επί του παρόντος, αυτό που αρκεί και έχει σαφώς καταδειχθεί από τα προαναφερόμενα, είναι ότι αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση σε σχέση με τον ισχυρισμό του Υπενοικιαστή ότι ο ίδιος δεν αποτελεί πλέον συμβαλλόμενο μέρος στην επίδικη συμβατική σχέση. Υπό το φως αυτού, δεν είναι δυνατόν να απαγορευθεί σε αυτόν να παρουσιάσει τη θέση του στο Δικαστήριο, αφού τυχόν αποδοχή του ισχυρισμού του θα εκθεμελιώσει το εξαρτώμενο δικαίωμα των Αιτητών για ανάκτηση κατοχής. · Επιπλέον, προκύπτει αμφισβήτηση του ύψους του πραγματικά οφειλόμενου ενοικίου λόγω μείωσης, η οποία αμφισβήτηση δεν προβάλλεται κατά αόριστο και/ή επιπόλαιο τρόπο. (δείτε ανωτέρω: Αναφορικά με την Αίτηση του Παπαδόπουλου). · Ακόμη, εγείρονται, ομοίως με συγκεκριμένο τρόπο, ζητήματα που άπτονται της νομιμότητας της επίδικης σύμβασης. · Και τέλος, αμφισβητείται, με ειδική στόχευση και παραπομπή στις ερμηνευτικές διατάξεις του Νόμου, η δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου, κατ' επίκληση του ιδιαίτερου χαρακτήρα της σύμβασης υπενοικίασης που δεν αφορά την ενοικίαση «κατοικίας» του γεγονότος ότι η κυρίως σύμβαση αφορά τη Δημοκρατία. Κατά συνεπεία, θα ήταν εντελώς άδικο να στερήσω από τον Καθ' ου, σε τούτο το πρώιμο στάδιο, τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Η προβαλλόμενη υπερασπιστική του γραμμή δεν μπορεί να καταταχθεί είτε ως προδήλως αβάσιμη είτε ως αναντίλεκτα αόριστη ή κακόπιστη. Ο κάθε ένας από τους πιο πάνω λόγους, αυτοτελώς εξεταζόμενος αρκεί για την αποδοχή της Απάντησης. Υπογραμμίζω παράλληλα, και για ακόμα μια φορά, ότι τώρα δεν χωρεί εις βάθος αξιολόγηση των ισχυρισμών των διαδίκων. Η αιτηθείσα άδεια εγκρίνεται. ΙV. ΚΑΤΑΛΗΞΗ. Κατά συνέπεια, δίδονται οδηγίες στη Γραμματέα όπως αποδεχθεί την καταχώρηση της Απάντησης του Υπενοικιαστή / Καθ' ου, η οποία να καταχωρηθεί εντός 14 ημερών από σήμερα. Τίθεται όρος από το Δικαστήριο, όπως η Απάντηση περιοριστεί εντός των γεγονότων και των νομικών τους προεκτάσεων, ως έχουν παρουσιαστεί και αξιολογηθεί στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης. Κατά τα λοιπά, να ακολουθηθούν τα δικονομικά προβλεπόμενα. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας αίτησης να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Κυρίως διαδικασίας. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον. Πρωτοκολλητής [1] Σημειώνεται ότι, επειδή το υπό εξέταση θέμα αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. [2] Δείτε: Lamarco Ltd v. Kranos

(1987)1 CLR 336. [3] Δείτε: Katsiantonis v. Frantzeskou

(1981)1 C.L.R. 566. [4] Σε σχέση με την αναπόδραστη συνέπεια της έξωσης, λόγω μη εξόφλησης εντός της ταχθείσας προθεσμίας. Μεσολάβησε και η τροποποίηση δυνάμει του Ν. 102(i)/1995, με την εισαγωγή του τελευταίου εδαφίου στην παρ. 11

(1)(α)(i). Ακόμη όμως και στη περίπτωση εξόφλησης εντός της ταχθείσας προθεσμίας, ο Ιδιοκτήτης μπορεί να επιμένει στην αίτησή του, επικαλούμενος «συστηματική» καθυστέρηση, η απόδειξη της οποίας είναι ζήτημα στάθμισης των ιδιαίτερων γεγονότων κάθε υπόθεσης. [5] Στη σχετική Αιτιολογική Έκθεση, στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 03/09/2019, Αριθμός 176, αναφέρονται τα εξής: «Σκοπός της πρότασης νόμου είναι η τροποποίηση του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, ώστε να καταστούν αποτελεσματικότερες οι διαδικασίες ανάκτησης ιδιοκτησίας, σε περίπτωση που ενοικιαστές δεν ανταποκρίνονται στις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Συγκεκριμένα, εισάγεται νέος τύπος εξώδικης επίλυσης της διαφοράς μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή με την καθιέρωση έγγραφης απαίτησης εξόφλησης ή/και ανάκτησης ιδιοκτησίας, ώστε να αποσυμφορηθεί το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Επιπρόσθετα, προνοείται ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων θα εκδίδει διατάγματα εντός έξι μηνών από την ημερομηνία καταχώρισης αίτησης ενώ θα δύναται στις περιπτώσεις καταστημάτων και επαγγελματικών υποστατικών να εκδίδει διατάγματα με διαδικασία επιτάχυνσης εντός τριών μηνών, εάν ο ιδιοκτήτης οικειοθελώς αποποιηθεί της απαίτησης οποιουδήποτε οφειλόμενου ποσού από τον ενοικιαστή. » [6] Επιπλέον, η εν λόγω ρύθμιση αφορά καίρια νομοθετική δικονομική παρεμβολή στον τρόπο διεξαγωγής της διαδικασίας που εφαρμόζεται στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, η οποία, με βάση το άρθρο 31 του Νόμου αφορά ρητή εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ενώ επιπροσθέτως, και ακατανοήτως, η πρωτόδικη τελική κρίση, δεν είναι εφέσιμη. [7] Η δικονομική λύση είναι η αίτηση για διαγραφή της Απάντησης μέσω της αναλογικής εφαρμογής των θεσμών πολιτικής Δικονομίας. Δείτε: Αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού, Πολιτική αίτηση αρ. 71/2021, ημερομηνίας 26/04/

1. [8] Ειρήσθω εν παρόδω, η διεκπεραίωση των υποθέσεων στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων σε σχέση με την πολιτική δικαιοδοσία, ανέκαθεν ήταν ουσιωδώς ολιγότερο χρονοβόρα. [9] Το δικαίωμα της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του ανθρώπου και το απαραβίαστο της κατοικίας του, αποτελούν θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα που συναρτώνται με την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εξ ου και διασφαλίζονται τόσο από τα Άρθρα 15 και 16 του Συντάγματος όσο και από το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. [10] Δείτε: Lushkin ν. Ρωσίας, Αιτήσεις αρ. 29775/14 and 29967/14, ημερ. 15/12/2020 (απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). [11] Στην υπόθεση Golder v. The United Kingdom, Αίτηση αρ. 4451/70, ημερομηνίας 21/02/1975, λέχθηκαν τα εξής: «Article 6 para. 1 (art. 6-1) secures to everyone the right to have any claim relating to his civil rights and obligations brought before a court or tribunal. In this way the Article embodies the "right to a court", of which the right of access, that is the right to institute proceedings before courts in civil matters, constitutes one aspect only. To this are added the guarantees laid down by Article 6 para. 1 (art. 6-1) as regards both the organisation and composition of the court, and the conduct of the proceedings. In sum, the whole makes up the right to a fair hearing». [12] Δείτε: Κυπριακό Συνταγματικό Δίκαιο του Δρ. Κώστα Παρασκευά, Κεφ. 8 - Πρόσβαση στο Δικαστήριο - παρ. 8.2: Δικαίωμα αποτελεσματικής πρόσβασης, σελ.
2. [13] Δείτε: Bellet v. France Αίτηση αρ. 23805/94, ημερομηνίας 04/12/1995 και Zubac v. Croatia Αίτηση αρ. 40160/2012, ημερομηνίας 05/04/
3. [14] Είναι δε σημαντικό να αναφερθεί πως αποτελεί υποχρέωση των εγχώριων αρμόδιων αρχών να ενεργούν με θετικό τρόπο και επιμέλεια προς εκπλήρωση της εν λόγω υποχρέωσής τους. [15] Σχετικά: Τουβλοποιεία Παλαικύθρου ΓΙΓΑΣ Λτδ ν. Ουστά (αρ.1),

(1994)1 Α.Α.Δ. 109, Αυξεντίου ν. Σάββα,

(2003)1 Α.Α.Δ.

1. [16] Δείτε: Κανονισμό 3(στ) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του
2. [17] Δείτε και: Αναφορικά με την Αίτηση του Ιωάννου, Πολιτική ECLI:CY:AD:2021:D247, Αίτηση αρ. 102/2021, ημερ. 09/06/2021, Αναφορικά με την Αίτηση του Θωμά, Πολιτική ECLI:CY:AD:2021:D224, Αίτηση αρ. 94/2021, ημερομηνίας 07/06/2021, Αναφορικά με την Αίτηση της Admage Market Ltd, Πολιτική ECLI:CY:AD:2021:D203, Αίτηση αρ. 89/2021, ημερ. 24/05/2021 και Αναφορικά με την Αίτηση του Παπαδόπουλου, Πολιτική ECLI:CY:AD:2021:D103, Αίτηση αρ. 42/2021, ημερ. 22/03/
3. [18] Δείτε: Αναφορικά με την Αίτηση του Ιωάννου (ανωτέρω). [19] Κατ' αναλογία, δείτε: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG

(1984)1 C.L.R.

1. [20] Δείτε: Baby Bags Nursery Ltd ν. Λουίζας Χριστοδούλου Θεοδοσίου ECLI:CY:AD:2018:A246, Πολ. Εφ. 270/16 ημ. 22/05/
2. [21] Δείτε: άρθρο 62 του περί Συμβάσεων Νόμου, Chittys on Contracts 31st Edition, Volume 1, σελ. 1515 παρ. 19-086, Λιμνατίτη και άλλη ν. Σύννου και άλλων

(1992)1 Α.Α.Δ. 817, Κυθραιώτης κ.ά. v. Milington-Ward

(2001)1(B) A.Α.Δ. 1480, MAXIMOS COURT LTD v. 1. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΙΕΡΗ κ.α.

(2001)1Β ΑΑΔ 875, Pantazis and Sons Co Ltd v Νικολάου

(2002)1Α Α.Α.Δ 217 και A. M. C. Hotels v. Α. Κάτση

(2011)1Α Α.Α.Δ 102. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο