D.C. OFFSET PRINTING LIMITED ν. D. COUVAS & SONS LIMITED (υπό διαχείριση), Αίτηση αρ. K19/2021, 21/10/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2021:30 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση αρ. K19/2021 ΜΕΤΑΞΥ: D.C. OFFSET PRINTING LIMITED (HE 324032), από τη Λεμεσό Αιτητών και D. COUVAS & SONS LIMITED (υπό διαχείριση), από τη Λεμεσό, μέσω του Παραλήπτη και Διαχειριστή της, xxxx χχχχ Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 07/10/2021 για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης (σε σχέση με το μονομερώς εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 02/09/2021) Ημερομηνία: 21/10/2021 Για Αιτητές: κ. Ρ. Ερωτοκρίτου μαζί με κα Στ. Ευριπίδου για Ρ. Ερωτοκρίτου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ων η αίτηση: κ. Κωστακόπουλος για Π. Ν. Κούρτελλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ουσιαστική διαφορά των διαδίκων σχετίζεται με την υπενοικίαση ενός βιομηχανικού υποστατικού. Η κυρίως σύμβαση ενοικίασης είναι μεταξύ της Δημοκρατίας και των Καθ' ων (στο εξής: «οι Ενοικιαστές»). Οι Αιτητές στην παρούσα διαδικασία είναι οι υπενοικιαστές των Καθ' ων (στο εξής: «οι Υπενοικιαστές»). I. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ. Στις 02/09/2021, οι Υπενοικιαστές εξασφάλισαν μονομερώς προσωρινό διάταγμα (στο εξής: «το Διάταγμα») με το οποίο η απόφαση υπέρ των Ενοικιαστών και Αιτητών στην Ε84/20 του Δ.Ε.Ε. Λεμεσού - Πάφου, Τμήμα Λεμεσού, ημερομηνίας 01/07/2021 (στο εξής: «η Απόφαση») ανεστάλη υπό όρους, μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτηση Παραμερισμού (στο εξής: «η Αίτηση Παραμερισμού»). Η Απόφαση αφορά την ανάκτηση της κατοχής του επίδικου Υποστατικού, πλέον οφειλόμενα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη. (α) Η επίδικη Αίτηση και Ένσταση. Την καταχώρηση ένστασης, στις 29/09/2021, σχετικά με την οριστικοποίηση του Διατάγματος, ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αίτησης για Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση στις 07/10/2021 επί της οποίας στις 12/10/2021 καταχωρήθηκε ένσταση, υποστηριζόμενη από 15 αυτοτελείς λόγους και δικηγορική[1] ένορκη δήλωση (στο εξής «η Ένσταση»). Το αίτημα των Υπενοικιαστών για συμπληρωματική ένορκη δήλωση επί της αρχικής ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 01/09/2021 (στο εξής: «η Αρχική Ένορκη Δήλωση») εδράζεται στους ακόλουθους τρεις εκτενώς αναλυόμενους σε ένορκη δήλωση βασικούς πυλώνες: · Πρώτον, αμφισβητείται ότι έγινε μετατροπή της ενοικίασης σε θέσμιας, με συνδυαστική αναφορά τόσο στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 που συνοδεύει την ένσταση και ένορκη δήλωση των Ενοικιαστών ημερομηνίας 29/09/2021 (στο εξής: η «Επιστολή»), όσο και σε άρθρα του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. · Δεύτερον, αμφισβητείται η δέουσα και ορθή επίδοση της εν λόγω Επιστολής. · Τρίτον, αμφισβητείται το ύψος του πραγματικά οφειλόμενου ποσού, το οποίο σύμφωνα με την εισήγηση ανέρχεται στις €163.267,45 και όχι σε €300.000,00 που εκδόθηκε απόφαση. Η Ένσταση των Ενοικιαστών, μακροσκελής και πολυεπίπεδη, αμφισβητεί με 15 διαφορετικούς, αλλά σε μεγάλο βαθμό συμπλεκόμενους λόγους, την αξιούμενη θεραπεία. Συνοψίζοντας, οι Ενοικιαστές προς υποστύλωση της βασικής τους θέσης ότι δεν αποκαλύπτεται «καλός λόγος» για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ανάμεσα σε πολλά άλλα, υποστηρίζουν ότι: « 4. Η υπό κρίση Αίτηση σκοπεί στην επανόρθωση πρωθύστερων παραλείψεων έτσι ώστε να μεταβληθεί και/ή αλλοιωθεί και/ή θεραπευθεί εκ των υστέρων η εικόνα και/ή το υπόβαθρο των γεγονότων που εξετέθη πρωταρχικά στο δικαστήριο προκειμένου να παράσχει μονομερώς ενδιάμεση θεραπεία και να εκδοθεί το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 02/09/2021. [...] 11. Οι Αιτητές ως εκ της φύσης της διαδικασίας εδύναντο, εφόσον επεδείκνυαν την προσήκουσα επιμέλεια, να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου εξ' υπαρχής όλα τα γεγονότα που υποστηρίζουν την Αίτηση τους και όχι αντικανονικά να επιχειρούν να θεραπεύουν εκ των υστέρων τα όποια κενά της υπόθεσης τους αφής μάλιστα έχει ήδη εκδοθεί μονομερώς το προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου στις 02/09/2021, επί τη βάσει των γεγονότων και/ή της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο από τους Αιτητές, προς υποστήριξη της μονομερούς αιτήσεώς τους ημερομηνίας 01/09/2021. » Ως προς την ουσιαστική υποστήριξη της Ένστασης, επιγραμματικά, η πλευρά των Ενοικιαστών χαρακτηρίζει αδόκιμη και απρόσφορη την παρούσα διαδικασία, μέσω της οποίας αποσκοπείται η διαφοροποίηση της εικόνας που είχε δοθεί στο Δικαστήριο για την έκδοση του Διατάγματος μονομερώς. Υποδεικνύουν ότι οι δικές τους οικονομικές διαφορές με τη Δημοκρατία είναι άσχετες προς το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας και τονίζουν ότι τα γεγονότα που οι Υπενοικιαστές θέλουν σήμερα να εντάξουν στη διαδικασία, ήταν εις γνώση τους πριν να αποταθούν μονομερώς στο Δικαστήριο. Θεωρούν ότι ο πραγματικός σκοπός της επίδικης αίτησης είναι η πρόκληση καθυστέρησης στη διεκπεραίωση της ουσίας της υπόθεσης με τη διατήρηση του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος για όσο περισσότερο χρόνο είναι δυνατόν. (β) Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας αίτησης. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι συνήγοροι των διαδίκων στις 18/10/2021 καταχώρησαν σχετικά εμπεριστατωμένα γραπτά κείμενα προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων στο ειδικό περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. Επιπλέον, στις 19/10/2021 οι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν δια ζώσης τις διαφορετικές τους θέσεις, τις οποίες και άκουσα[2] με προσοχή. IΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η Δ.48 θ.4
(2), η οποία εφαρμόζεται κατ' αναλογία και στη παρούσα Δικαιοδοσία, προνοεί ότι: « Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. » Παρόλο που τι ακριβώς συνιστά «καλό λόγο», είναι ζήτημα που κρίνεται κατά περίπτωση, στην Κοκκίνου ν. Κοκκίνου Έφεση αρ. 29/2014, ημερομηνίας 03/11/2016, λέχθηκε ότι: « «Καλός λόγος» προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. » Η υπό αναφορά απόφαση αφορούσε ανατροπή πρωτόδικης κρίσης μέσω της οποίας είχε επιτραπεί η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης επί διατάγματος που είχε εξασφαλιστεί μονομερώς. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας. Σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. [..] » Το δικαίωμα για συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην περίπτωση όπου έχει ήδη εκδοθεί μονομερώς προσωρινό διάταγμα, έχει επίσης εξεταστεί και στην Κουππά ν. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.α., Πολ. Έφεση. 312/10, ημερομηνίας 17/07/2014 στην οποία εκφράστηκαν σοβαρές επιφυλάξεις αναφορικά με το κατά πόσο η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει τέτοιο «καλό λόγο». Το σχετικό απόσπασμα έχει ως ακολούθως: « . σε διαδικασίες της εξεταζόμενης φύσης δεν έχει θέση ο χαρακτηρισμός οποιουδήποτε των διαδίκων ως αναξιόπιστου. και η εικόνα που μεταδίδεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση δεν επιτρέπεται να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί μεταγενέστερα (Stavros Georghiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. Του πλοίου LIRA
(2001)1 Α.Α.Δ. 1220) είτε με αντεξέταση είτε με συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Εξάλλου στις υπό συζήτηση διαδικασίες, άδεια για αντεξέταση σπάνια δίδεται (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed Ali (Αρ. 1)
(2004)1 Α.Α.Δ. 1660 και σύγγραμμα Injunctions του David Bean, 8η έκδοση, σελ. 70-71) εφόσον στις διαδικασίες αυτές το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητουμένων γεγονότων. Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4
(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πως η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο». » V. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Πριν οτιδήποτε άλλο, σημειώνω πως οτιδήποτε ακολουθεί αφορά τον περιορισμένο σκοπό της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης, δίχως να προκαταβάλλεται το παραμικρό σε σχέση είτε με το ζήτημα της οριστικοποίησης του Διατάγματος, είτε με την ουσία της Αίτησης Παραμερισμού. Επιπλέον, αν και έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τις αντικρουόμενες θέσεις των διαδίκων, συνειδητά θα αποφύγω να προβώ σε συγκεκριμένες εξιδεικευμένες αναφορές ως προς τις επιμέρους θέσεις, ακριβώς για να μην θεωρηθεί πως, έστω εμμέσως, προαποφασίζεται οτιδήποτε που άπτεται της διαδικασίας του προσωρινού Διατάγματος. Ως γνωστό, στο στάδιο ενδιάμεσης διαδικασίας για έκδοση προσωρινού διατάγματος τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο, το οποίο δεν προβαίνει σε ουσιαστική αξιολόγηση της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιόν του και αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της κυρίως δίκης, αφού, δεν απαιτείται η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά η στοιχειοθέτηση μόνο σοβαρών ενδείξεων περί της πιθανότητας ύπαρξής του.[3] Όμως, ακόμα και σε αυτό το επίπεδο απόδειξης, το αντίστοιχο βάρος το έχει ο αιτών το προσωρινό διάταγμα το οποίο διατηρείται στους ώμους του[4] σ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας εκδίκασης του συντηρητικού διατάγματος. Σε περίπτωση έγερσης από την άλλη πλευρά αντίθετων ισχυρισμών, για να το αποσείσει, οφείλει, είτε να κάνει χρήση του δικαιώματος αντεξέτασης,[5] είτε να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση,[6] αλλιώς ενυπάρχει ο κίνδυνος να εκληφθεί ότι οι ισχυρισμοί της άλλης πλευράς έχουν μείνει αναπάντητοι. Εντούτοις, όταν έχει εξασφαλιστεί μονομερώς συντηρητικό διάταγμα, πολύ σπάνια η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Ο λόγος είναι, όπως πολύ εύστοχα έχει επισημανθεί στη STAVROS GEORGIOU & SON (SCRAP METALS) LTD v. ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ LIPA, Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 151/98, ημερομηνίας 04/12/2000: « Ο κανόνας, καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο. » Με βάση λοιπόν τις πιο πάνω νομικές αρχές και έχοντας υπόψιν τόσο τη δικογραφία όσο και τις αναλυτικές γραπτές και προφορικές αγορεύσεις των συνηγόρων των διαδίκων, καταλήγω στα πιο κάτω συμπεράσματα. Κατ' αρχάς, ο τρόπος σύνταξης του δείγματος της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης εκφεύγει του ορθού πλαισίου.[7] Το εν λόγω έγγραφο επικεντρώνεται στην ανάπτυξη δικανικών συλλογισμών με αποτέλεσμα να προσομοιάζει περισσότερο με νομική επιχειρηματολογία παρά με ένορκη δήλωση γεγονότων. Ως ορθώς υποδεικνύει και η πλευρά των Ενοικιαστών, οι όποιες νομικές προεκτάσεις των γεγονότων δεν είναι ζητήματα που επιτρέπεται να ενταχθούν στη διαδικασία μέσω συμπληρωματικής ένορκης μαρτυρίας. Τα νομικά θέματα θα απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά το στάδιο της ακρόασης για την οριστικοποίηση ή όχι του Διατάγματος. Πέραν των πιο πάνω, το καταλυτικότερο στοιχείο για την έκβαση της επίδικης αίτησης είναι ότι η σκοπούμενη ένορκη δήλωση δεν αφορά νεοφανή γεγονότα, δηλαδή γεγονότα μεταγενέστερα της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Ότι επιχειρείται να εισαχθεί αφορά είτε δεδομένα που ήταν ήδη στη σφαίρα γνώσης των Υπενοικιαστών, είτε εν πάση περιπτώσει δεδομένα τα οποία με εύλογη επιμέλεια θα μπορούσαν να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω της Αρχικής Ένορκης Δήλωσης, όπως για παράδειγμα οι ισχυρισμοί που αμφισβητούν ότι το ποσό των €300.000,00 που επιδικάστηκε στους Ενοικιαστές δεν ανταποκρίνεται στο πραγματικά οφειλόμενο πόσο ενοικίων. Συναφώς, και όσον αφορά την επιθυμία για καταχώριση της κατάστασης λογαριασμού ημερομηνίας 04/10/2021, κατά τη κρίση του Δικαστηρίου η ημερομηνία εξασφάλισής της δεν δημιουργεί καλό λόγο για την καταχώρισή της μέσω συμπληρωματικής μαρτυρίας, διότι η ύπαρξη καλού λόγου δεν μπορεί παρά να συναρτάται με αντικειμενικά κριτήρια όχι με τον χρόνο που ο διάδικος επιλέγει να ενεργήσει. Ούτε η υπό εξέταση περίπτωση αφορά διόρθωση κάποιου τυπογραφικού σφάλματος ή άλλου προδήλως καλόπιστου ή τυπικού λάθους. Ούτε τα διαλαμβανόμενα στην παράγραφο 22 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Ένσταση έχουν τη δυναμική που εισηγούνται οι Υπενοικιαστές ώστε να διαφοροποιούν όλη την κατάσταση πραγμάτων, αφού ό,τι εκεί αναφέρεται αποτελεί συνέχεια όσων εκτίθενται στην παράγραφο 21 στην οποία γίνεται αναφορά ότι το οφειλόμενο ποσό ενοικίων προς τη Δημοκρατία είναι άσχετο με την παρούσα διαδικασία. Επιπλέον, η προσεκτική εξέταση της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι επιχειρείται ανακύκλωση[8] των ισχυρισμών που έγιναν στην Αρχική Ένορκη Δήλωση, είτε με ίδια, είτε με παρόμοια διατύπωση. Για παράδειγμα, η αξίωση για συμπληρωματική μαρτυρία προς αμφισβήτηση της δέουσας επίδοσης της Επιστολής, έχει ήδη αναπτυχθεί με λεπτομέρεια στην παρ.
(3)
(1)των σελίδων 10 και 11 της Αρχικής Ένορκης Δήλωσης και συνεπώς η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, παρουσιάζεται να είναι και επί της ουσίας άσκοπη. Περαιτέρω, εξίσου κρίσιμο στοιχείο συνυπολογισμού είναι και ότι το επίδικο ζήτημα αφορά προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς υπέρ των Υπενοικιαστών. Δοθέντος αυτού και υπενθυμίζοντας πως είναι ανεπίτρεπτη η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο (δείτε ανωτέρω STAVROS GEORGIOU), οι Υπενοικιαστές δεν έχουν καταδείξει ότι η παρούσα περίπτωση μπορεί να ενταχθεί κατ' εξαίρεση, εντός εκείνης της κατηγορίας των σπάνιων περιπτώσεων που δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Καταληκτικά, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι όσα επιχειρούν να εισαγάγουν στη διαδικασία οι Υπενοικιαστές θα υποβοηθήσουν το Δικαστήριο είτε για την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας, είτε για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Δεν εντοπίζεται οποιοσδήποτε καλός λόγος για την έγκριση του αιτήματος. Κατά συνέπεια, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται κατά της έγκρισης της αιτούμενης θεραπείας. VI. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, η Ένσταση επιτυγχάνει. Οι λόγοι Ένστασης υπ' αριθμό 2, 4, 5, 11 και 13 έχουν έρεισμα. Η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Ο ομνύων είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον δικηγόρο που εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου εκ μέρους των Ενοικιαστών. [2] Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. [3] Δείτε: P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802. [4] Δείτε: Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1040, Iacovou Brothers v. Fashionwise Ltd
(2000)1(Β) A.A.Δ. 1377. [5] Δείτε: Σεβαστού ν Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980. [6] Δείτε: Κουππά ν. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.α. (ανωτέρω). [7] Δείτε: Pell Frischmann Cons. Ltd v. Δημοκρατίας
(2001)1 Α.Α.Δ. 33. [8] Δείτε: A. Messios and Sons Ltd κ.α. ν. Λεωνίδα (Αρ. 1)
(2010)1Α Α.Α.Δ 195. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο