Νικολαΐδη κ.α. ν. Στυλιανού, Αίτηση αρ.: E2/2016, 26/2/2021

(1)(II),

(2), 9 και Διαταγή 59 θεσμός 7, στον περί Δικαστηρίων Νόμο (v.14/60 ) άρθρα 29, 32 και 47, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (Κεφ.6) άρθρα 4, 5 και 9 στον περί Λοιμοκάθαρσης Νόμο (Κεφ.260) άρθρα 2, 6, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 1983 άρθρα 11, 16 και τις τροποποιήσεις του μέχρι σήμερα και στους Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς κανονισμούς του 1983 εδάφια 2(β), 3(ε), (στ), 4, 11(α), 13(β), ως έχουν τροποποιηθεί στον περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της εξάπλωσης του κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 2) του 2020, Κ.Δ.Π. 100/2020, στον περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ.3) του 2020, Κ.Δ.Π. 101/2020, στον περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ.20) του 2020, Κ.Δ.Π. 183/2020, στον περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ.28) του 2020, Κ.Δ.Π. 254/2020, στον περί Πολιτικής Αεροπορίας (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19), Διάταγμα του 2020, Κ.Δ.Π. 115/2020, στον περί Πολιτικής Αεροπορίας (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του ΚορωνοϊούCOVID-19) (Τροποποιητικό Αρ.1), Διάταγμα του 2020, Κ.Δ.Π.137/2020, στον περί Πολιτικής Αεροπορίας (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του ΚορωνοϊούCOVID-19) (Τροποποιητικό Αρ. 3), Διάταγμα του 2020, Κ.Δ.Π. 163/2020, στον περί Πολιτικής Αεροπορίας (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του ΚορωνοϊούCOVID - 19)(Τροποποιητικό Αρ.4), Διάταγμα του 2020, Κ.Δ.Π. 175/2020, στον περί Πολιτικής Αεροπορίας (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του ΚορωνοϊούCOVID-19) (Τροποποιητικό Αρ.5), Διάταγμα του 2020, Κ.Δ.Π. 208/2020 στον περί Πολιτικής Αεροπορίας (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του ΚορωνοϊούCOVID-19) (Τροποποιητικό Αρ.6), Διάταγμα του 2020, Κ.Δ.Π. 222/2020, στον περί Πολιτικής Αεροπορίας (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του ΚορωνοϊούCOVID-19) (Τροποποιητικό Αρ.7), Διάταγμα του 2020, Κ.Δ.Π. 248/2020, στον περί Λήψης Έκτακτων Μέτρων Αναστολής από Χρηματοοικονομικούς Οργανισμούς και Εποπτικές Αρχές Νόμο του 2020, Κ.Δ.Π. 134/2020, στον περί Λήψης Έκτακτων Μέτρων Αναστολής από Χρηματοοικονομικούς Οργανισμούς και Εποπτικές Αρχές Νόμο του 2020, Κ.Δ.Π. 195/2020, στην διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου" και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας, ημερ. 29.09.

1. Αναφέρει η Αιτήτρια στη ένορκη της δήλωση, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Ενοικίασε τα επίδικα δυο καταστήματα που βρίσκονται στην xxx xxx στην Κάτω Πάφο (στο κτιριακό συγκρότημα «xxx»), που στο εξής θα αναφέρονται ως το «μίσθιο», στις 09.01.1997 δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, με τους Καθ' ων η αίτηση. Η συμφωνία είχε διάρκεια 10 έτη, από την 01.07.
2. Μετά την εκπνοή της συμφωνίας συνέχισε να κατέχει το μίσθιο ως θέσμια ενοικιάστρια. Στις 15.01.2016 καταχωρήθηκε εναντίον της, η αίτηση Ε2/2016 και στις 11.06.2018 εκδόθηκε εκ συμφώνου, σε βάρος της και προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση Διάταγμα έξωσης και απόφαση. Η απόφαση αφορούσε ποσό δεδουλευμένο ενοικίων €52.380,25, πλέον τόκο, πλέον ενδιάμεσα οφέλη προς €1935,85 από 01.07.2018, πλέον έξοδα, τόκο και Φ.Π.Α. Η εκτέλεση της απόφασης και του Διατάγματος έξωσης αναστάληκε από μήνα σε μήνα, υπό τους πιο κάτω όρους: α. Την καταβολή των ενδιάμεσων οφελών κάθε μήνα (την 1η μέρα του μήνα με 10 μέρες χάριν). β. Την καταβολή κάθε έτος κατά τους μήνες Μάιο μέχρι και Οκτώβριο επιπλέον ποσού €4.064,15, κάθε μήνα έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους (αρχής γενομένης την 01.07.2018 με 10 ημέρες χάριν, μέχρι εξόφλησης). Προς συμμόρφωση της, με την απόφαση, έχει καταβάλει τα πιο κάτω ποσά:
3. Την 02.07.2018, ποσό €6.000
4. Την 02.08.2018, ποσό €6.000
5. Την 04.09.2018, ποσό €6.000
6. Την 03.10.2018, ποσό €6.000
7. Την 01.11.2018, ποσό €1935,85
8. Την 03.12.2018, ποσό €1935,85
9. Την 07.01.2019, ποσό €1935,85
10. Την 04.02.2019, ποσό €1935,85
11. Την 05.03.2019, ποσό €1935,85
12. Την 08.04.2019, ποσό €1935,85
13. Την 06.05.2019, ποσό €6.000
14. Την 06.06.2019, ποσό €6.000
15. Την 08.07.2019, ποσό €6.000
16. Την 02.08.2019, ποσό €6.000
17. Την 09.09.2019, ποσό €6.000
18. Την 09.10.2019, ποσό €6.000
19. Την 01.11.2019, ποσό €1935,85
20. Την 02.12.2019, ποσό €1935,85
21. Την 07.01.2020, ποσό €1935,85
22. Την 11.02.2020, ποσό €1935,85
23. Την 10.03.2020, ποσό €1.935,85 (Παρουσιάζει επίσης έντυπα μεταφοράς και αποδείξεις είσπραξης σε σχέση με τις προαναφερόμενες πληρωμές). Αναφέρεται στην συνέχεια, η Αιτήτρια:
24. στην Παγκόσμια Υγειονομική Κρίση που επηρεάζει, από τον Μάρτιο του 2020, την Κύπρο και στα μέτρα που επιβλήθηκαν για την αντιμετώπιση της Πανδημίας COVID-
25. Αναφέρεται συγκεκριμένα στα Διατάγματα που εκδόθηκαν δυνάμει του Περί (Λοιμοκαθάρσεως Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVIID - 19): Διατάγματα με αριθμούς 2, 3, 20 και
27. στα Διατάγματα που εκδόθηκαν από το Υπουργείο Μεταφορών Επικοινωνιών και Έργων [Περί Πολιτικής Αεροπορίας], (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID - 19), βασικό Διάταγμα και Τροποποιητικά Διατάγματα με αριθμούς 1, 3, 4, 5, 6, 7 και το Καταργητικό Διάταγμα. Παραπέμπει επίσης:
28. στα δελτία τύπου που εκδόθηκαν από το Υπουργείο Υγείας, με βάση τα οποία γινόταν κατηγοριοποίηση των Χωρών ανάλογα με την επιδημιολογική εκτίμηση κινδύνου. Η κατηγοριοποίηση αυτή επέβαλε περιορισμούς στους επιβάτες που επισκέπτονταν την χώρα μας, ανάλογα με την κατηγορία στην οποία κατατασσόταν η εκάστοτε Χώρα προέλευσης τους.
29. στις ιστοσελίδες της Στατιστικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας σε σχέση με τον Τουρισμό για το έτος 2020 και για την χρονική περίοδο 2017-
30. Υποστηρίζει, αναφερόμενη σε δηλώσεις που έγιναν από τον Υφυπουργό Τουρισμού, ότι ο τομέας της Τουριστικής Βιομηχανίας έχει δεχθεί το μεγαλύτερο πλήγμα εξαιτίας της Πανδημίας και ότι τα υγειονομικά μέτρα που έχουν ληφθεί έχουν επηρεάσει δυσμενώς επιχειρήσεις όπως αυτή που ίδια διατηρεί στο μίσθιο (κατάστημα souvenir).Η επιχείρηση της απευθύνεται εξ' ολοκλήρου στους ξένους τουρίστες. Η ίδια δεν μπορούσε να προβλέψει την ύπαρξη της Πανδημίας, η οποία είναι εκτός του δικού της ελέγχου, καθώς και τις σαρωτικές επιπτώσεις της. Ισχυρίζεται επίσης, ότι έχει δικαίωμα, να αιτηθεί την αναστολή εκτέλεσης απόφασης, βασιζόμενη σε γεγονότα που προέκυψαν σε μεταγενέστερο χρόνο και αναφέρει ότι η διαδικασίες ανάκτησης κατοχής στο παρόν Δικαστήριο, είχαν ανασταλεί με βάση τον Νόμο 30(I)/2020 μέχρι την 31.05.2020 και ακολούθως μέχρι την 30.09.2020 (με βάση το άρθρο 2 του Νόμου 53(Ι)/2020). Περαιτέρω το Υπουργείο Εργασίας, στις 23.09.2020, έχει επεκτείνει το σχέδιο αναστολής των εργασιών των επιχειρήσεων που είναι συνδεδεμένες με τον τουρισμό, από τον Οκτώβριο του 2020, μέχρι τον Μάρτιο του
31. Πληροφορήθηκε από τους Αιτητές ότι αυτοί προτίθενται να ανακτήσουν την κατοχή του μισθίου επειδή δεν καταβλήθηκαν τα ενοίκια από την 01.04.2020 και ακόλουθα, και επομένως η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αποτελεί επείγον ζήτημα. Τυχούσα απόρριψη της αίτησης θα επιφέρει στην ίδια, στην οικογένεια και στους εργοδοτούμενους της ανεπανόρθωτη βλάβη και οικονομικό αφανισμό. Η επιχείρηση την οποία διατηρεί για 23 χρόνια αποτελεί την μόνη πηγή εισοδήματος της. Είναι δίκαιο, υποστηρίζει, να εγκριθεί το αίτημα της, ενώ οι Καθ' ων η αίτηση δεν θα χάσουν τα ενοίκια τους, τα οποία θα αποπληρωθούν από τον Ιούνιο του 2021 και ακόλουθα. Η ένσταση: Οι Καθ' ων η Αίτηση, με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης, απορρίπτουν την αίτηση και προβάλλουν τους πιο κάτω λόγους έντασης: α. Η αίτηση δεν βασίζεται σε επαρκή νομική βάση και/ή βασίζεται σε λανθασμένη νομική βάση. β. Η νομική βάση της Αίτησης είναι λανθασμένη και δεν έχει εφαρμογή στα γεγονότα της Αίτησης αυτής. γ. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η Αίτηση δεν δικαιολογούν ούτε παρέχουν ικανοποιητικό υπόβαθρο για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. δ. Η ισχύουσα νομοθεσία και νομολογία δεν παρέχουν εξουσία στο Σεβαστό Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα. ε. Η όλη συμπεριφορά και διαγωγή της Αιτήτριας μετά την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 11 Ιουνίου 2018 δεν δικαιολογεί την έκδοση του ζητούμενου Διατάγματος. στ. Η αιτήτρια οφείλει πολύ μεγάλα ποσά στους Καθ' ων η Αίτηση τόσο δυνάμει της απόφασης στην Αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο όσο και δυνάμει αποφάσεως από προηγούμενη Δικαστική διαδικασία εναντίον της Αγωγής υπ' αρ. 1004/10 Ε. Δ. Πάφου και πάλι λόγω συστηματικής παράλειψης πληρωμής των δεδουλευμένων ενοικίων των επίδικων καταστημάτων. ζ. Τυχόν έκδοση του ζητούμενου Διατάγματος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Καθ' ων η Αίτηση γιατί όχι μόνον δεν θα μπορέσουν να εισπράξουν το εξ' αποφάσεως χρέος της συμπεριλαμβανομένων και των δεδουλευμένων ενοικίων μέχρι σήμερα, αλλά και τα ενοίκια της επόμενης περιόδου μέχρι τον Ιούνιο
32. Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση της Ε.Π., υπαλλήλου των Καθ' ων η αίτηση, ημερομηνίας 10.12.2020, στην οποία απορρίπτει τις θέσεις της Αιτήτριας, υιοθετεί τους λόγους ένστασης και περαιτέρω αναφέρει τα εξής: Βρίσκεται στην Υπηρεσία των Καθ' ων η αίτηση και είναι υπεύθυνη του Γραφείου του Κτηριακού Συγκροτήματος που περιλαμβάνει το μίσθιο. Διαφωνεί με τον ισχυρισμό ότι η Πανδημία εμποδίζει την Αιτήτρια να συμμορφωθεί, έστω μερικώς με τους όρους της Αναστολής Εκτέλεσης της Απόφασης. Από τον Μάρτιο του 2020 υπήρξαν περίοδοί όπου τα καταστήματα ήταν ανοικτά, αλλά η Αιτήτρια επέλεξε να μην προβεί σε οποιαδήποτε πληρωμή μετά τις 10.03.
33. Επιδιώκει μάλιστα την Αναστολή της Εκτέλεσης της Απόφασης, μέχρι το τέλος Ιουνίου 2021, χωρίς να καταβάλλει οποιοδήποτε ποσό. Επιδεικνύει έτσι αδιαφορία για τις υποχρεώσεις που της επιβάλλει η απόφαση αυτή, καθώς και για τα δικαιώματα των Καθ' ων η αίτηση που πλήττονται ανεπανόρθωτα. Δεν αποκαλύπτει η Αιτήτρια τα εισοδήματα της κατά την περίοδο λειτουργίας της επιχείρησης της ώστε να δικαιολογήσει την οικονομική αδυναμία της. Η Αιτήτρια οφείλει στους Καθ' ων η αίτηση ποσά και από προηγούμενη δικαστική διαδικασία (αγωγή αριθμός 1004/2010 Ε.Δ. Πάφου) για ποσό πέραν των €20.000, το οποίο επίσης αφορά παράλειψη καταβολής δεδουλευμένων ενοικίων για το μίσθιο. Η Αιτήτρια στις 22.06.2020 υπέγραψε (μαζί με άλλους ενοικιαστές) επιστολή προς τους Καθ' ων η αίτηση για διαγραφή των οφειλόμενών ενοικίων και μείωση των ενοικίων από τις 12.06.2020 και ακόλουθα. Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση, ενώ η συμμετοχή της Αιτήτριας σε αυτό βρίσκεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της Ένορκης της Δήλωσης στην παρούσα αίτηση. Η διαγωγή της Αιτήτριας καθιστά επισφαλή την είσπραξη τόσο του εξ' αποφάσεως χρέους της όσον και των τρεχόντων ενοικίων, μέχρι την επιδιωκόμενη αναστολή εκτέλεσης (δηλαδή τον Ιούνιο του 2021). Διαδικασία: Δεν αντεξετάστηκε οποιαδήποτε από τις ενόρκως δηλούσες και οι δύο πλευρές αγόρευσαν στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, παρουσιάζοντας και σχετική με το ζήτημα νομολογία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση, εφόσον το επίδικο θέμα είναι αμιγώς νομικό. Στις αγορεύσεις των δύο πλευρών θα αναφερθώ περαιτέρω, όπου κριθεί αναγκαίο. Νομική πτυχή: Το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης απόφασης, διέπεται από τις διατάξεις που αναφέρονται στη νομική βάση της αίτησης και ειδικά στην Δ.40 Θ.7(b) των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, οι οποίες προνοούν τα εξής: «Δ. 40 Θ.7: Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows: (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit." (Δική μου υπογράμμιση) Η Διαταγή αυτή τυγχάνει αναλογικής εφαρμογής από το παρόν Δικαστήριο, δυνάμει των κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. "Άρ. 47 Ν.14/1960: Η απόφασις οιουδήποτε δικαστηρίου, επιφυλασσομένης οιασδήποτε εν αυτή περιεχομένης αντιθέτου διαταγής και ασχέτως του γεγονότος ότι αύτη έχει ληφθή επί παραλείψει υποβολής εγγράφων προτάσεων ή εμφανίσεως οιουδήποτε διαδίκου, θα είναι δεσμευτική δι' όλους τους διαδίκους ευθύς ως αύτη εκδοθή, ασχέτως προς οιανδήποτε έφεσιν κατ' αυτής, αλλά το δικαστήριον υπό του οποίου εκδίδεται η τοιαύτη απόφασις, ή οιονδήποτε δικαστήριον έχον δικαιοδοσίαν να εκδικάση κατ' έφεσιν την τοιαύτην απόφασιν δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, εάν θεωρήση τούτο πρέπον, και ασχέτως προς το εάν εξεδόθη ή μη διάταγμα προς εκτέλεσιν αυτής, να διατάξη όπως ανασταλή η εκτέλεσις της τοιαύτης αποφάσεως, διά τοσούτον χρονικόν διάστημα και υπό τοιούτους όρους ή άλλως, ως ήθελε κρίνει ορθόν το τοιούτον δικαστήριον." (Δική μου υπογράμμιση). Δίδεται επομένως στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης, για τόσο χρονικό διάστημα και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο κρίνει ορθό να επιβάλει. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας αναλύονται από τη νομολογία. Στις αιτήσεις που εξετάζονται στη βάση της Δ.40 θ.7, ισχύουν κατ' αναλογία οι αρχές που διέπουν την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης εκκρεμούσης έφεσης δηλ. στη βάση της Δ.35 θ.18, (Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd

(1982)2 J.S.C. 325). Οι αρχές αυτές συνοψίσθηκαν στην Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1 Α.Α.Δ. 1978, ως ακολούθως: « (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης». Επίσης, στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, αναφέρονται τα εξής: "Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεση, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις." Περαιτέρω, στην υπόθεση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε Ι. Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ΑΒP Holdings Ltd. & ΄Άλλος ν. Κιταλίδη & Άλλων ημερ. 20/4/94.» Προκύπτει επομένως από τα πιο πάνω, ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση τις πιο κάτω αρχές: (α) ότι ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της νίκης του, (β) η ύπαρξη ένδικου μέσου (έφεσης) σε εκκρεμότητα είναι απαραίτητη, (γ) ότι η αποτελεσματικότητα του ένδικου μέσου (της έφεσης), θα πρέπει να διασφαλίζεται, ώστε η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη μείνει χωρίς αντίκρισμα (Βλ. Mavrochanna and another v. Michael

(1984)1 C.L.R. 760, E.U.R.I.K and Others v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, BP Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 και Παπακοκκίνου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ 513). (δ) Η πιθανότητα επιτυχίας (της έφεσης) δεν είναι ο αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. (ε) Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης (βλ. Χ''Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 Α.Α.Δ. 172). (ζ) Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους, ώστε να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής (βλ. Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1Γ Α.Α.Δ 1978). Προκύπτει αβίαστα από τα πιο πάνω ότι στις περιπτώσεις όπου ζητείται η αναστολή εκτέλεσης εκδοθείσας απόφασης, η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων δεν είναι από μόνη της αρκετή για να τεκμηριώσει ένα τέτοιο αίτημα. Οι εξαιρετικές περιστάσεις θα εξεταστούν αφού διαπιστωθεί ότι συντρέχουν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις ενεργοποίησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην παρούσα περίπτωση, χωρίς να υπεισέρχομαι τις λεπτομέρειες των γεγονότων που επικαλείται η Αιτήτρια, φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι πράγματι η επιχείρηση της ασχολείται με τον τουριστικό τομέα ο οποίος αναμφισβήτητα έχει πληγεί (μεταξύ άλλων τομέων εργασίας) στην διάρκεια της πανδημίας covid-19, η οποία επηρεάζει και την χώρα μας από τον Μάρτιο του 2020. Όσον αφορά τα υπόλοιπα γεγονότα της παρούσας αίτησης, βρίσκω ότι: · Στην παρούσα υπόθεση δεν εκκρεμεί η εκδίκαση Έφεσης ή άλλου ένδικου μέσου μεταξύ των διαδίκων. · Η εκτέλεση της απόφασης είχε ήδη ανασταλεί, εκ συμφώνου. · Η αναστολή της εκτέλεσης έχει διακοπεί για τους λόγους που περιγράφει η Αιτήτρια. · Η περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, θα αποστερήσει τους Καθ' ων η αίτηση τους καρπούς της επιτυχίας τους για το διάστημα αυτό. Στην απουσία οποιουδήποτε ενδίκου μέσου σε εκκρεμότητα (το οποίο θα διαγνώσει περαιτέρω τα δικαιώματα των διαδίκων και πιθανόν να επηρεάσει την εκδοθείσα εκ συμφώνου απόφαση), βρίσκω ότι η παρούσα αίτηση στερείται του απαραίτητου νομικού υπόβαθρου. Ωστόσο, στην αγόρευση τους, οι συνήγοροι της Αιτήτριας επικαλούνται και τα άρθρα 11

(5), 16 και 6[1] του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/1983υποστηρίζοντας ότι και στη βάση αυτών, το αίτημα της Αιτήτριας μπορεί να εγκριθεί. Καθίσταται έτσι απαραίτητη η εξέταση και αυτού του μέρους της νομικής βάσης, για σκοπούς πληρότητας της απόφασης αυτής. Άρθρο 11

(5)του Ν.23/1983 Αυτή η πρόνοια της νομοθεσίας αφορά την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης ή διατάγματος κατά το στάδιο της έκδοσης της απόφασης. Αυτό έχει εξηγηθεί εκτενώς σε σχετική νομολογία. Στην Πολιτική Αίτηση αρ. 212/14 Επί τοις αφορώσι την Αίτηση των Α.Κ. Ποχτζελιάν & Υιοί (Διανομείς Λτδ), λέχθηκαν τα εξής: "[...] Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων εκδίδοντας απόφαση ή διάταγμα ανάκτησης κατοχής υποστατικού, τηρουμένου του όρου ότι ο ενοικιαστής θα πληρώσει παν οφειλόμενο ποσό, δύναται να αναστείλει την εκτέλεση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα έτος. Αυτή η πρόνοια παραπέμπει στην άπαξ ευχέρεια του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστείλει το διάταγμα κατοχής κατά ανώτατο όριο για ένα έτος, με μόνη άλλη πρόνοια την περίπτωση της διαφορετικής μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Αυτό το δικαίωμα ή ευχέρεια αναστολής παρέχεται στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων κατά την ώρα της έκδοσης της απόφασης." (Δική μου υπογράμμιση). Με δεδομένο ότι η παρούσα αίτηση αφορά απόφαση που εκδόθηκε εκ συμφώνου στις 11.06.2018, προκύπτει αβίαστα ότι δεν τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο αυτό στην παρούσα περίπτωση. Άρθρο 16 του Ν.23/1983 Όπως προκύπτει από το λεκτικό του[2], το άρθρο αυτό αφορά στην εξουσία του δικαστηρίου να επιβάλλει όρους στα πλαίσια Αιτήσεων έξωσης που καταχωρούνται δυνάμει των διατάξεων του Μέρους IV του Περί ενοικιοστασίου Νόμου. Στην παρούσα περίπτωση η αίτηση έξωσης που είχε καταχωρηθεί σε βάρος της Αιτήτριας έχει ολοκληρωθεί, με την έκδοση της εκ συμφώνου απόφασης. Η παρούσα αίτηση δεν προκύπτει και ούτε βασίζεται στις διατάξεις του Μέρους IV και επομένως ούτε το άρθρο 16 τυγχάνει εφαρμογής. Προσθήκη του άρθρου 6 του Ν.23/1983, στην νομική βάση της αίτησης Το άρθρο αυτό δεν έχει περιληφθεί στην νομική βάση της αίτησης και οι συνήγοροι της Αιτήτριας ζητούν όπως η παρατυπία αυτή αρθεί με την προσθήκη του εν λόγω άρθρου στην νομική βάση. Οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί επιβάλλουν όπως στις ενδιάμεσες αιτήσεις παρατίθενται με ακρίβεια οι διατάξεις που αποτελούν το νομικό τους υπόβαθρο. Οι Κανονισμοί αυτοί εφαρμόζονται αναλογικά από το παρόν Δικαστήριο[3], εφόσον δεν υπάρχει στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο ή στους Κανονισμούς άλλη ρητή πρόνοια. Ανατρέχοντας στη Δ.48 Θ.2

(1)διαπιστώνουμε ότι σε αυτή προνοούνται τα ακόλουθα: "Save where other provision is made, every application to the Court shall be in writing stating the nature of the order or direction sought and referring to the specific section of the Law or to the specific Rules of Court upon which it is founded." Η συγκεκριμένη διάταξη έχει αποτελέσει αντικείμενο νομολογίας στην οποία έχει επεξηγηθεί ότι ο καθορισμός των σχετικών διατάξεων στις ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει να εφαρμόζεται αυστηρά, επειδή οι ενδιάμεσες διαδικασίες εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης. Για το λόγο αυτό, πρέπει τα πραγματικά και νομικά ζητήματα να καθορίζονται με ακρίβεια, ώστε να δίδεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα σύντομης εκδίκασης των ενδιάμεσων αυτών διαβημάτων [βλ. Kouppa and another v. Vassiliades

(1981)1 J.S.C. 120]. Σύμφωνα με την νομολογία, μπορεί να επιδιωχθεί η διόρθωση τέτοιας παρατυπίας και η επανατοποθέτηση της αίτησης στην ορθή της βάση (βλ. Dora Holdings Ltd v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Αρ.1)

(2010)1 Α.Α.Δ. 649). Εφόσον η Αιτήτρια προωθεί την διόρθωση της νομικής βάσης της αίτησης και την εισαγωγή του άρθρου 6 του Ν.23/1983 σε αυτήν, βρίσκω ορθό να εξετάσω τη χρησιμότητα και την αναγκαιότητα αυτής της διόρθωσης. Είναι απαραίτητο εδώ, να επαναληφθεί αυτό που έχει πολλές φορές λεχθεί, ότι δηλαδή οι Αιτήσεις που προωθούνται στην βάση του άρθρου 6 του Ν.23/1983 (Αιτήσεις για ακύρωση, παραμερισμό ή τροποποίηση απόφασης ή διατάγματος του παρόντος Δικαστηρίου) ακολουθούν συγκεκριμένο Τύπο, ο οποίος προνοείται τον Κανονισμό 7 των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 1983. Συγκεκριμένα, οι Αιτήσεις αυτές καταχωρούνται στην βάση του Τύπου 2 και αποτελούν νέα αυτοτελή διαδικασία, χωριστή από αυτήν της αρχικής Αίτησης. Σχετικοί είναι οι Κανονισμοί 7(β) και (ζ): "7 (β). Ο Τύπος 1 ακολουθείται σε περιπτώσεις για τον καθορισμό ή αύξηση ενοικίου, την ανάκτηση κατοχής και εξώσεις. Ο Τύπος 2 σε περιπτώσεις που αφορούν την αναθεώρηση διαταγμάτων, αιτήσεις για αποζημιώσεις για ψευδείς παραστάσεις και απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων και σε κάθε άλλη περίπτωση που δεν προνοείται ρητά στους παρόντες Κανονισμούς. [.] (ζ) Αίτηση που υποβάλλεται σύμφωνα με τον Τύπο 2 πρέπει να περιλαμβάνει λεπτομέρειες για τα θέματα που καθορίζονται πιο κάτω ανάλογα με τη φύση της αιτήσεως: (ι) Όταν η αίτηση αποσκοπεί στην αναθεώρηση Διατάγματος - λεπτομέρειες του διατάγματος που εκδόθηκε και των γεγονότων που δικαιολογούν την αναθεώρησή του. (ιι) Όταν με την αίτηση απαιτείται αποζημίωση για ψευδείς παραστάσεις ή απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων - λεπτομέρειες για τις ψευδείς παραστάσεις ή αποκρυφθέντα ουσιαστικά γεγονότα και λεπτομέρειες της ζημίας. (ιιι) Άλλα ουσιαστικά γεγονότα" Στην παρούσα υπόθεση συγκρίνοντας τον Τύπο 2 με την καταχωρηθείσα αίτηση, είναι φανερό ότι αυτή δεν έχει συμμορφωθεί με τα όσα προνοούν οι σχετικοί Κανονισμοί και μόνη η συμπερίληψη του άρθρου 6 στην νομική βάση της αίτησης δεν θα βοηθούσε την Αιτήτρια. Εξηγώ αμέσως πιο κάτω που βασίζεται αυτή μου η θέση. Οι συνέπειες της παρατυπίας, όσον αφορά τον Τύπο της Αίτησης, προβλέπονται στον Κανονισμό 12(β) (ως έχει αναριθμηθεί ο Κανονισμός 11(α) του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού), ως εξής: "12 (β) Μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες των Κανονισμών δε συνεπάγεται την ακύρωση της διαδικασίας εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει τούτο." Σημειώνω ότι οι αρχές που διέπουν την εφαρμογή της Δ.64 τυγχάνουν αναλογικής εφαρμογής και στις περιπτώσεις του Κανονισμού 12(β), αφού οι πρόνοιες των δύο διατάξεων[4] είναι παρόμοιες και σκοπό έχουν να ανάγουν στο Δικαστήριο την απόρριψη ή διαγραφή (λόγω μη συμμόρφωσης με τους κανονισμούς), οποιουδήποτε μέτρου. Βασική αυθεντία στο ζήτημα της παράλειψης συμμόρφωσης με τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς αποτελεί η απόφαση Wunderlich v. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 στην οποία διευκρινίστηκε ότι: "[Σ]κοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.64. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (Βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.

(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd

(1995)3 A.A.Δ. 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1996)3 A.A.Δ. 323). Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (Βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης "πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών"). [.] Στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει οι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι: Ο δυσμενής επηρεασμός της άλλης πλευράς (βλ. Metroinvest (πιο πάνω), Carmel Exporters (Sales) Ltd v. Sea-Land Services Inc. [1981] 1 W.L.R. 1068, 1079), η πρόκληση αδικίας στον διάδικο που ευθύνεται για την παρατυπία (βλ. Leal v. Dunlop Bio-Process Inter Ltd [1984] 1 W.L.R. 874, 881), και το μέγεθος της παρατυπίας." Στην απόφαση στην Πολιτική Έφεση Αρ. 362/2009 ANS SECRETARIES LTD v. ORIANDA MANAGEMENT FZ LLC κ.α., ημερομηνίας 3.7.2014, λέχθηκαν επίσης τα πιο κάτω: "Με τη νέα Διάταξη 64, όπως αυτή τροποποιήθηκε με το Διαδικαστικό Κανονισμό 2/95, η προσπάθεια του Δικαστηρίου θα πρέπει πάντοτε να κλίνει υπέρ της διάσωσης οποιουδήποτε δικονομικού μέτρου που παρεκκλίνει από τους Θεσμούς, ενώ προηγουμένως αυτό θα εθεωρείτο άκυρο. Ωστόσο, στη νομολογία τονίζεται ότι η Δ.64 δεν είναι πανάκεια και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να θεραπεύει θεμελιώδεις παραλείψεις και ελαττώματα ασύνδετα προς αυτούς (βλ. Karl Heinz Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου, ανωτέρω, Πετρίχου ν. Χατζηιωσήφ

(1998)1 ΑΑΔ 81 και Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, ανωτέρω και Κυριάκου κ.α. ν. Φραντζίδη

(1999)1 ΑΑΔ 2035). [...] Ερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας αίτησης, εξετάζω κατά πόσο η παρατυπία του Τύπου θα μπορούσε να θεραπευθεί, ώστε η αίτηση να προωθηθεί και ως αίτηση παραμερισμού, τροποποίησης ή ακύρωσης της απόφασης. Η πρώτη διαπίστωση μου είναι ότι η αίτηση καταχωρήθηκε και προωθήθηκε ως ενδιάμεση αίτηση. Σε αντίθεση με τις κυρίως Αιτήσεις του Τύπου 2 των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών (στις οποίες η διαδικασία διεξάγεται, μεταξύ άλλων, στη βάση των Δ.30 και 33 των θεσμών Πολιτικής δικονομίας), οι ενδιάμεσες αιτήσεις εμπίπτουν στους περιορισμούς της Δ.48, με τις προφανείς επιπτώσεις στον χειρισμό της διαδικασίας, καθώς και στην παρουσίαση της μαρτυρίας. Η Αιτήτρια, με την προώθηση της παρούσας ως ενδιάμεσης αίτησης, έχει επιλέξει αυτή την συγκεκριμένη διαδικασία. Λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος της παρατυπίας και το γεγονός ότι αυτή επηρεάζει δυσμενώς, τα δικαιώματα των Καθ' ων η αίτηση, βρίσκω ότι η παρατυπία, αναφορικά με τον Τύπο της αίτησης, και η προώθηση της παρούσας αίτησης στην βάση του άρθρου 6 δεν θα ήταν δυνατή. Η προσθήκη, επομένως, στην νομική βάση της αίτησης, του άρθρου 6 του Ν.23/1983, δεν βοηθά την υπόθεση της Αιτήτριας αφού οδηγεί σε νέα μη θεραπεύσιμη παρατυπία και καθιστά αδύνατη την εξέταση της αίτησης στην βάση αυτού του άρθρου. Κατάληξη: Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως νόμῳ αβάσιμη. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας αίτησης, δεν βρίσκω λόγο για να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση (Αιτητών στην κυρίως Αίτηση) όπως θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ....................... Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Το άρθρο 6 δεν αναφέρεται στη νομική βάση της παρούσας αίτησης. [2] "16. Εις πάσαν αίτησιν γενομένην δυνάμει του Μέρους τούτου το Δικαστήριον δύναται κατά την κρίσιν του να διατάξη όπως, επιπροσθέτως ή εις αντικατάστασιν παντός άλλου διατάγματος το οποίον ήθελεν εκδώσει το Δικαστήριον, εκάτερος διάδικος συμμορφωθή προς οιουσδήποτε όρους, περιλαμβανομένης της πληρωμής υπό του ενός διαδίκου προς τον έτερον οιουδήποτε υπ' αυτών συμφωνηθέντος ποσού, το οποίον το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει πρέπον να επιβάλη διά να δώση νομικήν ισχύν εις τους σκοπούς του παρόντος Νόμου." (Δική μου υπογράμμιση) [3]Δυνάμει των Κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο