PHILOMEDON CARTON INDUSTRY LIMITED ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Αίτηση αρ. Ε132/20, 10/1/2022

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Σημειώνεται ότι τότε, η προμετωπίδα της επιχειρηματολογίας του Καθ' ου για να του παρασχεθεί το εν λόγω δικαίωμα ήταν ότι δεν είναι ο ίδιος ο ενοικιαστής του επίδικου Υποστατικού αλλά άλλο νομικό πρόσωπο. ΙΙ. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΣΤΑΣΗ. (α) Η επίδικη Αίτηση. Εντωμεταξύ, οι Αιτητές, μελετώντας το περιεχόμενο της αίτησης ημερομηνίας 10/12/2020 και προφανώς διαβλέποντας τις νομικές δυσκολίες που πιθανόν να τους δημιουργούσε η περαιτέρω προώθηση της διαδικασίας δίχως η Κυρίως Αίτηση να στρέφεται κατά του νομικού προσώπου που ο ίδιος ο Καθ' ου υποδεικνύει ως τον πραγματικό ενοικιαστή (και στο όνομα του οποίου παρουσίασε εξοφλητικές αποδείξεις πληρωμής ενοικίου), καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση, αξιώνοντας την προσθήκη του εν λόγω νομικού προσώπου θεωρώντας ότι πρόκειται για αναγκαίο διάδικο. Το αιτητικό[1] έχει ως εξής: « Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να παρέχεται στην Αιτήτρια άδεια:

1. i)να προσθέσει την εταιρεία «ΑΚΤΥΠΗΤΟ ΛΙΜΙΤΕΔ (ΗΕ 143763)» από Οπτικού Νικολαΐδη, 9, 3045, Λεμεσός ως Καθ' ης η αίτηση 2 στην Κυρίως Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό,
2. ii)να τροποποιήσει τον τίτλο της Κυρίως Αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό προσθέτοντας την εταιρεία «ΑΚΤΥΠΗΤΟ ΛΙΜΙΤΕΔ (ΗΕ 143763)» ως Καθ' ης η Αίτηση 2. » Το αίτημα τους βασίζεται νομικώς, ανάμεσα σε άλλα, στη Δ.9 και Δ.25 και ως προς τα γεγονότα υποστηρίζεται από δικηγορική ένορκη δήλωση του κ. Ονησιφόρου, ο οποίος, με δύο λόγια, χαρακτηρίζει ως απόλυτα αναγκαία την αιτούμενη θεραπεία έτσι ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του όλα τα απαραίτητα γεγονότα και να εκδώσει απόφαση κατά του προστιθέμενου διάδικου, εφόσον καταλήξει ότι αυτός είναι ο πραγματικός ενοικιαστής του Υποστατικού. (β) Η Ένσταση. Ο Καθ' ου, έχοντας πλέον καταχωρήσει την Απάντησή του, ενίσταται στο να επιτραπεί η αιτούμενη τροποποίηση, εγείροντας τους εξής λόγους ένστασης: « (α) Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή δεν ικανοποιούνται όλες οι προϋποθέσεις που θέτουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας αλλά και η νομολογία, για προσθήκη αναγκαίου διάδικου και/ή η αίτηση στερείται του αναγκαίου νομικού και/ή πραγματικού υπόβαθρου ή και διατακτικού. (β) Η αίτηση είναι ελαττωματική και/ή παραλείπεται η συμπερίληψη αναγκαίου διατάγματος προσθήκης αναγκαίου διάδικου και/ή του προσώπου που επιδιώκεται η συμπερίληψη του ως εναγόμενου και/ή διάδικου στην παρούσα διαδικασία. (γ) Οι ίδιοι οι Αιτητές δεν στοιχειοθετούν με το πραγματικό υπόβαθρο που θέτουν ούτε καν υποστηρίζουν τα στοιχεία ή και τις προϋποθέσεις της ειδικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων για τους προτεινόμενους καθ' ων η αίτηση 2 που θετικά πρέπει να υπάρχουν για να έχει δικαιοδοσία το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. (δ) Με την αίτηση, οι Αιτητές οι οποίοι επικαλέστηκαν την ειδική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων για τον καθ' ου η αίτηση αποδίδοντας του και εξακολουθώντας να του αποδίδουν στην ένορκη δήλωση της αίτησης του την ιδιότητα του ενοικιαστή, ζητούν να συνενωθούν οι καθ'ων η αίτηση 2 στην αίτηση ενώ δεν τους θεωρούν ενοικιαστές ή και αντίθετα αρνούνται τέτοια θέση ή ισχυρισμό αποτυγχάνοντας έτσι οι ίδιοι να καταδείξουν ως Αιτητές και ως εκ του νόμου και των διαδικαστικών Κανονισμών οφείλουν να καταδείξουν δικαιοδοσία έναντι των προτεινόμενων καθ'ων η αίτηση 1. (ε) Η υπό εκδίκαση αίτηση για προσθήκη διαδίκου ή καθ'ων η αίτηση δεν μπορεί να εξετάζεται όταν αμφισβητείται ή και ηγέρθη επί μη αμφισβητούμενων γεγονότων ήδη [προδικαστικές ενστάσεις παραγράφου 1(β) ή και 1(γ) ή και 1 (δ) της Απάντησης του καθ'ου η αίτηση] ζήτημα δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου που αφορά μάλιστα το ακίνητο ή και την εφαρμογή του Νόμου στο ακίνητο της κυρίως αίτησης αφού εξ ορισμού το Δικαστήριο δεν θα έχει δικαίωμα ή εξουσία ή δικαιοδοσία για εξέταση της υπό εκδίκασης αίτησης προσθήκης διαδίκου και τροποποίησης της αίτησης. (στ) Οι αιτούμενες τροποποιήσεις στην κυρίως αίτηση οδηγούν σε ολοκληρωτική αλλαγή της υπόθεσης ή και σε εκτεταμένη τροποποίηση και μάλιστα με εισαγωγή νέας βάσης αγωγής, διαφορετικής μάλιστα της αρχικής εναντίον του καθ'ου η αίτηση. (ζ) Η όλη αίτηση επιχειρείται ή στηρίζεται στην διαζευκτική προβολής θέσης ενοικίασης-ενοικιαστή για τους καθ'ων η αίτηση από την άλλη, στοιχείου αναγκαίου για τη ειδική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ως Ειδικού Δικαστηρίου, στη βάση αναγκαίας έτσι έλλειψης δικαιοδοσίας για την κυρίως αίτηση για τον καθ'ου η αίτηση. (η) Η αίτηση των αιτητών δεν ενδείκνυται ή και αντιμάχεται την κυρίως αίτησης τους ως έχει σήμερα ή και στη περίπτωση που θεωρηθεί ότι οι Αιτητές αναφέρονται στους προτεινόμενους καθ'ων η αίτηση ως ενοικιαστές ενδείκνυται ή και επιβάλλεται απόρριψη της κυρίως αίτησης και καταχώρηση νέας. (θ) Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι αντικανονική και έγινε κατά παράβαση των προνοιών των σχετικών διαδικαστικών κανονισμών αφού γίνεται από δικηγόρο αντί από τους Αιτητές ή αξιωματούχο τους (ως έγινε στην ένσταση τους ημερομηνίας 22/04/2021) χωρίς επαρκή με την έννοια της νομολογίας λόγο ή και δικαιολόγηση ή και επειδή ο ενόρκως δηλών λαμβάνει πληροφόρηση από δικηγόρο. Διαζευκτικά η διενέργεια ενόρκου δηλώσεως υπό δικηγόρου έγινε με στόχο την αποφυγή αντεξέτασης του διευθυντή. (ι) Οι Αιτητές έχουν παραλείψει να αποδείξουν ή και στοιχειοθετήσουν ειδική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων ως άλλωστε ως άλλωστε επιβάλλει ο Νόμος και ο σχετικός διαδικαστικός Κανονισμός και το προβλεπόμενο έντυπο ενώ η ειδική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ως Ειδικού Δικαστηρίου δεν αποδεικνύεται με την αίτηση ούτε δε χωρεί διαζευκτικότητα ενοικίασης. (ια) Η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν είναι αναγκαία και/ή απαραίτητη ή και αντενδείκνυται έκδοση διατάγματος τροποποίησης της αίτησης η ισχυρισμών μέσα στα διάφορα μέρη της αίτησης λόγω των προνοιών του σχετικού διαδικαστικού Κανονισμού. (ιβ) Οι ισχυρισμοί που στηρίζουν στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση είναι γενικοί και αόριστοι και δεν εξειδικεύονται οι λόγοι που καθιστούν αναγκαία την προσθήκη ή και οι προτεινόμενοι ως καθ'ων η αίτηση 2 δεν είναι αναγκαίοι διάδικοι και/ή δεν έχει αποκαλυφθεί αγώγιμο δικαίωμα και/ή αξίωση εναντίον τους δυνάμενη να ενταχθεί στην παρούσα αίτηση. (ιγ) Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και δεν υπάρχει το αναγκαίο νομικό και/ή διατακτικό υπόβαθρο που να ρυθμίζει τα όσα οι Αιτητές αξιώνουν από το Δικαστήριο. (ιδ) Οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν το δικαιολογημένο της έκδοσης των αιτούμενων Διαταγμάτων. (ιε) Δεν επιδιώκεται η αποτελεσματική επίλυση των επίδικων ζητημάτων από τους Αιτητές αλλά η εξασφάλιση θεραπειών μονομερώς ή χωρίς δικαίωμα ακρόασης και χρήση των θεραπειών κατά του καθ'ου η αίτηση, είναι δυνατή χωρίς την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων. (ιστ) Τα γεγονότα ή/και η ιστορική βάση επί των οποίων ερείδονται οι αιτούμενες τροποποιήσεις ήσαν γνωστά ή/και εύλογα μπορούσαν να περιέλθουν εις γνώσιν της Αιτήτριας πριν την έγερση της αίτησης. (ιζ) Οι αιτούμενες τροποποιήσεις επιχειρούν να διευρύνουν ή/και να μεταβάλουν ή/και να τροποποιήσουν ή/και να εισάξουν νέα βάση ή βάσεις αγωγής ενώ η ιδιότητα της εναγομένης 4 θα συγκρούεται με την υπάρχουσα. » Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζονται τα προαναφερόμενα, εκτίθενται σε ένορκη δήλωση του ίδιου του Καθ' ου, ο οποίος αναφέρεται στο ιστορικό της δικαστικής διαδικασίας αρνούμενος παράλληλα τους ισχυρισμούς της πλευράς των Αιτητών και αναπαράγοντας τους λόγους ένστασης. Υποστηρίζει ότι η αιτούμενη προσθήκη δεν δικαιολογείται από τους Αιτητές και διατείνεται ότι οι αντίδικοι του «οφείλουν να καταδείξουν δικαιοδοσία έναντι των προτεινόμενων Καθ' ων η αίτηση» παρόλα αυτά, συνεχίζουν να μην τους θεωρούν ενοικιαστές. * Σε ειδικότερη αναφορά στις εκατέρωθεν θέσεις, θα προβώ εφόσον κρίνω αναγκαίο κατά το στάδιο των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. (γ) Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας αίτησης. Δεν έχει ζητηθεί η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων.[2] Οι συνήγοροι των διαδίκων παρουσίασαν γραπτά κείμενα προς υποστήριξη των αντίθετων θέσεων τους, στο ειδικό περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ εφόσον κρίνω σκόπιμο κατά το στάδιο παράθεσης των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Ακολούθως, η απόφαση επιφυλάχθηκε. * Αξίζει να λεχθεί ότι εκκρεμεί και αίτηση για εκδίκαση προδικαστικών σημείων που καταχώρισε ο Καθ' ου, η ακρόαση της οποίας κρίθηκε από το Δικαστήριο ότι θα πρέπει να ακολουθήσει το αποτέλεσμα της παρούσας Αίτησης. Σημειώνεται ότι λόγω των πιο πάνω ενδιάμεσων διαδικασιών η Κυρίως Διαδικασία δεν έχει προχωρήσει περισσότερο, ούτε έχει εκδοθεί Κλήση για Οδηγίες. ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η εξουσία του παρόντος Δικαστηρίου να επιληφθεί αιτήματος τροποποίησης και προσθήκης διαδίκου βασίζεται στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 9 και 12 σε συνδυασμό με τις Διαταγές 9 και 25 και των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών οι οποίες εφαρμόζονται αναλογικά στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Πριν από τις πρόσφατες τροποποιήσεις των Διαταγών 25 και 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η τροποποίηση δικογράφου ήταν ζήτημα που ενέπιπτε κυρίως στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με κυρίαρχο στοιχείο αξιολόγησης το συμφέρον της δικαιοσύνης, οι δε καλά γνώστες επί του θέματος αρχές[3] έδειχναν ότι οι τροποποιήσεις κατά κανόνα επιτρέπονταν, εκτός όπου διαπιστωνόταν υπέρμετρη ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση, κακοπιστία, ζημιά ή αδικία η οποία δεν μπορούσε να αποζημιωθεί με ανάλογη διαταγή για έξοδα. Πλέον, με την υφιστάμενη διατύπωση της Διαταγής 25, το δικαίωμα για τροποποίηση έχει διαβαθμίσεις. Στα αρχικά στάδια της διαδικασίας το δικαίωμα για τροποποίηση είναι κατ' ουσία αναφαίρετο, αφού παρέχεται η δυνατότητα στον Ενάγοντα/Αιτητή να διορθώσει έγκαιρα τα οποία σφάλματα και/ή ατέλειες του δικογράφου του, δίχως καν ο αντίδικός του να μπορεί να ενστεί σε τέτοια εξέλιξη. Το σημείο καμπής είναι η καταχώριση (ή παρέλευση 15 ημερών από την καταχώριση, αναλόγως της περίπτωσης) της Κλήσης για Οδηγίες, οπόταν πλέον η δυνατότητα για τροποποίηση περιορίζεται δραστικά, αφού στη νέα Διαταγή 25 θ.1 παρ. 3 ορίζεται ότι μετά την έκδοση της Κλήσης για Οδηγίες ουδεμία τροποποίηση επιτρέπεται, με εξαίρεση το εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας ή εφόσον προκύπτουν νεοφανή γεγονότα. Το σχετικό κείμενο της νέας Διαταγής 25, έχει ως εξής:[4] «

(1)Μετά την καταχώρηση αλλά πριν την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος, ο ενάγων δύναται οποτεδήποτε χωρίς να λάβει προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου να τροποποιήσει το κλητήριο ένταλμα του. Προς τούτο καταχωρείται τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα με ανάλογη ένδειξη: Νοείται ότι σε περίπτωση περισσότερων εναγομένων, επίδοση κλητηρίου εντάλματος εννοείται σε οποιοδήποτε εξ αυτών.

(2)Μετά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και πριν την έκδοση από τον ενάγοντα της Κλήσης για Οδηγίες σύμφωνα με τη Διαταγή 30, επιτρέπεται άπαξ η τροποποίηση του χωρίς άδεια του Δικαστηρίου. Σε τέτοια περίπτωση καταχωρούνται τα τροποποιημένα δικόγραφα με ανάλογη ένδειξη: Νοείται ότι, όπου ο ενάγων καταχωρεί τροποποιημένο κλητήριο ή έκθεση απαίτησης, ο εναγόμενος καταχωρεί εντός 15 ημερών από την επίδοση, ανάλογα με την περίπτωση, τροποποιημένη έκθεση υπεράσπισης. Όπου ο εναγόμενος τροποποιεί το δικόγραφο του, ο ενάγων καταχωρεί εντός 15 ημερών από την επίδοση του, τροποποιημένη απάντηση, όπου χρειάζεται. Νοείται ότι, όπου η έκδοση της κλήσης οδηγιών καταχωρείται από διάδικο ταυτόχρονα με τη συμπλήρωση της δικογραφίας, τότε η άπαξ τροποποίηση χωρίς άδεια του Δικαστηρίου δύναται να γίνει εντός περαιτέρω περιόδου 15 ημερών.

(3)Μετά την έκδοση της Κλήσης για Οδηγίες ως προνοείται από τη Διαταγή 30, ουδεµία τροποποίηση επιτρέπεται µε εξαίρεση το εκ παραδροµής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας, και τις περιπτώσεις εκείνες που έχουν, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, προκύψει νέα δεδοµένα µη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της καταχώρησης του κλητηρίου εντάλµατος ή της δικογραφίας, αναλόγως της περίπτωσης. » Άμεσα σχετική με το υπό εξέταση θέμα είναι και η Διαταγή 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία αφορά τους διαδίκους (Parties) σε μια δικαστική διαδικασία. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στο θεσμό 10[5] της εν λόγω Διαταγής όπου αναφέρεται ότι η μη συνένωση αναγκαίου διαδίκου δεν καταστρέφει το αγώγιμο δικαίωμα,[6] αλλά αντιμετωπίζεται από το Δικαστήριο με κατάλληλη Διαταγή, είτε κατόπιν αίτησης, είτε αυτεπαγγέλτως. Με βάση τη σχετική με τη Διαταγή 9 Νομολογία, κυρίαρχο στοιχείο αξιολόγησης στα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για να αποφασισθεί το θέμα διαφοροποίησης των υφιστάμενων διαδίκων, είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης, το οποίο επιτυγχάνεται με τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Στην έννοια του συμφέροντος της Δικαιοσύνης εντάσσεται η επιθυμία ότι όλες οι διαφορές των διαδίκων που αναφέρονται στα επίδικα θέματα να επιλύονται διεξοδικά στην ίδια διαδικασία.[7] Tο Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική εξουσία να προβεί σε οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους · να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων.[8] Το βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά συμφέροντα[9] του προστιθέμενου νέου διαδίκου. Η προσθήκη διαδίκου αποτελεί καθήκον και υποχρέωση του ίδιου του Δικαστηρίου.[10] Μετά όμως την ολοκλήρωση της υπόθεσης, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό.[11] ΙV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Πριν οτιδήποτε άλλο, υπενθυμίζω ότι η υπόθεση βρίσκεται στο στάδιο πριν την έκδοση της κλήσης για Οδηγίες. Κατ' ακολουθίαν, το αίτημα των Αιτητών για την τροποποίηση της Αίτησης βασίζεται στους θεσμούς 1 και 2 της νέας Διαταγής 25 και ως εκ τούτου αποτελεί ουσιαστικά κεκτημένο δικαίωμά τους, αφού για την τροποποίηση σε αυτό το αρχικό στάδιο δεν απαιτείται καν η λήψη άδειας από το Δικαστήριο. Εν πάση περιπτώσει, το αίτημα τροποποίησης είναι αιτιολογημένο και δεν απολήγει σε «εισαγωγή νέας και διαφορετικής βάσης αγωγής» ως εισηγείται ο Καθ' ου. Η «βάση αγωγής», δηλαδή το «αγώγιμο δικαίωμα» (cause of action) συναρτάται με τα αναγκαία γεγονότα η ύπαρξη και η απόδειξη των οποίων παρέχει δικαίωμα σε ένα άτομο να απευθυνθεί στο Δικαστήριο για να εξασφαλίσει θεραπεία.[12] Εν προκειμένω, η αιτούμενη τροποποίηση δεν διαφοροποιεί τα αναγκαία επίδικα γεγονότα. Κατά συνέπεια, το όλο ζήτημα απολήγει να συναρτάται με το κατά πόσο ικανοποιείται η προϋπόθεση της Διαταγής 9, ήτοι η στοιχειοθέτηση της αναγκαιότητας του προτιθέμενου νέου διαδίκου. Ως φαίνεται τόσο από τους λόγους ένστασης υπ' αριθμό (δ) και (ε), όσο και από το στοχευμένο[13] περιεχόμενο της γραπτής επιχειρηματολογίας του δικηγόρου του Καθ' ου, η εισήγηση της πλευράς τους για απόρριψη της παρούσας αίτησης συνοψίζεται στον ισχυρισμό ότι επειδή οι Αιτητές δεν αποδέχονται ευθέως ότι ο προτιθέμενος νέος διάδικος είναι όντως ο πραγματικός ενοικιαστής του Υποστατικού, η παράλειψή τους αυτή εξισώνεται με αδυναμία στοιχειοθέτησης της «ειδικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων έναντι των προτεινόμενων καθ' ων η αίτηση». Με άλλα λόγια, μόνο εφόσον οι Αιτητές αποδέχονταν ως τον πραγματικό ενοικιαστή τον προτιθέμενο νέο διάδικο, θα μπορούσαν να ζητήσουν την εισαγωγή του στη διαδικασία. Διαφωνώ. Η προσπάθεια διασύνδεσης της επίδικης αίτησης για προσθήκη διαδίκου με τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου ουδόλως πείθει. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Η «δικαιοδοσία» του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι η εγκαθιδρυθείσα δικαστική εξουσία για απονομή δικαιοσύνης που εκπηγάζει από το άρθρο 4

(1)του Νόμου,[14] προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά θέσμιες[15] ενοικιάσεις[16] και τους όρους αυτών,[17] καθώς και σε κάθε θέμα παρεμπίπτον ή συναφές προς τούτες τις προστατευόμενες σχέσεις μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Πρόκειται για νομοθεσία αναγκαστικού δικαίου η στοιχειοθέτηση της οποίας εξετάζεται με αντικειμενικά κριτήρια, οι δε σχέσεις που εμπίπτουν κάτω από την προστασία της ούτε μπορούν να λειτουργούν αντίθετα προς αυτήν,[18] ούτε να μεθοδεύουν ή να προκαταβάλλουν με δικονομικά μέσα την έκταση της εφαρμογής της. Εξάλλου, και με τον προσήκοντα σεβασμό, η εισήγηση του Ενοικιαστή είναι απορριπτέα επειδή οδηγεί σε παράλογα αποτελέσματα. Ο Αριστοτέλης προσδιόρισε ως «Δίκαιο» τη «λογική δίχως εμπάθεια». Το δε Δίκαιο και η κοινή λογική αποτελούν στοιχεία που βρίσκονται μεταξύ τους σε άρρηκτη διασύνδεση εξ ου και η κοινή λογική θεωρείται ως συστατικό στοιχείο του κοινοδικαίου, η επίκληση της οποίας «παρατηρείται οριζοντίως σε πολυειδείς εκφάνσεις του Κυπριακού ουσιαστικού, αποδεικτικού και δικονομικού δικαίου».[19] Εν προκειμένω, θυμίζω ότι ο Καθ' ου εξασφάλισε δικαίωμα καταχώρισης Απάντησης δίχως να παρουσιάσει εξοφλητικές αποδείξεις λόγω του ότι το Δικαστήριο ιεράρχησε ως σημαντικότερο το δικαίωμά του να ακουστεί έναντι των δικαιωμάτων των Αιτητών που εκπορεύονται από το νέο άρθρο 11

(1)(α) του Νόμου, ακριβώς επειδή ο Καθ' ου υπέδειξε τον προτιθέμενο νέο διάδικο ως τον πραγματικό ενοικιαστή του Υποστατικού. Σήμερα, ο Καθ' ου, πλέον εκ του ασφαλούς, υποβάλλει πως το Δικαστήριο θα πρέπει να απαγορεύσει στους αντίδικους του να προωθήσουν το αγώγιμο δικαίωμά τους εναντίον εκείνου του τρίτου προσώπου που ο ίδιος υποδεικνύει ως τον πραγματικό ενοικιαστή, θεώρηση η οποία συγκρούεται ευθέως με τη λογική προσέγγιση του ζητήματος. Αναφορικά δε τη δικονομική πλευρά του θέματος, η Αίτηση βασίζεται σε ορθό νομικό υπόβαθρο, ήτοι στη Διαταγή 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και ικανοποιεί τις προϋποθέσεις για την έγκρισή της αφού αναμφίβολα ο προτιθέμενος νέος διάδικος αποτελεί αναγκαίο διάδικο στην παρούσα διαδικασία, ως καταδεικνύεται από το προπαρατεθέν ιστορικό. Ως γνωστό, κατά κανόνα[20] σε υποθέσεις που έχουν αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία, όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι, καθότι οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ν' ακουστεί κάθε πρόσωπο του οποίου τα δικαιώματα προσβάλλονται ή είναι ενδεχόμενο να επηρεαστούν από δικαστική απόφαση.[21] Στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΑΓΡΟΤΟΥ κ.α. ν. ΙΩΑΝΝΑ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΑΓΡΟΤΟΥ ECLI:CY:AD:2016:A263, Πολιτική Έφεση Αρ. 288/2010, ημερομηνίας 31/05/2016 επαναβεβαιώθηκε[22] ότι η μη συνένωση διαδίκων δεν καταστρέφει την αιτία αγωγής, αλλά αντιμετωπίζεται με κατάλληλη Διαταγή, δυνάμει της Δ.9 θ.

1. Ειδικότερα και όσον αφορά τις ενοικιαστικές σχέσεις, παραπέμπω στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, Parties, Forfeiture of Lease, σελ: 320, όπου αναφέρεται: « Defendants: Prima facie the proper persons to be made defendants to an action to recover land are the persons in actual possession » Η έγκαιρη διαπίστωση όλων των αναγκαίων διαδίκων και η ένταξή τους στη διαδικασία, δεν αποτελεί μόνο δικαίωμα αλλά και την ενδεδειγμένη δικονομική ενέργεια της πλευράς του ιδιοκτήτη, ο οποίος διασφαλίζει ότι στρέφεται εναντίον κάθε προσώπου το οποίο μπορεί να έλκει νόμιμο δικαίωμα στην κατοχή του επίδικου υποστατικού, είτε δυνάμει υπενοικίασης, είτε εκχώρησης δικαιωμάτων, είτε άλλως πως. Πρακτικά ομιλούντες, υπάρχουν περιπτώσεις που ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να ξέρει ποιος ακριβώς είναι ο πραγματικός κάτοχος του Υποστατικού. Η περιπτωσιολογία είναι πλούσια. Για παράδειγμα, μπορεί στην ιδιότητα του ενοικιαστή να παρουσιάζεται να συμπλέκονται νομικά και φυσικά πρόσωπα (όπως στην παρούσα περίπτωση). Μπορεί επίσης να μην υπάρχει γραπτή συμφωνία ή να πρόκειται για νέο ιδιοκτήτη ο οποίος να βρίσκεται σε πραγματική αδυναμία να διαπιστώσει το νομικό καθεστώς που ίσχυε προηγουμένως. Μπορεί ακόμη η ίδια η συμφωνία ενοικίασης να δίδει δίχως περιορισμούς δικαίωμα υπενοικίασης στον ενοικιαστή. Τέτοιου είδους τα προβλήματα επιδιώκει να αντιμετωπίσει η Διαταγή
2. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στους θεσμούς 4 έως 7, το περιεχόμενο των οποίων είναι αυτόδηλο: «
3. All persons may be joined as defendants against whom the right to any relief is alleged to exist, whether jointly, severally, or in the alternative. And judgment may be given against such one or more of the defendants as may be found to be liable, according to their respective liabilities, without any amendment.
4. It shall not be necessary that every defendant shall be interested as to all the relief prayed for, or as to every cause of action included in any proceeding against him; but the Court or a Judge may make such order as may appear just to prevent any defendant from being embarrassed or put to expense by being required to attend any proceedings in which he may have no interest.
5. The plaintiff may, at his option, join as parties to the same action all or any of the persons severally, or jointly and severally liable on any one contract, including parties to bills of exchange and promissory notes.
6. Where the plaintiff is in doubt as to the person from whom he is entitled to redress, he may, in such manner as hereinafter mentioned, or as may be prescribed by any special order, join two or more defendants, to the intent that the question as to which (if any) of the defendants is liable, and to what extent, may be determined as between all parties. » Από την άλλη, τυχόν παράλειψη του ιδιοκτήτη να κινηθεί εναντίον όλων των αναγκαίων προσώπων, πιθανόν να οδηγήσει σε έκδοση διατάγματος ανάκτησης κατοχής που να μην είναι εκτελεστό[23] εναντίον του προσώπου που παρέλειψε να εντάξει στην προηγηθείσα δικαστική διαδικασία, καθιστώντας ό,τι προηγήθηκε άσκοπο και παράλληλα σπαταλώντας δικαστικό χρόνο και έξοδα. Εν προκειμένω, εάν στο τέλος της ημέρας, κριθεί ότι η διαδικασία έξωσης εσφαλμένα προωθήθηκε είτε εναντίον του προτιθέμενου νέου διάδικου, είτε εναντίον του Καθ' ου, είτε άλλως πως, η έκδοση αντίστοιχης διαταγής ως προς τα έξοδα, είτε ακόμη και η έκδοση διαταγής τύπου Bullock ή Sanderson θα αποτελεί ικανοποιητική αποζημίωση υπέρ του προσώπου που θα δικαιούται στο κατά περίπτωση διάταγμα. Δεν νοείται όμως οι Αιτητές να αποστερηθούν εκ των προτέρων της ευκαιρίας να κινηθούν εναντίον του προτιθέμενου νέου διαδίκου. Διότι, και ως ορθώς υποδεικνύει και η δικηγόρος των Αιτητών με παραπομπή στη Mepa Underwriting Management Ltd κ.α. ν Αγροτική Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω), το στάδιο αυτό δεν προσφέρεται για την καθοριστική επίλυση της ουσίας της Αίτησης. Ως εκ των ανωτέρω, η επίδικη Αίτηση θα εγκριθεί. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης, της Κυρίως Αίτησης ως τα αιτητικά «Α» και «Β» της Αίτησης. Το τροποποιημένο έγγραφο να παραδοθεί στον Καθ' ου μαζί με επίσημο αντίγραφο του διατάγματος που παρέχει άδεια για τροποποίηση εντός 14 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Οποιοδήποτε τυχόν επόμενο δικόγραφο μεταξύ Αιτητών και Καθ' ου να καταχωρηθεί εντός των επόμενων 14 ημερών. Τα έξοδα της αίτησης καθώς και αυτά που θα χαθούν (thrown away) λόγω της τροποποίησης, επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου, υπολογισθέντα και πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης, μειωμένα όμως κατά ½ λόγω της αποτυχίας των λόγων Ένστασης. Η Κυρίως Αίτηση καθώς και η ενδιάμεση αίτηση του Καθ' ου για εκδίκαση προδικαστικού σημείου, ορίζονται αμφότερες για οδηγίες στις 24/02/2022 ώρα 9:
7. Οι Αιτητές να μεριμνήσουν για την άμεση και δέουσα επίδοση της τροποποιημένης Αίτησής τους στο νέο διάδικο, ήτοι στην εταιρεία «ΑΚΤΥΠΗΤΟ ΛΙΜΙΤΕΔ (ΗΕ 143763)». (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Επίσης αξιώνονται τυπικές τροποποιήσεις έτσι ώστε η διατύπωση της Κυρίως Αίτησης να αναφέρεται αντί σε Καθ' ου η Αίτηση και στους δύο Καθ' ων η Αίτηση, ως επίσης, και η διόρθωση ενός τυπογραφικού λάθους που αφορά μια χρονολογία. [2] Σημειώνεται ότι, επειδή το υπό εξέταση θέμα αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. [3] Στη Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation

(1989)1 (E) Α.Α.Δ. 33 συνοψίζονται οι σχετικές αρχές. [4] Επίσης, με βάση τη Δ.25 θ. 5 «το Δικαστήριο µπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο και µε τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, ως θα έκρινε δίκαιο, να τροποποιήσει οποιοδήποτε ελάττωµα ή λάθος σε οποιαδήποτε διαδικασία, όλες δε οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνονται µε σκοπό τον καθορισµό του πραγµατικού ζητήµατος ή επίδικου θέµατος, το οποίο εγείρεται από ή κατά τη διαδικασία». Όσον αφορά δε τα γραφικά λάθη σε δικόγραφα, με βάση τη Δ.25 θ. 6, μπορούν σε οποιοδήποτε χρόνο να διορθωθούν ανάλογα με τη φύση και έκταση του λάθους από το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης, γραπτής ή προφορικής, χωρίς δικαίωμα έφεσης. Διευκρινίζεται συναφώς στη Δ.25 θ. 7 ότι «οι διατάξεις της Δ.25 εφαρµόζονται κατ' αναλογία και στις διαδικασίες που λαµβάνονται στα Δικαστήρια Ειδικής Δικαιοδοσίας ανεξαρτήτως του τρόπου έναρξης της διαδικασίας σ' αυτά και οι έννοιες του κλητηρίου και της αγωγής στις Δ.25, θα διαβάζονται ανάλογα». [5] Δ. 9, Θεσμός 10: «No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice.» [6] Δείτε: Πέτσα κ.α. ν. Πέτσα

(1996)1 Α.Α.Δ. 701. [7]Δείτε Kallice Holding Ltd -v- MTR Metals (Overseas) Ltd

(1996)1A Α.Α.Δ.162. [8] Δείτε: Mepa Underwriting Management Ltd κ.α. ν Αγροτική Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων

(1997)1 ΑΑΔ 772. [9]Δείτε: Perihan Mustafa Korkut v Αποστόλου Γεωργίου,

(2007)1 Α.Α.Δ. 1213. [10]Δείτε: Marcoullis v. Tsakkistos

(1970)1 C.L.R. 1 και Α. Κ. Αλεξάνδρου ν. A. Keith Edward,

(2013)1Γ Α.Α.Δ. 2387 [11] Δείτε: Πελεκάνος ν. Πελεκάνου

(2006)1 (Α) Α.Α.Δ. 390. [12] Halsbury's Laws of England/Civil Procedure (Volume 11

(2015), paras 1-503 Basic Procedural Provisions/

(1)Basic Definitions Used in Procedure/115. Cause of action. [13] Όπως λέχθηκε στη Στέλιος Σάββα και Υιοί Λίμιτεδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακης Δημοκρατιας, Αγωγή Αρ. 1/2019, ημερομηνίας 28/05/2020: «Όπως είναι άλλωστε παγίως καθιερωμένο η τελική αγόρευση η οποία δεν επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο επίδικο θέμα, θεωρείται ότι περιορίζει τα προς απόφαση ζητήματα και όσα δεν αναπτύχθηκαν με την αγόρευση, κρίνονται ότι έχουν εγκαταλειφθεί.» [14] Το υπό αναφορά άρθρο 4

(1)του Νόμου, έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [15] Ως «θέσμια», χαρακτηρίζεται η συμβατική ενοικίαση επί της οποίας έχει επενεργήσει ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος με αποτέλεσμα η εν λόγω ιδιωτική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων να μην μπορεί πλέον να λειτουργεί σε αντίθεση με τα νομοθετικά προβλεπόμενα. [16] Όσον αφορά την έννοια της «ενοικίασης» αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων.» [17] Δείτε: Ν. Κυθρεώτης κ.α. v. Α. Μιχαηλίδη Milington -Ward

(2001)1Β Α.Α.Δ 1480. [18] Δείτε Άρθρο 27 του Νόμου. Επίσης, Katsikides v. Constantinides

(1969)1 C.L.R. 31 όπου λέχθηκε ότι: «is not possible to contract out of the provisions of rent control legislation [..] In particular, it is not possible to contract out of such legislation by a provision in a tenancy agreement». Επίσης, σύγγραμμα Woodfall: Landlord and Tenant, «Tenants» under the Acts, παρ. 23.006. [19] Για περισσότερα, δείτε την ολοκληρωμένη ανάλυση που γίνεται στο Σύγγραμμα «το Δίκαιο της Απόδειξης» Ηλιάδη & Σάντη, Έκδοση 2014, σελ. 5 κ.ε. «Το δίκαιο της Απόδειξης και η Κοινή Λογική». [20] Εξαίρεση δύναται να αποτελέσουν οι περιπτώσεις αστικών αδικημάτων όπου, η προστασία από αδικοπραξία δεν μπορεί να εξαρτάται από τις προθέσεις του συνιδιοκτήτη, και ούτε εναπόκειται στον αδικοπραγούντα να παραπονεθεί για τη μη συνένωση. Για περισσότερα, δείτε σχετικά, Λάμπρου ν. Κεφάλα

(2000)1 Α.Α.Δ. 1516 και Παυλίνα Γρηγορίου ν. Γρηγορίου Νικόλα Γαβριήλ,

(2011)1 Α.Α.Δ. 2263. [21] Δείτε: Τιτσινίδης ν. Ρεσιάτ

(1993)1 Α.Α.Δ. 429. [22] Δείτε: Πέτσα κ.α. ν. Πέτσα (ανωτέρω). [23] Για παράδειγμα, δείτε το άρθρο 28 του Νόμου που αφορά την περίπτωση νόμιμης υπενοικίασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο