ΛΟΥΚΗ ν. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ κ.α., Αίτηση Αρ. Ε127/16, 31/3/2022

(1)τούτου του Νόμου ορίζεται ότι το Δικαστήριο δύναται, εάν κρίνει σκόπιμο, να διατάξει όπως το οφειλόμενο δυνάμει της δικαστικής απόφασης χρέος πληρωθεί με δόσεις,[3] κατά τις ημερομηνίες και τα ποσά τα οποία θα κριθούν εύλογα και εντός των οικονομικών δυνατοτήτων του οφειλέτη. Σε περίπτωση που σε μεταγενέστερο χρόνο η οικονομική κατάσταση του οφειλέτη αλλάξει ουσιαστικά σε βαθμό που δεν είναι σε θέση να καταβάλλει το προσδιορισθέν από το Δικαστήριο ποσό, μπορεί, με βάση το άρθρο 90

(2)του ίδιου Νόμου να επιδιώξει την ακύρωση, αναστολή ή τροποποίηση του διατάγματος.[4] Κατά ανάλογο και αντίστροφο τρόπο ίδια δυνατότητα παρέχεται και στον εξ' αποφάσεως πιστωτή, με βάση το άρθρο 90

(3). Σύμφωνα δε με το άρθρο 84

(2)του υπό αναφορά Νόμου, ο Καθ' ου η αίτηση φέρει το βάρος να παρουσιάσει όλα τα αναγκαία στοιχεία που αφορούν την περιουσία του για σκοπούς πληρωμής του χρέους, καθότι, όπως επεξηγείται από τη σχετική νομολογία,[5] ο εξ αποφάσεως πιστωτής δεν μπορεί να γνωρίζει ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία του εξ αποφάσεως οφειλέτη, τα οποία θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την έκδοση διατάγματος καταβολής του εξ αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων. Έτσι, το βάρος απόδειξης ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του, μετατοπίζεται στους ώμους του. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι με βάση την πρόσφατη τροποποίηση του άρθρου 82 του εν λόγω Νόμου (με τον Ν. 109(Ι)/2018), κατά την εξέταση της οικονομικής κατάστασης του οφειλέτη, σε σχέση με «οποιαδήποτε δωρεά, παράδοση ή μεταβίβαση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου ή με οποιαδήποτε επιβάρυνση διακίνηση ή απόκρυψη οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου που είχε ως αποτέλεσμα να παρεμποδιστεί ο πιστωτής στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους ή μέρους αυτού», εξαιρουμένων των διαταγμάτων διατροφής, δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο οποιοδήποτε ποσό το οποίο ο εν λόγω οφειλέτης λαμβάνει ως δημόσιο βοήθημα, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, τα επιδόματα που παραχωρούνται δυνάμει των διατάξεων του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου ή οποιουδήποτε άλλου νόμου, τα φοιτητικά επιδόματα και χορηγίες καθώς και υπό προϋποθέσεις, οι συντάξεις. Με βάση τη νομολογία, δεν εκδίδεται διαταγή για πληρωμή του χρέους με μηνιαίες δόσεις εάν η διαταγή αυτή επηρεάζει την ικανότητα του χρεώστη να αντιμετωπίζει βασικές ανάγκες του ιδίου και της οικογένειας του.[6] Δεν θεωρούνται όμως δαπάνες που συναρτώνται με την ικανοποίηση βασικών αναγκών, έξοδα για κάπνισμα,[7] ή προς ικανοποίηση άλλων τέτοιου είδους συνηθειών. Στη περίπτωση των φυσικών προσώπων, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τα εισοδήματα (μισθό καθώς και άλλες πηγές εσόδων) του χρεώστη καθώς και τις προσωπικές και οικογενειακές του ανάγκες και διατάσσει πληρωμή ποσού, το οποίο είναι το περίσσευμα από τον μισθό του, μετά την αφαίρεση εύλογου ποσού αναγκαίου για τη συντήρηση του χρεώστη και των εξαρτωμένων του. Στη περίπτωση των νομικών προσώπων, λαμβάνεται υπόψη το εισόδημα τους, εξαιρουμένων των αναγκαίων εξόδων λειτουργίας τους.[8] Είναι δυνατή η έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων έστω και εάν τη δεδομένη στιγμή ο οφειλέτης δεν εργάζεται, δεδομένου ότι έχει τέτοια δυνατότητα, αλλά το μόνο που λείπει είναι η αναγκαία βούληση.[9] Ένας χρεώστης δεν πρέπει να αφεθεί να δημιουργεί υποχρεώσεις άλλες από τις ουσιαστικές ανάγκες του ίδιου και της οικογένειάς του και να τις χρησιμοποιεί για να αποφύγει την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του.[10] Στη Δ. Γεωργιάδου ν. Alpha Bank Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 127/2011, ημερομηνίας 23/03/2017 υπογραμμίστηκε ότι η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων εγείρει ύψιστο ζήτημα δημοσίου συμφέροντος που αφορά καίρια την απονομή της δικαιοσύνης εφόσον άπτεται του κύρους και της αποτελεσματικότητας των δικαστικών διαδικασιών. Αναφέρθηκε ακόμα ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης έχει πρωταρχικώς την υποχρέωση έναντι του αντιδίκου του αλλά και έναντι του νόμου να εξοφλήσει την απόφαση. Συναφώς στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν. Μαρίας Κωνσταντίνου

(2000)1Β Α.Α.Δ 1034 σημειώθηκε ότι χρέη για τα οποία δεν υπάρχει διαταγή μηνιαίων πληρωμών ή μεταγενέστερα του δικαστικού χρέους αποφάσεις δεν έχουν προτεραιότητα απέναντι στο εξ αποφάσεως χρέος και περαιτέρω τονίσθηκαν τα ακόλουθα: « Η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων είναι στοιχείο που συνάπτεται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας. Η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα της. Διαφορετικά δημιουργείται δυσπιστία για την αποστολή της με ανάλογες διαβρωτικές επιπτώσεις. Με αυτά θέλουμε να τονίσουμε ότι τα προβλεπόμενα από το νόμο μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης δεν πρέπει να καταντούν ατελέσφορα, εκτός στις απόλυτα δικαιολογημένες περιπτώσεις. Πρέπει να εξισορροπείται η ανάγκη εκτέλεσης με την προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης του ανθρώπου στο πλαίσιο του κράτους δικαίου. » Όπως σημειώθηκε πρόσφατα στην S. X. ν X.X., Πολιτική Έφεση αρ. 31/2015, ημερομηνίας 19/10/2018, ECLI:CY:DOD:2018:11, η εν λόγω νομοθεσία υποχρεώνει, με επιτακτικό τρόπο, τον εξ' αποφάσεως οφειλέτη να προσδιορίσει και να παρουσιάσει όλα τα αναγκαία στοιχεία για την επίτευξη του σκοπού της που δεν είναι άλλος παρά η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων που συνάπτεται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας. Επαναλήφθηκε συναφώς ότι η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα της. Τονίσθηκε επ' αυτού ότι τα δικαστήρια θα πρέπει να επιμείνουν όπως ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης παρουσιάσει όλα τα αναγκαία στοιχεία. Περαιτέρω, λέχθηκαν τα εξής: « Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να τονίσουμε ότι με βάση τη νομοθεσία και τον επιτακτικό προσδιορισμό της υποχρέωσης ενός εξ' αποφάσεως οφειλέτη να παρουσιάσει στοιχεία, το δικαστήριο θα έπρεπε να επιμείνει σ' αυτό έτσι ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός της νομοθεσίας που δεν είναι άλλος παρά η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων, στοιχείο που συνάπτεται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας. Η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα της. Σ' αντίθετη περίπτωση, δημιουργείται δυσπιστία με ανάλογες επιπτώσεις. Τα προβλεπόμενα μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης δεν πρέπει να καταντούν ατελέσφορα, εκτός σε απόλυτα δικαιολογημένες περιπτώσεις. Πρέπει να υπάρχει μια εξισορρόπηση μεταξύ της αναγκαιότητας εκτέλεσης, με την προοπτική αξιοπρεπούς διαβιώσεως του εξ' αποφάσεως οφειλέτη. » ΙΙΙ. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.

(1)Κατά πόσον η παρούσα Αίτηση προωθείται καταχρηστικά. Ξεκινώ με την εισήγηση της πλευράς της Καθ' ης 1 ότι η παρούσα διαδικασία συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, επειδή παράλληλα με την επίδικη αίτηση εκκρεμεί και άλλη αίτηση που αφορά αίτημα για άρση δόλιας μεταβίβασης, με βάση τις διατάξεις του Κεφ.

1. Η λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων εκτέλεσης σε σχέση με το εξ' αποφάσεως χρέος αποτελεί δικαίωμα της Αιτήτριας. Όπως αναλύεται στη ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΣΑΚΚΗ κ.α. Πολιτική Έφεση αρ. Ε145/2014, ημερομηνίας 15/11/2019, ζήτημα καταχρηστικής συμπεριφοράς μπορεί να τεθεί όταν μια διαδικασία που δεν έχει σκοπό την εκτέλεση, όπως η διαδικασία πτώχευσης, χρησιμοποιείται ως μέτρο εκτέλεσης. Κατά τα λοιπά, στην εν λόγω απόφαση, με παραπομπή στο άρθρο 14 του Κεφ. 6, επισημαίνεται ότι δεν απαγορεύεται ούτε νομοθετικά, ούτε νομολογιακά, η παράλληλη προώθηση διαφορετικών μέτρων εκτέλεσης που αποσκοπούν στη δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Παράλληλα, διευκρινίζεται ότι η καταχρηστική άσκηση ενός δικαιώματος, όπως σε κάθε φύσης δικαστική διαδικασία, ελέγχεται και αποτρέπεται από το Δικαστήριο εφόσον αυτή απολήγει σε αχρείαστη καταπίεση εναντίον του οφειλέτη. Η παρούσα δεν είναι τέτοια περίπτωση. Εν προκειμένω, το εξ' αποφάσεως χρέος παραμένει πλήρως ανεξόφλητο. Επιπλέον, κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας η πλευρά της Αιτήτριας, περιόρισε τις θεραπείες που αξιώνονται με την παρούσα αίτηση στην έκδοση διατάγματος μηνιαίας αποπληρωμής, αποσύροντας ταυτόχρονα και τις αξιώσεις που σχετίζονται με θεραπείες που σχετίζονται με την άρση τυχόν δόλιων μεταβιβάσεων. Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος μέσω της ύπαρξης παράλληλων διαδικασιών που σχετίζονται με αιτήματα άρσης δόλιων μεταβιβάσεων τόσο με βάση το Κεφ. 6 όσο και το Κεφ. 62, ούτε γενικότερα άσκησης αχρείαστης καταπίεσης εις βάρος της Καθ' ης
2. Η εν λόγω η εισήγηση είναι αβάσιμη και απορρίπτεται. *

(2)Κατά πόσον η Καθ' ης 1 έχει δυνατότητα αποπληρωμής του εξ' αποφάσεως χρέους. Προχωρώντας στην ουσία του θέματος, σημειώνεται εξ' αρχής ότι αποτελεί κοινό τόπο ότι τα λογικά έξοδα διαβίωσης της Καθ' ης 1 υπολογίζονται με βάση τη σχετική ανακοίνωση της Υπηρεσίας Αφερεγγυότητας ημερ. 01/02/2016 η οποία επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9 στην Ένσταση της Καθ' ης, όπου αναφέρονται τα εξής: « Για νοικοκυριό με ένα άτομο ηλικίας 15 ετών και άνω, τα ΛΕΔ καθορίζονται σε €733,60. Επιπλέον, προστίθενται €366,80 για κάθε άτομο ηλικίας 15 ετών και άνω και €220,08 για κάθε παιδί κάτω των 15 ετών. » Συνεπώς, το ποσό των €1.467,20 [€733,60 + (€366,80 Χ 2)] αποτελεί το, κατά κοινό τόπο, ποσό των λογικών εξόδων για τη διαβίωση της τριμελούς ενήλικης οικογένειας της Καθ' ης. Το γενικό συμπέρασμα μου από την αξιολόγηση[11] της μαρτυρίας της Καθ' ης 1, όπως αυτό εξάγεται από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της ακροαματικής διαδικασίας, είναι ότι η εν λόγω μάρτυρας προσπάθησε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο μια υπερβολική, και εν πολλοίς επιτηδευμένη, εικόνα σε σχέση με την πραγματική οικονομική της κατάσταση και τη δυνατότητα αποπληρωμής του εξ' αποφάσεως χρέους. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε ότι αντιμετωπίζει ουσιαστικό πρόβλημα διαβίωσης επειδή τα εισοδήματα της ανέρχονται μόνο στο ποσό των €890, παρασιωπώντας ότι για τα οικογενειακά έξοδα διαβίωσης διατηρεί μαζί με τον σύζυγό της κοινό ταμείο, ο οποίος έχει μηνιαία εισοδήματα πέριξ των €3.500 μηνιαίως. Επίσης, ενώ ισχυρίστηκε ότι λόγω των μεγάλων οικονομικών της δυσκολιών στερείται των απόλυτα αναγκαίων για αυτήν φυσιοθεραπειών (παρ. 13 της ένορκης της δήλωσης), παρέλειψε να αναφέρει ότι η διαμένουσα μαζί της θυγατέρα εργάζεται ως φυσιοθεραπεύτρια, γεγονός που όταν αποκαλύφθηκε κατά την αντεξέτασή της, την οδήγησε να ισχυριστεί ότι η θυγατέρα της δεν έχει χρόνο για να ασχοληθεί με το δικό της ιατρικό πρόβλημα. Ούτε εξήγησε τους λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να εξασφαλίζει τις εν λόγω ιατρικές διευκολύνσεις μέσω του Γενικού Συστήματος Υγείας. Η δε παραδοχή της ότι καταβάλλει σε εξυπηρετούμενες τραπεζικές υποχρεώσεις το ποσό των €480 μηνιαίως, ποσό το οποίο μάλιστα θα αυξηθεί σε €600 από τον Αύγουστο, επιβεβαιώνει ακριβώς ότι η οικονομική της δυνατότητα είναι σαφώς καλύτερη από την εικόνα που προσπάθησε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Όσον αφορά τα εισοδήματα της ίδιας της Καθ' ης 1, από την εργασία της λαμβάνει το καθαρό ποσό των €890,50 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8 στην Ένσταση). Αναφορικά με τις δαπάνες, σημειώνεται ότι διαμένει σε ιδιόκτητη οικεία και συνεπώς δεν έχει υποχρέωση καταβολής ενοικίου. Δεν διαθέτει αυτοκίνητο και συνεπώς δεν υποβάλλεται σε έξοδα συντήρησης και έξοδα για εξασφάλιση άδειας και ασφάλειας αυτοκινήτου, ούτε εκκρεμούν οποιαδήποτε εντάλματα πληρωμής εναντίον της. Δεν έχει ανήλικα τέκνα, δεν έχει οποιαδήποτε ενδιαφέροντα (χόμπι), δεν πίνει, ούτε καπνίζει. Αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα υγείας, δίχως όμως να είναι ανίκανη για εργασία, εξ ου και εργοδοτείται. Αναφορικά με τη συνεισφορά της στο νοικοκυριό, αν και στην ένορκη δήλωσή της επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί μια διαφορετική εικόνα, κατά την ακρόαση διαφάνηκε ότι η δική της συνεισφορά, λόγω ακριβώς της ύπαρξης κοινού ταμείου, περιορίζεται, ως επί το πλείστον, στην πληρωμή των λογαριασμών κοινής ωφελείας, (Α.Η.Κ. €100 και Υδατοπρομήθεια €40 μηνιαίως). Επίσης διατηρεί λογαριασμό τηλεφώνου προς €30 το μήνα. Όσον αφορά τα έξοδα σίτισής της και είδη υγιεινής, αν και δεν παρουσιάστηκαν συγκεκριμένα στοιχεία, ανάφερε ότι χρειάζεται πέριξ των €100 - €150 μηνιαίως. Για τα απαραίτητα φάρμακα το ποσό των €150 που ανέφερε δικαιολογείται (δείτε και παρ. 15 της ένορκης της δήλωσης καθώς και το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 στην Ένστασή της). Αναμφίβολα, το μεγαλύτερο κονδύλι αφορά την καταβολή του ποσού των €480 προς αποπληρωμή ενός εξυπηρετούμενου δάνειου προς την Ελληνική Τράπεζα (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 στην Ένσταση). Υπολογίζεται επίσης ένα ποσό της τάξης των €50 για ένδυση και υπόδηση καθώς για έκτακτες δαπάνες. Ως εκ των ανωτέρω και θυμίζοντας ότι το ατελέσφορο των μέτρων εκτέλεσης νοείται μόνο στις απόλυτα δικαιολογημένες της περιπτώσεις (δείτε ανωτέρω: S. X. ν X.X., Πολιτική Έφεση αρ. 31/2015, ημερομηνίας 19/10/2018, ECLI:CY:DOD:2018:11) αποτελεί συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι η Καθ' ης δεν έχει αποσείσει το σχετικό βάρος απόδειξης (δείτε ανωτέρω: Βασιλειάδης ν. Τσουρή) για να ενταχθεί εντός εκείνης της ειδικής κατηγορίας των περιπτώσεων που δεν δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.

(3)Προσδιορισμός ύψους της μηνιαίας δόσης. Το ύψος του ποσού της μηνιαίας δόσης, θα καθοριστεί συνυπολογίζοντας το ύψος του εξ' αποφάσεως χρέους και τον χρονικό ορίζοντα αποπληρωμής του, ως επίσης, και ότι η Καθ' ης δεν έχει άλλες υποχρεώσεις που προηγούνται της επίδικης απόφασης (δείτε: Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν. Μαρίας Κωνσταντίνου ανωτέρω) και συνεπώς η καταβολή του ποσού των €480 μηνιαίως για εξυπηρετούμενο δάνειο δεν θα ληφθεί υπόψιν ως μέρος των αναγκαίων της δαπανών. Υπογραμμίζω για ακόμα μια φορά ότι η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται από την αποτελεσματικότητά της. Δεν αγνοώ ότι, ανεξαρτήτως της ύπαρξης οικογενειακού ταμείου, τα εισοδήματα της Καθ' ης 1 είναι λιγότερα των €900 μηνιαίως, και συνεπώς, ότι το ποσό που θα επιδικασθεί πρέπει να συσχετίζεται με τα δικά της εισοδήματα και μόνο, δίχως η δική της ευθύνη να μετακυλίεται στους ώμους των υπόλοιπων μελών της οικογένειας της και κυρίως του συζύγου της, τον οποίο δεν αφορά η επίδικη αίτηση. Συνυπολογίζοντας λοιπόν όλα τα προαναφερόμενα, καταλήγω ότι η Καθ' ης 1 έχει την οικονομική δυνατότητα και προοπτική να αποπληρώνει το εξ' αποφάσεως χρέος της με μηνιαίες δόσεις καθώς και την οικονομική ευχέρεια και δυνατότητα να ζει αξιοπρεπώς, συνεισφέροντας, κατά αναλογία στις οικογενειακές της υποχρεώσεις και καταβάλλοντας παράλληλα μηνιαίως έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους από 01/06/2022 το ποσό των €400 (τετρακόσιων ευρώ), δίδοντας παράλληλα και μια μικρή περίοδος χάριτος, έτσι ώστε η Καθ' ης 1 να μπορέσει στο μεσοδιάστημα να προβεί στις αναγκαίες ρυθμίσεις που αφορούν τις υπόλοιπες οικονομικές της υποχρεώσεις. VΙ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα εναντίον της Καθ' ης η αίτηση αρ. 1 για αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους από 01/06/2022 με μηνιαίες δόσεις εξ €400,00 (τετρακόσια ευρώ) εκάστη πληρωτέα την πρώτη ημέρα κάθε μήνα, με 5 εργάσιμες μέρες χάριν. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και σε βάρος της Καθ' ης η αίτηση αρ. 1 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στη κλίμακα €10.000 - €50.000, πληρωτέα με τον ίδιο τρόπο που προαναφέρεται. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Όπως λέχθηκε στη Στέλιος Σάββα και Υιοί Λίμιτεδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακης Δημοκρατιας, Αγωγή Αρ. 1/2019, ημερομηνίας 28/05/2020: «Όπως είναι άλλωστε παγίως καθιερωμένο η τελική αγόρευση η οποία δεν επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο επίδικο θέμα, θεωρείται ότι περιορίζει τα προς απόφαση ζητήματα και όσα δεν αναπτύχθηκαν με την αγόρευση, κρίνονται ότι έχουν εγκαταλειφθεί.» [2] Μεταξύ άλλων: Πατσαλοσαββής ν. Διευθ. Τμ. Εσ. Προσ.

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 45, Φλαγκοφάς ν. Αταλέξα Λτδ

(1989). [3] Πέραν του διατάγματος πληρωμής με μηνιαίες δόσεις, το Δικαστήριο μπορεί, με βάση το άρθρο 87

(1), να διατάξει την ακύρωση καταδολιευτικών μεταβιβάσεων ή επιβαρύνσεων, την αποκοπή απολαβών, την παρεμπόδιση του ο εξ αποφάσεως οφειλέτη να διαθέσει την περιουσία του ή μέρος της, ως επίσης, και την κατάσχεση εις χείρας τρίτου, νοούμενου ότι, ως διαλαμβάνεται στο δεύτερο εδάφιο του ίδιου άρθρου, τέτοια διατάγματα επιδιώκονται με την αίτηση του εξ αποφάσεως πιστωτή. [4]Δείτε: Χρ. Μιχαήλ κ.α. ν. Μ. Σκορδή

(2005)1Α Α.Α.Δ 64. [5] Σχετικά: Βασιλειάδης ν. Τσουρή

(2007)1 Α.Α.Δ. 43. [6] Συναφώς: Χριστάκης Μιχαήλ και άλλος ν. Αδελφοί Πούλλου Λτδ

(1997)1Γ Α.Α.Δ 1759. [7] Chrysostomou v Athanasiou

(1981)1 CLR 669, Rolandis, Louca & Soteriades Ltd. v. Koutsiou,

(1970)1 C.L.R. 25. [8] Δείτε: Gesico v J.K. Video

(1991)1 Α.Α.Δ. 134. [9] Παναγιώτου ν Μιχαήλ

(1998)1 (Α) Α.Α.Δ.422) και Προκοπίου κ.α. ν. Ανδρέας Λάμπρου Λτδ

(2004)1Α Α.Α.Δ 310. [10] Σχετικά: ΣΠΕ Αραδίππου ν. Έλλη Ιακώβου,

(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2032. [11] Μεταξύ άλλων: Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236,Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola κλπ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, ECLI:CY:AD:2016:A546, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/2018. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο