← Κύπρος

Α. κ.α. ν. Τ., Αίτηση Αρ. E4/17, 15/4/2022

Α. κ.α. ν. Τ., Αίτηση Αρ. E4/17, 15/4/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2022:18 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. E4/17 Μεταξύ׃

  1. XXXXX Α., εκ Λευκωσίας
  2. XXXXXXX Α., εκ Λευκωσίας Αιτητές και XXXXXXXX XXXXXXXX Τ., εκ Λεμεσού Καθ' ου η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 03/01/2022 Ημερομηνία: 15/04/2022 Για τον Πρωτοκολλητή: κος Ανδρέας Ματθαίου (αρμόδιος Δικαστικός Επιδότης) Για τους Ιδιοκτήτες / Αιτητές στην Κυρίως Αίτηση: κα Α. Κακογιάννη για Γλαύκος Ν. Ραφαήλ και Σία Για τον Ενοικιαστή / Καθ' ου στην Κυρίως Αίτηση: κα Τζ. Βασιλείου για κ. Αντώνη Ν. Βασιλείου Για το ενδιαφερόμενο μέρος - Αιτητή στην παρούσα Αίτηση: κ. Φ. Αποστολίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Σχετικά με το ένταλμα ανάκτησης κατοχής υπ' αρ. 32/21 (sherrif no. 05552)) Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η Κυρίως Αίτηση ημερομηνίας 12/01/2017 ολοκληρώθηκε με την έκδοση εκ συμφώνου απόφασης στις 11/03/2021 (στο εξής: «η Τελική Απόφαση»). Η απόφαση εκδόθηκε στην παρουσία του ίδιου Καθ' ου η αίτηση και ενοικιαστή (στο εξής: «ο Ενοικιαστής»). Στις 24/09/2021 εκδόθηκε, κατόπιν μονομερούς αίτησης, το σχετικό ένταλμα ανάκτησης κατοχής (στο εξής: «το Ένταλμα»). ΙΙ. Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΣΤΑΣΗ. (α) Η Αίτηση. Μετά την έκδοση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής ο αρμόδιος Δικαστικός Επιδότης επιχείρησε να προβεί στην εκτέλεσή του. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε, τον οδήγησαν, στις 10/01/2022, στην καταχώριση σχετικής αίτησης με βάση τη Δ.40 θ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ζητώντας οδηγίες ως προς τον τρόπο εκτέλεσης του εν λόγω Εντάλματος. Το σχετικό απόσπασμα της ένορκης δήλωσής του, παρατίθεται αυτούσιο: « Στις 3/12/2021 με επισκέφθηκαν στο γραφείο μου, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχα μία εβδομάδα προηγουμένως με τον Καθ' ου η Αίτηση XXXXXX XXXXXX Τ., ο κ. XXXXXXX Κ. μαζί με τη δικηγόρο κα XXXXXXX Β., για να αναφέρουν ότι αυτός είναι ο τωρινός διαχειριστής, τρίτο άτομο το οποίο έχει την κατοχή του επίδικου υποστατικού και/ή τη διαχείριση και/ή τη διεύθυνση αυτού και ισχυρίστηκε ότι είχε πρόθεση να πληρώσει άμεσα κάποιο χρηματικό ποσό προς διευθέτηση του εντάλματος, πρόταση η οποία απορρίφθηκε τόσο από τον Αιτητή XXXXX Απ. όσο και από το δικηγόρο του κ. XXXXXX Ρ. » Λίγες μέρες νωρίτερα, ήτοι στις 03/01/2022, καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση (στο εξής: «η Αίτηση») από τον κ. XXXXXX Κ. παρουσιαζόμενο ως ενδιαφερόμενο μέρος στην παρούσα διαδικασία (στο εξής: «το Ενδιαφερόμενο Μέρος») ο οποίος διατείνεται ότι είναι πρόσωπο που επηρεάζεται από την επικείμενη εκτέλεση του εν λόγω εντάλματος και αξιώνει τα ακόλουθα: «
  3. Οδηγίες και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να Διατάσσεται ο Δικαστικός Επιδότης XXXXXX Μ., να μη προχωρήσει στην Εκτέλεση του Εντάλματος Ανάκτησης κατοχής με αριθμό Sheriff No XXXXX, καταχωρήθηκε στις 10/11/2021, για την ανάκτηση του ισογείου υποστατικού που βρίσκεται επί της γωνίας των οδών ΓXXXXXXXXX XX και ΧXXXXXXXXXXXX XXXXXXXXXX στη Λεμεσό, εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση XXXXXX XXXXXXX Τ., και χρησιμοποιείται ως μπαράκι με το όνομα X.X. XXXXXXXX, αφού το εν λόγω υποστατικό βρίσκεται υπό την κατοχή μου, και ο Δικαστικός Επιδότης δεν έχει τέτοιο Διάταγμα εναντίον του Αιτητή στην παρούσα Αίτηση, ο οποίος είναι πρόσωπο το οποίο ΔΕΝ ΕΛΚΕΙ οποιοδήποτε συμφέρον ή δικαίωμα από τον Καθ' ου η Αίτηση XXXXXX XXXXXXX Τ.
  4. Την έκδοση Διατάγματος Αναστολής της Εκτέλεσης του Εντάλματος κατοχής με αριθμό Sherriff No XXXXX, το οποίο έχει εκδοθεί στην αίτηση με αριθμό Ε.4/2017 και με τον πιο πάνω τίτλο, εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, XXXXXX XXXXXXX Τ., με την οποία ζητείται η έξωση από το υποστατικό που βρίσκεται στην γωνία των οδών XXXXXXXXXX XX και ΧXXXXXXXXXXX XXXXXX X στην Λεμεσό, χωρίς να καθορίζεται λεπτομερώς ότι η έξωση αφορά το μπαράκι με το όνομα X.X. XXXXXXXX που βρίσκεται στο ισόγειο. δεδομένου ότι αυτή την στιγμή την κατοχή του συγκεκριμένου υποστατικού (X.X. XXXXXXXX) περιήλθε στον XXXXXX Κ. πάντοτε με την συγκατάθεση και/ή την συμφωνία του XXXXX Α. - Αιτητή στην υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αίτηση. [.] » Η Αίτηση βασίζεται στα εξής: « Η Αίτησις βασίζεται επί του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983 άρθρο
  5. Τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας 43Α Θ.1 -
  6. Των Δικαστικών Θεσμών Διαταγή 17 Θ.10 Διαταγή 40, Θεσμός 7, 11,
  7. Διαταγή 48 Θ. 1, 2, 3, 4, 5, θεσμός 8

(1)
(4), Θ.
  1. Κεφ. 6, άρθρα 10 μέχρι
  2. Τον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο
  3. Την συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου τούτου. » Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενδιαφερόμενου Μέρους. Όσα αναφέρει συνοψίζονται ως εξής: · Είναι επιχειρηματίας κέντρων αναψυχής και γνωρίζει τόσο την ιδιότητα των διαδίκων όσο και το επίδικο Υποστατικό. · Υποστηρίζει ότι ο Ενοικιαστής έχει εγκαταλείψει το Υποστατικό και πως ακολούθως, αφότου οι Ιδιοκτήτες παρέλαβαν την κατοχή, του το προσέφεραν για να το εκμεταλλευτεί εκείνος, στη βάση συμφωνίας που έλαβε χώρα στις 26/05/
  4. · Προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών που παρουσιάζει ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 αντίγραφο εγγράφου που τιτλοφορείται «Υπεύθυνη Δήλωση Ιδιοκτήτη Ακινήτου» του Ιδιοκτήτη αρ. 1 προς το Υφυπουργείο Τουρισμού, μέσω της οποίας το εν λόγω πρόσωπο παρουσιάζεται να πληροφορεί το Υφυπουργείο ότι παραχωρεί «δικαίωμα χρήσης» του Υποστατικού στο Ενδιαφερόμενο Μέρος. · Προσθέτει πως έχει δαπανήσει σημαντικά ποσά από τον χρόνο που ανέλαβε την κατοχή του Υποστατικού έτσι ώστε να εκδοθούν επ' ονόματι του όλες οι αναγκαίες άδειες, καθώς και το ποσό των €35.000 για «βελτιώσεις» και «αγορά εξοπλισμού» που σχετίζονται με το Υποστατικό. · Υποστηρίζει πως δεν έχει παραβιάσει οποιοδήποτε όρο της μεταξύ τους συμφωνίας, ούτε έχει επέλθει η ακύρωσή της και κατ' επέκταση, οι Ιδιοκτήτες δεν νομιμοποιούνται να χρησιμοποιήσουν εναντίον του την Τελική Απόφαση που εξασφάλισαν εις βάρος του προηγούμενου Ενοικιαστή και θα πρέπει να αποτραπεί ο Δικαστικός Επιδότης να ανακτήσει την κατοχή του Υποστατικού δίχως να έχει ένταλμα εναντίον του. (β) Η Ένσταση. Η πλευρά των Ιδιοκτητών ενίσταται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Στις 18/01/2022 καταχώρησε σχετική ένσταση εγείροντας τους τρεις ακόλουθους λόγους: «
  5. Ο XXXXXXX Κ. δεν έχει κανένα δικαίωμα παρέμβασης στην παρούσα διαδικασία ή/και κανένα δικαίωμα ενοικιαστή ή χρήση του επίδικου υποστατικού στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση.
  6. Η Ένορκη δήλωση του XXXXXXX Κ. ημερ. 03/01/2022 η οποία υποστηρίζει την Αίτηση του βασίζεται σε ψευδείς ή/και αναληθείς ισχυρισμούς.
  7. Στην Ένορκη Δήλωση του XXXXXXX Κ. ημερ. 03/01/2022 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 έγγραφο το οποίο έχει αλλοιωθεί ή/και παραποιηθεί ή/και παραχαραχθεί. » Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζονται οι λόγοι ένστασης εμφαίνονται στις ένορκες δηλώσεις του δικηγόρου κ. XXXXXX Ραφαήλ και του Αιτητή αρ.
  8. Με δύο λόγια, ο κ. Ραφαήλ αιτείται την απόρριψη της Αίτησης υποστηρίζοντας τα εξής: · Υπήρξε άμεσα εμπλεκόμενος στις διαπραγματεύσεις των διαδίκων. Μετά την έκδοση της Τελικής Απόφασης ο Ενοικιαστής του ζήτησε όπως ο πελάτης του υπογράψει το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 διότι σε αντίθετη περίπτωση θα έχανε κάποιο επίδομα αναπηρίας που είχε εξασφαλίσει, λόγω ενός σοβαρού προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει. · Συνέταξε ο ίδιος ο ενόρκως δηλών το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 το οποίο και επισυνάπτει στη δική του ένορκη δήλωση για να υποστηρίξει πως το παρόμοιο έγγραφο που έχει επισυνάψει το Ενδιαφερόμενο Μέρος είναι παραποιημένο, καθότι απουσιάζει από αυτό η τελευταία, ουσιώδης, παράγραφος. · Ακολούθως αναφέρεται στα γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση της Τελικής Απόφασης, με ειδική αναφορά στην ασυνέπεια του Ενοικιαστή ως προς την υποχρέωσή του για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους διά μηνιαίων δόσεων, ως είχε εκ συμφώνου καθορισθεί, σημειώνοντας ότι η διαδικασία για ανάκτηση της κατοχής προχώρησε ακριβώς λόγω της ασυνέπειας του Ενοικιαστή. · Προς μεγάλη του έκπληξη έλαβε την παρούσα Αίτηση καθότι το περιεχόμενό της βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με τις διαφορετικές προφορικές διαβεβαιώσεις τόσο του ίδιου του Ενοικιαστή όσο και του δικηγόρου του. · Χαρακτηρίζει ως «ασύστολο ψεύδος» τον ισχυρισμό ότι ο Ενοικιαστής εγκατέλειψε το Υποστατικό και ότι δήθεν οι πελάτες του, το προσέφεραν στον κ. Κ., πρόσωπο το οποίο ούτε οι πελάτες του, ούτε ο ίδιος γνωρίζει. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η ένορκη δήλωση του Αιτητή/Ιδιοκτήτη αρ. 1, ο οποίος, συμφωνώντας με όσα αναφέρει ο δικηγόρος του, σημειώνει τα εξής: · Ούτε ο ίδιος ούτε ο αδελφός του, δηλαδή ο Ιδιοκτήτης αρ. 2, γνωρίζουν το Ενδιαφερόμενο Μέρος. Κατ' επέκταση, είναι αδύνατον να έχουν συνάψει μαζί του οποιανδήποτε συμφωνία. · Το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 είναι παραποιημένο για τους λόγους που αναφέρει ο δικηγόρος του. · Ο Ενοικιαστής ουδέποτε τους επέστρεψε την κατοχή του Υποστατικού. · Ο μοναδικός λόγος που υπέγραψε, υπό όρους, το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 ήταν για να βοηθήσει τον Ενοικιαστή να μην απωλέσει ένα επίδομα που λάμβανε. (β) Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας αίτησης. Ακολούθως, ζητήθηκε από την πλευρά του Ενδιαφερόμενου Μέρους η αντεξέταση των εν λόγω ενόρκως δηλούντων για τους Ιδιοκτήτες. Στο αίτημα συναίνεσε η ιδιοκτησιακή πλευρά και εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα. Η αντεξέτασή τους έλαβε χώρα στις 11/2/
  9. Ο κ. Ραφαήλ κατά την αντεξέταση του τόνισε πως η δική του παρουσία ως μάρτυρα είναι επειδή γνώριζε από πρώτο χέρι τα επίδικα γεγονότα. Χαρακτήρισε ως ψευδείς τους ισχυρισμούς του Ενδιαφερόμενου Μέρους ενώ επίσης σημείωσε ότι ο δικηγόρος του Ενοικιαστή, είτε ψεύδεται, είτε δεν θυμάται, τι ακριβώς είχε λάβει χώρα. Επισήμανε πως λόγω της «οικτρής» πείρας που είχε, ο ίδιος συνέταξε το ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  10. Ο μοναδικός σκοπός που είχαν οι πελάτες του ήταν να βοηθήσουν τον Ενοικιαστή, λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει. Στη δική του αντεξέταση, ο κ. Α. επανέλαβε ότι ουδέποτε γνώρισε τον κ. Κ. Αποδέχθηκε την εισήγηση του Ενοικιαστή να υπογράψει το εν λόγω έγγραφο υπό όρους, ακριβώς για να τον βοηθήσει να μην απωλέσει το επίδομα των €800 που λαμβάνει. Τόνισε ότι η εναπόθεση της τελευταίας παραγράφου στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 ήταν ακριβώς για να μην φθάσει στο σημείο που βρίσκεται σήμερα. Ως προς την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία[1], έχουν καταχωρηθεί σχετικά γραπτά κείμενα, στο ειδικό περιεχόμενο των οποίων, θα αναφερθώ μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο κατά το στάδιο των συμπερασμάτων.[2] ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η διαδικασία έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής προβλέπεται στη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: « 1.
(1)Where a judgment or order of a Court for the recovery or delivery of possession of any immovable property is sought to be enforced by a writ of possession, the writ may be issued by leave of the Court or a Judge obtained on an ex parte application by the plaintiff supported by an affidavit. The affidavit shall be in Form 39C and the writ in Form 39D.
(2)Such leave shall not be given unless it is shown that all persons in actual possession of the whole or any part of the property have received such notice of the proceedings as may be considered sufficient to enable them to apply to the Court for relief or otherwise.
  1. Upon any judgment or order for the recovery of any property and costs, there may be either one writ or separate writs of execution for the recovery of possession and for the costs at the option of the successful party.
  2. Every writ of possession shall be passed to a bailiff for execution, and, where costs are to be recovered under the same writ, the provisions of Order 44 shall be observed in so far as they are applicable except that every writ of possession issued shall be entered in a separate register. » Όπως ρητά προβλέπεται από την εν λόγω Διαταγή 43(Α), η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής αξιώνεται μονομερώς. Η εν λόγω διαδικασία συνιστά θεραπεία του κοινοδικαίου με την οποία διατάσσεται η ανάκτηση της κατοχής από τον ενάγοντα/αιτητή. Δεν πρόκειται για προσωποπαγή (in personam) θεραπεία εναντίον του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, αλλά πραγματοπαγή (in rem), με την οποία δίδεται η εξουσία στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες για να αποδώσει την ελεύθερη κατοχή του υποστατικού στον ενάγοντα/αιτητή.[3] Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις όπου ο Πρωτοκολλητής εκτελεί το ένταλμα εναντίον συγκεκριμένου προσώπου, έχει τη δυνατότητα να προβεί σε έξωση όλων των προσώπων που ελκύουν δικαιώματα από το προαναφερόμενο πρόσωπο. Στη Διαταγή 40 θεσμός 15 διαλαμβάνονται τα ακόλουθα: « If either the deputy sheriff executing a writ or any person interested in or affected by the execution thereof wishes to have the Court's directions in any matter relating to it, he may apply to the Court out of which the writ issued or to a Judge thereof, for directions to the deputy sheriff; and the Court or Judge may, either ex parte or upon notice given to such person as the Court or Judge may think fit, give such directions as may be just. Directions given to the deputy sheriff on his own application need not be entered as an order. In other cases any person interested in or affected thereby may require the directions to be entered as an order and deliver an office copy of the order to the deputy sheriff for compliance therewith, or may appeal therefrom if dissatisfied: Provided that where the application is made by a person claiming property seized under a writ of execution, directions shall not be given ex parte. » Γενικώς, ως προς το δικαίωμα για αναστολή μιας δικαστικής απόφασης, σχετικά είναι τα προβλεπόμενα στη Διαταγή 35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: « An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given. » Η Δ.35 θ.18 είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.58 Θ.
  3. Η επί του δικαιώματος για αναστολή σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά καθώς και τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[4] H εμβέλεια της Δ.35, θ. 18, εξετάστηκε στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη,
(2011)1Α Α.Α.Δ 687, όπου, με αναφορά σε παλαιότερη νομολογία, λέχθηκε ότι η εν λόγω διαταγή δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. Στη Χατζηπαναγή ν. Αυξεντίου, Πολιτική Έφεση Αρ.151/2017, ημερομηνίας 09/11/2017, ECLI:CY:AD:2017:A399 λέχθηκαν τα εξής: « Μεταξύ των στοιχείων που συνυπολογίζονται κατά την εξέταση αίτησης αναστολής είναι και το ενδεχόμενο πρόκλησης ανεπανόρθωτης αδικίας στο ένα ή στο άλλο μέρος αν το δικαστήριο χορηγήσει ή αρνηθεί να χορηγήσει διάταγμα αναστολής. » Ειδικώς, ως προς το δικαίωμα για αναστολή δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, σχετικά είναι τα προβλεπόμενα στο άρθρο 11
(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: « Το Δικαστήριον, εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα δυνάμει των παραγράφων (α),(β) (γ), (δ), (ε), (στ), (ζ) (η), (θ), (ι), (ια) και (ιβ) του άρθρου τούτου, δύναται, τηρουμένου του όρου ότι o ενοικιαστής θα πληρώση παν ποσόν το οποίον νομίμως οφείλεται ή δυνατόν να καταστή οφειλόμενον υπ' αυτού, να αναστείλη την εκτέλεσιν της αποφάσεως ή του διατάγματος ή να αναβάλη την ημερομηνίαν κατοχής διά τοιαύτην περίοδον μη υπερβαίνουσαν το εν έτος, εκτός εάν οι διάδικοι άλλως ήθελαν συμφωνήσει, και υπό την επιφύλαξιν τοιούτων όρων οίους το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει καταλλήλους. » Το εν λόγω άρθρο 11
(5)ερμηνεύθηκε στην Ανδρέας Μιχαηλίδης ν Θωμάς Σάββα Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 285/2016, ημερομηνίας 22/09/2017, ECLI:CY:AD:2017:A314 και στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, ECLI:CY:AD:2018:A
  1. Στη τελευταία απόφαση, μεταξύ άλλων, λέχθηκαν τα εξής: « ..το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν εμποδίζεται, όταν υπάρχει έφεση, να αναστείλει την εκτέλεση μιας απόφασης δυνάμει της Δ.35,θ.
  2. Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960).[5] Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35,θ.
  3. [6] Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με δεδομένο ότι η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης έφεσης υποβάλλεται πρώτα στο πρωτόδικο Δικαστήριο (βλ. Δ.35, θ.19), η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στο άρθρο 11
(5)του Νόμου, η οποία δεν μας βρίσκει σύμφωνους, συνεπάγεται, δυνητικά, δραστικό περιορισμό της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος της έφεσης. Το άρθρο 11
(5)του Νόμου είναι γεγονός περιέχει ειδικές πρόνοιες αναφορικά με την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστέλλει τελική απόφαση του, όταν την εκδίδει, σε στάδιο κατά το οποίο δεν βρίσκεται στο προσκήνιο οποιαδήποτε έφεση, αναστέλλοντας το χρόνο εκτέλεσης της μέχρι και ένα έτος, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά μεταξύ των διαδίκων. Θεωρούμε ότι η εν λόγω νομοθετική διάταξη δεν είναι ασυμβίβαστη με το δικαίωμα ενός καθ' ου η αίτηση, να επιδιώξει ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και να εξασφαλίσει στην κατάλληλη περίπτωση αναστολή της εκτέλεσης διατάγματος έξωσης, εκκρεμούσης έφεσης που έχει ασκηθεί κατά της δικαστικής απόφασης, ώστε αν αυτή πετύχει η απόφαση του Εφετείου να μην καταστεί κενό γράμμα. Στο λεκτικό του άρθρου 11
(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης. » ΙV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Εν προκειμένω, θυμίζω ότι το Ενδιαφερόμενο Μέρος ισχυρίζεται την ύπαρξη συμφωνίας που επί της ουσίας ανατρέπει τα αποτελέσματα που δημιούργησε η Τελική Απόφαση και εμποδίζει τους Ιδιοκτήτες να αξιώσουν την εκτέλεσή της. Το εν λόγω εγχείρημα του Ενδιαφερόμενου Μέρους, εξ αντικειμένου, είναι δύσκολο να πετύχει διότι για τη στοιχειοθέτηση μιας τέτοιας νέας συμφωνίας, θα πρέπει τα σχετικά γεγονότα να καταδεικνύουν, δίχως σκιές, την πρόθεση όλων των μερών για τη δημιουργία της,[7] με το σχετικό βάρος να το φέρει, προφανώς, η πλευρά που επικαλείται την ύπαρξή της, και, συνεπώς, εναπόκειται σε αυτήν να το αποσείσει με την παρουσίαση κατάλληλης μαρτυρίας.[8] Έχοντας όμως μελετήσει όλα όσα τέθηκαν προς το Δικαστήριο, ουδόλως το Ενδιαφερόμενο Μέρος έχει αποσείσει τούτο το βάρος. Συνεπώς, η Αίτηση χρήζει απόρριψης. Διευκρινίζω. Πρώτον, η Αίτηση είναι αλυσιτελής. Μέσω του αιτητικού της επιχειρείται, κατ' ουσία, να απαγορευθεί η εκτέλεση της Τελικής Απόφασης, δίχως να υφίσταται, με βάση το άρθρο 6[9] του Νόμου, κυρίως διαδικασία για τον παραμερισμό της εν λόγω τελεσίδικης κρίσης. Η ενδιάμεση θεραπεία της αναστολής εκτέλεσης, όπως κάθε ενδιάμεση αίτηση, εμπεριέχει εκ της φύσεως της το στοιχείο της προσωρινότητας[10] και συνεπώς δεν μπορεί αυτοτελώς (δίχως δηλαδή την ύπαρξη σχετικής κυρίως αίτησης για τον παραμερισμό της τελικής κρίσης) να οδηγήσει, είτε έμμεσα είτε άμεσα στην ακύρωση ή αδρανοποίηση της Τελικής Απόφασης. Δεύτερον, η Αίτηση είναι επί της ουσίας αβάσιμη. Το επίδικο Ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής έχει καλώς εκδοθεί, κατόπιν μονομερούς αίτησης,[11] καθότι ο Ενοικιαστής δεν συμμορφώθηκε[12] με τους προβλεπόμενους στην Τελική Απόφαση όρους αναστολής. Ο σκοπός της διαδικασίας έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής είναι να επιστραφεί η κατοχή στον νόμιμο της ιδιοκτήτη και να δοθούν σχετικές προειδοποιήσεις σε τυχόν τρίτους που επηρεάζονται για οποιονδήποτε λόγο από την έκδοση του εν λόγω διατάγματος, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να αποταθούν στο Δικαστήριο και να ζητήσουν την αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος ανάκτησης κατοχής, με βάση τη Διαταγή Δ.48, θ. 8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας,[13] όπως έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη σχετική νομολογία.[14] Τούτη όμως η δυνατότητα, που στην εν λόγω Διαταγή περιγράφεται ως «relief or otherwise» ουδόλως ισοδυναμεί με απόδοση οποιωνδήποτε νέων δικαιωμάτων είτε στον ενοικιαστή, είτε σε άλλο κάτοχο του κατά περίπτωση υποστατικού, παρά μόνο αποσκοπεί να ρυθμίσει τη διαδικασία εκτέλεσης έτσι ώστε να αποτραπεί η οποιανδήποτε αδικαιολόγητη καταπίεση.[15] Στη Kleopas Panaou v. Chrysanthos Hadjichristofi
(1963)2 CLR 19 σημειώθηκε: « The execution of a judgment is a matter under the Court's supervision and control ; and cannot be allowed to be used for purposes of unnecessary oppression as the circumstances of the present case would seem to suggest ; or, indeed, for any purpose, other than the proper satisfaction of the Court's judgment, under the Court's control » Ομοίως, στη Δ. Γεωργιάδου ν. Alpha Bank Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 127/2011, ημερομηνίας 23/03/2017 επιβεβαιώθηκε ότι: « H νομολογία έχει αναγνωρίσει τον κίνδυνο, στον οποίο ήδη αναφερθήκαμε, η εκτέλεση απόφασης να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς αδικαιολόγητης καταπίεσης ή οποιοδήποτε άλλο σκοπό αλλότριο προς τη δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. » Εξ ου και τα προβλεπόμενα στη Διαταγή 40 θ. 15 όπου δίδεται η δυνατότητα για προσδιορισμό του τρόπου εκτέλεσης του εκδοθέντος διατάγματος μέσω σχετικών οδηγιών (directions) του Δικαστηρίου[16] προς τον αρμόδιο δικαστικό λειτουργό, με σκοπό, όπως στην προπαρατεθείσα νομολογία υποδεικνύεται, η εκτέλεση να μην απολήγει είτε σε αδικαιολόγητη καταπίεση ή οποιοδήποτε άλλο σκοπό αλλότριο προς τη δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Για να παραμεριστεί ένα ένταλμα ανάκτησης κατοχής, όπως στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4η Έκδοση, τόμος 17, κεφ. Particular Forms of Execution, Writ of Possession, σελ. 303, παρ. 500 υποδεικνύεται, θα πρέπει ο αιτών τον παραμερισμό να αποδείξει ότι η εκτέλεση του διατάγματος θα είναι είτε άσκοπη, είτε, ότι αυτό, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, αδικαιολόγητα είχε εξ' αρχής εκδοθεί. Στην παρούσα περίπτωση, ουδεμία προϋπόθεση ικανοποιείται. Ούτε αδικαιολόγητη καταπίεση θα προκληθεί από την εκτέλεση του εκδοθέντος εντάλματος, ούτε τούτη η ενέργεια βασίζεται σε οποιοδήποτε αλλότριο σκοπό. Ο ισχυρισμός του Ενδιαφερόμενου Μέρους περί ύπαρξης προφορικής συμφωνίας με τους Ιδιοκτήτες, η οποία μάλιστα ανατρέπει τα τετελεσμένα που δημιούργησε η Τελική Απόφαση, αξιολογείται, επιεικώς, ως ανυπόστατος. Ως ορθώς υποστηρίζει η ιδιοκτησιακή πλευρά, ο εν λόγω ισχυρισμός θεμελιώνεται επί εμφανώς παραποιημένου αποδεικτικού υλικού, ήτοι του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 1 το οποίο παρουσιάστηκε από το Ενδιαφερόμενο Μέρος προς το Δικαστήριο δίχως την τελευταία,[17] και την πιο ουσιαστική, παράγραφό του, το αυτόδηλο και ξεκάθαρο περιεχόμενο της οποίας έχει ως εξής: « Η παρούσα συγκατάθεση δίδεται χωρίς καμία ανάληψη οποιαδήποτε ευθύνης ή/και υποχρεώσεως αναφορικά με την τήρηση των προνοιών της οποιασδήποτε αδείας τυχόν παραχωρηθεί αναφορικά με την ενοικίαση του υποστατικού στην οδό XXXXXXXXXX XX και ΧXXXXXXXXXXXX XXXXXX X XXXXXXX η οποία διέπεται αποκλειστικά από γραπτές συμφωνίες μεταξύ των Ιδιοκτητών και του XXXXXX XXXXXXX Τ. ΑΔΤ XXXXXX καθώς κι από το συνημμένο Διάταγμα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού ημερομηνίας XX XXXXXXX 2021 στην Αίτηση Ε4/
  1. » Η πλευρά του Ενδιαφερόμενου Μέρους αποδίδει τα προαναφερόμενα σε σφάλμα που προκλήθηκε λόγω της αποστολής του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 1 μέσω τηλεομοιοτύπου. Όμως, εν προκειμένω δεν εξετάζεται η πορεία, αλλά το αποτέλεσμα. Για τα κίνητρα, τις προθέσεις και τα επιμέρους γεγονότα, ο φάκελος της υπόθεσης θα παραπεμφθεί στον Γενικό Εισαγγελέα για να πράξει ό,τι κρίνει σκόπιμο. Για σκοπούς πληρότητας της παρούσας αίτησης, επιγραμματικά συμπληρώνω ότι οι ισχυρισμοί του Ενδιαφερόμενου Μέρους είναι παντελώς αόριστοι, δεν ανατρέπουν την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει η Τελική Απόφαση, ούτε ασφαλώς καταδεικνύουν την ύπαρξη νόμιμου υπέρ αυτού δικαιώματος για την κατοχή του Υποστατικού. Η δε επιχειρηματολογία της πλευράς του, εσφαλμένα επιχειρεί να εξισώσει το δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής που προκύπτει από μια ενοικίαση, με το διαφορετικής υπόστασης, και, εκ της φύσεως του, ανακαλούμενο δικαίωμα που δημιουργείται μέσω της παραχώρησης μιας άδειας χρήσης (licence).[18] Ούτε ασφαλώς τίθεται ζήτημα απεμπόλησης/αποποίησης των δικαιωμάτων των Ιδιοκτητών που εκπορεύονται από την Τελική Απόφαση, αφού τόσο το περιεχόμενο της τελευταίας παραγράφου του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 1 όσο και η μη κλονισθείσα κατά την αντεξέταση μαρτυρία της πλευράς των Ιδιοκτητών, επουδενί καταδεικνύουν σαφή και αναμφισβήτητη εγκατάλειψη των δικαιωμάτων τους, με βάση τις σχετικές νομολογιακές αρχές. [19] Δεν χρειάζεται να ειπωθεί οτιδήποτε άλλο. Η Αίτηση θα απορριφθεί. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η αίτηση απορρίπτεται. Τα δικαστικά έξοδα, ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ των Ιδιοκτητών / Αιτητών στην Κυρίως Διαδικασία και εναντίον του Ενδιαφερόμενου Μέρους, ως υπολογιστούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Αντίγραφο της παρούσας απόφασης μαζί με τα πρακτικά και τα τεκμήρια να αποσταλεί στον Γενικό Εισαγγελέα για να διερευνήσει το ενδεχόμενο διάπραξης ποινικών αδικημάτων. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Σημειώνεται ότι η πλευρά του Ενοικιαστή δεν καταχώρησε οποιαδήποτε έγγραφα στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. [2] Σημειώνεται ότι επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και ούτε άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. [3] Manchester Corporation v Conolly and others [1970] 1 ALL ER
  2. [4] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A.Neophytou Co.
(1985)1 C.L.R. 737, Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524, Νεοφύτου v. Δημητρίου
(1989)1 Α.Α.Δ. 592, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.
(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων
(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, Christakis Pilides Construction Ltd ν. Philpool Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 185/2019, ημερομηνίας 12/06/2020 και Navarino Wine Lodge Limited v. T.C.N. Holding Company Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 105/2020, ημερομηνίας 30/10/
  1. [5] Το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, έχει ως εξής: «Η απόφασις οιουδήποτε δικαστηρίου, επιφυλασσομένης οιασδήποτε εν αυτή περιεχομένης αντιθέτου διαταγής και ασχέτως του γεγονότος ότι αύτη έχει ληφθή επί παραλείψει υποβολής εγγράφων προτάσεων ή εμφανίσεως οιουδήποτε διαδίκου, θα είναι δεσμευτική δι' όλους τους διαδίκους ευθύς ως αυτή εκδοθή, ασχέτως προς οιανδήποτε έφεσιν κατ' αυτής, αλλά το δικαστήριον υπό του οποίου εκδίδεται η τοιαύτη απόφασις, ή οιονδήποτε δικαστήριον έχον δικαιοδοσίαν να εκδικάση κατ' έφεσιν την τοιαύτην απόφασιν δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, εάν θεωρήση τούτο πρέπον, και ασχέτως προς το εάν εξεδόθη ή μη διάταγμα προς εκτέλεσιν αυτής να διατάξη όπως ανασταλή ή εκτέλεσις της τοιαύτης αποφάσεως διά τοσαύτον χρονικόν διάστημα και υπό τοιούτους όρους ή άλλως, ως ήθελε κρίνει ορθόν το τοιούτον δικαστήριον.» [6] Η Δ. 35 θ. 18 αναφέρει: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given». [7] Συναφώς δείτε: Maximos Court Ltd V.
  2. Χριστοφορου Πιερη κ.α.
(2001)1β ΑΑΔ 875, Λιμνατίτη και άλλη ν. Σύννου και άλλων
(1992)1 Α.Α.Δ. 817, Κυθραιώτης κ.ά. v. Milington-Ward
(2001)1(B) A.Α.Δ. 1480 και A. M. C. Hotels v. Α. Κάτση
(2011)1Α Α.Α.Δ 102. [8] Δείτε σύγγραμμα Megarry & Wade The nature and Creation of Leases - Types of Leases and Tenancies, σελ. 785 παρ. 17-086, όπου υποδεικνύεται: «The issue has always been to determine the likely intentions of the parties, and it is up to the person asserting that there is a tenancy to make good his claim.» [9] Το άρθρο 6 του Νόμου διαλαμβάνει τα ακόλουθα: « Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τας ακολούθους περιπτώσεις: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή απόφασης· (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους· (γ) εις περίπτωσιν καθ' ην υπάρχει διαθέσιμος νέα μαρτυρία ουσιαστικής φύσεως ήτις δεν ηδύνατο να προσαχθή διά της ασκήσεως ευλόγου επιμελείας όταν το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη· (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του. (ε) σε περίπτωση κατά την οποία εκδόθηκε διάταγμα έξωσης βάσει του άρθρου 11
(1), (στ), (ζ), (η) και ο ιδιοκτήτης μέσα σε εύλογο χρόνο από την παράδοση της κατοχής δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης. » [10]Δείτε: Avila Management Services Ltd κ.ά. v. Stepanek κ.ά.
(2012)1 ΑΑΔ 1403. [11] Δείτε: Διαταγή 43Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και Αναφορικά με την Αίτηση του Haig Indjirdjian
(2009)1Α ΑΑΔ 132. [12] Δείτε: Παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσής ημερ. 10/09/2021 ο κ. Ν. Αποστολίδη, που συνόδευε την αίτηση για έκδοση του αναφερόμενου εντάλματος. [13] Η Διαταγή Δ. 48, θ. 8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει: «
(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» [14] Μεταξύ άλλων, Αναφορικά με την Αίτηση της Salavu Ltd για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Πολιτική Αίτηση αρ. 45/2015 ημερ. 02/04/2015, Mainland Global Investments Ltd, Πολ. Αίτ. 167/2012, ημερομηνίας 9 Νοεμβρίου 2012. [15] Δείτε και Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 320 υπό τον τίτλο «Forfeiture of Lease». [16] Πριν την έκδοση οποιωνδήποτε οδηγιών, εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ακούσει οποιαδήποτε πρόσωπα πιθανόν επηρεαστούν από τις προτιθέμενες οδηγίες για αυτό και στη Δ.40 θ. 15 γίνεται η ακόλουθη ρητή αναφορά «.or upon notice given to such person as the Court or Judge may think fit». [17] Δηλαδή, ο χώρος όπου έχει τεθεί η εν λόγω επιφύλαξη στο αυθεντικό έγγραφο, ήτοι στο κάτω μέρος της σελίδας, στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 είναι κενός. [18] Για τη διαφορά μεταξύ των εν λόγω εννοιών, δείτε: Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ ν. C & S American Heart Institute Ltd κ.α.
(2011)1 Α.Α.Δ. 379 [19] Για περισσότερα σε σχέση με τα δόγματα του κωλύματος και της απεμπόλησης δικαιώματος, δείτε, μεταξύ άλλων: Hughes v. Metropolitan Rly Co
(1877)2 App Cas 439, Central London Property Trust v. High Trees House Ltd
(1956)1 ALL ER 256, Πελεκάνου v. Πελεκάνου
(2001)1 Α.Α.Δ. 1768 και Α.Η.Κ. ν. Ελληνικής Μεταλλευτικής Εταιρείας Λτδ
(2005)1Α Α.Α.Δ 127. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.