ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α. ν. MICHAELOU, Αίτηση αρ. Ε74/2018, 6/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2022:19 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου και Ντ. Σολομωνίδη και Π. Αγιομαμίτη, Παρέδρων Αίτηση αρ. Ε74/2018 ΜΕΤΑΞΥ:
- ΧΧΧΧ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, εκ Λεμεσού
- ΧΧΧΧ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, εκ Λεμεσού Αιτητές και ΧΧΧΧ MICHAELOU, εκ Λεμεσού Καθ' ης η Αίτηση Ημερομηνία: 06/05/2022 Για τους Αιτητές: κος Γρ. Α. Χριστοδουλίδης Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Α. Γιωρκάτζης μαζί με κα Π. Κτίστη για Ανδρέας Γιωρκάτζης Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ι. Ιστορικό - Δικόγραφα. Με την επίδικη αίτηση αξιώνεται το ποσό των €3.125,00 ως υπόλοιπο οφειλόμενων ενοικίων[1] που απορρέουν από την ενοικίαση ενός διαμερίσματος που βρίσκεται επί της οδού ΧΧΧΧΧ και ΧΧΧΧΧ, στη Λεμεσό, όπως αυτό περιγράφεται στην παράγραφο Α της Κυρίως Αίτησης (στο εξής: «το Υποστατικό»). Η Κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε στις 22/06/
- Οι Αιτητές προσδιορίζονται ως οι Ιδιοκτήτες του Υποστατικού (οι οποίοι στο εξής θα αναφέρονται ως και «Ιδιοκτήτες»). Γίνεται αναφορά σε έγγραφη συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 22/01/2013, μονοετούς διάρκειας, με τη λήξη της οποίας η Καθ' ης κατέστη θέσμια ενοικιάστρια. Υποστηρίζεται ότι το τελευταίο συμφωνηθέν ενοίκιο ήταν προς €500 μηνιαίως με τη διευκρίνιση ότι «η Καθ' ης, όμως, το τελευταίο ενοίκιο που κατέβαλλε ήταν €475». Οι Ιδιοκτήτες διατείνονται πως υφίσταται συστηματική καθυστέρηση πληρωμής των ενοικίων από το 2014 και εντεύθεν. Οι καθυστερήσεις συγκεκριμενοποιούνται και συμποσούνται στο αξιούμενο ποσό των €3.125,00 και υποστηρίζεται πως παρά την αποστολή προειδοποιητικής επιστολής ημερομηνίας 14/05/2018, δεν υπήρξε ανταπόκριση από την Καθ' ης. Επιπλέον, αξιώνεται το ποσό των €158,40 που οι Ιδιοκτήτες πλήρωσαν στην αρμόδια αρχή ως αντίτιμο για τέλη σκυβάλων, αντί η Ενοικιάστρια. Στην Απάντησή της, η Καθ' ης η αίτηση, η οποία στο εξής θα αναφέρεται και ως «η Ενοικιάστρια», παραδέχεται την ύπαρξη του ισχυριζόμενου ενοικιαστηρίου εγγράφου και ότι η ίδια είναι η θέσμια ενοικιάστρια του Υποστατικού, το οποίο αποδέχεται ότι βρίσκεται σε Ελεγχόμενη από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων περιοχή. Επί της ουσίας, αρνείται την ύπαρξη συστηματικής καθυστέρησης και υποστηρίζει ότι δυνάμει προφορικής συμφωνίας, που έλαβε χώρα «σε κάποιο στάδιο της ενοικίασης» το ενοίκιο μειώθηκε στα €475 μηνιαίως, το οποίο και καταβάλλει ανελλιπώς. Το γεγονός ότι οι Ιδιοκτήτες το εισέπρατταν δίχως οποιανδήποτε επιφύλαξη, αφενός επιβεβαιώνει την ύπαρξη της εν λόγω προφορικής συμφωνίας, και, αφετέρου, τους εμποδίζει, λόγω συμπεριφοράς, να επικαλούνται το αντίθετο. Ισχυρίζεται ακόμη ότι απέκοψε κάποια ποσά ενοικίων λόγω βλαβών στο Υποστατικό και επιδιορθώσεων που η ίδια διενήργησε, με τη συμφωνία των Ιδιοκτητών. Τέλος, αναφέρει ότι η καταχώριση της παρούσας αίτησης έγινε εκδικητικά, επειδή αρνήθηκε να δώσει στους Ιδιοκτήτες αύξηση στο ενοίκιο. Στην Ανταπάντηση απορρίπτονται οι ισχυρισμοί της Ενοικιάστριας. ΙΙ. Η ακροαματική διαδικασία. Η μαρτυρία της πλευράς των Αιτητών. Κατά την ακροαματική διαδικασία δόθηκε μαρτυρία μόνο[2] από τον Αιτητή αρ. 1, ενώ η πλευρά της Καθ' ης επέλεξε να μην παρουσιάσει οποιανδήποτε μαρτυρία. Κατά τη μαρτυρία του, ο Αιτητής αρ. 1 ανέφερε πως είναι ο συνιδιοκτήτης, μαζί με την Αιτήτρια αρ. 2, του επίδικου Υποστατικού. Παρουσίασε αντίγραφα πιστοποιητικών εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 1 και 2). Μέσω γραπτής δήλωσης (ΕΓΓΡΑΦΟ Α) αναφέρθηκε στο ιστορικό της ενοικιαστικής σχέσης των διαδίκων και παρουσίασε το σχετικό ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 22/01/2013 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3) με ειδική αναφορά στο συμφωνηθέν ποσό του ενοικίου το οποίο καθορίστηκε στα €500 μηνιαίως. Μετά τη λήξη της πρώτης ενοικίασης η Καθ' ης συνέχισε να διαμένει στο Υποστατικό, με το ίδιο ενοίκιο. Υποστηρίζει την ύπαρξη συστηματικής καθυστέρησης από το 2014, με το οφειλόμενο ποσό να ανέρχεται στο συνολικό ποσό των €3.125,00, το οποίο και αναλύει ως εξής: · «1 ενοίκιο» για το 2014 ύψους €500,00 · «2 και κάτι» ενοίκια για το 2015 ύψους €1.100,00 · «1 και κάτι» για το 2016 ύψους €600,00 · «Μέρος ενοικίου» του 2017 ύψους €300,00 · «Υπόλοιπο ενοικίων» για το 2018 ύψους €625,00 Σύνολο = €3.125,00 Ως προς την αξίωση για τα τέλη αποκομιδής σκυβάλων του 2017, παρουσίασε εξοφλητική απόδειξη ημερομηνίας 08/05/2018 για το ποσό των €158,40 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6). Κατά την αντεξέτασή του δέχθηκε ότι σήμερα δεν είναι συνιδιοκτήτης του Υποστατικού, το οποίο έχει πωληθεί, αλλά διευκρίνισε ότι τα ενοίκια που αξιώνονται είναι μέχρι τις 31/6/
- Δήλωσε ότι δεν εξέδιδε αποδείξεις προς την Ενοικιάστρια, η οποία «έκοφκε που μόνη της λεφτά, έβαλλε πιο λίγα», καθότι οι πληρωμές γίνονταν μέσω τραπεζικής μεταφοράς, από λογαριασμό της, σε δικό του. Στις 10/02/2022 οι συνήγοροι των διαδίκων παρουσίασαν τις τελικές επί του θέματος αγορεύσεις και η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε. ΙΙΙ. Το Νομικό Πλαίσιο. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, υποκείμενη στις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου εκπηγάζει από το άρθρο 4
(1)του Νόμου,[3] προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά θέσμιες[4] ενοικιάσεις[5] και τους όρους αυτών,[6] καθώς και σε κάθε θέμα παρεμπίπτον ή συναφές προς τούτες τις προστατευόμενες σχέσεις μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Πέραν των βασικών ζητημάτων που σχετίζονται με την ανάκτηση της κατοχής και την αναπροσαρμογή ενοικίου, τα Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ασχολούνται, μεταξύ άλλων, με τα θέματα που άπτονται της επιδίκασης των καθυστερημένων και οφειλόμενων ενοικίων[7] καθώς επίσης και αξιώσεις που αφορούν επιδίκαση αποζημιώσεων λόγω ζημιών που προκαλούνται σε ελεγχόμενα υποστατικά.[8] IV. Αξιολόγηση και Συμπεράσματα. Έχοντας μελετήσει ό,τι τέθηκε προς το Δικαστήριο από τους συνηγόρους των διαδίκων, τα συμπεράσματά μου είναι τα ακόλουθα. Κατ' αρχάς, ως προς τα γεγονότα, μόνο μια εκδοχή έχει παρουσιαστεί συνεπικουρούμενη από τα κοινά παραδεκτά της παρούσας υπόθεσης, ήτοι την ύπαρξη της Δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου στη βάση θέσμιας ενοικίασης που απορρέει από το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 22/01/2013 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3). Η υπερασπιστική γραμμή της Ενοικιάστριας, δοθέντος ότι δεν υποστηρίχθηκε από σχετική μαρτυρία, παρέμεινε μετέωρη και υποκείμενη σε απόρριψη.[9] Κατά συνέπεια, δεν τίθεται ζήτημα αξιολόγησης της μαρτυρίας με βάση τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές,[10] αφού όπως σχετικά λέχθηκε στη R.C.K. SPORTS ΩΣ ΕΧΕΙ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΘΕΙ ΑΠΟ PALINEX SPORTS LTD ν. PERSONA ADVERTISING LTD
(1996)1Β Α.Α.Δ 1074: « ζήτημα αξιολόγησης μαρτυρίας εγείρεται μόνο οσάκις υπάρχουν δύο διϊστάμενες εκδοχές και το δικαστήριο θα πρέπει να επιλέξει μια από τις δυο. » Οι εκατέρωθεν εισηγήσεις. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, ο κ. Χριστοδουλίδης, με αναφορά, ανάμεσα σε άλλα, στην Ηλία ν. Τσαντίδη (ανωτέρω), μέσω της αγόρευσής του υποστηρίζει πως η μαρτυρία του Αιτητή αρ. 1 είναι επαρκής και έχει αποσείσει το σχετικό βάρος απόδειξης ως προς την ύπαρξη και το ύψος των καθυστερημένων ενοικίων αφού κατά την αντεξέταση του Αιτητή αρ. 1 δεν αμφισβητήθηκε ούτε το ποσό των διεκδικούμενων ενοικίων, ούτε υποβλήθηκε σε αυτόν οτιδήποτε σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό προφορική συμφωνία για μείωση του ενοικίου. Ταυτόχρονα, σημειώνει πως η εν λόγω μαρτυρία έχει παραμείνει αναντίλεκτη αφού η Ενοικιάστρια δεν προσέφερε μαρτυρία. Από την άλλη, οι δικηγόροι της Καθ' ης με παραπομπή στην Μαρσέλ κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1858, εισηγούνται ότι η υπόθεση της ιδιοκτησιακής πλευράς υπόκειται σε απόρριψη λόγω του ότι οι Αιτητές δεν έχουν αποσείσει το γενικό βάρος απόδειξης που τους αναλογεί. Η παρουσιασθείσα μαρτυρία χαρακτηρίζεται από την πλευρά της Καθ' ης ως «αναξιόπιστη και εν πάση περιπτώσει δεν έχει φθάσει στο επίπεδο πειστικότητας που θα δικαιολογούσε την έκδοση απόφασης υπέρ των Αιτητών», ο δε Αιτητής αρ. 1 περιγράφεται ως μάρτυρας ασυνεπής, μη σταθερός που κατέφυγε σε υπεκφυγές. Η θέση του Δικαστηρίου. Ξεκινώντας αντίστροφα, σημειώνω κατ' αρχάς πως η προπαρατεθείσα εισήγηση της πλευράς της Καθ' ης εξαντλείται σε χαρακτηρισμούς, δίχως τη δέουσα αποσαφήνιση.[11] Εν πάση περιπτώσει, έχοντας κατά νου το περιεχόμενο της αντεξέτασης του Αιτητή αρ. 1, υποθέτω[12] πως η εισήγηση για απόρριψη της μαρτυρίας των Ιδιοκτητών βασίζεται στο γεγονός ότι ο Αιτητής αρ. 1 δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσει τις αποδείξεις είσπραξης του ενοικίου που του ζητήθηκαν κατά την αντεξέτασή του, παράλειψη, που πάντα κατά την πλευρά της Καθ' ης, οδηγεί στη μη απόσειση του βάρους απόδειξης που φέρει η ιδιοκτησιακή πλευρά. Δεν συμμερίζομαι τούτη την άποψη. Η απόδειξη της επίδικης αξίωσης δεν συναρτάται από το κατά πόσο οι Ιδιοκτήτες έχουν εκδώσει προς τη Ενοικιάστρια κατάλληλες αποδείξεις για την είσπραξη παλαιότερων ενοικίων, αφού, πολύ απλά, το αγώγιμο δικαίωμά τους[13] δεν απορρέει από τις εν λόγω αποδείξεις αλλά από την ίδια τη σύμβαση ενοικίασης. Εξάλλου, η ύπαρξη είτε μερικής, είτε πλήρους εξόφλησης, αποτελεί ευθύνη και υποχρέωση του ενοικιαστή. Πρόκειται για βάρος που εκπορεύεται, αφενός, από την καθιερωμένη αποδεικτική αρχή που επιβάλλει σε εκείνον που προβάλλει έναν επιμέρους ισχυρισμό να τον αποδείξει[14] και, αφετέρου, από τον ίδιο τον χαρακτήρα της ενοικιαστικής σχέσης,[15] η αμφίπλευρη φύση της οποίας συναρτά την κατοχή υποστατικού με την αντίστοιχη και αλληλένδετη υποχρέωση για την καταβολή ενοικίου.[16] Για αυτό, όταν η απαλλαγή ενός ενοικιαστή από την καταβολή ενοικίων εξαρτάται από τον χρόνο ολοκλήρωσης της ενοικιαστικής σχέσης, είναι εκείνος και όχι ο ιδιοκτήτης, που φέρει και το σχετικό βάρος για να αποδείξει πότε ακριβώς επέστρεψε την κατοχή του υποστατικού.[17] Διευκρινίζω ότι τα προαναφερόμενα δεν καθιστούν αυταπόδεικτη την επίδικη αξίωση. Η στοιχειοθέτηση της οφειλής των ενοικίων βαραίνει την πλευρά των Ιδιοκτητών/Αιτητών.[18] Εντούτοις, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι πρόκειται για βάρος που αποσείεται στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων[19] δηλαδή, με την παρουσίαση ικανοποιητικών αποδεικτικών στοιχείων προς το Δικαστήριο. Στην παρούσα υπόθεση, οι αναγκαίες αποδείξεις συνίστανται στο ύψος του ενοικίου και στην περίοδο των καθυστερήσεων, αφαιρουμένων τυχόν ενδιάμεσων πληρωμών. Τούτα τα στοιχεία, ως προς το πρώτο μέρος, προκύπτουν από το περιεχόμενο της μη αμφισβητούμενης έγγραφης συμφωνίας (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3), ήτοι προς €500 μηνιαίως. Ως προς το δεύτερο μέρος, ήτοι ο προσδιορισμός της περιόδου των καθυστερήσεων, σχετικό είναι το μη αμφισβητούμενο περιεχόμενο της μαρτυρίας του Αιτητή αρ. 1 (παράγραφος 6 και 7 της Γραπτής Δήλωσής του / ΕΓΓΡΑΦΟ Α), εκ της οποίας δεν προκύπτει οποιαδήποτε παραδοχή για τυχόν πληρωμές που δεν έχουν πιστωθεί προς όφελος της Ενοικιάστριας. Τέλος, όσον αφορά την αξίωση για τα τέλη σκυβάλων ύψους €158,40, αυτή έχει δεόντως δικογραφηθεί και αναλόγως στοιχειοθετηθεί με την παρουσίαση της σχετικής εξοφλητικής απόδειξης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6). Κατ' επέκταση, η μαρτυρία του Αιτητή αρ. 1, ως έχει καταγραφεί προηγουμένως, δίχως να επαναλαμβάνεται, όντας αναντίλεκτη, γίνεται εξ ολοκλήρου αποδεκτή και αποτελεί τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τα οποία συνιστούν επαρκές πλαίσιο για απόδειξη της επίδικης αξίωσης, ήτοι ότι, οι Αιτητές 1 και 2 δικαιούνται απόφαση εις βάρος της Καθ' ης για το ποσό των €3.125,00 ως υπόλοιπο οφειλόμενων ενοικίων από το 2014 μέχρι και 31/06/2018, καθώς επίσης δικαιούνται απόφαση για το ποσό των €158,40, που αφορά την αξίωση για τα τέλη σκυβάλων. V. Κατάληξη. Ως εκ των ανωτέρω, και με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, η Κυρίως Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση υπέρ Αιτητών 1 και 2 και εναντίον της Καθ' ης: (α) για το ποσό των €3.125,00 ως υπόλοιπο οφειλόμενων ενοικίων από το 2014 μέχρι και 31/06/2018, και (β) για το ποσό των των €158,40, ως αποζημίωση για την εξόφληση των τελών σκυβάλων του Υποστατικού, για το έτος 2017. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, και επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών 1 και 2 και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €2.000 - €10.000. 'Ολα τα πιο πάνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.)........... (Υπ.)........... Ντ. Σολομωνίδης Π. Αγιομαμίτης Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Αρχικώς, αξιωνόταν και η ανάκτηση κατοχής, αλλά η αξίωση αυτή εγκαταλείφθηκε κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, λόγω μεταβίβασης της ιδιοκτησίας του Υποστατικού. [2] Η προσπάθεια των Αιτητών να παρουσιάσουν μαρτυρία που δεν είχε συμπεριληφθεί στον κατάλογο μαρτύρων τους απέτυχε, αφού συνάντησε την ένσταση της πλευράς της Ενοικιάστριας και αποκλείστηκε δυνάμει σχετικής ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου. [3] Το υπό αναφορά άρθρο 4
(1)του Νόμου, έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [4] Ως «θέσμια», χαρακτηρίζεται η συμβατική ενοικίαση επί της οποίας έχει επενεργήσει ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος με αποτέλεσμα η εν λόγω ιδιωτική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων να μην μπορεί πλέον να λειτουργεί σε αντίθεση με τα νομοθετικά προβλεπόμενα. [5] Όσον αφορά την έννοια της «ενοικίασης» αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων.» [6] Δείτε: Ν. Κυθρεώτης κ.α. v. Α. Μιχαηλίδη Milington -Ward
(2001)1Β Α.Α.Δ 1480. [7] Δείτε: Ηλία ν. Τσαντίδη
(2009)1Α Α.Α.Δ. 373. [8]Δείτε: Petsas v. Pavlides
(1980)3 C.L.R. 158, Efthymiadou v. Zoudros and Others
(1986)1 C.L.R. 341, Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 C.L.R. 571, Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 590, Έλλη G. Mayes κ.α. ν. Θ. Παπαδοπούλου
(1995)1 Α.Α.Δ 652, Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί ν. Φ. Κυπριανού κ.α.
(2001), και Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/2014, ECLI:CY:AD:2014:A339. [9]Αφού τα δικόγραφα δεν συνιστούν μαρτυρία (δείτε: Δ.19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας) και δεν μπορούν αυτοτελώς να αποτελέσουν το υπόβαθρο επί του οποίου θα βασιστεί η δικαστική κρίση (δείτε: Νίνος Β. Μιχαηλίδης Λτδ v. Δρουσιώτη κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 87), ως ρητώς αναγνωρίζουν και οι δικηγόροι της Ενοικιάστριας στην παρ. 2.1 της επιχειρηματολογίας τους. [10] Μεταξύ άλλων: Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.
(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.
(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.
(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236,Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola κλπ
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, ECLI:CY:AD:2016:A546, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/
- [11] Για παράδειγμα, δεν καθορίζεται από την πλευρά της Καθ' ης ποιο είναι αυτήν το ικανοποιητικό «επίπεδο πειστικότητας» στο οποίο αναφέρεται, ούτε προσδιορίζονται οι ισχυριζόμενες «ασυνέπειες» και «υπεκφυγές» της μαρτυρίας του Μ. Α.
- [12] Διότι λόγω ακριβώς της αοριστίας της εισήγησης της πλευράς της Καθ' ης δεν μπορώ να καθορίσω με βεβαιότητα το υπόβαθρο της εισήγησης. [13] Το «αγώγιμο δικαίωμα» σημαίνει, απλά, εκείνα τα αναγκαία γεγονότα η ύπαρξη και η απόδειξη των οποίων παρέχει δικαίωμα σε ένα άτομο να εξασφαλίσει από το Δικαστήριο θεραπεία εναντίον ενός άλλου προσώπου. Δείτε: Halsbury's Laws of England/Civil Procedure (Volume 11
(2015), paras 1-503 Basic Procedural Provisions/
(1)Basic Definitions Used in Procedure/115. Cause of action. [14] Δείτε, κατ' αναλογία: Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ. ν. Λάμπρος Χαριλάου Λτδ κ.ά.
(2009)1 Α.Α.Δ. 479. [15] Η νέα διατύπωση του άρθρου 11
(1)(α) του Νόμου, ήτοι αξίωση για έξωση λόγω καθυστερημένων ενοικίων, η οποία συναρτά το δικαίωμα καταχώρισης Απάντησης στον Καθ' ου με την εξόφληση των καθυστερήσεων κινείται στην ίδια λογική. [16] Σχετικά: P.P. Body Art Gym Ltd v. Shiptrans Estate Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 300/2012, ημερομηνίας 14/12/2017, ECLI:CY:AD:2017:A
- [17] Δείτε: σύγγραμμα Woodfall' s Law of Landlord and Tenant, Κεφ. 10, Compensation for use and Occupation,
- Defences, Tenancy terminated: Burden of proof, παρ. 10.031 όπου υποδεικνύεται: «Once the landlord proves a relation of landlord and tenant and entry by the defendant as tenant, the burden is then on the defendant to show that it has been determined before the time for which compensation is claimed. The defendant may prove a surrender of his term to the plaintiff before any of the rent claimed became due. The defendant may prove that he gave due notice to quit accordingly before the commencement of the period in respect whereof the rent is claimed». [18] Δείτε: C&F Orologas & Sons Ltd ν Μίτας, Πολιτική Έφεση αρ. 366/09, ημερομηνίας 30/01/2015, ECLI:CY:AD:2015:A46 . [19] Δείτε: Νίνος Β. Μιχαηλίδης Λτδ v. Δρουσιώτη κ.ά. (ανωτέρω) και Indjrdjian v. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ
(2008)1 ΑΑΔ 1105. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο