← Κύπρος

TOGA TOGA DISCO LTD ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΝΤΑΥΚA κ.α., Αρ. Αίτησης: Ε11/2021, 15/9/2022

TOGA TOGA DISCO LTD ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΝΤΑΥΚA κ.α., Αρ. Αίτησης: Ε11/2021, 15/9/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2022:19 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αρ. Αίτησης: Ε11/2021 Μεταξύ: TOGA TOGA DISCO LTD Αιτητές Και

  1. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΝΤΑΥΚA
  2. STONE HOUSE HOTEL APARTMENTS LTD Καθ' ων η Αίτηση Και δι' Ανταπαιτήσεως Μεταξύ:- ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΝΤΑΥΚΑ Εξ' Ανταπαιτήσεως Ενάγοντα-Αιτητή και ΝΙΚΟΛΑΣ ΛΟΙΖΟΥ Εξ' Ανταπαιτήσεως Καθ' ου η Αίτηση Aίτηση ημερομηνίας 14.01.2022 Ημερομηνία: 15.09.2022 Εμφανίσεις: Για εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενο / Αιτητή στην παρούσα αίτηση: κκ. Στέλιος Αμερικάνος & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για εξ' ανταπαιτήσεως ενάγοντα / Καθ' ου η παρούσα αίτηση: κος Ανδρέας Αναστασίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κυρίως Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό, οι Αιτητές υπό την ιδιότητα των ενοικιαστών του επίδικου υποστατικού (επί των ακινήτων [ ] στην Αγία Νάπα) που στο εξής θα καλείται ως "το μίσθιο", ζητούν από το Δικαστήριο να εκδώσει (α) σε βάρος των Καθ' ων η αίτηση διάταγμα έξωσης και (β) υπέρ των Αιτητών διάταγμα ανάκτησης κατοχής του μίσθιου, ενώ παράλληλα αξιώνουν και απόφαση για το ποσό των €30.666,66 ως καθυστερημένα ενοίκια πλέον ενδιάμεσα οφέλη πλέον τόκο, έξοδα και ΦΠΑ. Για τους σκοπούς εξέτασης της παρούσας αίτησης, οι Αιτητές στην κυρίως Αίτηση, θα αποκαλούνται στο εξής ως "οι ενοικιαστές". Ο Καθ' ου η αίτηση 1 καταχώρησε στις 29.10.2021 Απάντηση και Ανταπαίτηση, με την οποία αξιώνει ανταπαιτητικά τόσο εναντίον των ενοικιαστών, όσο και εναντίον του Νικόλα Λοΐζου (εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενου) τα εξής: Δήλωση ότι ο Καθ' ου η αίτηση 1 δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό στους ενοικιαστές. Ειδικές αποζημιώσεις για κόστη ανακαινίσεων και εξοπλισμού του μίσθιου. Αποζημιώσεις για απώλεια εμπορικής εύνοιας. Αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης, δόλο, απάτη, ψευδής παραστάσεις και αδικαιολόγητο πλουτισμό. Ο εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενος (που στο εξής θα αναφέρεται ως "ο Αιτητής") αντέδρασε, καταχωρώντας την παρούσα αίτηση, με την οποία ζητά από το Δικαστήριο να εκδώσει:
  3. Διάταγμα [.] πού να διατάζει την απόρριψη και/ή τον παραμερισμό ή/και διαγραφή της Ανταπαίτησης εναντίον τον Εξ' Ανταπαιτήσεως Καθ' ου η Αίτηση, που καταχωρήθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 στην υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αίτηση Έξωσης καθότι η καταχώρηση και/ ή συνέχιση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Ανταπαίτησης αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (abuse of court's process) και/ή έχει καταχωρηθεί παράτυπα και/ ή χωρίς να έχει ληφθεί προηγουμένως άδεια τον Δικαστηρίου και/ή εκτός του νομικού πλαισίου πού διέπει την διαδικασία τριτοδιαδίκου και/ή κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
  4. Οποιαδήποτε περαιτέρω και/ή άλλη Θεραπεία πού το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη και/ ή εύλογη υπό τις περιστάσεις. [.]» Η αίτηση βασίζεται «στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9, Θ.1,10, Δ. 10 Θ.1-12, Δ.21, Δ.27, θ.1-3, Δ.48, Θ.1-3, 9, 9(ο), 11-12, Δ.57 Θ.2., Δ.Μ. Θ.1, 2, στον περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/60) και άρθρα 21, 22, 29, 30 του Ν.14/60, στους Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς τον 1983 (2/1983) Κ.9, στον Περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1983, Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε οποιαδήποτε άλλη σχετική νομολογία, στην δικαστική πρακτική και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.» Υποστηρίζεται δε, από την ένορκη δήλωση του Αιτητή, στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: Είναι ο διευθυντής των ενοικιαστών και στις 14.12.2021 έλαβε άδεια να εμφανιστεί στην παρούσα διαδικασία, υπό διαμαρτυρία, για να καταχωρήσει την παρούσα Αίτηση. Εναντίον του εκκρεμεί και η Αίτηση έξωσης Ε1/21, στο ίδιο Δικαστήριο, από την Καθ' ης η κυρίως Αίτηση
  5. Οι δύο διαδικασίες σχετίζονται και ο ίδιος εκπροσωπείται στην Αίτηση Ε1/21 από το ίδιο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους ενοικιαστές. Ενημερώθηκε από τους δικηγόρους του ότι, μέσω της Απάντησης του Καθ' ου η κυρίως Αίτηση 1, καταχωρήθηκε Ανταπαίτηση εναντίον του χωρίς να είναι διάδικος στην αγωγή. Μετά από έρευνα διαπιστώθηκε πως καμία άδεια εκδόθηκε για καταχώρηση Ανταπαίτησης εναντίον του. Πέραν τούτου, η Ανταπαίτηση ουδέποτε επιδόθηκε στον ίδιο, ενώ με αυτήν αξιώνονται εναντίον του διατάγματα και αποζημιώσεις. Από αυτά κάποια σχετίζονται με την Αίτηση έξωσης και κάποια αποτελούν αυτοτελείς βάσεις αγωγής (για τις οποίες το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία). Όφειλε ο Καθ' ου η κυρίως Αίτηση 1, να ακολουθήσει τη διαδικασία έκδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, αφού όλες οι αξιώσεις του (με εξαίρεση το αιτητικό Δ της Ανταπαίτησης) εμπίπτουν στη Δ.10 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συγκεκριμένα, δεν είναι διάδικος ο ίδιος στην αρχική Αίτηση και ο εξ' ανταπαιτήσεως ενάγοντας αξιώνει θεραπεία σχετική με την Αίτηση έξωσης. Τα ζητήματα της Αίτησης έξωσης είναι ίδια με αυτά που ο εξ' ανταπαιτήσεως ενάγοντας υποστηρίζει ότι αναφύονται μεταξύ των δυο τους. Η αξίωση του αιτητικού Δ της Ανταπαίτησης δεν μπορεί να εξεταστεί στην παρούσα Αίτηση έξωσης, γιατί η αξίωση αποζημιώσεων στη βάση παράβασης σύμβασης και δόλου/απάτης, όφειλαν να προωθηθούν με αστική αγωγή. H καταχώρηση της Ανταπαίτησης είναι παράτυπη, διότι ουδέποτε του επιδόθηκε οποιαδήποτε ειδοποίηση ή το δικόγραφο της Ανταπαίτησης. Η προσωπική αξίωση του Καθ' ου η κυρίως Αίτηση 1 εναντίον του, είναι λανθασμένη, επιπόλαια, ενοχλητική και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, αφού οι δυο τους δεν συμβλήθηκαν προσωπικά. Ένσταση Με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης, που καταχώρησε στις 15.03.2022, ο εξ' ανταπαιτήσεως ενάγοντας (που στο εξής θα αναφέρεται ως "ο Καθ' ου η αίτηση") προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  6. H Αίτηση είναι καταχρηστική με απόλυτο σκοπό να καθυστερεί την παρούσα διαδικασία όσο και την αίτηση ΕΙ/21 με του ίδιους διαδίκους όπου ζητείται η έξωση του εξ ανταπαιτήσεως καθ' ου Νίκου Λοΐζου που κρύβεται πίσω από την εταιρεία του και αιτήτρια στην παρούσα για να κερδίζει χρόνο και να παραμένει στο επίδικο υποστατικό χωρίς να καταβάλει ενοίκια.
  7. H αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη.
  8. H ανταπαίτηση δεν αφορά τριτοδιάδικο και/ή διαδικασία τριτοδιαδίκου αλλά βασίζεται στην φόρμα 13 των Θεσμών Πολιτικής Διαδικασίας και αφορά διαφορετικό αγώγιμο δικαίωμα( (action) του εξ ανταπαιτήσεως αιτητή τόσον εναντίον της αιτήτριας όσο και του ανταπαιτήσεως καθ' ου.
  9. O εξ ανταπαιτήσεως καθ' ου προσπαθεί να αποφύγει την δικαστική διαδικασία αφού εκκρεμεί στον έφορο εταιρειών αίτηση διαγραφής της αιτήτριας εταιρείας στην οποία είναι ο Διευθυντής με εκκρεμούσες 2 ενστάσεις διαγραφής της Αιτήτριας ημερομηνίας 18/5/21 και 26/5/
  11. Η νομική βάση της αίτησης του Καθ' ου η αίτηση - αιτητή είναι λανθασμένη και δεν στηρίζει σε καμία περίπτωση το αιτητικό της αίτησης του, και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο.
  12. Η Ανταπαίτηση βασίζεται στη Φόρμα 13 του Παραρτήματος Α σύμφωνα με τη διαταγή 21 Θεσμό 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
  13. O Καθ' ου η Αίτηση αιτητής προβάλλει ανυπόστατους ισχυρισμούς με μόνη επιδίωξη την καθυστέρηση άνευ λόγου και αιτίας της έκδοσης απόφασης στην Κυρίως Αίτηση Ε1/
  15. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που Θέτει η νομολογία για να επιτύχει η αίτηση του καθ' ου η αίτησης.
  16. O καθ' ου δεν έχει επιδώσει καμιά εμφάνιση του στην παρούσα διαδικασία. O καθ' ου δεν νομιμοποιείται να εμφανίζεται υπό διαμαρτυρία καθώς δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της νομολογίας και νομοθεσίας για να εμφανίζεται υπό διαμαρτυρία εφόσον δεν ισχυρίζεται ότι η αίτηση στρέφετε κατά ανύπαρκτου προσώπου ως εκ τούτου τυχόν ένσταση για εσφαλμένο όνομα πρέπει να εγερθεί στο στην υπεράσπιση-απάντηση. Αγορεύσεις: Εφόσον το ζήτημα είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Αναφορά στις αγορεύσεις των συνηγόρων θα γίνει όπου αυτό κριθεί απαραίτητο. Νομική πτυχή: Εφόσον στη νομική βάση της αίτησης κυριαρχεί η Δ.27, θα πρέπει κατ' αρχήν να διευκρινιστεί ότι, η νομική βάση της παρούσας αίτησης αφορά μόνο την εγκυρότητα και όχι τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων. Η Δ.27, Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (οι οποίοι τυγχάνουν αναλογικής εφαρμογής από το παρόν δικαστήριο δυνάμει των Κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών), προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgement to be entered accordingly as may be just.". Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να απορρίψει το δικόγραφο όταν αυτό δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής. Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ασκείται με εξαιρετική φειδώ, διότι η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο. Σχετική είναι η απόφαση In re Pelmako Development Ltd.

(1991)1 C.L.R. 246, όπου λέχθηκαν τα εξής: «[.] κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Υποδεικνύεται επίσης στην πρωτόδικη απόφαση ότι το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. [.] Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος.» (Δική μου υπογράμμιση). Συνάγεται από τα πιο πάνω, ότι η εξουσία αυτή ασκείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις όταν δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το δικόγραφο είναι ανυπόστατο και ότι από αυτό δεν προκύπτει αιτία αγωγής. Σε τέτοια περίπτωση, η διατήρηση του δικογράφου και η συνέχιση της διαδικασίας με βάση αυτό, θα ισοδυναμούσε με κατάχρηση της διαδικασίας. «Η ορθή προσέγγιση είναι να εντοπισθούν οι ισχυρισμοί που περιέχονται στο δικόγραφο και να εξετασθεί κατά πόσον λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι οι ισχυρισμοί αυτοί τεκμηριώνονται, θα μπορούσε να εγερθεί το αγώγιμο δικαίωμα που επικαλείται ο Ενάγων. Εάν η απάντηση είναι καταφατική δεν δικαιολογείται η διαγραφή του δικογράφου, ανεξαρτήτως του αν η υπόθεση του Ενάγοντα πιθανόν να είναι αδύνατη και οι πιθανότητες επιτυχίας, αν και υπαρκτές, να προδιαγράφονται περιορισμένες»[1]. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου αναφορικά με το αίτημα για διαγραφή δικογράφου, έχουν αναλυθεί στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση Χατζηκυριάκος ν. Κυθρεώτη
(1992)1 A.A.Δ. 1119, αναφέρονται τα εξής: «Η απόφανση για ανυπαρξία εύλογης αιτίας αγωγής οδηγεί αναπόδραστα στον οριστικό τερματισμό της διαδικασίας. Δικαιολογείται αυτός ο τερματισμός μόνο όταν το δικόγραφο, στην περίπτωση αυτή, το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (βλ. In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 A.A.Δ. 246). Εντοπισμός κάποιας αιτίας αγωγής ή έστω κάποιου ζητήματος κατάλληλου για εκδίκαση από το Δικαστήριο, επιβάλλει τη διατήρηση της διαδικασίας στη ζωή όσο και αν η προοπτική επιτυχίας εμφανίζεται απομακρυσμένη. Βλ. Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as executor of the will of the deceased Spyros Michaelides
(1965)1 C.L.R. 176, Michael Papamichael v. Clitos Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305» (Δική μου υπογράμμιση). Στην απόφαση Λοΐζος Λουκά Λτδ ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας
(1999)1 ΑΑΔ 1316, λέχθηκαν τα κάτωθι: «[το αίτημα για απόρριψη της αγωγής ικανοποιείται] μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:
(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και
(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο Δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που, όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα.» (Δική μου υπογράμμιση). Προκύπτει λοιπόν από την νομολογία ότι το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει κατά πόσον το δικόγραφο που ζητείται να διαγραφεί αποκαλύπτει «εύλογη αιτία αγωγής». Στην υπόθεση Gargill ν. Greenock
(1990)1 ΑΑΔ 40, εξετάζεται το ζήτημα αυτό με αναφορά στην Αγγλική νομολογία: «Στην υπόθεση Drummond-Jackson v. British Μ. Ass. & Others [1970] 1 All E.R. 1094, ο Λόρδος Pearson στη σελ. 1101, γράμμα b είπε: "Over a long period of years it has been firmly established by many authorities that the power to strike out a statement of claim as disclosing no reasonable cause of action is a summary power which should be exercised only in plain and obvious cases. ...... but, I think, 'reasonable cause of action' means a cause of action with some chance of success when (as required by r.l9
(2)) only the allegations in the pleading are considered. If when those allegations are examined it is found that the alleged cause of action is certain to fail, the statement of claim should be struck out." [.] Στην ίδια υπόθεση ο Ser Gordon Willmer στη σελ. 1105 γράμμα a είπε: "The power to strike out in limine is no doubt a valuable weapon in the hands of the Court, enabling it to prevent abuse of its process by the prosecution of vexatious or frivolous litigation. But it is clear that such a drastic power must be sparingly exercised, and it has long been established that recourse will be had to it only in plain and obvious cases." Επομένως, η «εύλογη αιτία αγωγής» θα εξεταστεί λαμβάνοντας υπόψη μόνο το κείμενο του δικογράφου που ζητείται να διαγραφεί (δηλαδή της Ανταπαίτησης) και πάντα υπό το δεδομένο ότι ο εξ' ανταπαιτήσεως Ενάγοντας θα αποδείξει τους ισχυρισμούς του. Εύλογη αιτία αγωγής είναι αυτή που αποκαλύπτει κάποια προοπτική επιτυχίας. Εάν από την εξέταση των ισχυρισμών του δικογράφου συνάγεται ότι η αγωγή δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας, τότε το δικόγραφο πρέπει να διαγραφεί. Με την Ανταπαίτηση αξιώνεται από το Δικαστήριο η έκδοση σε βάρος του Αιτητή, δήλωση του Δικαστηρίου αναφορικά με την μη ύπαρξη οφειλής από μέρους του και απόφαση εναντίον του για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις, τόκους, έξοδα, κ.τ.λ. Ο εξ' ανταπαιτήσεως ενάγοντας, στην Ανταπαίτηση ισχυρίζεται ότι · Ο ίδιος δεν έχει συμβληθεί, στην υπενοικίαση του μίσθιου, με τους ενοικιαστές, αλλά με τον διευθυντή αυτών, προσωπικά. · Οι ενοικιαστές εμποδίζονται να ζητούν την έξωση του, διότι πώλησαν την "απόλυτη κατοχή και/ή χρήση" μίσθιου. · Ο ίδιος έχει καταστεί θέσμιος ενοικιαστής των ιδιοκτητών (Καθ' ων η κυρίως Αίτηση 2) και επομένως δικαιούται να καταβάλλει σε αυτούς τα οφειλόμενα ενοίκια. · Οι ενοικιαστές οφείλουν στους ιδιοκτήτες ύψους €41.700 και καταχρηστικά ασκούν πίεση στον ίδιο (με την κυρίως Αίτηση) ώστε να συνεχίσουν να κατέχουν το μίσθιο χωρίς να καταβάλλουν ενοίκια, ενώ ο ίδιος νόμιμα καταβάλλει ενοίκια στους ιδιοκτήτες. · Η συμβατική σχέση μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών έχει τερματιστεί λόγω της οφειλής ενοικίων και της καταχώρησης αίτησης έξωσης από μέρους των ιδιοκτητών εναντίον των ενοικιαστών και/ή του διευθυντή αυτών. · Με τη συμπεριφορά του ο Αιτητής προκάλεσε την παράβαση της σύμβασης από μέρους των ενοικιαστών και την πρόκληση ζημιών στον υπενοικιαστή, ο οποίος ανταξιώνει αποζημιώσεις. Στην βάση των προνοιών του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου[2], βρίσκω ότι η παρούσα Ανταπαίτηση, αποκαλύπτει αιτία αγωγής σε βάρος του Αιτητή (εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενου) αφού ο υπενοικιαστής υποστηρίζει ότι η σύμβαση υπενοικίασης συνάφθηκε μεταξύ του ιδίου και του Αιτητή και όχι με το νομικό πρόσωπο που παρουσιάζεται ως ενοικιαστές του μίσθιου. Οι ισχυρισμοί του Αιτητή, στην παρούσα αίτηση, ότι δεν έχει οποιαδήποτε, προσωπική, σχέση με το μίσθιο και ότι τα οποιαδήποτε ποσά τυχόν οφείλονται δεν αφορούν δική του υποχρέωση, αποτελούν ισχυρισμούς υπεράσπισης και (στην βάση της πιο πάνω νομολογίας) δεν ακυρώνουν με οποιοδήποτε τρόπο σε αυτό το στάδιο το αγώγιμο δικαίωμα του υπενοικιαστή. Οι ισχυρισμοί του Αιτητή θα πρέπει να εξεταστούν στο πλαίσιο εξέτασης της ουσίας της κυρίως Αίτησης και της Ανταπαίτησης. Εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενος ή Τριτοδιάδικος Αποτελεί σημείο σφοδρής διαφωνίας μεταξύ των διαδίκων, το κατά πόσον η καταχώρηση Ανταπαίτησης εναντίον τρίτου προσώπου και η προσθήκη με αυτό τον τρόπο του εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενου αποτελεί ορθό δικονομικό διάβημα. Υποστηρίζει ο Αιτητής ότι το ορθό διάβημα είναι η διαδικασία τριτοδιαδίκου και ότι η Ανταπαίτηση εναντίον του πάσχει, διότι αποτελεί δικονομικά λανθασμένη έγερση διαδικασίας. Τα δυο αυτά ζητήματα διέπονται από διαφορετικές πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίες τυγχάνουν εφαρμογής ανάλογα με την περίπτωση. Η διαδικασία τριτοδιαδίκου διέπεται από την Δ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: "1.
(1)Where in any action a defendant claims as against any person not already a party to the action (in this Order called the "third party" )- (
  1. a)that he is entitled to contribution or indemnity, or (
  2. b)that he is entitled to any relief or remedy relating to or connected with the original subject matter of the action and substantially the same as some relief or remedy claimed by the plaintiff, or (
  3. c)that any question or issue relating to or connected with the said subject matter is substantially the same as some question or issue arising between the plaintiff and the defendant and should properly be determined not only as between the plaintiff and the defendant but as between the plaintiff and defendant and the third party or between any or either of them, the Court or a Judge may give leave to the defendant to issue and serve a "third-party notice". [.]" (Δική μου υπογράμμιση) Βλέπουμε έτσι ότι η διαδικασία τριτοδιαδίκου, ενεργοποιείται στις περιπτώσεις όπου ο εναγόμενος προβάλλει απαίτηση ΜΟΝΟΝ εναντίον τρίτου προσώπου που δεν είναι διάδικο μέρος και η απαίτηση αυτή συνδέεται ουσιαστικά με την απαίτηση του Ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου. Τότε προκύπτει η ανάγκη για διάγνωση του επίδικου ζητήματος όχι μόνο μεταξύ Ενάγοντα και Εναγόμενου αλλά μεταξύ αυτών και του τρίτου προσώπου (τριτοδιάδικου). Τότε το Δικαστήριο δύναται να παραχωρήσει άδεια για την έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Τι ισχύει όμως στην περίπτωση που ο εναγόμενος προβάλλει απαίτηση εναντίον τρίτου προσώπου αλλά ταυτόχρονα για το ίδιο ζήτημα προβάλλει και ανταπαίτηση εναντίον του ενάγοντα; Η απάντηση βρίσκεται στην Δ.21 Θ.8, όπου αναφέρονται τα εξής: «8.
(1)Where a defendant by his defence sets up any counter-claim which raises questions between himself and the plaintiff along with any other persons, he shall add to the title of his defence a further title similar to the title in a statement of claim, setting forth the names of all the persons who, if such counter-claim were to be enforced by cross-action, would be defendants to such cross-action, and shall deliver his defence to such of them as are parties to the action within the period within which he is required to deliver it to the plaintiff.
(2)Where any such person as in the last preceding paragraph mentioned is not a party to the action, he shall be summoned to appear by being served with a copy of the defence, and such service shall be regulated by the same Rules as are hereinbefore contained with respect to the service of a writ of summons, and every defence so served shall be endorsed in Form 13, or to the like effect. [.]» Επομένως, ερχόμενοι στα δεδομένα των Αιτήσεων του παρόντος Δικαστηρίου, όταν ο Καθ' ου η αίτηση, με την Απάντηση του προβάλλει Ανταπαίτηση η οποία αφορά ζητήματα τόσον μεταξύ του ιδίου και του Αιτητή, αλλά και μεταξύ του ιδίου και άλλων (μη διάδικων) προσώπων, τότε προσθέτει στην Ανταπαίτηση τα τρίτα αυτά πρόσωπα (με τον τρόπο που καθορίζει η Δ.21 θ.8) καθιστώντας τα εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενους. Ανατρέχοντας στην κυρίως Αίτηση, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η απαίτηση του υπενοικιαστή (εξ' ανταπαιτήσεως ενάγοντα) διέπεται από την Δ.21 Θ.8 και όχι από την Δ.10, αφού η ανταπαίτηση του στρέφεται ταυτόχρονα εναντίον των ενοικιαστών και εναντίον τρίτου προσώπου (εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενου). Καταλήγω έτσι στο συμπέρασμα ότι η καταχώρηση της Ανταπαίτησης εναντίον του Αιτητή ήταν το ορθό δικονομικό μέτρο και ότι στο βαθμό που το αίτημα για διαγραφή της Ανταπαίτησης βασίζεται σε αυτό το σημείο, δεν μπορεί να πετύχει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Στην βάση των όσων προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Αιτητή (Καθ' ου η Ανταπαίτηση ή εξ' ανταπαιτήσεως εναγόμενου Αίτηση), όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο πέρας της εξέτασης της Ανταπαίτησης. (Υπ.) ................. Χρ. Ραγουζαίου Πιστό Αντίγραφο Πρόεδρος Δικαστηρίου Γραμματέας [1] Ανδρέα Νεάρχου κ.α. ν. Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο κ.α., Αρ. Αγωγής: 4472/10, 5/4/2013 Ε. Δ. Λευκωσίας. [2] Βλ. Άρθρο 11
(1)(α) του Ν.23/1983. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.