Γ.Μ. κ.α. ν. Εν Σώματι Γυμναστήριο Λίμιτεδ κ.α., Αίτηση Αρ.: Ε93/22, 19/5/2023

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983. Β. Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα το οποίο το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει πρέπον και εύλογο υπό τις περιστάσεις. Γ. Δικηγορικά έξοδα, Φ.Π.Α. & έξοδα επίδοσης.» Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 1983, Ν.23/1983, άρθρο 11

(1)(α), στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983, (2/1983), Κανονισμός 12, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θ.26, Δ.27 θθ.2 - 3, Δ.48 θθ.1-4, 8

(4), & 11 και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Γιώργου Μαυρουδή, από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Αιτητής 1 και Διαχειριστής της περιουσίας της αποβιώσασας μητέρας του, Υπατίας Μαυρουδή. Είναι δε δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους υπόλοιπους Αιτητές να προβεί στη δήλωση του. Γνωρίζει πολύ καλά τα σχετικά γεγονότα από προσωπική του εμπλοκή στην υπόθεση. Στις 12.9.2022, οι Αιτητές καταχώρησαν την Αίτηση με την οποία ζητούν την ανάκτηση της κατοχής του κτιρίου που βρίσκεται στην οδό Ομήρου 35Α, 1097 Λευκωσία, απόφαση για ποσό €41.098,72 ως καθυστερημένα, οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο μέχρι και το Σεπτέμβριο 2022 και απόφαση για πληρωμή ενδιάμεσων οφελών μέχρι την παράδοση της κατοχής του κτιρίου στους Αιτητές. Οι Αιτητές 1-4 είναι σήμερα οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του κτιρίου. Αναφορικά με το μερίδιο του μάρτυρα, Αιτητή 1, στα αρχεία του Κτηματολογίου, ως εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης παρουσιάζεται η αποβιώσασα μητέρα του Υπατία Μαυρουδή, της περιουσίας της οποίας είναι Διαχειριστής. Οι Αιτητές 5 και 6 είναι Διαχειριστές της περιουσίας της αποβιώσασας Αχιλληίδος Πισσαρίδη, η οποία ήταν προηγουμένως εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια μεριδίου του κτιρίου, το οποίο έχει μεταβιβαστεί στους κληρονόμους της, Αιτητές 2-

1. Το κτίριο ενοικιάστηκε ολόκληρο από τις Υπατία Μαυρουδή και Αχιλληίδα Πισσαρίδη, προς την Καθ' ης η Αίτηση 1, με ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 5.5.2016, ECLI:CY:AD:2016:D
2. Προηγουμένως, ενοικιαζόταν στην Καθ' ης η Αίτηση 1 μέρος του κτιρίου στη βάση άλλων συμφωνιών ενοικίασης. Η συμβατική περίοδος ήταν διάρκειας πέντε ετών, από την 1.6.2016 μέχρι την 30.5.
3. Στις 9.10.2020, οι τότε ιδιοκτήτες του κτιρίου, μέσω επιστολής των δικηγόρων τους, τερμάτισαν τη συμβατική ενοικίαση λόγω παράλειψης πληρωμής οφειλόμενων ενοικίων. Μετά τον τερματισμό της συμβατικής ενοικίασης, η Καθ' ης η Αίτηση 1 παρέμεινε εντός του κτιρίου. Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι, επειδή η Καθ' ης η Αίτηση 1 εξακολουθούσε να οφείλει καθυστερημένα ενοίκια, μετά από αριθμό προγενέστερων επιστολών, στις 22.7.2022, οι Αιτητές απέστειλαν, μέσω των δικηγόρων τους, στην Καθ' ης η Αίτηση 1, με δικαστικό επιδότη, ειδοποίηση σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, με την οποία απαιτούσαν και πάλι πληρωμή του τότε πληρωτέου οφειλόμενου υπολοίπου ενοικίων, δηλαδή €37.568,

1. Η ειδοποίηση αυτή επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση 1 στις 27.7.
2. Το μηνιαίο ενοίκιο ήταν από την αρχή της συμβατικής ενοικίασης, ανέρχεται σε €3.
3. Από την ημερομηνία έναρξης της συμβατικής ενοικίασης (1.6.2016) μέχρι το Σεπτέμβριο 2022, όταν καταχωρήθηκε η Αίτηση, συμπληρώθηκαν 75 μήνες και το συνολικό ποσό των δεδουλευμένων ενοικίων, ανέρχεται σε €266.
4. Ο κ. Μαυρουδής κατέθεσε ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 πλήρωσε ως ενοίκια στους εκάστοτε ιδιοκτήτες την αντίστοιχη περίοδο, το συνολικό πόσο των €222.460 και στο Τμήμα Φορολογίας εκ μέρους αυτών, Έκτακτη Εισφορά για την Άμυνα, συνολικού ύψους €2.441,25, σύνολο €224.901,
5. Οι πλείστες πληρωμές από την Καθ' ης η Αίτηση 1, γίνονταν έναντι και όχι προς εξόφλησην συγκεκριμένου μηνιαίου ενοικίου, καθώς σπάνια το ποσό που καταβαλλόταν αντιστοιχούσε στο ύψος ενός μηνιαίου ενοικίου. Προκύπτει μια διαφορά της τάξης των €41.098,75, το οποίο αποτελεί και το υπόλοιπο που αξιώνουν οι Αιτητές. Την 1.11.2022, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 παρουσίασαν προς καταχώρηση Απάντηση, με την οποία αρνούνται ότι οφείλουν το πιο πάνω υπόλοιπο, ενώ επίσης αμφισβητούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση καθότι, σύμφωνα με τους Καθ' ων η Αίτηση 1, κατά την 31.12.1999 το κτίριο δεν βρισκόταν υπό ή προς ενοικίαση. Η Απάντηση συνοδευόταν από τα αποδεικτικά εμβασμάτων, τα οποία η Καθ' ης η Αίτηση 1 παρουσιάζει ως τα ενοίκια «των τριών τελευταίων μηνών», δηλαδή: αποδεικτικό εμβάσματος €3.500 με ημερομηνία πληρωμής την 1.8.2022, αποδεικτικό εμβάσματος €3.500 με ημερομηνία πληρωμής την 28.9.2022 και αποδεικτικό εμβάσματος ύψους €3.500 με ημερομηνία πληρωμής την 1.11.2022 (δηλαδή μετά την καταχώρηση της Αίτησης). Ο μάρτυρας σημειώνει ότι οι Αιτητές είχαν ήδη λάβει υπόψην την πληρωμή που έγινε στις 1.8.2022 κατά τον υπολογισμό του υπολοίπου. Σε σχέση με τις άλλες δύο πληρωμές για τις οποίες προσκομίστηκε αποδεικτικό εμβάσματος, αυτές έγιναν μετά την καταχώριση της Αίτησης. Με δεδομένο ότι από την καταχώριση της Αίτησης παρήλθαν δύο ακόμη μήνες μέχρι την καταχώρηση της Απάντησης, κατέστησαν πληρωτέα ακόμα δύο ενοίκια, συνολικού ποσού ύψους €7.
6. Οπότε, οι δύο αυτές πληρωμές δεν μεταβάλλουν το υπόλοιπο, καθώς δεν είναι πέραν του ποσού που, εν πάση περιπτώσει, έπρεπε να πληρωθεί για τους δύο μήνες που ακολούθησαν την καταχώρηση της Αίτησης (δηλαδή Οκτώβρη και Νοέμβρη 2022). Συνεπώς, κακώς θεωρήθηκε ότι αυτές μπορούσαν να συνιστούν πληρωμές προς έστω μερική εξόφληση του υπολοίπου. Είναι η θέση του κ. Μαυρουδή, ότι για να επιτρεπόταν στους Καθ' ων η Αίτηση να καταχωρίσουν Απάντηση, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 έπρεπε είτε να παρουσίαζαν αποδεικτικά στοιχεία που να έδειχναν ότι τα οφειλόμενα ενοίκια είχαν πράγματι πληρωθεί, δηλαδή αποδεικτικά ότι πλήρωσαν συνολικά €266.000 από την αρχή της ενοικίασης, είτε, σε περίπτωση που τα ποσά αυτά δεν είχαν πληρωθεί επειδή αμφισβητούνταν, να καταθέταν στο Δικαστήριο το ποσό που αναφέρεται στην Αίτηση ως υπόλοιπο οφειλόμενων ενοικίων, ήτοι το υπόλοιπο. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 τίποτα από τα δύο δεν έπραξαν. Αρκέστηκαν στο να παρουσιάσουν αποδεικτικά τριών εμβασμάτων συνολικής αξίας €10.500, δύο εκ των οποίων ήταν μεταγενέστερα της Αίτησης και αντιστοιχούσαν απλώς σε τρέχοντα ενοίκια δύο μηνών (όσος και ο καιρός που μεσολάβησε μεταξύ Αίτησης και Απάντησης). Άρα, στην καλύτερη για τους Καθ' ων η Αίτηση 1 περίπτωση, παρουσίασαν μια απόδειξη για πληρωμή ποσού ύψους €3.500 αναφορικά με τα δεδουλευμένα ενοίκια μέχρι και την καταχώρηση της Αίτησης, πληρωμή η οποία είχε ήδη ληφθεί υπόψη για καθορισμό του υπολοίπου. Σε κάθε περίπτωση, το ποσό για το οποίο παρουσιάστηκαν αποδείξεις είναι κατά πολύ χαμηλότερο από το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό. Υπέδειξε ακόμα ότι, αν υποθέσει κάποιος πως είναι ορθή η θέση των Καθ' ων η Αίτηση 1, ότι δήθεν οι Αιτητές συμφώνησαν να μην καταβάλει η Καθ' ης η Αίτηση 1 ενοίκιο για τους μήνες που η επιχείρηση της ήταν κλειστή λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, για 6 συνολικά μήνες, το ποσό αυτό ανέρχεται σε €21.000 (6 χ €3500). Αν αφαιρεθεί αυτό από το υπόλοιπο, παραμένει ποσό €20.098,
7. Ακόμα και αν ληφθεί υπόψη όλο το ποσό για το οποίο παρουσίασαν οι Καθ' ων η Αίτηση 1 αποδείξεις, δηλαδή €10.500, παραμένει υπόλοιπο €9.598,75 (€20.098,75 - €10.500), για το οποίο ούτε αποδείξεις παρουσίασαν, ούτε το κατέθεσαν στο Δικαστήριο. Η θέση των Αιτητών είναι ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 παραπλάνησαν το Δικαστήριο και σε καμία περίπτωση δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις που θέτει η νομοθεσία για να τα καταστεί δυνατή η καταχώριση Απάντησης και συνεπώς, λανθασμένα έγινε αποδεκτή η Απάντηση. Οι Αιτητές ουδέποτε συμφωνήσαν να μην καταβάλλει ενοίκιο η Καθ' ης η Αίτηση 1 λόγω της πανδημίας. Στην επιστολή των δικηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση 1 ημερομηνίας 27.4.2021, αναφέρεται ότι «παρά το γεγονός ότι είναι κλειστό το γυμναστήριο των πελατών μας, εν τούτοις έχουν μεριμνήσει και καταβάλλουν τα ενοίκια». Η πρώτη φορά που τέθηκε, έστω και εμμέσως, θέμα ενοικίων για την περίοδο που η επιχείρηση της Καθ' ης η Αίτηση 1 ήταν κλειστή λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, ήταν μέσω της επιστολής των δικηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση 1 ημερομηνίας 10.1.
8. Στην επιστολή δεν αναφέρεται καν ότι συμφωνήθηκε πως τα ενοίκια της περιόδου αυτής δεν θα είναι πληρωτέα, αλλά τουναντίον, ότι θα καλύπτονταν με επιπλέον πληρωμές κατά τις καταβολές του κάθε μηνιαίου ενοικίου. Τα όσα αναφέρονται στην Απάντηση είναι έκδηλα αντιφατικά με τα όσα αναφέρονται στις εν λόγω επιστολές των δικηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση
9. Σε κάθε περίπτωση, στην επιστολή των δικηγόρων των ιδιοκτητών ημερομηνίας 12.1.2022, που ακολούθησε, η θέση αυτή απορρίφθηκε. Περαιτέρω, στην Απάντηση, οι Καθ' ων η Αίτηση αναφέρουν ότι τον Ιούλιο 2020, η Καθ' ης η Αίτηση 1 δήθεν κατέβαλε ποσό ύψους €9.
10. Οι Αιτητές ουδέποτε έλαβαν οποιαδήποτε τέτοια πληρωμή τον Ιούλιο
11. Επίσης, ακόμα και να πληρώθηκε το ποσό, αυτό δεν ήταν προς πλήρη εξόφληση των ενοικίων που οφείλονταν μέχρι την ημερομηνία εκείνη, όπως ανυπόστατα αναφέρεται στην Απάντηση. Τέλος, ο ενόρκως δηλών απορρίπτει τη θέση στην Απάντηση, ότι συμφωνήθηκε πως η Καθ' ης η Αίτηση 1 θα προέβαινε σε όλες τις ανακαινίσεις και μετατροπές για την έκδοση άδειας γυμναστηρίου και όλα τα έξοδα θα αφαιρούνταν από τα ενοίκια. Η αποκλειστική ευθύνη για τις όποιες εργασίες επί του κτιρίου, αναλήφθηκε ρητά από την Καθ' ης η Αίτηση
12. Για το ζήτημα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, οι Αιτητές αρνούνται κατηγορηματικά τον ισχυρισμό των Καθ' ων η Αίτηση ότι δήθεν το κτίριο δεν προσφερόταν για ενοικίαση πριν το
13. Η πραγματικότητα είναι ότι το Κτίριο ήταν υπό ή προς ενοικίαση κατά την 31.12.
14. Ο μάρτυρας παρουσίασε σχετικές συμφωνίες ενοικίασης. Το κτίριο αποτελείται από υπόγειο, ισόγειο, μεσοπάτωμα, 1° όροφο και 2° όροφο και οι προαναφερόμενες ενοικιάσεις κάλυπταν όλο το κτίριο. Σε κάθε περίπτωση, αν η Καθ' ης η Αίτηση 1 αμφισβητεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, μπορεί να το πράξει μέσω άλλων δικονομικών διαβημάτων. Παρατηρώ ότι, πέραν του ισχυρισμού πως η Απάντηση δεν έπρεπε να είχε γίνει δεκτή προς καταχώρισην από το Δικαστήριο, με βάση τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, ισχυρισμός που πράγματι δύναται να προβληθεί, ο Αιτητής 1 προβαίνει σε απάντηση ισχυρισμών της Καθ' ης η Αίτηση 1 στην Απάντηση και Ανταπαίτηση της, απαντήσεις που πρέπει να περιληφθούν σε δικόγραφο των Αιτητών, δηλαδή σε Ανταπάντηση και Απάντηση στην Ανταπαίτηση και παρουσιάζει μαρτυρία η οποία έπρεπε να είχε δικογραφηθεί στην κυρίως Αίτηση και δεν δικογραφήθηκε. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους της Καθ' ων η Αίτηση 1 καταχωρήθηκε την 16.2.2023 και αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.4, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν.23/1983, άρθρα 6 (α) (β) (γ) (δ) (ε) και 11

(1)(α)(ii), στην Νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης, είναι οι ακόλουθοι: «

1. Η υπό εξέταση απόφαση του Δικαστηρίου είναι εκ του Νόμου τελεσίδικη και δεν υπόκειται σε Έφεση.
2. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου αναθεωρούνται, τροποποιούνται ή ακυρώνονται μόνο δυνάμει του άρθρου 6 αυτού.
3. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και νομικά ανυπόστατη.
4. Η αίτηση δεν στηρίζεται στον ορθό νόμο.
5. Η αίτηση είναι καταχρηστική και αντίθετη με την νομολογία.
6. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 επισύναψαν τα απαραίτητα δικαιολογητικά, βάσει των οποίων το Δικαστήριο επέτρεψε την καταχώρηση του δικογράφου.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Στέλιου Ντάγκλας, εκ Λευκωσίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ένας εκ των διευθυντών της Καθ' ης η Αίτηση 1 και είναι πλήρως εξουσιοδοτημένος να προβεί στη δήλωση του. Τα γεγονότα της παρούσας αίτησης τα γνωρίζει από την προσωπική του εμπλοκή στην υπόθεση. Ο κ. Ντάγκλας επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Ιστορικό: Δικόγραφα: Για σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης και μόνον, γίνεται σύντομη αναφορά, σε αδρές γραμμές, στα δικόγραφα της υπόθεσης. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 12.9.2022 και μ' αυτήν οι Αιτητές 1 - 6 εξαιτούνται ως ακολούθως: «
7. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Καθ' ης η Αίτηση 1 όπως, εντός 10 ημερών από την επίδοση του, εκκενώσει και παραδώσει στους Αιτητές 1 - 4 ελεύθερη και κενή κατοχή του κτιρίου στην οδό Ομήρου 35Α, 1097, Λευκωσία το οποίο καλύπτεται από την εγγραφή με αρ. 25/1995, Φύλλο / Σχέδιο 21 / 460503, Τμήμα 25, Τεμάχιο 605 (το «Κτήριο»).
8. Απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση και υπέρ των Αιτητών 1 - 4 για το ποσό των €4.1098,75 το οποίο αποτελεί το υπόλοιπο των καθυστερημένων οφειλόμενων ενοικίων μέχρι και τον Σεπτέμβριο 2022, με κάθε ένα από τους Αιτητές αυτούς να δικαιούται σε αυτό ανάλογα με το μερίδιο του στο Κτήριο.
9. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει τους Καθ' ων η Αίτηση να πληρώνουν τους Αιτητές 1 - 4 το ποσό των €3500 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη ή ενοίκια από την 1ην Οκτωβρίου 2022 μέχρι την παράδοση κενής και ελευθέρας κατοχής του Κτηρίου στους Αιτητές.
10. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ή διάταγμα το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις.
11. Νόμιμο τόκο.
12. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α. και έξοδα επίδοσης.» Οι Αιτητές δικογραφούν ότι οι Αιτητές 1 - 4 είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες κτιρίου επί της οδού Ομήρου 35Α, στη Λευκωσία και ότι οι Αιτητές 5 και 6 είναι οι διαχειριστές της περιουσίας αποβιώσας πρώην ιδιοκτήτριας κατά ½ μερίδιο, το οποίο μεταβιβάστηκε στους κληρονόμους της, Αιτητές 2 -
13. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 ενάγεται ως ενοικιάστρια του κτιρίου, δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου με τις προηγούμενες ιδιοκτήτριες, αποβιώσασες σήμερα, ημερομηνίας 5.5.2016, το οποίο ενοικιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί ως γυμναστήριο. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 ενάγεται ως εγγυητής της Καθ' ης η Αίτηση
14. Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 είναι θέσμια ενοικιάστρια και ότι παρέλειψε να καταβάλει αριθμό ενοικίων για το κτήριο. Κατά την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης, η Καθ' ης η Αίτηση 1 όφειλε ποσό €40.098,
15. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 καταχώρισε Απάντηση και Ανταπαίτηση, την 1.11.2022, μετά από σχετική άδεια του Δικαστηρίου, σύμφωνα με τον περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Σ' αυτήν επισυνάφθηκαν εντολές πληρωμής της Ελληνικής Τράπεζας, για την καταβολή ενοικίων. Με το δικόγραφο της, η Καθ' ης η Αίτηση 1 ισχυρίζεται ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα Αίτηση, επειδή το υποστατικό ενοικιάστηκε ολόκληρο για πρώτη φορά την 5.5.2016 και προηγούμενα, το 2002, μικρό μέρος του ακινήτου ενοικιάζετο στην Καθ' ης η Αίτηση 1, διότι ολόκληρο το ακίνητο δεν προφερόταν προς ενοικίασην. Το κτίριο ουδέποτε στο παρελθόν προσφερόταν προς ενοικίασην ή ενοικιάστηκε και δεν εμπίπτει στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 δικογραφεί επίσης, ότι κατά τη διάρκεια της πανδημίας παρέμεινε κλειστή, κατά το Μάρτιο - Ιούνιο 2020 και συμφώνησε με τους Αιτητές να μην καταβάλει ενοίκιο. Κατέβαλε δε ποσό €9.000 τον Ιούλιο
16. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 2021 και πάλιν παρέμεινε κλειστή λόγω της πανδημίας και οι Αιτητές συμφώνησαν να μην τους καταβληθεί ενοίκιο. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 προέβη σε έξοδα για απόκτηση άδειας γυμναστηρίου, ύψους €50.000, τα οποία αξιώνει ανταπαιτητικά. Ισχυρίζεται ότι πάντοτε κατέβαλλε τα μηνιαία ενοίκια και αξιώνει επίσης αποζημιώσεις για εμπορική φήμη και απώλεια επαγγελματικής στέγης, ύψους €100.
17. Οι Αιτητές δεν καταχώρισαν Απάντηση στην Ανταπαίτηση και Ανταπάντηση, ούτε Κλήση για Οδηγίες μέχρι σήμερα. Διαδικασία: Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και λαμβάνοντας υπόψην ότι δεν πρόκειται για την ουσία της υπόθεσης αλλά για ενδιάμεσο αίτημα, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Το Δικαστήριο άκουσε τους ευπαιδεύτους συνηγόρους σε αγορεύσεις την 7.4.2023 και επιφύλαξε την απόφαση του για να εκδοθεί σήμερα. Νομική και δικονομική πτυχή: Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Διαταγή 19: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Διαταγή 19 θεσμός 26 [2] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι το Order 19 rule 27, που είναι πανομοιότυπο. Καθοδηγητικές οι υποσημειώσεις στις σελίδες 477 - 479 του Annual Practice 1958, κάτω από το εν λόγω θεσμό. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα [3]. Διαταγή 27: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επίσης στη Διαταγή 27 θεσμοί 2 και 3 [4] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι αντίστοιχοι με τους θεσμούς 1, 2 και 3 της Διαταγής αυτής, είναι οι παλαιοί Αγγλικοί Θεσμοί Order 25 rules 2, 3 και
18. Το rule 4 είναι πανομοιότυπο με το θεσμό
19. Παραπέμπω στις διαφωτιστικές υποσημειώσεις για το rule 4, από το Annual Practice 1958, σελίδα 574 έως
20. Επί του ερωτήματος τι σημαίνει 'frivolous or vexatious' στο θεσμό 3, βλέπετε σχετικά το Αγγλικό σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελίδα 145, όπου εξηγεί ότι: "a pleading or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense. Thus, a proceeding may be said to be frivolous when a party is trifling with the court or when to put it forward would be wasting the time of the court or when it is not capable of reasoned argument. Again, a proceeding may be said to be vexatious when it is or is shown to be without foundation or where it cannot possibly succeed or where the action is brought or the defence is raised only for annoyance or to gain some fanciful advantage or when it can really lead to no possible good." Πρώτον, το rule 4, και κατ' αναλογίαν, ο θεσμός 3 της Διαταγής 27, εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις που καμία τροποποίηση δεν σώζει το δικόγραφο, το περιεχόμενο του είναι πέραν πάσης δικονομικής θεραπείας, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο [5] και αφορά τη διαγραφή και παραμερισμό ολοκλήρου του δικογράφου. Σε σχέση με το λεκτικό που χρησιμοποιείται στην υποσημείωση που παραθέτω, και για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της, σημειώνω ότι, στο 'Άριστον Αγγλοελληνικόν Λεξικόν' των Γιαννακόπουλου και Σιαρένου, στη λέξη 'demurrable' δίδεται η ερμηνεία: 'που υπόκειται εις ένστασιν'. Σχετικές οι αυθεντίες In re Pelmako Development Ltd.,

(1991)Α.Α.Δ. 246, Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.,

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, Δημοκρατία v. Γεωργίου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 704 και Nur Celik Sanayi Ve Ticaret A.S. κ.ά. v. Πλοίου Marwa M κ.ά.

(2003)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή, ως ήταν τότε, κ. Πική στην αυθεντία In re Pelmako Development Ltd., (πιο πάνω), στη σελίδα 253: «. η διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. η επίκληση της συμφυούς εξουσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς». Από τη σελίδα 255 της ιδίας αυθεντίας: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο». Δεύτερον, η διαπίστωση της ύπαρξης λόγων για διαγραφή δικογράφου ανάγεται κατά κύριο λόγο, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε σχετικά την In re Pelmako Development Ltd., πιο πάνω, στη σελίδα 257). Τρίτον [6], το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να διατάξει την τροποποίηση δικογράφου αντί της έκδοσης απόφασης χωρίς να ακούσει μαρτυρία εκατέρωθεν, όπου φαίνεται ότι στοιχειοθετείται η θέση πως το δικόγραφο είναι επιπόλαιο και δεν αποκαλύπτει υπεράσπιση. Μνεία στην ευχέρεια αυτή, γίνεται στην αυθεντία Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε., (πιο πάνω), στη σελίδα
2. Ακόμα, στη σελίδα 1326: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:

(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και

(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής, που όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Είναι η κρίση μου ότι τα ίδια, κατ' αναλογίαν, ισχύουν όπου πρόκειται για υπεράσπιση και ιδία δε, για Ανταπαίτηση. Στην Αγγλική αυθεντία Steeds and Another v. Steeds and Another, 22 Q.B.D. 537, στα πλαίσια αίτησης για τη διαγραφή δικογράφου ως μη συνιστών υπεράσπιση, το Δικαστήριο διέταξε την τροποποίηση του. Το ίδιο διετάχθη και στην αυθεντία Griffiths v. London and St. Katharine Docks Company, 13 Q.B.D. 259. Στη σελίδα 542 της απόφασης του Δικαστή Wills από την πρώτη αυθεντία πιο πάνω: "We think, therefore, that we cannot strike out this defence as we are invited to do. It seems to us that it must be good for a part of the claim at all events. But we think the statement of defence defective, and that Mr. Bullen ought to amend by a further statement of the material facts, and our order is that the statement of defence be amended accordingly, and if that be not done within ten days, the plaintiff be at liberty to sign judgment for half the amount claimed." Η νομική θέση ότι σε περιπτώσεις ως η παρούσα, σχετικά με την τροποποιητική περί Ενοικιοστασίου νομοθεσία, χωρεί αίτηση για παραμερισμό δικογράφου, ως η υπό εξέταση αίτηση, έχει θετικώς διαπιστωθεί αλλά και υποδειχθεί πρόσφατα, στην αυθεντία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού (βλέπετε πιο κάτω), στη σελίδα 9 της απόφασης. Επί των προνοιών της Διαταγής 27, είναι η κρίση μου ότι η Απάντηση και Ανταπαίτηση της Καθ' ης η Αίτηση 1, ως έχει σήμερα, δεν είναι ενοχλητική ή ανυπόστατη, ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή ή ο παραμερισμός της στην ολότητα της, ούτε περιέχει ισχυρισμούς οι οποίοι είναι ενοχλητικοί ή ανυπόστατοι ή κακόβουλοι, ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή ή ο παραμερισμός τους. Το μοναδικό ερώτημα το οποία εγείρεται ουσιαστικά και ο μοναδικός λόγος για να παραμεριστεί η Απάντηση της Καθ' ης η Αίτηση 1, είναι εάν αυτή αντίκειται στις πρόνοιες του άρθρου 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και ως τέτοια, δεν έπρεπε να είχε επιτραπεί η καταχώρηση της. Για το ζήτημα αυτό, βλέπετε και πιο κάτω. Καταγράφεται εδώ η κρίση του Δικαστηρίου, ότι, ενόψει της ευχέρειας την οποία διατηρεί στα πλαίσια της Διαταγής 27, να διατάξει την τροποποίηση ενός δικογράφου εντός ορισμένου χρόνου, ώστε αυτό να διασωθεί, εάν είναι εφικτό, αντί να διαγραφεί, το Δικαστήριο διαθέτει την ευχέρεια να διατάξει τη λήψη άλλης ενέργειας και/ή διαβήματος, εντός ορισμένου χρόνου, ώστε το δικόγραφο να διασωθεί, εάν είναι εφικτό και εντός των πλαισίων του Νόμου, αντί να διαγραφεί. Η ύπαρξη αυτής τούτης της διακριτικής ευχέρειας, η οποία ασφαλώς και πρέπει πάντοτε να ασκείται δικαστικά, εμφαίνεται τόσο στο κείμενο όσο και στο πνεύμα των Αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί της τροποποιητικής νομοθεσίας, οι οποίες παρατίθενται πιο κάτω. Άρθρο 11

(1)(α) - πρόνοιες και ερωτηματικά: Το άρθρο 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83 ως αυτός είχε τροποποιηθεί μέχρι το Δεκέμβριο 2019, προνοεί ως ακολούθως: «(α) Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νομίμως οφειλόμενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι μίαν ή περισσοτέρας ημέρας μετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής. Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη δια συστημένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούμενον να εισπράξει τούτο. Νοείται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο δε διατάζει την ανάκτηση από τον ιδιοκτήτη της κατοχής, όταν ο ενοικιαστής πληρώσει μέσα σε περίοδο δεκατεσσάρων ημερών από την επίδοση σ' αυτόν της αίτησης παν ποσό το οποίο οφείλεται ή δυνατό να καταστεί οφειλόμενο από αυτόν εκτός αν ο ενοικιαστής διαρκούσης της μισθώσεως δεν καταβάλλει συστηματικά το νομίμως οφειλόμενον.» Δυνάμει του άρθρου 2 του περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικού) Νόμου του 2020 (Ν.3(Ι)/20), προστέθηκαν στην παράγραφο (α) του εδαφίου 1 του άρθρου 11, δύο νέες υποπαράγραφοι: «(ii) απάντηση σε καταχωριζόμενη δυνάμει της υποπαραγράφου (i) αίτηση για ανάκτηση κατοχής γίνεται δεκτή για καταχώριση από το Γραμματέα του Δικαστηρίου μόνο σε περίπτωση που η απάντηση συνοδεύεται είτε από απόδειξη του λογιστηρίου του Δικαστηρίου ότι έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο το αναφερόμενο στην αίτηση οφειλόμενο ποσό ως καθυστερημένα ενοίκια κατά την ημερομηνία καταχώρισης αυτής είτε από απόδειξη είσπραξης του ενοικίου εκδοθείσα υπό του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού ή από απόδειξη κατάθεσης χρηματοπιστωτικού ιδρύματος προς όφελος του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού: Νοείται ότι η απόφαση του Γραμματέα για αποδοχή ή απόρριψη της καταχώρισης της απάντησης τίθεται εντός τριών

(3)ημερών ενώπιον του Δικαστηρίου προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη, η δε απόφαση του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση» «(iii) σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος έξωσης μετά από αίτηση του ιδιοκτήτη ως ανωτέρω, το Δικαστήριο δύναται να καθορίσει το χρόνο συμμόρφωσης με το διάταγμα έξωσης ο οποίος δεν δύναται να είναι μικρότερος των ενενήντα

(90)ημερών.» Δεν έχουν θεσπιστεί σχετικοί Κανονισμοί. Ανταπαίτηση: Υπό το φως των προνοιών του Ν.3(Ι)/20, εγείρεται ευλόγως το ερώτημα, τι γίνεται σε περίπτωση που ο ενοικιαστής επιθυμεί να καταχωρίσει και Ανταπαίτηση, επειδή θεωρεί ότι έχει αγώγιμο δικαίωμα, με βάση τον Νόμο, εναντίον του ιδιοκτήτη του. Εάν η Απάντηση του δεν γίνει δεκτή σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου, δεν θα δύναται να καταχωρίσει την Ανταπαίτηση του, η οποία θα πρέπει να καταχωρηθεί και προωθηθεί ως ξεχωριστή υπόθεση, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό των μεταξύ των διαδίκων εκκρεμούντων ζητημάτων και επιδίκων θεμάτων. Στην παρούσα υπόθεση, η Καθ' ης η Αίτηση 1 καταχώρισε Ανταπαίτηση μαζί με την Απάντηση της. Μεταβατική διάταξη: Σχετικά και με τις δύο νέες υποπαραγράφους, ο νομοθέτης προνόησε ότι οι διατάξεις του Τροποποιητικού Νόμου, δεν εφαρμόζονται για υποθέσεις οι οποίες έχουν καταχωρισθεί στο Δικαστήριο πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του εν λόγω Νόμου, καθώς και για ενοίκια που κατέστησαν πληρωτέα πριν από την ημερομηνία αυτή, νοουμένου ότι θα εξοφλούνταν εντός δώδεκα

(12)μηνών από την εν λόγω ημερομηνία (άρθρο 4 του Τροποποιητικού Νόμου, νέο άρθρο 37 του βασικού Νόμου). Κατ' ακολουθίαν, για ενοίκια που οφείλονταν μέχρι την 31.1.2020, ημερομηνία δημοσίευσης της τροποποιητικής νομοθεσίας, ουσιαστικά αυτή δεν τύγχανε εφαρμογής, μέχρι και την 31.1.

1. Τύγχανε εφαρμογής ο Νόμος ως είχε μέχρι τη θέσπιση του Ν.3(Ι)/
2. Μεταξύ 31.1.2020 και 31.1.2021, υπήρχε η δυνατότητα εφαρμογής της τροποποιητικής νομοθεσίας για ενοίκια που οφείλονταν από την 1.2.2020 και εντεύθεν. Μέτρα λόγω της Πανδημίας: Ακολούθησαν μέτρα τα οποία λήφθησαν από την Κυβέρνηση, τη Βουλή και το Ανώτατο Δικαστήριο, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού (ο περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) (Αρ. 1) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2020, ο περί Ενοικιοστασίου (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 2020, Ν.30(Ι)/2020, ο περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2020, ο περί Ενοικιοστασίου (Προσωρινές Διατάξεις) (Τροποποιητικός) Νόμος του 2020, Ν.53(Ι)/2020, ο περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2020, το περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 3) του 2021, ο περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) (Αρ. 1) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2021, το περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 6) του 2021). Κατά το χρόνο καταχώρησης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, η οποία αφορά ενοίκια υπόλοιπο οφειλομένων ενοικίων από τον Ιούνιο 2016 και ουσιαστικά, ενοίκια από τον Οκτώβριο 2021, το ισχύον νομικό καθεστώς ήταν ότι Αιτήσεις Έξωσης λόγω καθυστερημένων ενοικίων, για ενοίκια που οφείλονταν από 1.3.2020 και εντεύθεν, μπορούσαν να καταχωρηθούν και/ή να προωθηθούν και να εκδοθεί Διάταγμα, με βάση τον Τροποποιητικό Νόμο, Ν.3(Ι)/2020 και την νέα διαδικασία. Νομολογία: Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Παπαδόπουλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 42/2021, Απόφαση ημερομηνίας 22.3.2021, ECLI:CY:AD:2021:D103, όπου είχε προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή η καταχώρηση Απάντησης εκ μέρους του, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Α. Πούγιουρου, έκρινε ότι (σελίδα 8 της απόφασης): «Στη βάση των δεδομένων που τέθηκαν ενώπιον μου με την Ένορκη Δήλωση και ιδιαίτερα ότι το συμφωνηθέν και καταβαλλόμενο ενοίκιο ήταν €1.642 μηνιαίως και όχι €2.280- όπως ζητά η ιδιοκτήτρια με την Αίτηση και ότι ο Αιτητής στη βάση του ενοικίου των €1.642 πλήρωσε όλα τα καθυστερημένα ενοίκια με επιταγή και απόδειξη της Τράπεζας είχε παρουσιαστεί μαζί με την προτιθέμενη Απάντηση στον Πρωτοκολλητή, θεωρώ ότι προβάλλεται συζητήσιμη υπόθεση σε σχέση με την παραβίαση της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης, η οποία προσέδιδε δικαίωμα για εμφάνιση του Αιτητή στη διαδικασία προς τον σκοπό αμφισβήτησης των αξιώσεων της ιδιοκτήτριας.» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού, Πολιτική Αίτηση αρ. 71/21, Απόφαση ημερομηνίας 26.4.2021, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο ο ιδιοκτήτης για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων επειδή έγινε δεκτή η Απάντηση του ενοικιαστή από το πρωτόδικο Δικαστήριο, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, έκρινε ότι (σελίδες 8 και 9 της απόφασης): «Δεν έχω πεισθεί ότι το κατώτερο Δικαστήριο έχει ενεργήσει με κατάδηλη παρανομία, ώστε να παρέχεται η αιτούμενη δια της παρούσης θεραπείας, αφού το σχετικό άρθρο του δίδει τη σχετική δικαιοδοσία στη βάση της οποίας έδωσε έγκριση στην καταχώρηση της Απάντησης η οποία συνοδεύετο από κατάθεση χρηματοδοτικού ιδρύματος προς όφελος του ιδιοκτήτη (έστω για διαφορετικό ποσό από εκείνο που αξιώνεται). Ακόμη και εάν το Δικαστήριο ερμήνευσε λανθασμένα το σχετικό άρθρο, αυτό δεν δύναται να ενεργοποιήσει την προνομιακή εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για να παραχωρηθεί η σχετική άδεια (Βλ. Πετρίδου, πολ.εφ.225/18, 13.11.18, ECLI:CY:AD:2018:A494). Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Αιτήτρια έχει επικαλεσθεί προς επίρρωση των θέσεων του, την πολιτική αίτηση αρ. 42/21 επί τοις αφορώσι την αίτηση του Παπαδόπουλου, ημερ.22.3.
3. Εκτός του ότι η υπόθεση αυτή αφορά πρωτόδικη διαδικασία και δεν δεσμεύει, η νομική της βάση διαφέρει καθότι υπήρξε επίκληση του άρθρου 30 του Συντάγματος για παραβίαση της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης, κάτι που εδώ δεν συντρέχει. Υπό αυτή την έννοια δεν είναι βοηθητική στην παρούσα. Το όλο θέμα συμπλέκεται επίσης, κατά την κρίση μου, με τη δυνατότητα άλλης θεραπείας. Με όλο το σεβασμό στην αντίθετη άποψη του κ. Σταυρινού, το γεγονός ότι στο άρθρο ορίζεται πως επί της απόφασης του Δικαστηρίου για έγκριση ή απόρριψη δεν χωρεί έφεση, δεν ισοδυναμεί με ύπαρξη θεραπείας άλλη, εκτός της παρούσας. Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας ισχύουν και εφαρμόζονται στις περί ενοικιοστασίου διαδικασίες, νοουμένου ότι συνάδουν με τους σκοπούς του νόμου (βλ. Κ.12 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983 (2/82), Χριστοδουλίδου v. EMKIN (CONSULTING LTD κ.ά. 4.4.2019 και Μιχαλάκης Δράκος v. Νίκου Αργυρίδη

(1989)1Ε ΑΑΔ 162). Συνεπώς, η φαρέτρα των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (είτε δια της Δ.27 θ.2 είτε στην ευρύτητα της Δ.48 (δη 48

(11), είτε άλλως πως), είναι διαθέσιμη στον αιτητή ώστε να ζητήσει διαγραφή ή παραμερισμό της Απάντησης ή άλλη θεραπεία, θεωρήσει σκόπιμη με το ίδιο τρόπο που επιδιώκει να το πράξει μέσω της προνομιακής εξουσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία είναι εξαιρετική διαδικασία που ενεργοποιείται μόνο εφόσον δεν παρέχεται άλλη δυνατότητα θεραπείας. (Βλ. Esquire Holdings Ltd v. Tsentas Dev.Ltd, πολ.εφ.191/15, 23.3.2016).» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση της Εταιρείας ADMAGE MARKET LTD, Πολιτική Αίτηση Αρ. 89/2021, Απόφαση ημερομηνίας 24.5.2021, ECLI:CY:AD:2021:D203, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή προς καταχώρησην η Απάντηση του, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Α. Πούγιουρου, (στη σελίδα 8 της απόφασης): «Στη βάση των δεδομένων που τέθηκαν ενώπιον μου με την ένορκο δήλωση, δεν εντοπίζεται κατ' αρχάς η απόφαση και/ή το πρακτικό του Γραμματέα του Δικαστηρίου αποδοχής ή απόρριψης της Απάντησης ώστε να ελεχθεί κατά πόσο τέθηκε στο Δικαστήριο εντός τριών εργάσιμων ημερών προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη της καταχώρισης της, σύμφωνα με τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου. Είναι αναμενόμενο πως η απόφαση του Γραμματέα θα έδινε την αναγκαία πληροφόρηση ως προς την ημερομηνία κατά την οποία επιλήφθηκε του θέματος της έγκρισης ή απόρριψης καταχώρησης της Απάντησης, που είναι η αφετηρία για τη μέτρηση του χρόνου των τριών εργάσιμων ημερών. Ενόψει του κενού αυτού που δεν φαίνεται να αναπληρώνεται από την απόφαση του Δικαστηρίου, εφόσον καμία σχετική αναφορά υπάρχει, θεωρώ ότι προβάλλεται συζητήσιμη υπόθεση σε σχέση με την παραβίαση ή όχι των προνοιών του πιο πάνω άρθρου. Σημειώνω επίσης ότι μια από τις προδικαστικές ενστάσεις που εγείρονται με την Απάντηση και συνιστούν λόγο για να δοθεί άδεια, αναφέρεται στην νομιμότητα της περίπτωσης επιδίωξης έξωσης λόγω μη πληρωμής ενοικίων, ενόψει της κατ' ισχυρισμόν παραβίασης των προνοιών του άρθρου 11

(1)(α)(i) που προνοεί για την ανάγκη αποστολής προηγουμένως, ειδοποίησης απαίτησης των ενοικίων 21 ημερών. Και γι' αυτό το ζήτημα θεωρώ ότι καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση.» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Θωμά, Πολιτική Αίτηση αρ. 94/2021, Απόφαση ημερομηνίας 7.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D224, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής, επειδή δεν έγινε δεκτή από το πρωτόδικο Δικαστήριο η Απάντηση του, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ι. Ιωαννίδης, έκρινε ότι (σελίδες 8 και 9 της απόφασης): «Ουσιαστικά εδώ η θέση του Αιτητή είναι ότι με τον τρόπου που ενήργησε το Κατώτερο Δικαστήριο του στέρησε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του να ακουστεί σε υπόθεση που τον αφορά. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι ο ίδιος έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου. Το Κατώτερο Δικαστήριο καταγράφει στην απόφαση του ημερ. 6.5.2021 ότι «λόγω των πολλών εγγράφων που ο Αιτητής επεσύναψε, δεν είναι δυνατός ο εντοπισμός των αποδείξεων εξόφλησης των ποσών που οι Αιτητές αξιώνουν ως οφειλόμενα ενοίκια». Με άλλα λόγια, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ο Αιτητής να έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου. Για να προσθέσει, «Θα ανέμενε κάποιος ότι ο Καθ' ου η αίτηση θα παρουσίαζε τόσες αποδείξεις ώστε να καταδείξει την εξόφληση των συγκεκριμένων ποσών ή τουλάχιστον θα τα εντόπιζε από τον όγκο των εγγράφων αυτών και θα υποδείκνυε στο Δικαστήριο αυτά που αφορούν τα συγκεκριμένα ποσά. Αντ' αυτού αναμένει από το Δικαστήριο να προβεί σε πολύπλοκη λογιστική εργασία». Το ουσιώδες, για σκοπούς της παρούσας αίτησης, είναι ότι εδώ το Κατώτερο Δικαστήριο φέρεται να ανέλαβε δικαιοδοσία, στην απουσία του Αιτητή, στη βάση της οποία εξέδωσε απόφαση καθοριστικής φύσεως για τα δικαιώματα του στην αίτηση έξωσης που εκκρεμεί εναντίον του. Στο στάδιο αυτό ενδιαφέρει μόνο αν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Με δεδομένο ότι ο Αιτητής ουδέποτε κλήθηκε από το Κατώτερο Δικαστήριο να διευκρινίσει το περιεχόμενο των εγγράφων που επεσύναψε, και με δεδομένο ότι το Κατώτερο Δικαστήριο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο αυτός να έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου, βρίσκω ότι αποκαλύπτεται εκ πρώτης όψεως υπόθεση για παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Τέλος, να σημειώσω ότι η εν λόγω απόφαση του Κατωτέρου Δικαστηρίου δεν εφεσιβάλλεται, και προς τούτο παραπέμπω στην Πολιτική Αίτηση αρ. 89/21, Αναφορικά με την Αίτηση της εταιρείας Admage Market Ltd για έκδοση Προνομιακών Ενταλμάτων, απόφαση ημερ. 24.5.2021, όπου λέχθηκε ότι: «Σε σχέση με την ύπαρξη άλλου ένδικου μέσου το ίδιο το άρθρο 11

(1)(ii) του πιο πάνω Νόμου καθιστά σαφές ότι η απόφαση αυτή του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση». Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Ιωάννου, Πολιτική Αίτηση αρ. 102/2021, Απόφαση ημερομηνίας 9.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D247, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή προς καταχώρησην η Απάντηση του, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τ.Θ. Οικονόμου, έκρινε ότι (σελίδες 4, 5 και 6 της απόφασης): «Δεν θα επεκταθώ στην αιτιολογία που έδωσε το δικαστήριο εφόσον το ζητούμενο δεν είναι η ορθότητα της απόφασης αλλά η νομιμότητα της (Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(1997)1Β Α.Α.Δ. 925, 935) και το ερώτημα που τώρα τίθεται είναι το κατά πόσον στοιχειοθετείται εκ πρώτης όψεως ζήτημα παραβίασης επί της εισηγούμενης βάσης και ειδικότερα κατά πόσον το δικαστήριο όφειλε, με βάση τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, προτού αποφασίσει να ακούσει τον αιτητή. Υιοθετώντας και την προσέγγιση άλλη δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Ι. Ιωαννίδης, Δ.) στην Αίτηση Θωμά, Πολ. Αιτ. Αρ. 94/21, 7.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D224, θεωρώ πως η απάντηση είναι καταφατική. Έφεση, εκ του νόμου, δεν χωρεί. Ως εκ τούτου θα δοθεί άδεια για καταχώριση αίτησης προς έκδοση προνομιακών ενταλμάτων certiorari και prohibition. Δεν μπορεί όμως να δοθεί άδεια για την έκδοση mandamus, εφόσον εάν παραμεριστεί η υπό εξέταση απόφαση θα εναπόκειται στο δικαστήριο να αποφασίσει. Δεν είναι επιτρεπτό να εκδίδονται προνομιακά εντάλματα προκειμένου να υπαγορευθεί στο δικαστήριο ο τρόπος με την οποίο θα πρέπει να αποφασίσει ένα ζήτημα που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του ή ο τρόπος που θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια (Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα (Αρ. 2) (ανωτέρω, ibid)). Ειδικότερα, αντικείμενο εντάλματος mandamus μπορεί να αποτελέσει η άρνηση του δικαστηρίου να ασκήσει τη δικαιοδοσία του (αρνησιδικία), η οποία μπορεί να εκδηλωθεί είτε ως απόλυτη άρνηση, είτε υπό τη μορφή συμπεριφορά που ισοδυναμεί με άρνηση (Halsbury's Laws of England, 3rd ed., V.11, παρ. 177). Το ΔΕΕΛ δεν έχει υποχρέωση να αποδεχθεί την καταχώρηση της Απάντησης. Mandamus χωρεί όταν υπάρχει υποχρέωση που να προκύπτει από το Σύνταγμα, το Νόμο, το κοινοδίκαιο ή από Κανονισμούς ή οδηγίες που έχουν νομοθετική υπόσταση (Αίτηση Λοϊζου, Πολ. Εφ. Αρ. 138/18, 20.7.2018). Είναι η εκτέλεση συγκεκριμένης πράξης που συνιστά δημόσιο καθήκον, συνυφασμένη με τη θέση του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται, που μπορεί να επιβληθεί με mandamus. Συνεπώς ένα κατώτερο δικαστήριο μπορεί μόνο να διαταχθεί, σε περίπτωση αρνησιδικίας «να δικάσει και να αποφασίσει σύμφωνα με το νόμο» χωρίς να του υπαγορευθεί ποια θα είναι η απόφαση του (Προνομιακά Εντάλματα, Π. Αρτέμης, σε.251). Απόφαση: Υπό το φως όλων των ανωτέρω, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται σ' αυτό το στάδιο, ο παραμερισμός της Απάντησης και Ανταπαίτησης της Καθ' ης η Αίτηση δυνάμει των προνοιών της Διαταγής 27. Για να δοθεί η ευκαιρία διάσωσης του δικογράφου και για να υπάρξει αυστηρή συμμόρφωση με τις πρόνοιες της τροποποιητικής νομοθεσίας, αλλά και προς το σκοπό διαφύλαξης των δικαιωμάτων όλων των μερών, κρίνω ότι δυνατόν να διαταχθεί η καταβολή ή κατάθεση από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση 1, ποσού €9.598,75 (παράγραφος 10 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση), δηλαδή του ποσού το οποίο δυνατόν να παρουσιαστεί ως υπόλοιπο οφειλομένων ενοικίων αφού ληφθούν υπόψην οι ισχυρισμοί της Καθ' ης η Αίτηση 1 στο δικόγραφο της, με ένα από τους τρόπους που προνοεί το άρθρο 11

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και αυτή είναι η απόφαση μου. Η καταβολή ή κατάθεση, να γίνει εντός 30 ημερών από σήμερα. Μη εμπρόθεσμη συμμόρφωση της Καθ' ης η Αίτηση 1, θα απολήγει αυτόματα στον παραμερισμό της Απάντησης και Ανταπαίτησης της. Τα έξοδα της υπό εξέταση αίτησης, παραμένουν στην πορεία της κυρίως Αίτησης. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» [3] "Generally.- This is a general provision for enforcing the preceding Rules. Its language is wide, but its operation has been, to some extent, limited by the decisions given on it. Under O. 25, r. 4, any pleading may be struck out which discloses no reasonable cause of action or answer, or only a frivolous or vexatious cause of action or defence. A counterclaim which cannot be conveniently disposed of in the pending action, or which ought not to be allowed, may be struck out under either O. 19, r. 3, or O. 21, r. 15, or hereunder. Where a pleading is too general in its terms, and thus deprives the opponent of information to which he is entitled, and without which he cannot properly prepare for trial, he should apply for particulars under O. 19, r.

1. ...... Grounds for Granting or Refusing.- "The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right" (Bowen, L.J., Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 270). A reasonable latitude must be given, for this Rule was not intended to enable litigants to bring forward special demurrers in a new shape (Tomkinson v. S. E. Ry. , 57 L.T. 358; Rock v. Purssell, 84 L.T.J. 45). Not every pleading which offends against the rules will be struck out. The applicant must show that he is in some way prejudiced by the irregularity. Still, "the defendant may claim ex debito justicae to have the plaintiff's case presented in an intelligible form, so that he may not be embarrassed in meeting it" (per James, L.J., in Davy v. Garrett, 7 Ch. D. p.486). "Unnecessary."- The mere fact that an opponent's pleading contains some unnecessary matter is not sufficient ground for an application under this Rule. A statement will not be struck out merely because it is unnecessary, so long as it is otherwise harmless (per Chitty, J., in Rock v. Purssell, 84 L.T.J. 45; see the remarks of Kay, J., in Tomkinson v. S. E. Ry., 57 L.T. p. 360, and Hocking & Co. v. Hocking, 3 R.P.C. 291). Thus, if material facts be pleaded at unnecessary length or with unnecessary detail, the pleading will not be struck out; such prolixity will be left for the taxing master to deal with as a question of costs (Weymouth v. Rich, 1 T.L.R. 609; Heap v. Marris, 2 Q.B.D. 630). ..... ....... "Tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." - The Court is "disposed to give a liberal interpretation" to these words (Berdan v. Greenwood, 3 Ex. D. p. 256). At the same time parties must not be too ready to find themselves embarrassed. If the defendant does not make it clear how much of the statement of claim he admits and how much he denies, his pleading is embarrassing (British and Colonial Land Association v. Foster, 4 T.L.R. 574; and see Stokes v. Grant, 4 C.P.D. 25)..... But mere prolixity is not of itself embarrassing. Nor will a statement be struck out as embarrassing merely because the other party declares that it is untrue (per Bramwell. L.J., in Turquand v. Fearon, 40 L.T. p. 544). The mere fact that a statement of claim embraces several causes of action is not embarrassing, if they are distinctly pleaded (O. 20, r. 7). A claim for alternative relief is not embarrassing (Bagot v. Easton, 7 Ch. D. p. 8); and see O. 19, r.
2. Similarly with inconsistent defences (see Re Morgan, 35 Ch. D. 492, and supra, p. 338). ..... A pleading is not embarrassing because the law stated or reason alleged may be bad (London Corporation v. Horner, 111 L.T. 512). Unless it is clear on the face of allegations that they are irrelevant, they will not be struck out on that ground." [4] «

(2)If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just. «

(3)The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» [5] "Scope of this Rule. It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule . If there is a point of law which requires serious discussion, an objection should be taken on the pleadings, and the point set down for argument under r. 2... The powers conferred by r. 4 will only be exercised where the case is beyond doubt. A pleading will not be struck out under this Rule 'unless it is not only demurrable but something worse than demurrable' i.e., such that no legitimate amendment can save it from being demurrable (per Chitty, J., in Rep. Of Peru v. Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. 496; and see Dadwell v. Jacobs, 34 Ch. D. 278; Worthington v. Belton, 18 T.L. R. 438)." [6] White Book, σελίδα 576: "Amendment.- The Court will generally give leave to amend a defect in pleading rather than give judgment in ignorance of facts which ought to be known before rights are definitely decided (Steeds v. S., 22 Q.B.D. p. 542; and see Reid v. Hooley, 13 T.L.R. 398; Edwards v. Pneumatic Tyre Co., 16 T.L.R. 309; Thornhill v. Weeks, [1913] 1 Ch. 438). Leave was given to amend after an argument under this Rule in Griffiths v. London and St. K. Docks Co., 13 Q. B. D. p. 261, n.

(2). But unless there is reason to suppose that the case can be improved by amendment, leave will not be given (Hubbuck v. Wilkinson, [1899] 1 Q.B. p. 94, C.A.)". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο