ΑΝΝΙΤΣΑΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ κ.α. ν. ΜΑΡΙΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΙΔΗ, Αίτηση Αρ.: Ε24/23, 25/9/2023

(1)(α) (ii) του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/83 και/ η ως νομικά αβάσιμη και/ ή ως μη δικαιολογημένη και/ ή ανυπόστατη και/ή επιπόλαια και ενοχλητική (frivolous and vexatious) και/ή σκανδαλώδης και/ ή καταχρηστική και/ ή που τείνει να προκαλέσει αχρείαστη ταλαιπωρία, έξοδα και ζημιά στις Αιτήτριες. Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.19 θ.26, Δ.27 θθ.1,2 και 3, Δ.48 θθ.1-7, 9, 11 και Δ.64, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν.23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί, άρθρο 11

(1)(α)(ii) του, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί, στην νομολογία, στις συμφυείς και εγγενείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Η υπό εξέταση αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση της κας. Αλεξίας Μιτσίδη, από τη Λευκωσία. Κατέθεσε ότι είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί της Αιτήτριες και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στη δήλωση της, από τα γεγονότα τα οποία γνωρίζει προσωπικά αλλά και από στοιχεία και έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή της, λόγω της ιδιότητας της. Κατά ή περί την 6.4.2023, έλαβαν αντίγραφο της Απάντησης του Καθ' ου η Αίτηση και των συνημμένων σ' αυτήν αποδείξεων. Κατά ή περί την 13.4.2023, η ενόρκως δηλούσα ήλεγξε στο ηλεκτρονικό σύστημα i-justice, κατά πόσον η Απάντηση είχε εγκριθεί ή απορριφθεί από το Δικαστήριο και είδε ότι αυτή είχε εγκριθεί. Είναι η θέση των Αιτητριών, ότι η Απάντηση δεν πληροί τα κριτήρια τα οποία απαιτούνται από τον Νόμο και συγκεκριμένα, δεν συμμορφώνεται με το άρθρο 11

(1)(α)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου για να γίνει αποδεκτή από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου για τους ακόλουθους λόγους: Πρώτη προϋπόθεση για την έγκριση καταχώρησης της Απάντησης είναι αυτή να συνοδεύεται από αποδεικτικά στοιχεία ότι τα καθυστερημένα ενοίκια έχουν εξοφληθεί, είτε με κατάθεση τους στο λογιστήριο του Δικαστηρίου, ή με έμβασμα σε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα προς όφελος του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού, ή με απόδειξη πληρωμής που εξέδωσε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης ή αντιπρόσωπος αυτού. Δεύτερη απαραίτητη προϋπόθεση για την αποδοχή της Απάντησης είναι τα πιο πάνω αποδεικτικά στοιχεία να αφορούν το ποσό πού αναφέρεται στην αίτηση σαν καθυστερημένα ενοίκια κατά την ημερομηνία της καταχώρησης της Αίτησης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δηλαδή, έπρεπε οι αποδείξεις πού συνοδεύουν την Απάντηση, να αναφέρονται στο το ποσό των €9.602,25 και να προέρχονται από έναν εξ' αυτών που αναφέρονται στην πιο πάνω. Αντίθετα, ο Καθ' ου η Αίτηση επισύναψε 3 αποδείξεις πού εκδόθηκαν στο όνομα του από κάποιο Ε.Α.M.R., οι 2 εκ των οποίων αναφέρονται σε κάποια τιμολόγια τα οποία δεν επισυνάπτονται και η τρίτη αναφέρει στην περιγραφή της «επιδιόρθωση κεραμιδιών οροφής», χωρίς να αναφέρει καν αν η οροφή αυτή αφορά το επίδικο υποστατικό. Εν πάση περιπτώσει και χωρίς επηρεασμό των ανωτέρω, ακόμη και εάν οι αποδείξεις που επισυνάφθηκαν θεωρούνται ότι αποτελούν εκ πρώτης όψεως ισχυρισμό για συμψηφισμό εξόδων με οφειλόμενα ενοίκια, πράγμα που ως πληροφορείται η κα. Μιτσίδου από τις Αιτήτριες ότι ουδέποτε συμφωνήθηκε και το οποίο αρνούνται κατηγορηματικά, το συνολικό ποσό δεν είναι ίσο με « ...το αναφερόμενο στην Αίτηση οφειλόμενα ποσό ως καθυστερημένα ενοίκια κατά την ημερομηνία καταχώρησης...», αλλά για ένα μικρότερο ποσό, καθιστώντας σαφή την μη εκπλήρωση των προϋποθέσεων του Νόμου. Η μάρτυρας επισυνάπτει αντίγραφο της τελευταίας απόδειξης που εξέδωσαν οι Αιτήτριες προς τον Καθ' ου η Αίτηση, για ποσό των €295.-, το οποίο πληρώθηκε στις 2.12.2020 και αφορά το ενοίκιο του Αυγούστου 2020 και αντίγραφο του ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 22.8.2019, που προνοεί ρητά στην παράγραφο 2, ότι οποιαδήποτε έξοδα και/ή απαιτούμενες δαπάνες στο υποστατικό, βαρύνουν αποκλειστικά τον ενοικιαστή. Είναι περαιτέρω η θέση των Αιτητριών, ότι ο Καθ' ου η αίτηση ενεργεί καταχρηστικά, προβάλλοντας μια Απάντηση με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας, ενώ ταυτόχρονα καταστρατηγείται τόσο ο Νόμος, ο οποίος σκοπό έχει να προστατεύσει τους ιδιοκτήτες και να αποτελέσει τροχοπέδη στις περιπτώσεις όπως τη συγκεκριμένη, όσο και τα συμφέροντα τους, καθ' ότι αυξάνεται αχρείαστα ο χρόνος και τα έξοδα της διαδικασίας, αφήνοντας τις Αιτήτριες εκτεθειμένες σε πιθανές ποινικές και/ή αστικές ευθύνες έναντι τρίτων. Είναι πάγια θέση των Αιτητριών, ότι η μη συμμόρφωση με τις προϋποθέσεις του Νόμου, αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για τη δεκτικότητα της Απάντησης. Κατά συνέπεια, η Απάντηση θα πρέπει να παραμεριστεί και/ή να διαγράφει ως μη συμμορφούμενη με την νομοθεσία και/ή νομικά βάσιμη και/ή μη δικαιολογημένη και/ή ως επιπόλαιη και ενοχλητική. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση καταχωρήθηκε την 19.6.2023 και αυτή βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, Δ.19 θ.26, Δ.27 θθ.1, 2 και 3, Δ.48 θ.4, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν. 23/1983, άρθρα 6(α)(β)(γ)(δ)(ε) και 11

(1)(α)(ii), στην Νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «

1. Η υπό εξέταση απόφαση του Δικαστηρίου είναι εκ του Νόμου τελεσίδικη και δεν υπόκειται σε Έφεση.
2. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου αναθεωρούνται, τροποποιούνται ή ακυρώνονται μόνο δυνάμει του άρθρου 6 αυτού.
3. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και νομικά ανυπόστατη.
4. Η αίτηση δεν στηρίζεται στον ορθό νόμο.
5. Η αίτηση είναι καταχρηστική και αντίθετη με την νομολογία.
6. Η απόφαση στην Πολιτική Έφεση 71/21 αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού διά χρήση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρθηκε ως obiter και δεν δεσμεύει το κατώτερο Δικαστήριο αφού δεν εγέρθηκε το θέμα προς συζήτηση.
7. Ο Καθ' ου η Αίτηση επισύναψε τα απαραίτητα δικαιολογητικά, βάσει των οποίων το Δικαστήριο επέτρεψε την καταχώρηση του δικογράφου.
8. Η αίτηση έξωσης αφορά την παράδοση του υποστατικού για κατεδάφιση της οικοδομής και όχι για καθυστερημένα ενοίκια.
9. Ο Τροποποιητικός Νόμος 3

(1)20 δεν έχει αναδρομική ισχύ.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Μάριου Στροβολίδη, εκ Λευκωσίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα Αίτηση, της οποίας τα γεγονότα τα γνωρίζει προσωπικά, ενώ έχει τύχει νομικής συμβουλής. Έχει αναγνώσει την ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση και απορρίπτει όλους μαζί και κάθε ένα ξεχωριστά τους αναφερόμενους ισχυρισμούς που είναι αντίθετοι με τη δική του ένορκο δήλωση και την Απάντηση του. Ο ενόρκως δηλών επαναλαμβάνει, ουσιαστικά, τους λόγους ένστασης. Κατέθεσε ότι έχει συμφωνήσει με τις Αιτήτριες και έχει προβεί με δικά του έξοδα στην επιδιόρθωση της οικοδομής, την οποία συνεχίζει και μετά την καταχώρηση της Αίτησης. Ιστορικό: Δικόγραφα: Για σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης και μόνον, γίνεται σύντομη αναφορά, σε αδρές γραμμές, στα δικόγραφα της υπόθεσης. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 8.3.2023 και μ' αυτήν οι Αιτήτριες εξαιτούνται ως ακολούθως: «1. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Καθ' ου η αίτηση και/ή τους εξαρτώμενους και/ή τους πληρεξούσιους και/ή τους υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους του να εκκενώσουν και παραδώσουν στον Αιτητή ελεύθερη και απρόσκοπτη κατοχή του υποστατικού που βρίσκεται στην οδό Σόλωνος Μιχαηλίδη 5, στην Παλλουριώτισσα, στην Λευκωσία. 2. Διαταγή και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία οι Αιτητές να δικαιούται να ανακτήσουν την κατοχή του Υποστατικού στην πιο πάνω αναφερόμενη διεύθυνση δυνάμει του άρθρου 11

(1)(α). 3. Διαταγή και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία οι Αιτητές να δικαιούται να ανακτήσουν την κατοχή του Υποστατικού στην πιο πάνω αναφερόμενη διεύθυνση δυνάμει του άρθρου 11

(1)(η) (i).

1. € 9,602.25 σεντ (Εννέα χιλιάδες εξακόσια δυο Ευρώ και είκοσι πέντε σεντ) καθυστερημένα ενοίκια για τους μήνες Σεπτέμβριο 2020 - Μάρτιου του 2023 (συμπεριλαμβανομένων).
2. Ενδιάμεσα οφέλη προς €309,75 σεντ (τριακόσια εννέα Ευρώ και εβδομήντα πέντε σεντ) μηνιαίως από 1/4/23 μέχρι παράδοσης κενής και ελεύθερης κατοχής του προαναφερόμενου υποστατικού.
3. Νόμιμο τόκο επί του εκάστοτε οφειλόμενου ενοικίου και/ή άλλου ποσού από την ημερομηνία που αυτό κατέστη πληρωτέο διαζευκτικά από την καταχώρηση της παρούσας.
4. Οποιονδήποτε άλλο διάταγμα ή θεραπεία την οποίαν το Δικαστήριο κρίνει εύλογη κακ δίκαιη.
5. Έξοδα αίτησης, νόμιμο τόκο, έξοδα επιδόσεως, πλέον Φ.Π.Α.» Οι Αιτήτριες δικογραφούν ότι είναι οι εγγεγραμμένες συνιδιοκτήτριες της οικοδομής στην οδό Σόλωνος Μιχαηλίδη 5, στην Παλλουριώτισσα, η οποία ανεγέρη περί το
6. Ο Καθ' ου η Αίτηση ενάγεται ως ο ενοικιαστής του επίδικου από περίπου το
7. Το τελευταίο ενοικιαστήριο έγγραφο υπεγράφη μεταξύ των διαδίκων κατά ή περί την 22.8.2019 και αφορούσε ενοικίαση δύο ετών, μέχρι την 31.8.
8. Ο Καθ' ου η Αίτηση είναι θέσμιος ενοικιαστής και το τελευταίο ενοίκιο ανέρχετο σε €309,75 μηνιαίως. Ο Δήμος Λευκωσίας κήρυξε την οικοδομή ως επικίνδυνη και οι Αιτήτριες προτίθενται να την κατεδαφίσουν. Περαιτέρω, ο Καθ' ου η Αίτηση καθυστερεί συστηματικά την καταβολή των ενοικίων του και οφείλει ενοίκια από το Σεπτέμβριο
9. Στον ηλεκτρονικό φάκελο της υπόθεσης έχει καταχωρηθεί Απάντηση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση, την 5.4.2023, μετά από σχετική άδεια του Δικαστηρίου. Μ' αυτήν, ισχυρίζεται ότι προέβη ο ίδιος σε όλες τις επιδιορθώσεις που απαιτούντο από το Δήμο Λευκωσίας, ώστε να μην κηρυχθεί επικίνδυνη η επίδικη οικοδομή και να συνεχίσει ο Καθ' ου η Αίτηση να τη χρησιμοποιεί ως επαγγελματική στέγη. Ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι σε συμφωνία με τις Αιτήτριες, προέβη σε επιδιορθώσεις του επίδικου συνολικής αξίας €4.200, ποσό το οποίο θα αφαιρείτο από τα ενοίκια. Μετά από νέα ειδοποίηση του Δήμου Λευκωσίας, ο Καθ' ου η Αίτηση, σε συνεννόηση με το Δήμο και τις Αιτήτριες, προβαίνει σε σχετικές επιδιορθώσεις, καταβάλλοντας ο ίδιος τα έξοδα, τα οποία θα αφαιρεθούν από τα ενοίκια και αρνείται ότι οφείλει οποιαδήποτε ποσά ενοικίων. Επιπλέον, ο Καθ' ου η Αίτηση δικογραφεί ότι η ειδοποίηση που του εστάλη από τις Αιτήτριες, αφορούσε την παράδοση της κατοχής για κατεδάφιση και όχι για καθυστερημένα ενοίκια. Στη συνέχεια, οι Αιτήτριες καταχώρησαν την υπό εξέταση αίτηση, πριν την καταχώρηση Ανταπάντησης και Κλήσης για Οδηγίες. Διαδικασία: Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και λαμβάνοντας υπόψην ότι δεν πρόκειται για την ουσία της υπόθεσης αλλά για ενδιάμεσο αίτημα, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Νομική και δικονομική πτυχή: Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Διαταγή 19: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Διαταγή 19 θεσμός 26 [2] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι το Order 19 rule 27, που είναι πανομοιότυπο. Καθοδηγητικές οι υποσημειώσεις στις σελίδες 477 - 479 του Annual Practice 1958, κάτω από το εν λόγω θεσμό. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα [3]. Διαταγή 27: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επίσης στη Διαταγή 27 θεσμοί 1, 2 και 3 [4] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι αντίστοιχοι παλαιοί Αγγλικοί Θεσμοί είναι το Order 25 rules 2, 3 και
10. Παραπέμπω στις διαφωτιστικές υποσημειώσεις για το rule 4, από το Annual Practice 1958, σελίδα 574 έως
11. Τι σημαίνει 'frivolous or vexatious'; Στο Αγγλικό σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελίδα 145: "a pleading or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense. Thus, a proceeding may be said to be frivolous when a party is trifling with the court or when to put it forward would be wasting the time of the court or when it is not capable of reasoned argument. Again, a proceeding may be said to be vexatious when it is or is shown to be without foundation or where it cannot possibly succeed or where the action is brought or the defence is raised only for annoyance or to gain some fanciful advantage or when it can really lead to no possible good." Το rule 2 είναι παρόμοιο με τον θεσμό 1 και το rule 4 είναι πανομοιότυπο με τον θεσμό
12. Παραπέμπω στις διαφωτιστικές υποσημειώσεις για το rule 4, από το Annual Practice 1958, σελίδα 574 έως 576 και κρίνω ότι: πρώτον [5], στην υπό εξέταση αίτηση, γίνεται επίκληση της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, αλλά, όπως φαίνεται από το σχετικό απόσπασμα, η επίκληση δεν είναι απαραίτητη για να εφαρμοστεί η εξουσία αυτή, στην παρούσα περίπτωση. Δεύτερον [6] το rule 4, και κατ' αναλογίαν, ο θεσμός 3 της Διαταγής 27, εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις που καμία τροποποίηση δεν σώζει το δικόγραφο, το περιεχόμενο του είναι πέραν πάσης δικονομικής θεραπείας, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Σε σχέση με το λεκτικό που χρησιμοποιείται στην υποσημείωση που παραθέτω, και για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της, σημειώνω ότι, στο 'Άριστον Αγγλοελληνικόν Λεξικόν' των Γιαννακόπουλου και Σιαρένου, στη λέξη 'demurrable' δίδεται η ερμηνεία 'που υπόκειται εις ένστασιν'. Στρεφόμενη στη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή, ως ήταν τότε, κ. Πική στην αυθεντία In re Pelmako Development Ltd.,

(1991)Α.Α.Δ. 246, στη σελίδα 253: «. η διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. η επίκληση της συμφυούς εξουσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς». Από τη σελίδα 255 της ιδίας αυθεντίας: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο». Βλέπετε ακόμα σχετικά Δημοκρατία v. Γεωργίου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 704 και Nur Celik Sanayi Ve Ticaret A.S. κ.ά. v. Πλοίου Marwa M κ.ά.

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1159. Τρίτον, η διαπίστωση της ύπαρξης λόγων για διαγραφή δικογράφου ανάγεται κατά κύριο λόγο, στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε σχετικά την In re Pelmako Development Ltd., πιο πάνω, στη σελίδα 257). Τέταρτον, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να διατάξει την τροποποίηση δικογράφου αντί της έκδοσης απόφασης χωρίς να ακούσει μαρτυρία εκατέρωθεν, ή της διαγραφής του, όπου φαίνεται ότι στοιχειοθετείται η θέση πως το δικόγραφο είναι επιπόλαιο και δεν αποκαλύπτει βάση αγωγής ή υπεράσπιση [7]. Μνεία στην ευχέρεια αυτή, γίνεται στην αυθεντία Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.,

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, στη σελίδα 1327. Ακόμα, στη σελίδα 1326: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:

(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και

(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής, που όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Στην Αγγλική αυθεντία Steeds and Another v. Steeds and Another, 22 Q.B.D. 537, στα πλαίσια αίτησης για τη διαγραφή δικογράφου ως μη συνιστών υπεράσπιση, το Δικαστήριο διέταξε την τροποποίηση του. Το ίδιο διετάχθη και στην αυθεντία Griffiths v. London and St. Katharine Docks Company, 13 Q.B.D. 259. Στη σελίδα 542 της απόφασης του Δικαστή Wills από την πρώτη αυθεντία πιο πάνω: "We think, therefore, that we cannot strike out this defence as we are invited to do. It seems to us that it must be good for a part of the claim at all events. But we think the statement of defence defective, and that Mr. Bullen ought to amend by a further statement of the material facts, and our order is that the statement of defence be amended accordingly, and if that be not done within ten days, the plaintiff be at liberty to sign judgment for half the amount claimed." Η νομική θέση ότι σε περιπτώσεις ως η παρούσα, σχετικά με την τροποποιητική περί Ενοικιοστασίου νομοθεσία, χωρεί αίτηση για παραμερισμό δικογράφου, ως η υπό εξέταση αίτηση, έχει θετικώς διαπιστωθεί αλλά και υποδειχθεί πρόσφατα, στην αυθεντία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού (βλέπετε πιο κάτω), στη σελίδα 9 της απόφασης. Επί των προνοιών της Διαταγής 27, είναι η κρίση μου ότι η Απάντηση του Καθ' ου η Αίτηση, ως έχει σήμερα, δεν είναι ενοχλητική ή ανυπόστατη, ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή ή ο παραμερισμός της στην ολότητα της, ούτε περιέχει ισχυρισμούς οι οποίοι είναι ενοχλητικοί ή ανυπόστατοι ή κακόβουλοι, ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή ή ο παραμερισμός τους. Το μοναδικό ερώτημα το οποία εγείρεται ουσιαστικά και ο μοναδικός λόγος για να παραμεριστεί η Απάντηση του Καθ' ου η Αίτηση, είναι εάν αυτή αντίκειται στις πρόνοιες του άρθρου 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και ως τέτοια, δεν έπρεπε να είχε επιτραπεί η καταχώρηση της. Για το ζήτημα αυτό, βλέπετε και πιο κάτω. Καταγράφεται εδώ η κρίση του Δικαστηρίου, ότι, ενόψει της ευχέρειας την οποία διατηρεί στα πλαίσια της Διαταγής 27, να διατάξει την τροποποίηση ενός δικογράφου εντός ορισμένου χρόνου, ώστε αυτό να διασωθεί, εάν είναι εφικτό, αντί να διαγραφεί, το Δικαστήριο διαθέτει την ευχέρεια να διατάξει τη λήψη άλλης ενέργειας και/ή διαβήματος, εντός ορισμένου χρόνου, ώστε το δικόγραφο να διασωθεί, εάν είναι εφικτό και εντός των πλαισίων του Νόμου, αντί να διαγραφεί. Η ύπαρξη αυτής τούτης της διακριτικής ευχέρειας, η οποία ασφαλώς και πρέπει πάντοτε να ασκείται δικαστικά, εμφαίνεται τόσο στο κείμενο όσο και στο πνεύμα των Αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί της τροποποιητικής νομοθεσίας, οι οποίες παρατίθενται πιο κάτω. Περαιτέρω, η κυρίως Αίτηση αφορά αιτία αγωγής άλλης από καθυστερημένα και οφειλόμενα ενοίκια, ήτοι έξωση λόγω κατεδάφισης και δεν ισχύουν τα ίδια για την καταχώρηση Απάντησης από πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση σε Αιτήσεις έξωσης μ' αυτή τη βάση. Άρθρο 11

(1)(α) - πρόνοιες και ερωτηματικά: Το άρθρο 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83 ως αυτός είχε τροποποιηθεί μέχρι το Δεκέμβριο 2019, προνοεί ως ακολούθως: «(α) Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νομίμως οφειλόμενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι μίαν ή περισσοτέρας ημέρας μετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής. Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη δια συστημένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούμενον να εισπράξει τούτο. Νοείται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο δε διατάζει την ανάκτηση από τον ιδιοκτήτη της κατοχής, όταν ο ενοικιαστής πληρώσει μέσα σε περίοδο δεκατεσσάρων ημερών από την επίδοση σ' αυτόν της αίτησης παν ποσό το οποίο οφείλεται ή δυνατό να καταστεί οφειλόμενο από αυτόν εκτός αν ο ενοικιαστής διαρκούσης της μισθώσεως δεν καταβάλλει συστηματικά το νομίμως οφειλόμενον.» Δυνάμει του άρθρου 2 του περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικού) Νόμου του 2020 (Ν.3(Ι)/20), προστέθηκαν στην παράγραφο (α) του εδαφίου 1 του άρθρου 11, δύο νέες υποπαράγραφοι: «(ii) απάντηση σε καταχωριζόμενη δυνάμει της υποπαραγράφου (i) αίτηση για ανάκτηση κατοχής γίνεται δεκτή για καταχώριση από το Γραμματέα του Δικαστηρίου μόνο σε περίπτωση που η απάντηση συνοδεύεται είτε από απόδειξη του λογιστηρίου του Δικαστηρίου ότι έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο το αναφερόμενο στην αίτηση οφειλόμενο ποσό ως καθυστερημένα ενοίκια κατά την ημερομηνία καταχώρισης αυτής είτε από απόδειξη είσπραξης του ενοικίου εκδοθείσα υπό του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού ή από απόδειξη κατάθεσης χρηματοπιστωτικού ιδρύματος προς όφελος του ιδιοκτήτη ή αντιπροσώπου αυτού: Νοείται ότι η απόφαση του Γραμματέα για αποδοχή ή απόρριψη της καταχώρισης της απάντησης τίθεται εντός τριών

(3)ημερών ενώπιον του Δικαστηρίου προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη, η δε απόφαση του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση» «(iii) σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος έξωσης μετά από αίτηση του ιδιοκτήτη ως ανωτέρω, το Δικαστήριο δύναται να καθορίσει το χρόνο συμμόρφωσης με το διάταγμα έξωσης ο οποίος δεν δύναται να είναι μικρότερος των ενενήντα

(90)ημερών.» Δεν έχουν θεσπιστεί σχετικοί Κανονισμοί. Νομολογία: Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Παπαδόπουλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 42/2021, Απόφαση ημερομηνίας 22.3.2021, ECLI:CY:AD:2021:D103, όπου είχε προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή η καταχώρηση Απάντησης εκ μέρους του, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Α. Πούγιουρου, έκρινε ότι (σελίδα 8 της απόφασης): «Στη βάση των δεδομένων που τέθηκαν ενώπιον μου με την Ένορκη Δήλωση και ιδιαίτερα ότι το συμφωνηθέν και καταβαλλόμενο ενοίκιο ήταν €1.642 μηνιαίως και όχι €2.280- όπως ζητά η ιδιοκτήτρια με την Αίτηση και ότι ο Αιτητής στη βάση του ενοικίου των €1.642 πλήρωσε όλα τα καθυστερημένα ενοίκια με επιταγή και απόδειξη της Τράπεζας είχε παρουσιαστεί μαζί με την προτιθέμενη Απάντηση στον Πρωτοκολλητή, θεωρώ ότι προβάλλεται συζητήσιμη υπόθεση σε σχέση με την παραβίαση της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης, η οποία προσέδιδε δικαίωμα για εμφάνιση του Αιτητή στη διαδικασία προς τον σκοπό αμφισβήτησης των αξιώσεων της ιδιοκτήτριας.» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση της Στυλιανού, Πολιτική Αίτηση αρ. 71/21, Απόφαση ημερομηνίας 26.4.2021, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο ο ιδιοκτήτης για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων επειδή έγινε δεκτή η Απάντηση του ενοικιαστή από το πρωτόδικο Δικαστήριο, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ως ήταν τότε, κα. Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, έκρινε ότι (σελίδες 8 και 9 της απόφασης): «Δεν έχω πεισθεί ότι το κατώτερο Δικαστήριο έχει ενεργήσει με κατάδηλη παρανομία, ώστε να παρέχεται η αιτούμενη δια της παρούσης θεραπείας, αφού το σχετικό άρθρο του δίδει τη σχετική δικαιοδοσία στη βάση της οποίας έδωσε έγκριση στην καταχώρηση της Απάντησης η οποία συνοδεύετο από κατάθεση χρηματοδοτικού ιδρύματος προς όφελος του ιδιοκτήτη (έστω για διαφορετικό ποσό από εκείνο που αξιώνεται). Ακόμη και εάν το Δικαστήριο ερμήνευσε λανθασμένα το σχετικό άρθρο, αυτό δεν δύναται να ενεργοποιήσει την προνομιακή εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για να παραχωρηθεί η σχετική άδεια (Βλ. Πετρίδου, πολ.εφ.225/18, 13.11.18, ECLI:CY:AD:2018:A494). Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Αιτήτρια έχει επικαλεσθεί προς επίρρωση των θέσεων του, την πολιτική αίτηση αρ. 42/21 επί τοις αφορώσι την αίτηση του Παπαδόπουλου, ημερ.22.3.21. Εκτός του ότι η υπόθεση αυτή αφορά πρωτόδικη διαδικασία και δεν δεσμεύει, η νομική της βάση διαφέρει καθότι υπήρξε επίκληση του άρθρου 30 του Συντάγματος για παραβίαση της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης, κάτι που εδώ δεν συντρέχει. Υπό αυτή την έννοια δεν είναι βοηθητική στην παρούσα. Το όλο θέμα συμπλέκεται επίσης, κατά την κρίση μου, με τη δυνατότητα άλλης θεραπείας. Με όλο το σεβασμό στην αντίθετη άποψη του κ. Σταυρινού, το γεγονός ότι στο άρθρο ορίζεται πως επί της απόφασης του Δικαστηρίου για έγκριση ή απόρριψη δεν χωρεί έφεση, δεν ισοδυναμεί με ύπαρξη θεραπείας άλλη, εκτός της παρούσας. Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας ισχύουν και εφαρμόζονται στις περί ενοικιοστασίου διαδικασίες, νοουμένου ότι συνάδουν με τους σκοπούς του νόμου (βλ. Κ.12 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983 (2/82), Χριστοδουλίδου v. EMKIN (CONSULTING LTD κ.ά. 4.4.2019 και Μιχαλάκης Δράκος v. Νίκου Αργυρίδη

(1989)1Ε ΑΑΔ 162). Συνεπώς, η φαρέτρα των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (είτε δια της Δ.27 θ.2 είτε στην ευρύτητα της Δ.48 (δη 48

(11), είτε άλλως πως), είναι διαθέσιμη στον αιτητή ώστε να ζητήσει διαγραφή ή παραμερισμό της Απάντησης ή άλλη θεραπεία, θεωρήσει σκόπιμη με το ίδιο τρόπο που επιδιώκει να το πράξει μέσω της προνομιακής εξουσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία είναι εξαιρετική διαδικασία που ενεργοποιείται μόνο εφόσον δεν παρέχεται άλλη δυνατότητα θεραπείας. (Βλ. Esquire Holdings Ltd v. Tsentas Dev.Ltd, πολ.εφ.191/15, 23.3.2016).» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση της Εταιρείας ADMAGE MARKET LTD, Πολιτική Αίτηση Αρ. 89/2021, Απόφαση ημερομηνίας 24.5.2021, ECLI:CY:AD:2021:D203, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή προς καταχώρησην η Απάντηση του, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Α. Πούγιουρου, (στη σελίδα 8 της απόφασης): «Στη βάση των δεδομένων που τέθηκαν ενώπιον μου με την ένορκο δήλωση, δεν εντοπίζεται κατ' αρχάς η απόφαση και/ή το πρακτικό του Γραμματέα του Δικαστηρίου αποδοχής ή απόρριψης της Απάντησης ώστε να ελεχθεί κατά πόσο τέθηκε στο Δικαστήριο εντός τριών εργάσιμων ημερών προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη της καταχώρισης της, σύμφωνα με τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου. Είναι αναμενόμενο πως η απόφαση του Γραμματέα θα έδινε την αναγκαία πληροφόρηση ως προς την ημερομηνία κατά την οποία επιλήφθηκε του θέματος της έγκρισης ή απόρριψης καταχώρησης της Απάντησης, που είναι η αφετηρία για τη μέτρηση του χρόνου των τριών εργάσιμων ημερών. Ενόψει του κενού αυτού που δεν φαίνεται να αναπληρώνεται από την απόφαση του Δικαστηρίου, εφόσον καμία σχετική αναφορά υπάρχει, θεωρώ ότι προβάλλεται συζητήσιμη υπόθεση σε σχέση με την παραβίαση ή όχι των προνοιών του πιο πάνω άρθρου. Σημειώνω επίσης ότι μια από τις προδικαστικές ενστάσεις που εγείρονται με την Απάντηση και συνιστούν λόγο για να δοθεί άδεια, αναφέρεται στην νομιμότητα της περίπτωσης επιδίωξης έξωσης λόγω μη πληρωμής ενοικίων, ενόψει της κατ' ισχυρισμόν παραβίασης των προνοιών του άρθρου 11

(1)(α)(i) που προνοεί για την ανάγκη αποστολής προηγουμένως, ειδοποίησης απαίτησης των ενοικίων 21 ημερών. Και γι' αυτό το ζήτημα θεωρώ ότι καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση.» Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Θωμά, Πολιτική Αίτηση αρ. 94/2021, Απόφαση ημερομηνίας 7.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D224, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής, επειδή δεν έγινε δεκτή από το πρωτόδικο Δικαστήριο η απάντηση του, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ι. Ιωαννίδης, έκρινε ότι (σελίδες 8 και 9 της απόφασης): «Ουσιαστικά εδώ η θέση του Αιτητή είναι ότι με τον τρόπου που ενήργησε το Κατώτερο Δικαστήριο του στέρησε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του να ακουστεί σε υπόθεση που τον αφορά. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι ο ίδιος έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου. Το Κατώτερο Δικαστήριο καταγράφει στην απόφαση του ημερ. 6.5.2021 ότι «λόγω των πολλών εγγράφων που ο Αιτητής επεσύναψε, δεν είναι δυνατός ο εντοπισμός των αποδείξεων εξόφλησης των ποσών που οι Αιτητές αξιώνουν ως οφειλόμενα ενοίκια». Με άλλα λόγια, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ο Αιτητής να έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου. Για να προσθέσει, «Θα ανέμενε κάποιος ότι ο Καθ' ου η αίτηση θα παρουσίαζε τόσες αποδείξεις ώστε να καταδείξει την εξόφληση των συγκεκριμένων ποσών ή τουλάχιστον θα τα εντόπιζε από τον όγκο των εγγράφων αυτών και θα υποδείκνυε στο Δικαστήριο αυτά που αφορούν τα συγκεκριμένα ποσά. Αντ' αυτού αναμένει από το Δικαστήριο να προβεί σε πολύπλοκη λογιστική εργασία». Το ουσιώδες, για σκοπούς της παρούσας αίτησης, είναι ότι εδώ το Κατώτερο Δικαστήριο φέρεται να ανέλαβε δικαιοδοσία, στην απουσία του Αιτητή, στη βάση της οποία εξέδωσε απόφαση καθοριστικής φύσεως για τα δικαιώματα του στην αίτηση έξωσης που εκκρεμεί εναντίον του. Στο στάδιο αυτό ενδιαφέρει μόνο αν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Με δεδομένο ότι ο Αιτητής ουδέποτε κλήθηκε από το Κατώτερο Δικαστήριο να διευκρινίσει το περιεχόμενο των εγγράφων που επεσύναψε, και με δεδομένο ότι το Κατώτερο Δικαστήριο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο αυτός να έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Νόμου, βρίσκω ότι αποκαλύπτεται εκ πρώτης όψεως υπόθεση για παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Τέλος, να σημειώσω ότι η εν λόγω απόφαση του Κατωτέρου Δικαστηρίου δεν εφεσιβάλλεται, και προς τούτο παραπέμπω στην Πολιτική Αίτηση αρ. 89/21, Αναφορικά με την Αίτηση της εταιρείας Admage Market Ltd για έκδοση Προνομιακών Ενταλμάτων, απόφαση ημερ. 24.5.2021, όπου λέχθηκε ότι: «Σε σχέση με την ύπαρξη άλλου ένδικου μέσου το ίδιο το άρθρο 11

(1)(ii) του πιο πάνω Νόμου καθιστά σαφές ότι η απόφαση αυτή του Δικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση». Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του Ιωάννου, Πολιτική Αίτηση αρ. 102/2021, Απόφαση ημερομηνίας 9.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D247, όπου προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή προς καταχώρησην η Απάντηση του, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ως ήταν τότε, κ. Τ.Θ. Οικονόμου, έκρινε ότι (σελίδες 4, 5 και 6 της απόφασης): «Δεν θα επεκταθώ στην αιτιολογία που έδωσε το δικαστήριο εφόσον το ζητούμενο δεν είναι η ορθότητα της απόφασης αλλά η νομιμότητα της (Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(1997)1Β Α.Α.Δ. 925, 935) και το ερώτημα που τώρα τίθεται είναι το κατά πόσον στοιχειοθετείται εκ πρώτης όψεως ζήτημα παραβίασης επί της εισηγούμενης βάσης και ειδικότερα κατά πόσον το δικαστήριο όφειλε, με βάση τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, προτού αποφασίσει να ακούσει τον αιτητή. Υιοθετώντας και την προσέγγιση άλλη δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Ι. Ιωαννίδης, Δ.) στην Αίτηση Θωμά, Πολ. Αιτ. Αρ. 94/21, 7.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D224, θεωρώ πως η απάντηση είναι καταφατική. Έφεση, εκ του νόμου, δεν χωρεί. Ως εκ τούτου θα δοθεί άδεια για καταχώριση αίτησης προς έκδοση προνομιακών ενταλμάτων certiorari και prohibition. Δεν μπορεί όμως να δοθεί άδεια για την έκδοση mandamus, εφόσον εάν παραμεριστεί η υπό εξέταση απόφαση θα εναπόκειται στο δικαστήριο να αποφασίσει. Δεν είναι επιτρεπτό να εκδίδονται προνομιακά εντάλματα προκειμένου να υπαγορευθεί στο δικαστήριο ο τρόπος με την οποίο θα πρέπει να αποφασίσει ένα ζήτημα που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του ή ο τρόπος που θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια (Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα (Αρ. 2) (ανωτέρω, ibid)). Ειδικότερα, αντικείμενο εντάλματος mandamus μπορεί να αποτελέσει η άρνηση του δικαστηρίου να ασκήσει τη δικαιοδοσία του (αρνησιδικία), η οποία μπορεί να εκδηλωθεί είτε ως απόλυτη άρνηση, είτε υπό τη μορφή συμπεριφορά που ισοδυναμεί με άρνηση (Halsbury's Laws of England, 3rd ed., V.11, παρ. 177). Το ΔΕΕΛ δεν έχει υποχρέωση να αποδεχθεί την καταχώρηση της Απάντησης. Mandamus χωρεί όταν υπάρχει υποχρέωση που να προκύπτει από το Σύνταγμα, το Νόμο, το κοινοδίκαιο ή από Κανονισμούς ή οδηγίες που έχουν νομοθετική υπόσταση (Αίτηση Λοϊζου, Πολ. Εφ. Αρ. 138/18, 20.7.2018). Είναι η εκτέλεση συγκεκριμένης πράξης που συνιστά δημόσιο καθήκον, συνυφασμένη με τη θέση του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται, που μπορεί να επιβληθεί με mandamus. Συνεπώς ένα κατώτερο δικαστήριο μπορεί μόνο να διαταχθεί, σε περίπτωση αρνησιδικίας «να δικάσει και να αποφασίσει σύμφωνα με το νόμο» χωρίς να του υπαγορευθεί ποια θα είναι η απόφαση του (Προνομιακά Εντάλματα, Π. Αρτέμης, σε.251). Στην αυθεντία Αναφορικά με την Αίτηση του ΧΧΧ Μάρκου και της Veggera Trading Stores Ltd., Πολιτική Αίτηση αρ. 82/2021, Απόφαση ημερομηνίας 24.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D272, όπου προσέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, ο ενοικιαστής και ο υπενοικιαστής επειδή δεν έγινε δεκτή προς καταχώρησην η Απάντηση τους, ο έντιμος Δικαστής, του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ως ήταν τότε, κ. Α.Ρ. Λιάτσος, έκρινε ότι (σελίδες 5 και 6 της Απόφασης): «Είναι εκ του Νόμου δεδομένο ότι η υπό εξέταση απόφαση δεν υπόκειται σε έφεση. Προβάλλει επίσης ως αδιαμφισβήτητο γεγονός η αδιάλειπτη καταβολή ενοικίων εκ μέρους των Αιτητών, μέσω μηνιαίων εμβασμάτων σε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα προς όφελος του ιδιοκτήτη. Η ουσία της διαφοράς των διαδίκων εντοπίζεται στους ισχυρισμούς που προβάλλει η κάθε πλευρά ως προς το πραγματικό ύψος του ενοικίου. Ζήτημα το οποίο θα πρέπει να εξετασθεί και να κριθεί από το αρμόδιο Δικαστήριο. Η εξέταση του όμως δεν μπορεί να λάβει χώραν χωρίς να ακουστούν επί του προκειμένου οι αντίστοιχες θέσεις των Αιτητών, καθ' ων η αίτηση στη διαδικασία ανάκτησης κατοχής που εκκρεμεί. Εδώ ακριβώς είναι που υπεισέρχεται το ζήτημα της παραβίασης βασικού κανόνα φυσικής δικαιοσύνης, ήτοι του δικαιώματος των Αιτητών να προβάλουν τις θέσεις τους ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου και να αμφισβητήσουν τα γεγονότα που θέτει η αντίδικη πλευρά. Θα πρέπει να υπομνησθεί ότι τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως παραμένουν αδιαμφισβήτητα, επιμαρτυρούν ότι δεν βρισκόμαστε ενώπιον περίπτωσης ξεκάθαρης παράλειψης και/ή άρνησης καταβολής ενοικίου, ούτε και ενώπιον προβολής γενικών και αόριστων αναφορών περί εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού. Ο νόμος, όπως προσφάτως τροποποιήθηκε δεν στοχεύει στη στέρηση του δικαιώματος διεξαγωγής δίκαιης δίκης, βασική παράμετρος της οποίας είναι η παροχή της δυνατότητας προώθησης της υπεράσπισης και προβολής ενώπιον δικαστηρίου των ισχυρισμών που δικογραφούνται. Αυτό το οποίο διασφαλίζει είναι η αποφυγή πρόσκλησης αδικαιολόγητων καθυστερήσεων και η αποστέρηση από τον ιδιοκτήτη νομίμως οφειλόμενων ενοικίων.» Απόφαση: Υπό το φως όλων των ανωτέρω, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται σ' αυτό το στάδιο, ο παραμερισμός της Απάντησης του Καθ' ου η Αίτηση δυνάμει των προνοιών της Διαταγής

1. Η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της υπό εξέταση αίτησης, παραμένουν στην πορεία της κυρίως Αίτησης. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» [3] "Generally.- This is a general provision for enforcing the preceding Rules. Its language is wide, but its operation has been, to some extent, limited by the decisions given on it. Under O. 25, r. 4, any pleading may be struck out which discloses no reasonable cause of action or answer, or only a frivolous or vexatious cause of action or defence. A counterclaim which cannot be conveniently disposed of in the pending action, or which ought not to be allowed, may be struck out under either O. 19, r. 3, or O. 21, r. 15, or hereunder. Where a pleading is too general in its terms, and thus deprives the opponent of information to which he is entitled, and without which he cannot properly prepare for trial, he should apply for particulars under O. 19, r.
2. ...... Grounds for Granting or Refusing.- "The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right" (Bowen, L.J., Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 270). A reasonable latitude must be given, for this Rule was not intended to enable litigants to bring forward special demurrers in a new shape (Tomkinson v. S. E. Ry. , 57 L.T. 358; Rock v. Purssell, 84 L.T.J. 45). Not every pleading which offends against the rules will be struck out. The applicant must show that he is in some way prejudiced by the irregularity. Still, "the defendant may claim ex debito justicae to have the plaintiff's case presented in an intelligible form, so that he may not be embarrassed in meeting it" (per James, L.J., in Davy v. Garrett, 7 Ch. D. p.486). "Unnecessary."- The mere fact that an opponent's pleading contains some unnecessary matter is not sufficient ground for an application under this Rule. A statement will not be struck out merely because it is unnecessary, so long as it is otherwise harmless (per Chitty, J., in Rock v. Purssell, 84 L.T.J. 45; see the remarks of Kay, J., in Tomkinson v. S. E. Ry., 57 L.T. p. 360, and Hocking & Co. v. Hocking, 3 R.P.C. 291). Thus, if material facts be pleaded at unnecessary length or with unnecessary detail, the pleading will not be struck out; such prolixity will be left for the taxing master to deal with as a question of costs (Weymouth v. Rich, 1 T.L.R. 609; Heap v. Marris, 2 Q.B.D. 630). ..... ....... "Tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." - The Court is "disposed to give a liberal interpretation" to these words (Berdan v. Greenwood, 3 Ex. D. p. 256). At the same time parties must not be too ready to find themselves embarrassed. If the defendant does not make it clear how much of the statement of claim he admits and how much he denies, his pleading is embarrassing (British and Colonial Land Association v. Foster, 4 T.L.R. 574; and see Stokes v. Grant, 4 C.P.D. 25)..... But mere prolixity is not of itself embarrassing. Nor will a statement be struck out as embarrassing merely because the other party declares that it is untrue (per Bramwell. L.J., in Turquand v. Fearon, 40 L.T. p. 544). The mere fact that a statement of claim embraces several causes of action is not embarrassing, if they are distinctly pleaded (O. 20, r. 7). A claim for alternative relief is not embarrassing (Bagot v. Easton, 7 Ch. D. p. 8); and see O. 19, r.
3. Similarly with inconsistent defences (see Re Morgan, 35 Ch. D. 492, and supra, p. 338). ..... A pleading is not embarrassing because the law stated or reason alleged may be bad (London Corporation v. Horner, 111 L.T. 512). Unless it is clear on the face of allegations that they are irrelevant, they will not be struck out on that ground." [4] «

(1)Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.»

(2)If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just. «

(3)The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» [5] "Striking Out. - The Court or a Judge has also power under O. 19, r. 27, to strike out a pleading that is 'unnecessary or scandalous', or which tends to 'prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action'. The Court has, moreover, inherent jurisdiction to stay or dismiss actions, and to strike out pleadings which are vexatious or frivolous, or in any way an abuse of the process of the Court, under which it would deal with all the cases included in r.

1. ... The principal distinction between the inherent jurisdiction and that under this Rule seems to be that when the Court is acting under its inherent jurisdiction evidence by affidavit may be received to show that a pleading is an abuse of the process of the Court; whereas under this Rule the nature of the action or the defect in pleading must appear by the pleadings or particulars (Davey v. Bentinck, [1893] 1 Q. B. p. 188), and no affidavit is admissible; 'that is plain from the terms of the Rule itself' (Republic of Peru v. Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. p. 498; and see the remark of A.L. Smith L.J., in A. - G. of Duchy of Lancaster v. L. & N. W. Ry., [1892] 3 Ch. D. p.
2. ... In Vinson v. The Prior Fibres Consolidated, Ltd., [1906] W. N. 209, Kekewich J., said 'that it was not necessary to put into the notice the words 'under the inherent jurisdiction of the Court', as if it was a properly drawn application it would invoke the inherent jurisdiction of the Court as well as that given by O.25 r. 4'." [6] "Scope of this Rule. It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule . If there is a point of law which requires serious discussion, an objection should be taken on the pleadings, and the point set down for argument under r. 2... The powers conferred by r. 4 will only be exercised where the case is beyond doubt. A pleading will not be struck out under this Rule 'unless it is not only demurrable but something worse than demurrable' i.e., such that no legitimate amendment can save it from being demurrable (per Chitty, J., in Rep. Of Peru v. Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. 496; and see Dadwell v. Jacobs, 34 Ch. D. 278; Worthington v. Belton, 18 T.L. R. 438)." [7] White Book, σελίδα 576: "Amendment.- The Court will generally give leave to amend a defect in pleading rather than give judgment in ignorance of facts which ought to be known before rights are definitely decided (Steeds v. S., 22 Q.B.D. p. 542; and see Reid v. Hooley, 13 T.L.R. 398; Edwards v. Pneumatic Tyre Co., 16 T.L.R. 309; Thornhill v. Weeks, [1913] 1 Ch. 438). Leave was given to amend after an argument under this Rule in Griffiths v. London and St. K. Docks Co., 13 Q. B. D. p. 261, n.

(2). But unless there is reason to suppose that the case can be improved by amendment, leave will not be given (Hubbuck v. Wilkinson, [1899] 1 Q.B. p. 94, C.A.)". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο