← Κύπρος

Κτηματική Εταιρεία Χρ. Παντζαρής Λτδ ν. Hard Rock Restaurants (Cyprus) Ltd κ.α., Αίτηση Αρ.: Ε116/14, 13/10/2023

Κτηματική Εταιρεία Χρ. Παντζαρής Λτδ ν. Hard Rock Restaurants (Cyprus) Ltd κ.α., Αίτηση Αρ.: Ε116/14, 13/10/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου Αίτηση Αρ.: Ε116/14 Μεταξύ: Κτηματική Εταιρεία Χρ. Παντζαρής Λτδ, από τη Λευκωσία, οδός Σαχτούρη 2 Αιτήτριας και

  1. Hard Rock Restaurants (Cyprus) Ltd, Ιπποκράτους 66, 1015 Λευκωσία
  2. Ρ.Μ. (Εγγυητή), [ ] Λευκωσία
  3. Ά.Μ. (Εγγυητή), φ/δι [ ], [ ] Λεμεσός Καθ' ων η Αίτηση --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση για διόρθωση συνταγμένης απόφασης 13.10.2023 Για τους Αιτητές - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 στην κυρίως Αίτηση: κ. Κ. Μιχαηλίδης για κ.κ. Κυριάκος Θ. Μιχαηλίδης & Σία Για την Καθ' ης η Αίτηση - Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση: κα. Ελ. Πελεκάνου Λοίζου για κ.κ. Παναγιώτου & Πελεκάνος Α Π Ο Φ Α Σ Η Με αίτηση δια κλήσεως ημερομηνίας 9.6.2023, οι Καθ' ω η Αίτηση 1 και 2 στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «οι Καθ' ων η Αίτηση»), εξαιτούνται διόρθωσης (Correction) της συντεταγμένης αποφάσεως (drawn up judgment) του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας ημερομηνίας 10.11.2020 στην Αίτηση υπό τον ως άνω τίτλον και αριθμόν ώστε αυτή να διατάσση την πληρωμήν €792.000 πλέον νόμιμον τόκον επί του ποσού τούτου από της 10.11.2020 ή καθ' οιονδήποτε άλλον τρόπον το Δικαστήριον τούτο κρίνει σκόπιμον ώστε αυτή να αντικατοπτρίζει την εκδοθείσαν απόφασιν του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας ημερομηνίας 10.11.
  4. Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1983, ως τροποποιήθηκαν, Καν. 11(α), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 θθ.5 και 6 και Δ.48 θθ.1, 2 και 3 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Ρένου Μιχαηλίδη, από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 στην κυρίως Αίτηση υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό, γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στη δήλωση του και εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση
  5. Η Hard Rock Restaurants (Cyprus) Ltd. ενοικίασε από την Κτηματικήν Εταιρείαν Χρ. Παντζαρής Λτδ, ένα τετραόροφο κτίριο στην οδό Σπύρου Κυπριανού 21, στη Λευκωσία, για περίοδο από 1.2.2011 μέχρι 31.12.2025, με δικαίωμα τερματισμού το 2019, αντί του αρχικού ενοικίου των €14.000 μέχρι την 31.12.2012, αυξανομένου στο ποσό των €16.000 από 1.1.2013 μέχρι 31.12.2013 και αυξανομένου την 1.1.2014 μέχρι την 31.12.2014, σε €17.000 μηνιαίως, κοκ. Η Κτηματική Εταιρεία Χρ. Παντζαρής Λτδ, καταχώρησε την 4.6.2014 την Αίτηση Εξώσεως αρ. Ε116/14, με την οποίαν ζήτησε: (α) ποσό €197.000,00 καθυστερημένα ενοίκια από 1.6.2013 μέχρι 31.5.2014, πλέον νόμιμο τόκο επί ποσού €16.000,00 από 1.6.2013, επί ποσού €32.000,00 από 1.7.2013, επί ποσού €48.000,00 από 1.8.2013, επί ποσού €64.000,00 από 1.9.2013, επί ποσού €80.000,00 από 1.10.2013, επί ποσού €96.000,00 από 1.11.2013, επί ποσού €112.000,00 από 1.12.2013, επί ποσού €129.000,00 από 1.1.2014, επί ποσού €146.000,00 από 1.2.2014, επί ποσού €163.000,00 από 1.3.2014, επί ποσού €180.000,00 από 1.4.2014 και επί ποσού €197.000,00 από 1.5.2014 μέχρι τη πλήρη εξόφληση τους. (β) €17.000,00 μηνιαία από 1.6.2014 μέχρι παράδοσης του επίδικου υποστατικού ως ενοίκια και/ή ενδιάμεσα οφέλη και/ή αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο. Την 10.11.2020, εκδόθηκε απόφαση για το ποσό των €792.000 ως οφειλόμενα ενοίκια, για την περίοδο από 1.6.2013 έως 28.4.2017 πλέον νόμιμο τόκο. Η απόφαση αποτελείται από 93 σελίδες, αλλά το διατακτικό της ευρίσκεται στην τελευταία σελίδα. Αυτή λέγει: «Ως εκ των ανωτέρω και με τη σύμφωνο γνώμη των Παρέδρων, η απαίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3, αλληλεγγύως και κεχωρισμένως για το ποσό των €792.000 ως οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο από 1.6.2013 έως 28.4.2017, πλέον νόμιμο τόκο και δικηγορικά έξοδα.» Το ποσό των €792.000 αποτελείται από το ποσό των €197.000 που διεκδικούντο ως καθυστερημένα συμβατικά ενοίκια από 1.6.2013 μέχρι 31.5.
  6. Τα υπόλοιπα ήταν mesne profits, τα οποία ωφείλοντο μηνιαίως από 1.6.2014 δυνάμει του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και τα οποία δεν φέρουν τόκο. Ο μάρτυρας δεν εξηγεί γιατί ποσό το οποίο οφείλεται δυνάμει απόφασης Δικαστηρίου δεν φέρει τόκο. Υποστηρίζει επιπλέον, πως είναι οφθαλμοφανές ότι την 4.6.2014 δεν ωφείλετο το ποσόν των €792.
  7. Άρα, δεν μπορούσε ν' αρχίζει να τοκίζεται το ποσό αυτό προς 5,5% από 4.6.2014 μέχρι 31.12.
  8. Η απόφαση δεν αναφέρει από πότε αρχίζει η πληρωμή του νόμιμου τόκου. Για σκοπούς καταχώρησης Έφεσης, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση ζήτησαν να συνταχθεί η απόφαση (drawn up Judgment). Η απόφαση συνετάχθη την 23.11.
  9. Σύμφωνα με την συνταχθείσα απόφαση (drawn up Judgment), οι Καθ' ων η Αίτηση διατάχθηκαν να πληρώσουν το ποσόν των €792.000 ως οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο από 1.6.2013 μέχρι 28.4.2017, εντόκως προς 5,5% από 4.6.2014 μέχρι 31.12.2014, προς 4% από 1.1.2015 μέχρι 31.12.
  10. Το ποσόν των €792.000 δεν οφειλόταν ούτε την 4.6.2014, ούτε την 1.1.2015, ούτε την 1.1.
  11. Η απόφαση δεν επιδίκασε τους ανωτέρω αναφερομένους τόκους. Η απόφαση αναφέρει μόνο νόμιμο τόκο. Κατά συνέπεια, το drawn up Judgment είναι αυθαίρετο και παράνομο, και δεν είναι σύμφωνο με την απόφαση που εξεδόθη. Εξ' ου και δεν κατεχωρήθη Έφεση εναντίον των τόκων. Ο κ. Μιχαηλίδης κατέθεσε ότι, το ίδιο ισχύει και για τα έξοδα. Επιδικάστηκαν με την επανασυνταχθείσα απόφαση την 4.3.2021, τόκοι επί μη οφειλόμενων εξόδων, που δεν προβλέπονται στην απόφαση. Με βάσιν το drawn up Judgment, η Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση, Κτηματική Εταιρεία Χρ. Παντζαρής Λτδ, εξέδωσε writ κινητών και ζήτησε να εισπράξει δεκάδες χιλιάδες Ευρώ ως τόκους που δεν ωφείλονταν, ενέγραψε ΜΕΜΟ στην ακίνητη περιουσία του ενόρκως δηλούντα και έλαβε πτωχευτικά μέτρα εναντίον του. Οι δικηγόροι του κ. Μιχαηλίδη δεν πρόσεξαν το drawn up Judgment. Ουδείς μπορούσε να διανοηθεί ότι θα διεπράττετο τέτοιο λάθος. Αλλά εκ παρανομίας δεν δημιουργείται δίκαιον. Ζήτησε από το Δικαστήριο να διορθωθεί διοικητικά το θέμα, αλλά υπήρξε άρνηση. Είναι η θέση του μάρτυρα ότι δεν μπορεί να επικαλούνται την παρανομία και να ισχυρίζονται ότι πρέπει να εισπράξουν δεκάδες χιλιάδες Ευρώ μη οφειλόμενους τόκους, η αίτηση υποβάλλεται καθυστερημένα. Την ίδιαν υποχρέωση να ζητήσει τη διόρθωση της απόφασης έχει και η Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους της Αιτήτριας στην κυρίως Αίτηση, καταχωρίστηκε την 4.9.2023 και αυτή βασίζεται στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1983 ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.25 θθ.5, 6 και 7, Δ.39, Δ.48 θθ.1-9, Δ.59 και Δ.64 θ.1, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/60, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, στους κανόνες της Επιείκειας, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στους κανόνες της Φυσικής Δικαιοσύνης και στη σχετική νομολογία. Οι νομικοί λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
  12. Η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, ανυπόστατη και λανθασμένη.
  13. Η συντεταγμένη απόφαση (drawn up judgment) δεν χρήζει οποιοσδήποτε διόρθωσης.
  14. Δεν είναι δυνατή η διόρθωση της συντεταγμένης αποφάσεως (drawn up judgment) διότι αυτή αντικατοπτρίζει την εκδοθείσα απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας ημερ 10.11.
  16. Η Αίτηση έχει ως στόχο την τροποποίηση της εκδοθείσας απόφασης, πράγμα ανέφικτο.
  17. Με την παρούσα Αίτηση επιδιώκεται ουσιαστική αναμόρφωση της απόφασης και όχι η διόρθωση τυπογραφικού λάθους και/ή τυχαίου σφάλματος.
  18. Το θέμα που εγείρεται αφορά διόρθωση επί της ουσίας και όχι διόρθωση γραμματικού λάθους.
  19. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα αφού κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με την υπάρχουσα νομοθεσία και νομολογία και/ή ενόψει του ότι η παρούσα Αίτηση είναι σε τέτοιο βαθμό ελλιπής και ατεκμηρίωτη που δεν μπορεί παρά να απορριφθεί από το Δικαστήριο.
  20. Η εν λόγω Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.
  21. Η Αίτηση καταστρατηγεί τη καλή πίστη και είναι εκδικητική.
  22. Η υπό κρίση Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και δεν πληρούνται σε καμία περίπτωση οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος όπως αυτές έχουν καθοριστεί από τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και/ή τη κείμενη Νομοθεσία και/ή τη σχετική Νομολογία επί του θέματος.
  23. Η υπό κρίση Αίτηση έχει καταχωρηθεί με υπέρμετρη και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση η οποία δεν αιτιολογείται και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Η εν λόγω απόφαση συντάχθηκε στις 23.11.2020 και η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε 3 1/2 χρόνια μετά.
  24. Οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο σημαντικά γεγονότα και επιχειρούν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο.
  25. Η Αίτηση και η ένορκος δήλωση που την υποστηρίζει περιέχουν ισχυρισμούς γενικούς, αόριστους, ανυπόστατους, αβάσιμους, αυθαίρετους και αναληθείς και εν πάση περιπτώσει δεν προβάλουν οποιοδήποτε ουσιαστικό ή και σοβαρό λόγο ο οποίος να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος.
  26. Οι λόγοι που επικαλούνται οι Αιτητές για στήριξη της παρούσας Αίτησης δεν συνιστούν λόγους επί των οποίων μπορεί το Δικαστήριο να βασιστεί και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα.
  27. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου για την χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας και συγκεκριμένα οι προϋποθέσεις της Διαταγής
  28. θ.5 και θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και της νομολογίας επί του συγκεκριμένου νομικού ζητήματος.
  29. Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία και/ή δικαιοδοσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα και να τροποποιήσει την συντεταγμένη απόφαση.
  30. Η Αίτηση δεν αφορά γραμματικό λάθος, λάθος από διολίσθηση ή παράλειψη, δακτυλογραφικό λάθος ή σε παραδρομή.
  31. Η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί εφόσον οι προβαλλόμενοι ανυπόστατοι ισχυρισμοί των Αιτητών δεν έχουν πιθανότητα επιτυχίας.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Σταύρου Παντζαρή, εκ Λευκωσίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ένας από τους μετόχους της Αιτήτριας στην κυρίως Αίτηση. Η Κτηματική Εταιρεία Χρ. Παντζαρής Λτδ, εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ακινήτου που αφορά την παρούσα υπόθεση, είναι οικογενειακή εταιρεία. Γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης λόγω της σχέσης του στη διαχείριση του ακινήτου και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στη δήλωση του. Διαφωνεί με την υπό εξέταση αίτηση και την ένορκο δήλωση που τη συνοδεύει. Τυγχάνει νομικής συμβουλής ότι αυτή πρέπει να απορριφθεί για τους λόγους που παραθέτει, οι οποίοι αποδεικνύουν ότι οι διάφοροι ισχυρισμοί των Καθ' ων η Αίτηση είναι γενικοί, αβάσιμοι, αόριστοι, ανεδαφικοί και αναληθείς. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και δεν εγείρεται μέσα στα νομικά πλαίσια και το πνεύμα της νομοθεσίας και του Νόμου. Υπάρχει υπέρμετρη και αναιτιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της υπό εξέταση αίτησης. Συγκεκριμένα, από τις 23.11.2020, ημερομηνία κατά την οποία συντάχθηκε η επίδικη απόφαση, ως είναι παραδεκτό από την παράγραφο 10 και το Τεκμήριο 1 της ενόρκου δηλώσεως του Καθ' ου η Αίτηση 2, έχουν περάσει πέραν των 3 ½ χρόνων μέχρι την καταχώρηση της την 9.6.
  32. Ο ενόρκως δηλών κατέθεσε ότι ο λόγος που αναφέρει ο Καθ' ου η Αίτηση στην παράγραφο 15 της ενόρκου δηλώσεως του, αναφορικά με την καθυστέρηση, είναι εντελώς αβάσιμος, ανεδαφικός και, με βάση την νομολογία, απαράδεκτος και θα πρέπει να απορριφθεί. Ο κ. Παντζαρής υποστήριξε ότι ο ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση στην παράγραφο 6 της ενόρκου δηλώσεως του Καθ' ου η Αίτηση 2, ότι τα ενοίκια, πέραν του ποσού των €197.000,00, που έχουν επιδικαστεί ως οφειλόμενα ενοίκια και τα οποία ονομάζει ως mesne profits, δεν φέρουν τόκο, είναι εντελώς αβάσιμος, ανεδαφικός και δεν υποστηρίζεται από κανένα νομοθέτημα και/ή νομολογία. Το άρθρο 33 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, αναφέρει ρητά τα εξής: «Τόκος επί οφειλών κ.τ.λ. και αποφάσεων 33.-

(1)Καθ' οιανδήποτε ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου διαδικασίαν, διά την είσπραξιν οιουδήποτε χρέους διά το οποίον τόκος είναι πληρωτέος είτε δυνάμει συμφωνίας ή άλλως ως διά νόμου προβλέπεται, το δικαστήριον θα επιδικάζη τόκον συμφώνως προς το συμφωνηθέν ή άλλως διά νόμου προβλεπόμενον επιτόκιον, διά την περίοδον την αρχομένην από της ημέρας καθ' ην τοιούτος τόκος κατέστη απαιτητός μέχρι τελικής αποπληρωμής: Νοείται ότι το τοιούτον επιτόκιον δεν θα υπερβαίνη το ανώτατον όριον του εκάστοτε υπό του νόμου επιτρεπομένου επιτοκίου.
(2)Εκάστη απόφασις, περιλαμβανομένου του μέρους αυτής το οποίον αφορά εις τα δικηγορικά έξοδα, εκτός εάν άλλη πρόβλεψις εγένετο εν τη αποφάσει δυνάμει του εδαφίου
(1), θα φέρει, τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου
(4), τόκο προς 5,5% ετησίως από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής ή εν σχέσει με εκκρεμούσες αγωγές, από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Δικαστηρίων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2008, μέχρι τελικής αποπληρωμής του χρέους: Νοείται ότι το Δικαστήριο δύναται, όταν συντρέχουν λόγοι, να επιδικάσει τόκο- (α) Σε ολόκληρο το επιδικαζόμενο με την απόφαση ποσό, για μέρος μόνο της περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας καταχώρησης της αγωγής και της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης ή (β) σε μέρος μόνο του επιδικαζόμενου με την απόφαση ποσού, για ολόκληρη ή μέρος μόνο της περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας καταχώρησης της αγωγής και της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης: Νοείται περαιτέρω ότι, σε περιπτώσεις δόλου ή απάτης εκ μέρους του εναγομένου, ο τόκος αρχίζει να υπολογίζεται από την ημερομηνία δημιουργίας του αγώγιμου δικαιώματος, ανεξαρτήτως του κατά πόσο εκκρεμεί ή όχι αγωγή: Νοείται έτι περαιτέρω ότι ουδέν των εν τω παρόντι εδαφίω προβλεπομένων θα εφαρμόζεται εις οιανδήποτε απόφασιν εκδοθείσαν προ της 16ης Νοεμβρίου, 1944, και πάσα τοιαύτη απόφασις θα φέρη τοιούτον τόκον ως εξειδικεύεται εν αυτή και συμφώνως προς τους όρους αυτής.
(3)Ουδέν των εν τω παρόντι άρθρω περιλαμβανομένων θα παρέχη εξουσίαν προς παροχήν τόκου επί τόκου.
(4)(α) Το ύψος του καθοριζόμενου στο εδάφιο
(2)επιτοκίου δύναται να αναθεωρείται με διάταγμα του Υπουργού Οικονομικών, το οποίο δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και ισχύει μέχρι την έκδοση νέου διατάγματος. (β) Για τον καθορισμό του ύψους του δυνάμει της παραγράφου (α) επιτοκίου ο Υπουργός Οικονομικών χρησιμοποιεί ως βάση τον κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες σταθμικό μέσο όρο του βασικού επιτοκίου, το οποίο ίσχυε στο τέλος κάθε μήνα και προσθέτει σ' αυτό τέτοιο ποσοστό αναπροσαρμογής, ώστε το άθροισμα που προκύπτει, λαμβανομένων υπόψη των εκάστοτε τρεχουσών οικονομικών και/ή νομισματικών συνθηκών, θα ήταν εύλογο και δίκαιο, να εφαρμόζεται ως το δυνάμει του εδαφίου
(2)επιτόκιο: Νοείται ότι το πιο πάνω προστιθέμενο ποσοστό αναπροσαρμογής σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υπερβεί τις 5 εκατοστιαίες μονάδες. (γ) Για τους σκοπούς του παρόντος εδαφίου <βασικό επιτόκιο> σημαίνει το επιτόκιο προσφοράς για τις πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης, όπως αυτό καθορίζεται στις εκάστοτε αποφάσεις από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.» Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι τυγχάνει νομικής συμβουλής πως ο νόμιμος τόκος επιβάλλεται αυτόματα δυνάμει του άρθρου 33
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου και στα δυνάμει αυτού εκάστοτε εκδοθέντα Διατάγματα του Υπουργού Οικονομικών και υπάρχει και σχετική νομολογία επί του θέματος αυτού. Με βάση το άρθρο 33
(2), εάν το Δικαστήριο ήθελε να επιδικάσει τόκο από την ημέρα έκδοσης της απόφασης, ως ο ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση, θα το ανάφερε ξεκάθαρα στην απόφαση του. Όπως φαίνεται στην απόφαση του και συγκεκριμένα, στη σελίδα 93, το Δικαστήριο επιδίκασε νόμιμο τόκο, οπόταν αυτόματα έχει ισχύι το άρθρο 33
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου, από τη στιγμή που δεν γίνεται άλλη πρόβλεψη. Ο κ. Παντζαρής υποδεικνύει ότι στην παράγραφο 7 της ενόρκου δηλώσεως του, ο κ. Μιχαηλίδης ισχυρίζεται ότι την 4.6.2014, δεν οφειλόταν το ποσό των €792.000,00 άρα δεν μπορούσε να αρχίσει να τοκίζεται αυτό το ποσό από τότε. Περαιτέρω, στην παράγραφο 8, λέγει ότι η απόφαση δεν αναφέρει από πότε αρχίζει η πληρωμή του νόμιμου τόκου. Οι ισχυρισμοί αυτοί, με τους οποίους βασικά οι Καθ' ων η Αίτηση θεωρούν την απόφαση του Δικαστηρίου νομικά λανθασμένη, θα έπρεπε να περιληφθούν στους λόγους Έφεσης την οποία έχουν καταχωρήσει οι Καθ' ων η Αίτηση στις 17.12.2020 και φέρει αριθμό 17/2021. Εάν οι Καθ' ων η Αίτηση θεωρούν ότι λανθασμένα επιδικάστηκε τόκος επί του συγκεκριμένου ποσού από την ημέρα καταχώρησης της Αίτησης, αυτό το ζήτημα μπορεί να εγερθεί μόνο μέσω Έφεσης. Αν και καταχωρήθηκε Έφεση, τέτοιο θέμα δεν προβλήθηκε ως λόγος Έφεσης και ο λόγος είναι ο μη έγκαιρος εντοπισμός του από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα, ότι η υπό εξέταση αίτηση, στην ουσία έχει ως στόχο την τροποποίηση της απόφασης ημερομηνίας 10.11.2020, ώστε να διαβάζεται ως περιέχουσα πρόβλεψη για μη καταβολή τόκου από την ημερομηνία καταχώρησης της κυρίως Αίτησης, δηλαδή από τις 4.6.2014 ως οι πρόνοιες του εδαφίου
(2)του άρθρου 33 του Ν.14/60 προβλέπουν, αλλά από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης, πράγμα ανέφικτο. Δεν υπάρχει εξουσία αναθεώρησης της απόφασης, η οποία ανήκει αποκλειστικά στο Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Το γεγονός ότι δεν συμπεριλήφθηκε πρόνοια όπως ο τόκος υπολογισθεί από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης, δεν πρόκειται για γραμματικό λάθος ή σφάλμα, ούτε πρόκειται για την περίπτωση όπου το Δικαστήριο παρέλειψε να δώσει τη σωστή λεκτική έκφραση στην πρόθεση του. Στην παρούσα περίπτωση, στη συνταγμένη απόφαση δεν εντοπίζεται οτιδήποτε που δεν συνάδει με την απόφαση του Δικαστηρίου, ως ο ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση. Η Δ.25 θ.6 αφορά στις περιπτώσεις όπου υπάρχει γραμματικό λάθος σε απόφαση ή διάταγμα ή λάθος που προκύπτει από τυχαία απροσεξία ή παράλειψη. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να διορθώνει δικό του νομικό λάθος ή άλλως πως, έστω ακόμα και καταφανές στην όψη του διατάγματος. Ούτε και με τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ο κ. Παντζαρής κατέθεσε ότι στην παρούσα απόφαση, κανένα λάθος εντοπίζεται το οποίο να προκύπτει από παράλειψη του Δικαστηρίου να δώσει πιστή λεκτική έκφραση στην εξ' αντικειμένου αναντίλεκτη πρόθεση του. Ειδικότερα, όσον αφορά τον περί μη αναφοράς από πότε αρχίζει η πληρωμή νόμιμου τόκου, είναι ξεκάθαρο από το άρθρο 33
(2), στο οποίο γίνεται αναφορά πιο πάνω, ότι εάν δεν γίνεται άλλη πρόβλεψη στην απόφαση, τότε η απόφαση θα φέρει νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της Αγωγής, Αίτησης στην παρούσα υπόθεση. Από τη στιγμή που το Δικαστήριο δεν θεώρησε σωστό να εξειδικεύσει την ημερομηνία επιδίκασης του τόκου από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης, τότε η συνταχθείσα απόφαση έχει συνταχθεί με βάση το άρθρο 33
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 και δεν χρήζει καμίας διόρθωσης. Οι παράγραφοι 11, 12 και 13 της ενόρκου δηλώσεως του Καθ' ου η Αίτηση 2, είναι εντελώς αβάσιμοι, ανεδαφικοί και δεν βασίζονται σε κανένα νομοθέτημα και/ή νομολογία. Ο μάρτυρας διερωτήθηκε πώς ισχυρίζονται ότι η απόφαση δεν επιδίκασε τόκους, όταν οι ίδιοι στην παράγραφο 5 της ενόρκου δηλώσεως του κ. Μιχαηλίδη, αναφέρουν ακριβώς το λεκτικό του Δικαστηρίου στη σελίδα 93 της απόφασης του, όπου ρητά αναφέρει «πλέον νόμιμο τόκο;». Τι εννοούν στην παράγραφο 12 της ενόρκου δηλώσεως ότι η απόφαση αναφέρει μόνον νόμιμο τόκο; Είναι ο νόμιμος τόκος που αναγράφεται αναλυτικά στην συντεταγμένη απόφαση και τίποτα παραπάνω. Δεν εξηγούν οι Καθ' ων η Αίτηση γιατί το drawn up judgment είναι αυθαίρετο και παράνομο και δεν είναι σύμφωνο με την απόφαση που εξεδόθη. Ο κ. Μιχαηλίδης αναφέρει επίσης ότι γι' αυτό δεν κατεχωρήθη Έφεση εναντίον των τόκων. Ουδέν αναληθέστερο, αφού ο ίδιος αναφέρει στην παράγραφο 15 της ενόρκου δηλώσεως του, ότι οι δικηγόροι του δεν πρόσεξαν το drawn up judgment. Η Έφεση καταχωρήθηκε στις 17.12.2020, σχεδόν ένα μήνα μετά τη σύνταξη του drawn up judgment στις 23.11.
  1. Στην παράγραφο 13 της ενόρκου δηλώσεως του, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 αναφέρει ότι με την επανασυνταχθείσα απόφαση ημερομηνίας 4.3.2021, επιδικάσθηκαν τόκοι επί μη οφειλόμενων εξόδων. Ο ενόρκως δηλών και οι δικηγόροι του, δεν έχουν αντιληφθεί, ως λέγει, τι εννοούν οι Αιτητές. Τα έξοδα εγκρίθηκαν από τον Πρωτοκολλητή και από το Δικαστήριο στις 11.1.
  2. Στη συνέχεια, ζητήθηκε αντίγραφο της απόφασης με την αναγραφή των εξόδων. Ποια έξοδα δεν οφείλονται; Οι τόκοι επί των εξόδων είναι με βάση το άρθρο
  3. Οι Καθ' ων η Αίτηση συνεχίζουν να οφείλουν το ποσό των €307.000,00 πλέον τόκους και έξοδα. Δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό έναντι του χρέους μέχρι σήμερα και συνεχίζουν να προβαίνουν στην καταχώρηση αλλεπάλληλων αιτήσεων, οι οποίες απορρίπτονται κατά συρροήν από τα Δικαστήρια και έχει καταδικαστεί σε έξοδα. Για την είσπραξη των εξόδων, οι δικηγόροι των Αιτητών έχουν αναγκαστεί να προχωρήσουν σε μέτρα εκτέλεσης. Διαδικασία: Επειδή η υπό εξέταση αίτηση δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, αλλά είναι αίτηση μετά την Απόφαση, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν.23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1983 ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Πραγματικά γεγονότα: Για σκοπούς εξέτασης της ενώπιον του Δικαστηρίου αίτησης και μόνον, το Δικαστήριο καταγράφει και λαμβάνει υπόψην τα εξής γεγονότα, ώστε να τεθεί το πραγματικό πλαίσιο: Στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, εκδόθηκε Απόφαση του Δικαστηρίου την 10.11.2020, μετά από ακροαματική διαδικασία, με την οποία (Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του κ. Παντζαρή και όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης): «Ως εκ των ανωτέρω και με τη σύμφωνο γνώμη των Παρέδρων, η απαίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3, αλληλεγγύως και κεχωρισμένως για το ποσό των €792.000 ως οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο από 1.6.2013 έως 28.4.2017, πλέον νόμιμο τόκο και δικηγορικά έξοδα ως θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €500.000 - €2.000.000, πλέον Φ.Π.Α. και νόμιμο τόκο. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3 να επιβαρυνθούν επίσης, αλληλεγγύως και κεχωρισμένως, τα έξοδα χαρτοσήμανσης του ενοικιαστηρίου εγγράφου, Τεκμήριο 1, δηλαδή ποσό €8,888,13.» Η απόφαση συνετάχθη την 23.11.2020 και αυτή αναφέρει τα ακόλουθα (Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του κ. Μιχαηλίδη και όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης): «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ: Όπως οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και 3, αλληλεγγύως και κεχωρισμένως καταβάλουν υπέρ της Αιτήτριας τα κάτωθι ποσά:
(1)€792.000 ως οφειλόμενα ενοίκιο για την περίοδο από 01.06.2013 έως 28.04.2017 εντόκως προς 5,5% ετησίως από 04.06.2014 μέχρι 31.12.2014, προς 4% ετησίως από 01.01.2015 μέχρι 31.12.2016, προς 3,5 % ετησίως, από 1.1.2017 μέχρι 31.12.2018 και προς 2% ετησίως από 1.1.2019 μέχρις εξοφλήσεως.
(2)Έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα €500.000 - €2.000.000, εντόκως προς 5,5% ετησίως από 04.06.2014 μέχρι 31.12.2014, προς 4% ετησίως από 01.01.2015 μέχρι 31.12.2016, προς 3,5% ετησίως, από 1.1.2017 μέχρι 31.12.2018 και προς 2% ετησίως από 1.1.2019 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον €76,00 έξοδα εκδόσεως της παρούσης αποφάσεως, πλέον Φ.Π.Α.
(3)€8.888,13 έξοδα χαρτοσήμανσης του ενοικιαστηρίου εγγράφου (Τεκ.1).» Επανασυνετάχθη δε την 4.3.2021, με την παράγραφο 2 να διαμορφώνεται ως εξής (Τεκμήριο 2 στην ένορκο δήλωση του κ. Μιχαηλίδη και όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης):
(2)€34.246,00 έξοδα, όπως αυτά έχουν υπολογισθεί από τη Γραμματέα και εγκριθεί από το Δικαστήριο στην κλίμακα €500.000 - €2.000.000, εντόκως προς 5,5% ετησίως από 04.06.2014 μέχρι 31.12.2014, προς 4% ετησίως από 01.01.2015 μέχρι 31.12.2016, προς 3,5% ετησίως, από 1.1.2017 μέχρι 31.12.2018 και προς 2% ετησίως από 1.1.2019 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον €76,00 έξοδα εκδόσεως της παρούσης αποφάσεως, πλέον Φ.Π.Α. Οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, άσκησαν Έφεση εναντίον της απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου ημερομηνίας 10.11.
  1. Ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση απηύθυνε επιστολή προς το Δικαστήριο την 18.5.2023 αναφορικά με το λανθασμένο της συνταχθείσας απόφασης (Τεκμήριο 3 στην ένορκο δήλωση του κ. Μιχαηλίδη και από το φάκελο της υπόθεσης), η οποία απαντήθηκε από την Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου με δική της επιστολή ημερομηνίας 22.5.
  2. Η Πρωτοκολλητής ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η σύνταξη του Διατάγματος είναι καθόλα ευθυγραμμισμένη και σύμφωνη με την απόφαση του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο είναι που προέβλεψε νόμιμο τόκο επί του συνολικού ποσού των €792.
  3. Η οποιαδήποτε αμφιβολία ή δυσαρέσκεια του συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση, αναφορικά με τα καθορισμένα στο διατακτικό της απόφασης, θα έπρεπε να συμπεριληφθεί σε Έφεση. Ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση απηύθυνε επιστολή προς την Αρχιπρωτοκολλητή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, την 25.5.203 αναφορικά με το λανθασμένο της συνταχθείσας απόφασης (Τεκμήριο 4 στην ένορκο δήλωση του κ. Μιχαηλίδη), η οποία απαντήθηκε από την Αρχιπρωτοκολλητή με δική της επιστολή ημερομηνίας 30.5.
  4. Νομική και Δικονομική πτυχή: Περί Δικαστηρίων Νόμος: Σχετικό είναι το άρθρο 33, το οποίο παρατίθεται ολόκληρο στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση (βλέπετε πιο πάνω). Η υπό εξέταση αίτηση δεν βασίζεται στο συγκεκριμένο άρθρο, παρόλο που είναι άμεσα σχετικό. Η ένσταση βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο. Η νομοθεσία προνοεί ότι σε απόφαση για την είσπραξη χρέους, το Δικαστήριο θα επιδικάζει τόκο από την ημερομηνία που αυτός κατέστη πληρωτέος μέχρι τελικής αποπληρωμής και κάθε απόφαση, περιλαμβανομένου του μέρους των εξόδων θα φέρει τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής μέχρι τελικής αποπληρωμής του χρέους. Αυτός είναι ο νόμιμος τόκος, ο τόκος δια Νόμου. Οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν ένα ισχυρισμό ότι μέρος του ποσού το οποίο επιδικάστηκε αφορά σε ενδιάμεση οφέλη (mesne profits) τα οποία δεν τοκίζονται. Ο ισχυρισμός αυτός δεν υποστηρίχθηκε επαρκώς και παρέμεινε μετέωρος. Πρόκειται για επιδικασθέν χρηματικό ποσό και η θέση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, δεν βρίσκει έρεισμα στον Νόμο ή την νομολογία. Ο νόμιμος τόκος επιβάλλεται αυτόματα δυνάμει του άρθρου 33
(2). Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Παύλου v. Αδελφοί Λανίτη Δημόσια Λτδ.,
(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 532. Επανερχόμεθα επί της συγκεκριμένης αυθεντίας και πιο κάτω, σχετικά με τη δικονομική πτυχή. Στην αυθεντία Conqueror Developments Ltd. v. Dreamland Developments Ltd.,
(2005)1(Α) Α.Α.Δ. 170, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν επιδίκασε νόμιμο τόκο από την ημερομηνία της καταχώρησης της αγωγής. Γι' αυτό επιβαλλόταν η ανάγκη τροποποίησης της εκκαλούμενης απόφασης κατά το μέρος που αφορά την επιδίκαση τόκων ούτως ώστε το εξ' αποφάσεως χρέος να φέρει τόκο προς 8% (ως ίσχυε τότε) από της καταχωρήσεως της αγωγής μέχρις εξοφλήσεως (βλέπετε σελίδα 178). Ειρήσθω εν παρόδω, η τροποποίηση έγινε από το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο και η επιδίκαση τόκου αποτέλεσε λόγο αντέφεσης. Το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια, όταν συντρέχουν λόγοι, να επιδικάσει τόκο σε ολόκληρο το επιδικαζόμενο με την απόφαση ποσό, για μέρος μόνο της περιόδου από της καταχώρησης της αγωγής μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης, ή σε μέρος μόνο του επιδικαζόμενου ποσού, για ολόκληρη ή μέρος μόνο της περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας καταχώρηση της αγωγής και της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης. Βλέπετε σχετικά την αυθεντία Bettabilt Services Ltd. κ.ά. v. Dawes (Αρ. 2), 2004 1(Γ) Α.Α.Δ. 2010. Στην αυθεντία Long Beach Hotels Ltd. κ.ά. v. Ντίνου Λευκαρίτη ως Διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Τάκη Λευκαρίτη κ.ά.,
(2015)1 Α.Α.Δ. 226, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η βασική αρχή είναι ότι ο τόκος επιδικάζεται από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, δεν χρειάζεται να κοιτάξει κάποιος πιο πίσω χρονικά. Στη σελίδα 230, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Γ. Γιασεμής, λέγει τα ακόλουθα: «Στην προκειμένη περίπτωση, στην απουσία οποιασδήποτε συμβατικής ή νομοθετικής πρόνοιας, η οποία να ρυθμίζει το θέμα του χρόνου από τον οποίο θα μπορούσε να υπολογιστεί ο τόκος επί του επιδικασθέντος ποσού, ο χρόνος αυτός δε θα μπορούσε να ήταν άλλος από την 5.11.2002, ημερομηνία κατά την οποία καταχωρίστηκε η αγωγή. Ούτε και η 16.11.2000, την οποία καθόρισαν οι εφεσίβλητοι στο δικόγραφο τους, θα μπορούσε να επιλεγεί, όπως διαπιστώνεται από τη συζήτηση η οποία είχε προηγηθεί.» Στην προκείμενη περίπτωση, το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση για συγκεκριμένο χρηματικό ποσό, πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα. Η συνταγμένη απόφαση αναφέρει το ποσό το οποίο επιδίκασε το Δικαστήριο, πλέον τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της εναρκτήριας κυρίως Αίτησης, ως αυτός προβλέπεται σε Διάταγμα του Υπουργού Οικονομικών για διάφορες μετέπειτα χρονικές περιόδους και έξοδα πλέον τόκο, ως ανωτέρω. Η συνταγμένη απόφαση αντικατοπτρίζει την εκδοθείσα απόφαση του Δικαστηρίου και συμμορφώνεται με το άρθρο 33 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Η παρούσα είναι παλαιά υπόθεση, δηλαδή η έναρξη της χρονολογείται πριν την 1.9.2023 και τυγχάνουν εφαρμογής οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας ως είχαν μέχρι 31.8.
  1. Διαταγή 25: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στους θεσμούς 5 και 6 της Διαταγής 25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι προνοούν ως ακολούθως: «
  2. Το Δικαστήριο μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο και με οποιουσδήποτε όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, ως θα έκρινε δίκαιο, να τροποποιήσει οποιοδήποτε ελάττωμα ή λάθος σε οποιαδήποτε διαδικασία, όλες δε οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνονται με σκοπό τον καθορισμό του πραγματικού ζητήματος ή επίδικου θέματος, το οποίο εγείρεται από ή κατά τη διαδικασία.» «
  3. Γραφικά λάθη σε δικόγραφα, αποφάσεις ή διατάγματα, ή λάθη που προκύπτουν σ' αυτά από οποιοδήποτε τυχαίο σφάλμα ή παράλειψη, μπορούν σε οποιοδήποτε χρόνο να διορθωθούν ανάλογα με τη φύση και έκταση του λάθους από το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης, γραπτής ή προφορικής, χωρίς δικαίωμα έφεσης.» Ο θεσμός 6, πριν καταργηθεί και αντικατασταθεί από τους περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2014, του 2015 (Αρ.1) και (Αρ.2), του 2017 και του 2018, προνοούσε ως ακολούθως: «
  4. Clerical mistakes in judgements or orders, or errors arising therein from any accidental slip or omission, may at any time be corrected by the Court or a Judge on application without an appeal.» Ο αντίστοιχος παλαιός Αγγλικός θεσμός είναι το Order 28 rule 11, το οποίο είναι πανομοιότυπο με την πρόνοια που ισχύει στη Κύπρο. Βλέπετε σχετικά Annual Practice 1953, στη σελίδα 465, κάτω από την επικεφαλίδα 'Application of Rule': «This Rule only applies in case where there is a clerical mistake in a judgment or order or an error arising from an accidental slip or omission. Apart from this Rule, the court has an inherent power to vary its own orders so as to carry out its own meaning and to make its meaning plain». Στη συνέχεια, και αφού παρατίθενται αυθεντίες επί του θέματος, ακολουθεί απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Watson στην υπόθεση Hatten v. Harris
(1892)A.C. 560: «Where an error of that kind has been committed it is always within the competency of the Court, if nothing has intervened which would render it inexpedient or inequitable to do so, to correct the record in order to bring it into harmony with the order which the judge obviously meant to pronounce. The corrections ought to be made on motion, and is not a matter either for appeal or rehearing.» Έχω επίσης λάβει υπόψην τις αυθεντίες Σιβιτανίδης v. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179 και Ντάγκλας v. Ντάγκλας, Εφέσεις Αρ. 3/05 και 9/05, απόφαση ημερομηνίας 15.5.
  1. Στη Σιβιτανίδης, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η διόρθωση γραμματικού λάθους σε απόφαση ή διάταγμα, σύμφωνα με τη Δ.25 θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, περιορίζεται σε λάθη που προκύπτουν από παράλειψη του Δικαστηρίου να δώσει σωστή λεκτική έκφραση στην κατά τα άλλα αναντίλεκτη πρόθεση του (βλέπετε σελίδα 184 από την απόφαση του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ως ήταν τότε, κ. Γ.Μ. Πική). Το δε «γραμματικό λάθος» είναι αυτό που ανάγεται αποκλειστικά στη διατύπωση σε αντίθεση με την διαμόρφωση των θέσεων κάποιου και αποβλέπει στην εναρμόνιση του λόγου με την έκδηλη πρόθεση. Ο όρος ενέχει την ίδια έννοια σε σχέση με Δικαστικές αποφάσεις και σκοπεί στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του Δικαστηρίου (βλέπετε σελίδα 183). Η επιδιωκόμενη διόρθωση υπερβαίνει τη διόρθωση γραμματικού λάθους ή παράλειψης. Η συνταγμένη απόφαση δεν αναφέρει οτιδήποτε το διαφορετικό από το σκεπτικό της απόφασης του Δικαστηρίου. Δεν φαίνεται να υπήρξε λάθος στη μεταφορά της πρόθεσης του Δικαστηρίου και στην έκφραση της απόφασης του. Εάν υπάρχει λάθος σ' αυτή τούτη την απόφαση του Δικαστηρίου όπως εκδόθηκε, αυτό αφορά το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο στα πλαίσια Έφεσης και όχι το πρωτόδικο Δικαστήριο σε αίτηση για διόρθωση. Όπως λέχθηκε από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Α. Πασχαλίδη, στην αυθεντία Παύλου v. Αδελφοί Λανίτη Δημόσια Λτδ (βλέπετε πιο πάνω), η Διαταγή 25 θεσμός 6, «δεν παρέχει όμως τη δυνατότητα διόρθωσης νομικού σφάλματος που εντοπίζεται στην απόφαση ή όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί, τη δυνατότητα προσδιορισμού της ουσίας της πρότασης στην οποία περιέχεται το κατ' ισχυρισμό γραμματικό λάθος» (σελίδα 537). Βλέπετε επίσης τις σελίδες 538-
  2. Επιπλέον, σε σχέση με τη Διαταγή 25 θεσμός 6, ο έντιμος κ. Πικής στη Σιβιτανίδης, αποφάσισε ότι (σελίδα 184): «Μετά την τελειοποίηση της απόφασης με την υπογραφή της από το δικαστή ή δικαστές που την έχουν εκδώσει, ο μόνος τρόπος διόρθωσης σφάλματος που περιέχεται σ' αυτή είναι μέσω της άσκησης έφεσης. Μόνο το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έχει εξουσία να αναθεωρήσει εκδοθείσα απόφαση. Η εξουσία για διόρθωση απόφασης από το ίδιο το δικαστήριο που την εξέδωσε, περιέχεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ατελούς κειμένου στην έκδηλη κατά τα άλλα πρόθεση του δικαστηρίου.» Διαφωτιστική επίσης επί της εμβέλειας του θεσμού 6 της Διαταγής 25, ως είχε αλλά και ως έχει τροποποιηθεί και αντικατασταθεί, είναι η αυθεντία Ντάγκλας (βλέπετε πιο πάνω), στη σελίδα
  3. Είναι η κρίση μου ότι η προκείμενη υπόθεση δεν είναι περίπτωση όπου υπάρχει γραμματικό λάθος ή παράλειψη, ή ατελές κείμενο, ή ασάφεια ή ανάγκη ερμηνείας, είτε στην απόφαση του Δικαστηρίου είτε στη συνταγμένη απόφαση ως αυτή ετοιμάστηκε από το Πρωτοκολλητείο. Είναι περαιτέρω η κρίση μου, ότι η οποιαδήποτε διόρθωση του κειμένου της αποφάσεως ή της συνταγμένης αποφάσεως, ως το αίτημα των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, εκφεύγει και της αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου και των προνοιών του θεσμού 6 της Διαταγής
  4. Απόφαση: Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η ένσταση επιτυγχάνει και η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των Αιτητών στην κυρίως Αίτηση και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 στην κυρίως Αίτηση, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €500.000 - €2.000.
  5. (Υπ.) Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.