ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ν. ΜΑΡΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ, Αίτηση Αρ.: Κ45/15, 12/7/2023

(1)(ee), 8

(2), 8

(3)και 9, Δ.64, στις Αρχές της Επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Χριστάκη Θεοδοσίου, από την Κακοπετριά. Ο ενόρκως δηλών κατέθεσε ότι είναι ο Αιτητής και γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της υπόθεσης. Στις 17.1.2020, εκδόθηκε από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, στα πλαίσια της Αίτησης Κ45/2015, Διάταγμα καταβολής μηνιαίων δόσεων ύψους €500.-. Λόγω του ότι το ποσό που εκδόθηκε από το Δικαστήριο ήταν υπερβολικό, υπολογίστηκε βάσει λανθασμένων δεδομένων και συνεπώς, ο ίδιος δεν έχει τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους να το καταβάλλει, καταχώρησε την Έφεση υπ' αριθμόν Ε59/2020 κατά της εν λόγω Απόφασης του Δικαστηρίου. Στην εν λόγω Έφεση, μετά από αίτημα του Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα και Εφεσίβλητου, διατάχθηκε και κατέθεσε ασφάλεια εξόδων. Ο κ. Θεοδοσίου αναφέρει ότι προχώρησε στην καταχώρηση της εν λόγω Έφεσης, λόγω του ότι είναι η θέση του, μεταξύ άλλων λόγων Έφεσης, πως το πρωτόδικο Δικαστήριο συνυπολόγισε και το μισθό της συζύγου του στον υπολογισμό της μηνιαίας δόσης καθιστώντας και εκείνην εξ' αποφάσεως χρεώστη. Η σύζυγος του όμως, έχει άλλες υποχρεώσεις, Δικαστικές διαδικασίες εναντίον της και μόλις που καλύπτει τις ανάγκες αυτές. Περαιτέρω, το πρωτόδικο Δικαστήριο, κατά τον υπολογισμό των εσόδων του και της μηνιαίας δόσης που όφειλε να καταβάλει, συνυπολόγισε τα έσοδα που έχει η επιχείρηση που ανήκει ιδιοκτησιακά στη σύζυγο του και την αδελφή της, καθιστώντας επίσης το εν λόγω νομικό πρόσωπο ως εξ' αποφάσεως χρεώστη. Τέλος, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψην τα ποσά που καταβάλλει ο Αιτητής για τις σπουδές των παιδιών του, παρά την αντίθετη νομολογία που παρατέθηκε από τους δικηγόρους του. Θεωρεί ότι η Έφεση που έχει καταχωρήσει, έχει πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να καταβάλλει το ποσό των €500.- μηνιαίως προς εξόφλησην του εξ' αποφάσεως χρέους του. Ο Αιτητής παραγνωρίζει ότι η δυνατότητα καταβολής ή μη των διαταχθέντων μηνιαίων δόσεων στο συγκεκριμένο ποσό, αφορά στο δικαίωμα του να καταχωρίσει αίτηση αναθεώρησης του ποσού των μηνιαίων δόσεων και όχι στο δικαίωμα του να καταχωρίσει Έφεση. Είναι η θέση του Αιτητή, πως συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν ανεπανόρθωτη βλάβη, καθώς καλείται βάσει του Διατάγματος του πρωτόδικου Δικαστηρίου, να καταβάλλει προς τον Καθ' ου η Αίτηση, κάθε μήνα, το ποσό των €500.- το οποίο δεν μπορεί να διαθέσει. Σκοπός της υπό εξέταση αίτησης, δεν είναι να αποστερηθεί ο Καθ' ου η Αίτηση από τους καρπούς της νίκης του, αλλά να προστατευθούν όσο το δυνατόν καλύτερα τα δικαιώματα του Αιτητή, καθώς η μη αποπληρωμή εκ μέρους του οποιασδήποτε από τις μηνιαίες δόσεις των €500.-, ενέχει τον κίνδυνο της καταχώρησης ποινικών διώξεων εναντίον του από τον Καθ' ου η Αίτηση. Εν τω μεταξύ, ο Καθ' ου η Αίτηση εκτέλεσε την Απόφαση και ενέγραψε MEMO επί της ακίνητης περιουσίας του Αιτητή, σε Τεμάχιο στην περιοχή Καλιανά της Επαρχίας Λευκωσίας. Περαιτέρω, εάν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης, η Έφεση θα χάσει την αποτελεσματικότητα της. Δεδομένου ότι μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης, θα μεσολαβήσει μεγάλο χρονικό διάστημα, η συνεπακόλουθη δικαίωση του κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα θα έχει και η ενδεχόμενη επιτυχία της Έφεσης θα μείνει χωρίς κανένα αντίκρισμα, καθώς ο Καθ' ου η Αίτηση θα έχει την δυνατότητα να προχωρήσει σε καταχώρηση ποινικών διώξεων εναντίον του. Ο Αιτητής δεν εξηγεί γιατί θα χάσει την αποτελεσματικότητα της η Έφεση του, εάν επιτύχει, επειδή εν τω μεταξύ ο ίδιος θα πρέπει να καταβάλλει δόσεις προς εξόφλησην ενός εξ' αποφάσεως χρέους, την έκδοση της απόφασης για το οποίο φαίνεται ότι δεν εφεσίβαλε και δεν αμφισβητεί. Ήδη, ο Καθ' ου η Αίτηση στις 26.1.2022 καταχώρησε την Ποινική υπόθεση υπ' αρ. 1ΧΧ4/2022, στην οποία εκδόθηκε Απόφαση εναντίον του Αιτητή. Στις 23.2.2023, ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε νέα ιδιωτική Ποινική υπόθεση εναντίον του Αιτητή, υπ' αρ. 1ΧΧ1/2023, η οποία είναι ορισμένη για απάντηση στις 25.4.

1. Ο πιστωτής είναι εξασφαλισμένος με την εγγραφή MEMO επί της ακίνητης περιουσίας του Αιτητή. Προκύπτει αβίαστα ότι αν χορηγηθούν τα αιτούμενα Διατάγματα, δεν πρόκειται να επηρεαστεί οποιοδήποτε από τα δικαιώματα του Αιτητή. Ο Αιτητής καταχώρισε συμπληρωματική ένορκο δήλωση, μετά από άδεια του Δικαστηρίου. Κατέθεσε ότι στις 17.7.2020, καταχωρήθηκε από τον Εφεσίβλητο αίτηση για ασφάλεια εξόδων, με την οποία ζητούσε όπως κατατεθεί το ποσό των €4.967 εκ μέρους του Αιτητή. Ο Αιτητής καταχώρησε ένσταση στις 27.10.2020 και στις 15.1.2021, το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε όπως, εντός 40 ημερών, ο Αιτητής καταβάλει το ποσό των €2.000 ως ασφάλεια εξόδων. Στις 23.2.2021, ο κ. Θεοδοσίου κατέβαλε το ποσό. Μέχρι σήμερα δεν έχουν δοθεί οδηγίες από το Ανώτατο Δικαστήριο για την καταχώρηση Περιγραμμάτων Αγόρευσης στην Έφεση υπ' αριθμόν Ε59/
2. Ο Αιτητής δεν εξηγεί γιατί καθυστέρησε να καταχωρίσει την υπό εξέταση αίτηση, εφόσον η Έφεση καταχωρήθηκε το
3. Προκύπτει ότι δεν καταχώρισε Έφεση εναντίον αυτής τούτης της Απόφασης δυνάμει της οποίας προκύπτει το εξ' αποφάσεως χρέος για την αποπληρωμή του οποίου εκδόθηκε το Διάταγμα μηνιαίων δόσεων, δεν ξεκαθαρίζει εάν δύναται να πληρώνει οποιοδήποτε χαμηλότερο ποσό δόσης και δεν κατέθεσε εάν έχει καταβάλει τοιούτο χαμηλότερο ποσό, ώστε ο Αιτητής να μην υφίσταται ζημία και να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του. Ένσταση: Η υπό εξέταση αίτηση κατέστη δια κλήσεως με οδηγίες του Δικαστηρίου, για λόγους που φαίνονται στο σχετικό πρακτικό και αφού επιδόθηκε στην άλλη πλευρά, ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρισε ένσταση την 23.5.2023, η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 θθ.18 και 19, Δ.39, Δ.40, Δ.48 θθ.1, 2, 3, 4, 7, 8 και 9, Δ.57, Δ.59, Δ.64, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, άρθρα 82-90, 91Α-91Δ και 92, στον περί Ερμηνείας Νόμο, Κεφ. 1, στον περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμο, Ν.33/1964, άρθρα 2, 9, 11 και 12, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/1960, άρθρα 1-3, 21, 22, 29, 30 και 32, στα Άρθρα 28, 30, 35, 134, 135, 146 του Συντάγματος και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
4. Η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις της Δικονομίας και/ή τους κανονισμούς και είναι αντικανονική καθότι με την αίτηση και την ένορκη δήλωση δεν αποκαλύπτεται λόγος για αναστολή της διαδικασίας.
5. Η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και οι λόγοι που προβάλλονται δεν δικαιολογούν την καταχώρηση της.
6. Ο επιτυχών διάδικος, καθ' ου η αίτηση, δεν μπορεί να στερείται τους καρπούς της επιτυχίας του.
7. Έφεση καταχωρήθηκε εναντίον του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 17/01/2020 με το οποίο διατάσσετο ο τρόπος πληρωμής της απόφασης, και όχι εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου όπου αποφασίστηκε ότι ο αιτητής οφείλει στον καθ' ου η αίτηση.
8. Ο αιτητής ζητά τη βοήθεια του Δικαστηρίου ενώ ο ίδιος δεν έχει τηρήσει τις υποχρεώσεις του με βάση τις Δικαστικές αποφάσεις.
9. Έστω και αν πετύχει η έφεση εναντίον του διατάγματος αποπληρωμής της Δικαστικής απόφασης, αυτό δεν ακυρώνει την υποχρέωση του αιτητή να πληρώσει το εξ' αποφάσεως χρέος του με βάση την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 17/04/
11. Ο αιτητής δεν πλήρωσε κανένα ποσό έναντι της απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 17/04/2018 στην ανωτέρω αίτηση.
12. Ο αιτητής οφείλει να πληρώσει στον καθ' ου η αίτηση και το ποσό των €5.934,00 πλέον €33,00 πραγματικά έξοδα με νόμιμο τόκο επί των πιο πάνω ποσών 3,5% ετησίως από 18/10/2017 μέχρι εξοφλήσεως πλέον €104,00 έξοδα της απόφασης πλέον ΦΠΑ με βάση την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 28/08/2018 στην αγωγή με αρ. 6383/2015 του Επ. Δικ. Λευκωσίας.
13. Η πληρωμή των μηνιαίων δόσεων ως η απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 17/01/2020, δεν θα καταστήσει την έφεση άνευ αντικειμένου.
14. Η επιβάρυνση (MEMO) που καταχωρήθηκε στην ακίνητη περιουσία του καθ' ου η αίτηση δεν καλύπτει το χρέος, και πέραν αυτού προηγείται υποθήκη και δύο άλλες επιβαρύνσεις.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Μάριου Μάρκου, από τη Λευκωσία. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση στον υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση και γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης, εκτός όπου αναφέρει διαφορετικά. Στις 17.4.2018 εκδόθηκε τελική Απόφαση του Δικαστηρίου στην ανωτέρω Αίτηση, προς όφελος του, ως ακολούθως: «
15. Όπως η απαίτηση υπό Β

(3)της κυρίως Αίτησης απορριφθεί και δια του παρόντος απορρίπτεται.

1. Όπως ο Αιτητής εκκενώσει και παραδώσει στον Καθ' ου η Αίτηση κενή και ελεύθερα την κατοχή του υποστατικού επί του Τεμαχίου 1Χ7Χ Φ./Σχ. XXXVII.21, στο χωριό Κακοπετριά της Επαρχίας Λευκωσίας (εφεξής «το υποστατικό»).
2. Η εκτέλεση του Διατάγματος αναστέλλεται για περίοδο πέντε

(5)μηνών από σήμερα, ήτοι μέχρι 17/09/2018 περιλαμβανομένης, νοουμένου ότι ο Αιτητής καταβάλει στον Καθ' ου η Αίτηση παν ποσό ενοικίου σήμερα οφειλόμενο και το οποίο θα προκύψει εν τω μεταξύ, εντός ενός

(1)μηνός από την έκδοση της παρούσας απόφασης, ήτοι μέχρι 17/05/2018 περιλαμβανομένης. 4. Όπως ο Αιτητής καταβάλει υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση τα πιο κάτω: (α) €25.300,00 ως υπόλοιπο οφειλομένων ενοικίων για την περίοδο μέχρι 31/07/2015, εντόκως προς 4% ετησίως από 25/11/2015 μέχρι 31/12/2016 και 3,5% ετησίως από 01/01/2017 μέχρις εξοφλήσεως. (β) €1.250,00 ως ενδιάμεσο όφελος για τον μήνα Αύγουστο 2015, εντόκως προς 4% ετησίως από 25/11/2015 μέχρι 31/12/2016 και 3,5% ετησίως από 01/01/2017 μέχρις εξοφλήσεως. (γ) €1.016,70 ως ενδιάμεσο όφελος για τον μήνα Σεπτέμβριο 2015, εντόκως προς 4% ετησίως από 25/11/2015 μέχρι 31/12/2016 και 3,5% ετησίως από 01/01/2017 μέχρις εξοφλήσεως. (δ) €900,00 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη από την 01/10/2015 μέχρι παράδοσης κατοχής, εντόκως προς 4% ετησίως από 25/11/2015 μέχρι 31/12/2016 και 3,5% ετησίως από 01/01/2017 επί εκάστου ποσού εκ €900,00 από την ημερομηνία που καθίσταται πληρωτέο μέχρι εξόφλησης. Η εκτέλεση του Διατάγματος αναστέλλεται αρχικά από σήμερα μέχρι την 17/05/2018 και, νοουμένου ότι την ή μέχρι την 17/05/2018 εξοφληθούν τα ποσά των οφειλομένων ενοικίων και ενδιάμεσων οφελών ως ανωτέρω, του ενδιαμέσου οφέλους για τον μήνα Μάϊο 2018 και των δικηγορικών εξόδων, θα ανασταλεί περαιτέρω μέχρι 31/05/2018 και στη συνέχεια από μήνα σε μήνα για την υπόλοιπη περίοδο των πέντε

(5)μηνών από σήμερα, νοουμένου ότι την πρώτη ημέρα εκάστου μηνάς αρχής γενομένης από την 01/06/2018, με επτά

(7)μέρες χάρη, ο Αιτητής θα καταβάλει στον Καθ' ου η Αίτηση τα ενδιάμεσα οφέλη, ως ανωτέρω. (ε) €5.630,00 τα έξοδα της Ανταπαίτησης και της απαίτησης αναφορικά με την παράγραφο Β

(3)της κυρίως Αίτησης, όπως αυτά έχουν υπολογιστεί από τη Γραμματέα και εγκριθεί από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €50.000 - €100.000, εντόκως προς 4% ετησίως από 25/11/2015 μέχρι 31/12/2016 και 3,5% ετησίως από 01/01/2017 μέχρις εξοφλήσεως πλέον €32,00 πραγματικά έξοδα, πλέον €49,00 έξοδα εκδόσεως της παρούσης αποφάσεως πλέον ΦΠΑ.» Ο κ. Μάρκου κατέθεσε ότι, μετά τη πάροδο σχεδόν δύο χρόνων και αφού ο Αιτητής δεν τήρησε οποιαδήποτε από τις υποχρεώσεις του, πλην της παράδοσης κενής και ελεύθερης κατοχής του υποστατικού, το Δικαστήριο, την 17.1.2020, έκδωσε απόφαση μετά από αίτηση του κ. Μάρκου, με την οποία διέτασσε τον Αιτητή να αποπληρώνει το προαναφερόμενο εξ' αποφάσεως χρέος του, με μηνιαίες δόσεις ύψους €500.-. Ο Αιτητής καταχώρησε Έφεση στις 6.2.

1. Στις 17.7.2020, ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε αίτηση στα πλαίσια της Έφεσης, με την οποία ζητούσε όπως του δοθεί ασφάλεια εξόδων στην Έφεση. Μέχρι τις 17.7.2020, ο Αιτητής δεν πλήρωσε οποιοδήποτε ποσό έναντι της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17.4.
2. Μετά από ακρόαση της αίτησης για ασφάλεια εξόδων στην Έφεση, το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο εξέδωσε Απόφαση την 15.1.2021, με την οποία ο Αιτητής διατάσσετο να πληρώσει το ποσό των €2.000.- εντός σαράντα ημερών από την ημερομηνία της Απόφασης. Ο Αιτητής το πλήρωσε εντός των σαράντα ημερών, παρά το ότι δεν πλήρωσε τίποτε έναντι της Απόφασης του Δικαστηρίου στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση. Ο Καθ' ου η Αίτηση κατέθεσε ότι, ακολούθως και αφού ο Αιτητής συνέχιζε να μην πληρώνει τίποτε έναντι της Απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17.4.2018, ο ίδιος έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους του να προχωρήσουν με την καταχώρηση Ποινικής υπόθεσης, λόγω του ότι ο Αιτητής δεν πλήρωνε τις δόσεις του, ως διατάχθηκε από το Δικαστήριο την 17.1.
3. Το Κατηγορητήριο αφορά 23 κατηγορίες, για όλους τους μήνες μέχρι τη καταχώρηση του Κατηγορητηρίου που ο Αιτητής, όχι μόνο δεν πλήρωσε οποιαδήποτε δόση, αλλά ουδένα ποσό πλήρωσε έναντι του εξ' αποφάσεως χρέος του. Ο Καθ' ου η Αίτηση κατέθεσε ότι, στις 23.1.2023 και αφού ο Αιτητής αρχικά είχε απαντήσει μη παραδοχή στο Κατηγορητήριο και μετά άλλαξε απάντησε σε παραδοχή, εκδόθηκε Διάταγμα είσπραξης στην υπόθεση 1Χ4/2022 για όλο το οφειλόμενο ποσό, ήτοι €11.500.- πλέον τα έξοδα ως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Του επιβλήθηκε επίσης ποινή προστίμου ύψους €40.- σε κάθε κατηγορία. Το Διάταγμα είσπραξης τελούσε υπό αναστολή για τέσσερις

(4)μήνες, οι οποίοι έληξαν. Ο Αιτητής ακόμη δεν πλήρωσε οποιοδήποτε ποσό έναντι, ούτε με τη καταχώρηση του Κατηγορητηρίου, αλλά ούτε και κατά τη διάρκεια της αναστολής. Μετά από οδηγίες του κ. Μάρκου, οι δικηγόροι του καταχώρησαν και δεύτερη Ποινική υπόθεση. Ο Αιτητής δήλωσε παραδοχή την 8.5.2023 και ζήτησε χρόνο για συμμόρφωση. Η υπόθεση ορίστηκε στις 22.6.2023 για γεγονότα και ποινή. Ο Αιτητής δεν πλήρωσε οποιοδήποτε ποσό έναντι, μέχρι σήμερα. Η δεύτερη υπόθεση, με αριθμό 1ΧΧ91/2023, επιδόθηκε στον Αιτητή στις 6.4.2023 και η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε την 11.4.2023. Ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής, αντί να πληρώνει τα ποσά που διατάχθηκε να πληρώνει από το Δικαστήριο, έχει περισσότερη έγνοια να καταχωρεί αιτήσεις, ζητώντας βοήθεια από το Δικαστήριο, από τη στιγμή που ο ίδιος, το μόνο που έδειξε μέχρι σήμερα, είναι ότι δεν λαμβάνει υπόψην του, αλλά ούτε και τον ενδιαφέρει, τι τον διατάσσει το Δικαστήριο να κάνει. Όσο για την επιβάρυνση (MEMO), το συγκεκριμένο ακίνητο επιβαρύνεται με υποθήκη και δύο άλλες επιβαρύνσεις πριν από την επιβάρυνση του Καθ' ου η Αίτηση, τα χρέη δε, είναι πέραν των €65.000 ενώ το ακίνητο αξίζει €13.100, σύμφωνα με την εκτίμηση του Κτηματολογίου. Επομένως, δεν εξασφαλίζεται το ποσό της απόφασης ημερομηνίας 17.4.2018 με την επιβάρυνση (MEMO) που έχει καταχωρήσει. Επίσης, ο Αιτητής, μετά τη καταχώρηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, είχε καταχωρήσει και Αγωγή εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, με αριθμό 6ΧΧ3/2015 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, για αποζημιώσεις. Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση, εγείροντας προδικαστική ένσταση λόγω δικαιοδοσίας. Με απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.8.2018, η Αγωγή παραπέμφθηκε στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Το Δικαστήριο επιδίκασε έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα, ως αυτά υπολογίστηκαν, στο ποσό των €5.934.- πλέον €33,00 πραγματικά έξοδα, με νόμιμο τόκο προς 3,5% από 18.10.2017 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον €104.- έξοδα της απόφασης, πλέον Φ.Π.Α. Ο Αιτητής ουδέν ποσό πλήρωσε και για αυτό το εξ' αποφάσεως χρέος του. Η παραπεμφθείσα Αγωγή έλαβε αριθμό Κ41/2019 και στις 27.11.2019, αποσύρθηκε. Είναι η θέση του Καθ' ου η Αίτηση πως η όλη συμπεριφορά του Αιτητή δείχνει έλλειψη σεβασμού στη Δικαστική ετυμηγορία και κακοπιστία, όχι μόνο στην καταχώρηση και προώθηση της παρούσας αίτησης, αλλά και της Έφεσης, η οποία μοναδικό σκοπό έχει απλά να τον ταλαιπωρεί, αφού ο Αιτητής δεν αμφισβητεί την εξ' αποφάσεως οφειλή του, αλλά το ότι διατάχθηκε να πληρώνει το ποσό των €500.- μηνιαίως. Εάν ο Αιτητής ήταν ειλικρινής και καλόπιστος, είτε στην υπό εξέταση αίτηση, είτε στην καταχώρηση της Έφεσης, θα μπορούσε να πλήρωνε κάποιο ποσό μηνιαίως έναντι του εξ' αποφάσεως χρέος του. Όσο για τα όσα αναφέρει ο Αιτητής για τις πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης του, αυτά δεν είναι σχετικά και δεν μπορεί το Δικαστήριο να γίνει Εφετείο του εαυτού για να αποφασίσει κατά ποσόν η απόφαση ημερομηνίας 17.1.2020, είναι ορθή ή όχι. Η Έφεση του Αιτητή δεν μπορεί να καταστεί άνευ αντικειμένου, καθώς ο Αιτητής δεν αμφισβητεί το εξ' αποφάσεως χρέος του, αλλά τον τρόπο που διατάχθηκε να το πληρώνει από το Δικαστήριο. Το χρέος δεν θα εξοφληθεί μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης και έστω και το γεγονός πληρωμής του μηνιαίου ποσού, ή έστω μέρος αυτού, ως διατάχθηκε στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17.1.2020, δεν θα καθιστά την Έφεση του άνευ αντικειμένου, απλά θα μειώνεται το εξ' αποφάσεως χρέος του. Νομική και δικονομική πτυχή: Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Διαταγή 35: Στρέφομαι στο θεσμό 18 της Διαταγής 35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον οποίο βασίζεται, μεταξύ άλλων, η υπό εξέταση αίτηση [2]. Υπάρχει σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου σχετικά με την αναστολή απόφασης εκκρεμούσης εφέσεως. Αναφέρω ενδεικτικά τις ακόλουθες: Gruno v. Ship "Algazera",

(1980)1 C.L.R. 595, Phoenix v. Al Khalaf Exhibition

(1981)1 C.L.R. 673, Essex Overseas v. Legent Shipping

(1981)1 C.L.R. 263, Mavrochanna and another v. Michael,

(1984)1 C.L.R. 760, Charalambous v. Nicolaides and Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Christophi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd.

(1991)1 C.L.R. 172, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, ABP Holdings Ltd. κ.ά. ν. Κιταλίδης κ.ά.(Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, Ανδρέα Πελεκάνου και άλλου ν. Pelmako Development Ltd.

(1995)1 Α.Α.Δ. 724, Βογαζιανού ν. Γεν. Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Παπακόκκινου κ.ά. ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου

(1997)1 Α.Α.Δ. 692, Παπακόκκινου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd. κ.ά.

(1998)1 (Α) Α.Α.Δ. 513, Χαψίδης v. Νικολαϊδου

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1493, Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd.

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1978, Σάββα v. Υπουργού Δικαιοσύνης (Αρ. 1),

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 195, Παπά v. Οικονομίδου κ.ά.,

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 58, Δημητρούδης v. Λουγκρίδη,

(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 687, Penderhil Holdings Ltd κ.ά. v. Κλουκινά,

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1921, Βλάχου v. Οικονόμου

(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1520, Λουκαίδου - Θεοφάνους v. Γεωργίου κ.ά.

(2016)1(Α) Α.Α.Δ. 473, Κωνσταντινίδη v. Κωμοδρόμου

(2016)1(Α) Α.Α.Δ. 772, Ιωάννου v. Yiangos I Socratous & Sons Ltd

(2016)1(Γ) Α.Α.Δ. 2231. Η έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλέπετε Essex Overseas v. Legent Shipping, πιο πάνω) και η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο χαρακτήρα της μέχρι την ακύρωση ή τροποποίηση της από το Ανώτατο Δικαστήριο (βλέπετε Βλάχου v. Οικονόμου, πιο πάνω, σελίδα 1515). Στέκομαι ιδιαίτερα στις αυθεντίες Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd., στη σελίδα 1981 [3] και Christophi and Others v. Iacovidou (βλέπετε πιο πάνω), στη σελίδα 716 [4]. Έχω λάβει υπόψη τους λόγους έφεσης όπως αυτοί παρατίθενται στην Ειδοποίηση Έφεσης, Τεκμήριο Β στην πρώτη ένορκο δήλωση του κ. Θεοδοσίου, η οποία συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση. Σύμφωνα με την νομολογία (βλέπετε ενδεικτικά Gruno v. Ship "Algazera" και Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd, πιο πάνω), οι λόγοι Έφεσης λαμβάνονται υπόψην κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στην έκδοση ή μη διατάγματος αναστολής. Ο Αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι, εκ πρώτης όψεως, έχει καλή υπόθεση στην Έφεση. Από την άλλη, όμως, ο παράγων αυτός μπορεί να είναι σχετικός αλλά είναι οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις (βλέπετε Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων Κύπρου και ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδης (αρ.1), πιο πάνω). Το Δικαστήριο δεν δύναται ασφαλώς να προεξοφλήσει το αποτέλεσμα της Έφεσης. Λαμβάνω υπόψην ότι οι λόγοι Έφεσης ουσιαστικά αφορούν ζητήματα τα οποία έλαβε υπόψην το Δικαστήριο για την έκδοση του Διατάγματος εξόφλησης χρέους δια μηνιαίων δόσεων, τα οποία ο Αιτητής και Εφεσείων, θεωρεί ότι δεν έπρεπε να ληφθούν υπόψην καθότι, π.χ. αφορούν τρίτα πρόσωπα, ή έπρεπε να ληφθούν υπόψην παρόλο που αφορούν τρίτα πρόσωπα, ή αφορούν αυτό τούτο το ποσό που διατάχθηκε να καταβάλλει. Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα, φαίνεται ότι ο Αιτητής δεν εφεσίβαλε την Απόφαση ημερομηνίας 17.4.2018, από την οποία προκύπτει το εξ' αποφάσεως χρέος. Το βασικό αντικείμενο της Έφεσης του, είναι το ύψος του ποσού των μηνιαίων δόσεων. Αναφορικά με το ύψος του ποσού, ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, δίδεται το δικαίωμα ακύρωσης, αναστολής ή τροποποίησης του Διατάγματος εξόφλησης του εξ' αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων (άρθρο 90

(2)). Αυτό το δικαίωμα δεν αναιρεί το δικαίωμα άσκησης Έφεσης. Λαμβάνεται όμως υπόψην η ύπαρξη του από το Δικαστήριο, όπως λαμβάνονται υπόψην και οι λόγοι Έφεσης, αφ' ης στιγμής το Δικαστήριο έχει να ασκήσει διακριτική ευχέρεια, η οποία πρέπει να ασκείται Δικαστικά. Κρίνω ότι, εκ πρώτης όψεως, οι πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης του Αιτητή, είναι ανάλογα περιορισμένες. Στην αυθεντία Βλάχου v. Οικονόμου (πιο πάνω), στη σελίδα 1525, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Κ. Κληρίδης, είπε: «Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μία και τη διασφάλιση της αξίας του και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη.» Περαιτέρω, στην αυθεντία Λουκαίδου - Θεοφάνους v. Γεωργίου κ.ά. (πιο πάνω), η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως ήταν τότε, κα. Κ. Σταματίου, είπε: «Η ύπαρξη ανεπανόρθωτης βλάβης είναι ουσιαστικό στοιχείο ακόμα και σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, που αφορά την απόδοση λογαριασμών. Θεωρούμε όμως ότι στην παρούσα περίπτωση, η αιτήτρια δεν δίδει επαρκείς λεπτομέρειες, έτσι ώστε να καταδεικνύεται η αναγκαιότητα αναστολής της απόφασης λόγω ύπαρξης εξαιρετικών περιστάσεων.» [υπογράμμιση του Δικαστηρίου]. Βλέπετε επίσης σχετικά την τελευταία σελίδα της Απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην αυθεντία Κωνσταντινίδη v. Κωμοδρόμου (πιο πάνω), όπως εκφράστηκε από την έντιμη Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου. Είναι η κρίση μου ότι ο Αιτητής στην ενώπιον μου υπόθεση, δεν έχει καταδείξει αυτή τούτη την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων. Ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου , ως ήταν τότε, κ. Στ. Ναθαναήλ, στην τελευταία σελίδα της Απόφασης στην αυθεντία Ιωάννου v. Yiangos I Socratous & Sons Ltd, (πιο πάνω), είπε τα εξής: «Στην ουσία εκείνο που το Επαρχιακό Δικαστήριο ή το Εφετείο καλείται να εξισορροπήσει σε τέτοιου είδους αιτήσεις είναι η φυσιολογική προσδοκία του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και, από την άλλη, η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην απωλέσει τη σημασία της και να παραμείνει συνεπώς άνευ αντικρίσματος. Σχετικός είναι, μεταξύ άλλων υποθέσεων, οι Νεοφύτου v. Δημητρίου

(1989)1 ΑΑΔ 592 και Aristidou v. Aristidou

(1985)1 CLR 649.» Ο Αιτητής ισχυρίζεται επίσης, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έχει εκτελέσει την απόφαση εναντίον του και έχει εγγράψει ΜΕΜΟ επί ακινήτου περιουσίας του. Αυτό φαίνεται στο Τεκμήριο Ε στην πρώτη ένορκο δήλωση του κ. Θεοδοσίου. Η εγγραφή ΜΕΜΟ δεν ισοδυναμεί με την εκτέλεση Δικαστικής απόφασης και η εν λόγω περιουσία βαρύνεται από προγενέστερα βάρη, ώστε να μην είναι άμεσα διαθέσιμη προς το σκοπό μείωσης του εξ' αποφάσεως χρέους (η εκτιμημένη αξία της είναι χαμηλότερη από το εξ' αποφάσεως χρέος). Ο Καθ' ου η Αίτηση κατέθεσε και δεν αμφισβητήθηκε, ότι η Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17..4.2018, δεν έχει εκτελεστεί και δεν έχει ικανοποιηθεί. Ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει εισπράξει το ποσό της απόφασης ή μέρος αυτού. Συνεπώς, τα ποσά οφείλονται, η απόφαση δεν έχει ικανοποιηθεί και δεν έχει εφεσιβληθεί. Έχει εφεσιβληθεί Διάταγμα που αφορά σε μέτρο εκτέλεσης της αρχικής Απόφασης. Όλα αυτά, αποτελούν παράγοντες τους οποίους το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψην στα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας. Από την ημερομηνία καταχώρησης της Έφεσης Αρ. Ε59/20, δεν λήφθηκε οποιοδήποτε μέτρο αναστολής εκτέλεσης, μέχρι την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης, τρία χρόνια αργότερα. Από πλευράς Αιτητή, δεν εξηγείται η καθυστέρηση, ούτε η προφανής απουσία ανάγκης λήψης μέτρων προηγούμενα, ούτε η χρονική συγκυρία της καταχώρησης της υπό εξέταση αίτησης τον Απρίλιο

1. Παρατηρεί το Δικαστήριο ότι η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε δύο εβδομάδες πριν την πρώτη ημερομηνία ορισμού της Ποινικής Υπόθεσης Αρ. 1ΧΧ1/2023 υπό του Καθ' ου η Αίτηση εναντίον του Αιτητή (Τεκμήριο Ζ στην πρώτη ένορκο δήλωση του κ. Θεοδοσίου). Εν τω μεταξύ, ο Αιτητής διατάχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στη Δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του, να καταβάλει ασφάλεια εξόδων στην Έφεση Ε59/20, ύψους €2.000, την οποία κατέβαλε την 23.2.2021, δηλαδή δύο χρόνια πριν την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης (Τεκμήριο Δ στην πρώτη ένορκο δήλωση του κ. Θεοδοσίου). Η αίτηση για ασφάλεια εξόδων φαίνεται ότι καταχωρήθηκε άμεσα μετά την καταχώρηση της Έφεσης (την 17.7.2020) και το Ανώτατο Δικαστήριο επιλήφθηκε άμεσα (Τεκμήριο Α στη δεύτερη ένορκο δήλωση του κ. Θεοδοσίου). Ποια είναι λοιπόν η εικόνα που ο ίδιος ο Αιτητής προβάλλει, εντός των πλαισίων της οποία καλείται το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια; Υπάρχει μία απόφαση εναντίον του Αιτητή με την οποία διατάχθηκε να καταβάλει χρηματικά ποσά. Δεν την εφεσίβαλε και δεν τα κατέβαλε, ούτε οποιοδήποτε ποσό έναντι και δύο χρόνια μετά, εκδόθηκε εναντίον του Διάταγμα εξόφλησης του χρέους του δια μηνιαίων δόσεων. Καταχώρησε Έφεση εναντίον του Διατάγματος, δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό για το εξ' αποφάσεως χρέος του, δεν συμμορφώθηκε εν τω μεταξύ με το Διάταγμα και τρία χρόνια μετά, καταχώρισε αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης του, μέχρι να εκδικαστεί η Έφεση του. Δύο χρόνια προηγούμενα, είχε διαταχθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο να καταβάλει ασφάλεια εξόδων υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση - Εφεσίβλητου, στα πλαίσια της Έφεσης. Οι λόγοι Έφεσης εμφανίζουν αδυναμία για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί και δεν έχουν προβληθεί εξαιρετικές περιστάσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Αυτό που προβάλλει ο Αιτητής, είναι η οικονομική του αδυναμία, η οποία δεν εξομοιούται με εξαιρετικές περιστάσεις, για σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης. Κατάληξη: Καθοδηγούμενη από τις σχετικές αυθεντίες, στέκομαι στα πιο κάτω σημεία ως καθοριστικά για την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Κατά κύριο λόγο, υπάρχει το θέμα της αποστέρησης του Καθ' ου η Αίτηση των καρπών της επιτυχίας του, εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η Έφεση του Αιτητή. Πώς θα τα αποστερηθεί; Όχι επειδή η απόφαση εναντίον του Αιτητή για την καταβολή ποσών θα ακυρωθεί, εφόσον δεν εφεσιβλήθηκε, αλλά επειδή ο Αιτητής δεν συμμορφώθηκε με μέτρα εκτέλεσης που έχουν ληφθεί, δηλαδή το Διάταγμα μηνιαίων δόσεων. Εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα και ο Αιτητής αποτύχει στην Έφεση του, ουδείς θα ζημιωθεί, εφόσον εν τω μεταξύ θα μειωθεί το εξ' αποφάσεως χρέος. Εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει στην Έφεση του, σε περίπτωση είτε ακύρωσης είτε τροποποίησης του Διατάγματος μηνιαίων δόσεων, το εξ' αποφάσεως χρέος, το οποίο υφίσταται, θα έχει ήδη μειωθεί. Εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, είτε επιτύχει είτε αποτύχει η Έφεση, το εξ' αποφάσεως χρέος προς όφελος του Καθ' ου η Αίτηση, θα παραμένει και θα διογκώνεται με την προσθήκη τόκων. Ζυγίζοντας τους δύο παράγοντες όπως αυτοί περιγράφονται στις αυθεντίες, κρίνω ότι πρέπει να διασφαλίσω την αξία του αποτελέσματος της Έφεσης, αλλά και να εξασφαλίσω τους καρπούς της επιτυχίας του Καθ' ου η Αίτηση. Είναι η κρίση μου ότι στην προκείμενη περίπτωση, αυτό δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί με την επιβολή όρων για να τεθεί σε ισχύ διαταγή αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης. Αναφέρομαι στην αυθεντία Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd. (πιο πάνω), όπου στη σελίδα 1983 ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Α. Κραμβής είπε τα ακόλουθα: «Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης.» Υπό το φως των πιο πάνω, του συνόλου της απόφασης του Δικαστηρίου της 17.4.2018 και της 17.1.2020 και των λόγων Έφεσης, η ενδεχόμενη επιτυχία της Έφεσης δεν θα απωλέσει τη σημασία της και δεν θα παραμείνει άνευ αντικρίσματος. Εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, δεν έχουν καταδειχθεί. Κρίνω ότι η παρούσα υπόθεση δεν είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17.1.
2. Αποτέλεσμα: Ως εκ των ανωτέρω, η ένσταση επιτυγχάνει και η υπό εξέταση αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή, ως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της Απόφασης ημερομηνίας 17.1.
3. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12 (α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμού αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] «
4. Αn appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» [3] «Η νομική βάση της αίτησης για αναστολή είναι η Διαταγή 35 καν.
5. Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.» [4] «The discretion of the Court is exercised upon a consideration of two equally important considerations for the sound administration of justice. The need to uphold finality of judgments, on the one hand, and the sustenance of the effectiveness of the right to appeal, on the other.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο