STAPESTEL ESTATES LTD ν. ΝΙΚΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ κ.α., Αίτηση Αρ. Ε122/16, 1/2/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2023:9 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση Αρ. Ε122/16 Μεταξύ׃ STAPESTEL ESTATES LTD, από τη Λεμεσό Αιτητές και 1. ΝΙΚΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, από τη Λεμεσό 2. ΜΥΡΙΑΝΘΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, από τη Λεμεσό Καθ' ων η αίτηση Αίτηση του Πρωτοκολλητή ημερομηνίας 26/10/2022 Ημερομηνία: 01/02/2023 Για τον Πρωτοκολλητή: κος Κωνσταντίνος Παναγιώτου (αρμόδιος Δικαστικός Επιδότης) Για τους Αιτητές: κος Μ. Λιώτης, για Τηλέμαχος & Μιλτιάδης Γεωργιάδης Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η Αίτηση 1: κος Στ. Κ. Στυλιανού για Στέλιος Κ. Στυλιανού & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ (Αναφορικά με τον τρόπο εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής υπ' αριθμό 42/2022) Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Στις 26/9/2016, οι Αιτητές και Ιδιοκτήτες ενός υποστατικού που χρησιμοποιείται ως κατάστημα και βρίσκεται στην οδό Προμαχών Ελευθερίας 3, στον Άγιο Αθανάσιο, στη Λεμεσό (στο εξής: το «Υποστατικό»), καταχώρησαν εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 την Κυρίως Αίτηση υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Το επίδικο ζήτημα αφορούσε θέσμια ενοικίαση που απορρέει από έγγραφη συμφωνία ημερομηνίας 26/03/1981, τριετούς διάρκειας, με ενοικιαστή τον Καθ' ου 1 (στο εξής: ο «Ενοικιαστής») και εγγυήτρια της Καθ΄ ης 2.[1] Στην παράγραφο Α της αναφερόμενης εναρκτήριας αίτησης αναφέρεται: « Οι Αιτητές είναι ιδιοκτήτες του καταστήματος με αριθμό 2 στην οδό Προμαχών Ελευθερίας αρ. 3, στον Άγιο Αθανάσιο, 4103 στη Λεμεσό, (θα αναφέρεται το «κατάστημα»). » Στην πρώτη παράγραφο της Απάντησης του Ενοικιαστή, αναφέρονται τα εξής: « Οι Καθ' ων η Αίτηση παραδέχονται το περιεχόμενο των παραγράφων Α, Γ (i), (
- ii)και (iii). » Μετά από διαδικασία πλήρους ακρόασης, στις 30/07/2021, το Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, εξέδωσε το ακόλουθο διάταγμα (το οποίο στο εξής θα προσδιορίζεται ως «το Διάταγμα»): « Α. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα ανάκτησης κατοχής του επίδικου υποστατικού, ήτοι του καταστήματος με αριθμό 2, όπου βρίσκεται στην οδό Προμαχών Ελευθερίας 3, στον Άγιο Αθανάσιο, 4103 στη Λεμεσό. » ΙΙ. Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ - ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ. Στις 14/09/2022 οι Ιδιοκτήτες εξασφάλισαν ένταλμα ανάκτησης κατοχής του Υποστατικού. Όταν όμως ο αρμόδιος δικαστικός επιδότης επιχείρησε να προβεί στην εκτέλεση του εντάλματος, αντιμετώπισε δυσκολίες, οι οποίες οδήγησαν τον αρμόδιο Πρωτοκολλητή να αποταθεί μέσω της επίδικης αίτησης στο Δικαστήριο για να λάβει οδηγίες αναφορικά με την εκτέλεση του επίδικου εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Στην αίτηση επισυνάπτεται σχετική ένορκη δήλωση του αρμόδιου Δικαστικού Επιδότη, η οποία κρίνω πως πρέπει να παρατεθεί αυτούσια: « 1. Είμαι Δικαστικός Επιδότης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού και αρμόδιος για την εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής με αριθμό sheriff No. 42/22, στην Αίτηση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού-Πάφου με αριθμό Ε122/2016. 2. Στις 19/10/2022 παρέλαβα το πιο πάνω ένταλμα ανάκτησης κατοχής και στις 21/10/2022 επισκέφτηκα τα υποστατικά στην οδό Προμαχών Ελευθερίας 3, Άγιος Αθανάσιος Λεμεσός για εκτέλεση του πιο πάνω εντάλματος κατοχής. 3. Στα υποστατικά συνάντησα τον κ. Θάνο Έλληνα, Διευθυντή της Αιτήτριας Εταιρείας, ο οποίος όταν τον ρώτησα αν γνωρίζει τον Καθ' ου η Αίτηση κ. Νίκο Ελευθερίου μου υπέδειξε ένα κατάστημα πώλησης αυτοκινήτων. Το κατάστημα ήταν κλειστό και στην πρόσοψη ήταν γραμμένος ένας αριθμός τηλεφώνου στον οποίο τηλεφώνησα και είχα τηλεφωνική επικοινωνία με το γιο του κου Νίκου Ελευθερίου ο οποίος με παρέπεμψε στο δικηγόρο του κ. Στέλιο Κ. Στυλιανού. 4. Ο πιο πάνω δικηγόρος μετά από συζήτηση που είχαμε μου επέδωσε κάποια έγγραφα (τα οποία επισυνάπτω) και τα οποία ισχυρίζεται ότι αποδεικνύουν πως το κατάστημα που έχει στην κατοχή του ο πελάτης του είναι το κατάστημα 3 και όχι το κατάστημα 2 που υπάρχει στην απόφαση και στο διάταγμα του Δικαστηρίου. 5. Σε τηλεφωνική επικοινωνία με το δικηγόρο του Αιτητή κ. Μιχάλη Λιώτη, μου ανέφερε ότι το κατάστημα 2 που υπάρχει στην Απόφαση και στο Διάταγμα έχει γίνει παραδεκτό στη διάρκεια της δίκης από τον Καθ' ου η Αίτηση ότι είναι το κατάστημα το οποίο κατέχει. 6. Παρακαλώ όπως έχω οδηγίες για την περαιτέρω πορεία εκτέλεσης του εντάλματος. » Μόλις τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου η παρούσα αίτηση, δόθηκαν οδηγίες για την κοινοποίησή της στους ενδιαφερόμενους, με παράλληλες οδηγίες όπως τα μέρη, καταχωρήσουν, εφόσον επιθυμούν, ένορκες δηλώσεις μέσω των οποίων να παραθέτουν τις θέσεις τους, όπως και έγινε. Η επιχειρηματολογία των συνήγορων. Ακολούθως, οι συνήγοροι των εμπλεκομένων αγόρευσαν παρουσιάζοντας και γραπτά κείμενα προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Συνοπτικά, ο κ. Λιώτης έδωσε έμφαση στις παραδοχές του Ενοικιαστή κατά την Κυρίως Αίτηση, οι οποίες τον εμποδίζουν σήμερα να εισηγείται οτιδήποτε διαφορετικό. Από την άλλη, ο κ. Στυλιανού, επικεντρώθηκε στη μαρτυρία που προσφέρθηκε σε αυτό το στάδιο για να υποβάλει ότι ο πραγματικός αριθμός του Υποστατικού δεν είναι ο αριθμός 2, ως υποστηρίζεται από τους Ιδιοκτήτες. Στο ειδικότερο περιεχόμενο των εκατέρωθεν θέσεων, θα επανέλθω μόνο στην έκταση που κρίνω σκόπιμο, κατά το στάδιο παράθεσης των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε στις 23/01/2023.[2] ΙΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ H επίδικη αίτηση βασίζεται στη Διαταγή 40 θεσμός 15 όπου διαλαμβάνονται τα ακόλουθα: « 15. If either the deputy sheriff executing a writ or any person interested in or affected by the execution thereof wishes to have the Court's directions in any matter relating to it, he may apply to the Court out of which the writ issued or to a Judge thereof, for directions to the deputy sheriff; and the Court or Judge may, either ex parte or upon notice given to such person as the Court or Judge may think fit, give such directions as may be just. Directions given to the deputy sheriff on his own application need not be entered as an order. In other cases any person interested in or affected thereby may require the directions to be entered as an order and deliver an office copy of the order to the deputy sheriff for compliance therewith, or may appeal therefrom if dissatisfied: Provided that where the application is made by a person claiming property seized under a writ of execution, directions shall not be given ex parte. » Όσον αφορά τη διαδικασία έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής, συναφής είναι η Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: « 1.
(1)Where a judgment or order of a Court for the recovery or delivery of possession of any immovable property is sought to be enforced by a writ of possession, the writ may be issued by leave of the Court or a Judge obtained on an ex parte application by the plaintiff supported by an affidavit. The affidavit shall be in Form 39C and the writ in Form 39D.
(2)Such leave shall not be given unless it is shown that all persons in actual possession of the whole or any part of the property have received such notice of the proceedings as may be considered sufficient to enable them to apply to the Court for relief or otherwise.
- Upon any judgment or order for the recovery of any property and costs, there may be either one writ or separate writs of execution for the recovery of possession and for the costs at the option of the successful party.
- Every writ of possession shall be passed to a bailiff for execution, and, where costs are to be recovered under the same writ, the provisions of Order 44 shall be observed in so far as they are applicable except that every writ of possession issued shall be entered in a separate register. » Όπως ρητά προβλέπεται από τη Διαταγή 43(Α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής αξιώνεται μονομερώς. Η εν λόγω διαδικασία συνιστά θεραπεία του κοινοδικαίου με την οποία διατάσσεται η ανάκτηση της κατοχής από τον ενάγοντα/αιτητή. Δεν πρόκειται για προσωποπαγή (in personam) θεραπεία εναντίον του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, αλλά πραγματοπαγή (in rem), με την οποία δίδεται η εξουσία στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες για να αποδώσει την ελεύθερη κατοχή του υποστατικού στον ενάγοντα/αιτητή.[3] Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις όπου ο Πρωτοκολλητής εκτελεί το ένταλμα εναντίον συγκεκριμένου προσώπου, έχει τη δυνατότητα να προβεί σε έξωση όλων των προσώπων που ελκύουν δικαιώματα από το προαναφερόμενο πρόσωπο. Το Δικαστήριο έχει βεβαίως πάντοτε την ευχέρεια να ρυθμίσει την όλη διαδικασία, ώστε να αποτρέψει οποιανδήποτε καταπίεση.[4] Στη Kleopas Panaou v. Chrysanthos Hadjichristofi
(1963)2 CLR 19 σημειώθηκε: « The execution of a judgment is a matter under the Court's supervision and control ; and cannot be allowed to be used for purposes of unnecessary oppression as the circumstances of the present case would seem to suggest ; or, indeed, for any purpose, other than the proper satisfaction of the Court's judgment, under the Court's control » Ομοίως, στη Δ. Γεωργιάδου ν. Alpha Bank Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 127/2011, ημερομηνίας 23/03/2017 επιβεβαιώθηκε ότι: « H νομολογία έχει αναγνωρίσει τον κίνδυνο, στον οποίο ήδη αναφερθήκαμε, η εκτέλεση απόφασης να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς αδικαιολόγητης καταπίεσης ή οποιοδήποτε άλλο σκοπό αλλότριο προς τη δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. » Βασικός σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι να επιστραφεί η κατοχή στον νόμιμο της ιδιοκτήτη και να δοθούν σχετικές προειδοποιήσεις σε τυχόν τρίτους που επηρεάζονται για οποιονδήποτε λόγο από την έκδοση του εν λόγω διατάγματος, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να αποταθούν στο Δικαστήριο και να ζητήσουν την αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος ανάκτησης κατοχής, με βάση τη Διαταγή Δ.48, θ. 8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας,[5] όπως έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη σχετική νομολογία.[6] Θα πρέπει βεβαίως να τονισθεί ότι η αναφορά στην εν λόγω Διαταγή σε «relief or otherwise» δεν ισοδυναμεί με απόδοση οποιωνδήποτε νέων δικαιωμάτων είτε στον ενοικιαστή, είτε σε άλλο κάτοχο του επίδικου υποστατικού. ΙV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Κατ' αρχάς και όσον αφορά τα πραγματικά γεγονότα, αποτελεί κοινό τόπο ότι το επίδικο Υποστατικό δεν φέρει επίσημη αρίθμηση. Είναι επίσης αδιαμφισβήτητο, ότι το Υποστατικό, αποτελεί μέρος σειράς καταστημάτων, επί της ίδιας οδού «Προμαχών Ελευθερίας 3, στον Άγιο Αθανάσιο, στη Λεμεσό». Στις δε ένορκες δηλώσεις που έχουν καταχωρηθεί από και εκ μέρους των διαδίκων, επιχειρείται να επεξηγηθεί, με αναφορά στο ιστορικό, από τη μια, πώς προκύπτει ο προσδιορισμός για τους Ιδιοκτήτες του Υποστατικού ως κατάστημα υπ' αριθμό «2» και από την άλλη, οι λόγοι για τους οποίους ο Ενοικιαστής επιμένει ότι ο αριθμός που αναλογεί στο Υποστατικό είναι το «3» και ότι συνεπώς, το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί στην εκτέλεση της τελικής απόφασης που εξέδωσε στις 30/07/2021. Προφανώς, η σοβαρότητα της εισήγησης του Ενοικιαστή επιβάλλει την ανάλογη, ισχυρή θεμελίωσή της. Διότι, άλλως πως, ο κίνδυνος για διακωμώδηση των δικαστικών διαδικασιών θα ήταν εμφανής. Θυμίζω πως η ποιότητα της Δικαιοσύνης είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αποτελεσματικότητά της. Οι αποφάσεις των Δικαστηρίων πρέπει να εκτελούνται γρήγορα και αποτελεσματικά. Δικαστική απόφαση δίχως εκτέλεση στερείται χρησιμότητας, αφού το δικαίωμα του επιτυχόντα διαδίκου δεν μετουσιώνεται στην πράξη, αλλά παραμένει θεωρητικό. Είναι μέσω της δέουσας εκτέλεσης που ολοκληρώνεται η δίκαιη δίκη. Εξ ου και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) έχει κατ' επανάληψη τονίσει την ανάγκη για την έγκαιρη εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων. Για παράδειγμα, στην Απόφαση του ΕΔΑΔ ημερ. 18.06.2020, Safonov και Safonova κατά Ουκρανίας της Προσφυγή αρ. 24391/10 επαναλήφθηκε ότι η καθυστέρηση εκτέλεσης δικαστικής απόφασης και η ανεκτέλεστη απόφαση παραβιάζουν τη δίκαιη δίκη. Στην Cristea κατά Δημοκρατίας της Μολδαβίας Απόφαση του ΕΔΑΔ ημερ. 13.02.2019 Προσφυγή αρ. 35098/12 επισημάνθηκε ότι η μη πλήρης εκτέλεση αστικής απόφασης εντός εύλογου χρόνου παραβιάζει την πρόσβαση στο Δικαστήριο και το δικαίωμα σεβασμού της περιουσίας. Επί του προκειμένου, αναφύεται ως ζήτημα καθοριστικής σημασίας το κατά πόσον το Δικαστήριο μπορεί σε αυτό το στάδιο και στο πλαίσιο τούτης της διαδικασίας, να αξιολογήσει τις αιτιάσεις[7] του Ενοικιαστή και να οδηγηθεί σε ευρήματα που αντιστρατεύονται τόσο το περιεχόμενο της τελικής απόφασης ημερομηνίας 30/07/2021, όσο και των δικών του παραδοχών κατά την προηγηθείσα ακροαματική διαδικασία. Η απάντηση είναι σαφώς αρνητική, για τους λόγους που θα εξηγήσω στη συνέχεια. Πριν οτιδήποτε άλλο, θυμίζω πως η παρούσα διαδικασία δυνάμει της Δ. 40 θ. 15 δεν έχει αναθεωρητικό χαρακτήρα και δεν συνιστά, ούτε εξισώνεται με αίτηση για ακύρωση[8] του εντάλματος ανάκτησης κατοχής δυνάμει της Δ.48, θ. 8
(4), παρά μόνο πρόκειται για διαδικασία[9] με την οποία προσδιορίζεται ο τρόπος εκτέλεσης του εκδοθέντος διατάγματος μέσω σχετικών οδηγιών (directions) του Δικαστηρίου προς τον αρμόδιο δικαστικό λειτουργό, με σκοπό, όπως στην προπαρατεθείσα νομολογία υποδεικνύεται, η εκτέλεση να μην απολήγει είτε σε αδικαιολόγητη καταπίεση ή οποιοδήποτε άλλο σκοπό αλλότριο προς τη δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. [10] Η παρούσα περίπτωση, όπως όμως και να ιδωθεί, δεν πληροί τις σχετικές προϋποθέσεις για να ταξινομηθεί ως περίπτωση που δεν μπορεί να προχωρήσει η εκτέλεση της απόφασης επί του επίδικου υποστατικού. Εδώ, η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη. Από τουλάχιστον το 2016 που καταχωρήθηκε η επίδικη Κυρίως Αίτηση, ο Ενοικιαστής κατείχε και συνεχίζει να κατέχει το ίδιο Υποστατικό, το οποίο αδιαμφισβήτητα είναι το «κατάστημα πώλησης αυτοκινήτων» που αναφέρει ο αρμόδιος δικαστικός επιδότης στην ένορκη δήλωσή του, στην οδό Προμαχών Ελευθερίας 3, στη Λεμεσό. Η επιμέρους αρίθμησή του, δοθέντος μάλιστα ότι επίσημη αρίθμηση δεν υφίσταται, αποτελεί επουσιώδες στοιχείο, το οποίο δεν μπορεί να ανατρέψει την πραγματικότητα, όπως αυτή καθορίστηκε, εξετάστηκε και επιλύθηκε οριστικά και τελεσίδικα στο πλαίσιο της προηγηθείσας ακροαματικής διαδικασίας, κατά τη διαδικασία της οποίας ο Ενοικιαστής παραδέχθηκε ότι κατέχει το Υποστατικό, όπως αυτό περιγράφεται επί της Κυρίως Αίτησης. Και επί παραδοχών, το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε διαφορετικά ευρήματα. Τα λεχθέντα στην Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/2014, ECLI:CY:AD:2014:A339 δεν αφήνουν περιθώριο για οποιανδήποτε διαφορετική προσέγγιση των πράγματων. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « Η πιο πάνω θέση του Δικαστηρίου εμφανώς παραγνώρισε τη ρητή παραδοχή που έγινε από την εφεσίβλητη στο δικόγραφο της, η οποία, βεβαίως, όπως είναι σαφώς νομολογημένο καθόριζε την πορεία της υπόθεσης και της μαρτυρίας που ήταν επιτρεπτό να δοθεί. Με την παραδοχή είχε, τρόπον τινά, τοποθετηθεί μια από τις ράγες της σιδηροδρομικής γραμμής επί της οποίας θα κυλούσε το τραίνο της αντιδικίας των διαδίκων. Η δίκη κατά πάγια νομολογία δρομολογείται κατά μήκος των γραμμών που οριοθετεί η δικογραφία και όχι έξω από αυτήν, (Kourtis a.o. v. Iasonides
(1970)1 C.L.R. 180) και Παπαγεωργίου ν. Κλάππα (Investments Services) Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 24). Το Δικαστήριο δεν μπορεί να επεκτείνεται και να συζητά ή να επιλύει θέματα άλλα από αυτά που είναι ή παραμένουν επίδικα κατά τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων ή που νομότυπα προστίθενται κατά την ημέρα ή τη διάρκεια της δίκης, (Παφίτης ν. Κακουρή
(1992)1 Α.Α.Δ. 1154 και Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd
(2003)1 Α.Α.Δ. 1091). Παραδοχές είτε ρητές, είτε αυτές που λογίζονται ως τέτοιες κατά τη Δ.19 θ.11, (δέστε και Χρίστου ν. Khoreva
(2001)1 Α.Α.Δ. 1874), σφραγίζουν την πορεία της δίκης. Ακόμη και γενική άρνηση θετικού ισχυρισμού δεν εξυπακούει την προβολή θετικών ισχυρισμών, (Latifundia Properties Ltd v. Ψακή κ.ά.
(2003)1 Α.Α.Δ. 670). Εδώ υπήρχε καθαρή και αναμφίβολη παραδοχή θετικού ισχυρισμού που δεν άφηνε ούτε περιθώρια, ούτε έδαφος για εισαγωγή αντίθετης μαρτυρίας, (Γ. & Ντ. Μαυρογένης Εστέϊτ Λτδ ν. Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας Πελεκάνος
(2011)1 Α.Α.Δ. 1472). » Το Δικαστήριο ενεργεί αυστηρά στη βάση των δικονομικών κανόνων[11] και των αποδεκτών νομικών παραμέτρων, η τήρηση των οποίων προστατεύει από την αυθαιρεσία κατά την εφαρμογή του Δικαίου. Για αυτό και η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται πάντοτε δικαστικά,[12] που σημαίνει ότι η άσκησή της δεν μπορεί να συνυπολογίζει εξωγενείς προς τα επίδικα ζητήματα παράγοντες, μήτε να είναι απόρροια πραγματικής ή νομικής πλάνης.[13] Και ειδικότερα, ούτε η Κυρίως διαδικασία, αλλά ούτε το παρόν πλαίσιο, προσφέρεται για να «διορθώσει» το Δικαστήριο οποιαδήποτε τυχόν δικονομικά σφάλματα έλαβαν χώρα από τον προηγούμενο δικηγόρο του Ενοικιαστή, εάν είναι τέτοια περίπτωση, ως ισχυρίζεται ο υφιστάμενος συνήγορος του Ενοικιαστή. Επιπλέον, η παρούσα υπόθεση διακρίνεται ουσιωδώς από τα γεγονότα της άλλης[14] απόφασης τούτου του Δικαστηρίου, στην οποία παραπέμφθηκα από αμφότερες πλευρές. Διότι, εκεί είχε ζητηθεί το ένταλμα να εκτελεστεί, αντί για υποστατικά (καταστήματα) επί της οδού Λεωφόρου Μακαρίου Γ' 42-44, επί άλλης ανεξάρτητης αποθήκης που βρισκόταν σε άλλη οδό, ήτοι στη Γεωργίου Σεφέρη. Τα πιο πάνω επιβεβαιώθηκαν μέσω σχετικής διαδικασίας για προνομιακό ένταλμα που ακολούθησε δια της Αναφορικά με την Αίτηση της Resocot Properties Ltd, Πολιτική Αίτηση αρ. 61/20, ημερομηνίας 05/06/2020, όπου σημειώθηκαν, μεταξύ άλλων τα εξής: « Έχοντας ενώπιον του όλα τα δεδομένα, κατέληξε πως το επίδικο ένταλμα, στη μορφή που είχε ζητηθεί, χορηγηθεί και παρουσιαζόταν, δεν εξουσιοδοτούσε την ανάκτηση της κατοχής της αποθήκης που ήθελε η Αιτήτρια. Ότι με τις οδηγίες που δόθηκαν ως προς τον τρόπο εκτέλεσης του δεν ικανοποιήθηκαν οι προσδοκίες της Αιτήτριας, με κανένα τρόπο δεν εξυπακούει ότι αυτό αναστάλθηκε ή ακυρώθηκε. Το ένταλμα παρέμεινε ισχυρό εξουσιοδοτώντας την ανάκτηση κατοχής των υποστατικών που βρίσκονται στη Λεωφόρο Μακαρίου Γ' 42-44, ωστόσο δεν εξυπηρετεί την Αιτήτρια. [..] Η ουσία των οδηγιών του ήταν ότι ο δικαστικός επιδότης δεν μπορούσε να εκτελέσει το ένταλμα σε σχέση με την αποθήκη, όπως του ζητούσε η Αιτήτρια, γιατί το ένταλμα αφορούσε άλλα υποστατικά και δεν επέτρεπε κάτι τέτοιο. » Καταληκτικά, διαπιστώνω ότι η εκτέλεση του υπό εξέταση εντάλματος ούτε θα απολήξει σε αδικαιολόγητη καταπίεση του Ενοικιαστή, ούτε θα εξυπηρετήσει οποιονδήποτε άλλο σκοπό αλλότριο, πέραν της δέουσας ικανοποίησης της δικαστικής απόφασης και η σχετική διαδικασία θα πρέπει να προχωρήσει πάραυτα. Κατά συνέπεια, θα εκδοθεί διάταγμα μέσω του οποίου θα δίδονται οι κατάλληλες οδηγίες για τη δέουσα εκτέλεση του επίδικου εντάλματος. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα, με το οποίο να δίδονται οι ακόλουθες Οδηγίες προς τον αρμόδιο δικαστικό επιδότη, ως προς την εκτέλεση του επίδικου εντάλματος:
(1)Όπως άμεσα, είτε επιδώσει προσωπικά στον Καθ' ου αρ. 1, είτε θυροκολλήσει επί της θύρας του Υποστατικού, ήτοι του προσδιοριζόμενου στην ένορκη δήλωσή του ως «καταστήματος πώλησης αυτοκινήτων» και/ή επί οποιουδήποτε άλλου εμφανούς σημείου κρίνει χρήσιμο, σχετική ειδοποίηση (η «Ειδοποίηση») επί της οποίας θα αναφέρεται ότι σε συγκεκριμένη μέρα και ώρα, θα διενεργηθεί η ανάκτηση του Υποστατικού.
(2)Στην Ειδοποίηση να επισυναφθούν αντίγραφα τόσο της τελικής Δικαστικής Απόφασης/ Διατάγματος για ανάκτηση κατοχής, όσο και του Διατάγματος με το οποίο δόθηκε άδεια για εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής.
(3)Από τη μέρα της επίδοσης και/ή θυροκόλλησης της Ειδοποίησης μέχρι τη μέρα που θα διενεργηθεί η ανάκτηση της κατοχής του Υποστατικού να μεσολαβήσουν τουλάχιστον πέντε
(5)καθαρές μέρες.
(4)Η Ειδοποίηση θα απευθύνεται τόσο στον Καθ' ου αρ. 1 όσο και σε οποιονδήποτε τυχόν αντιπρόσωπο, υπάλληλο, υπηρέτη του, καθώς και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο έλκει συμφέρον ή δικαίωμα από αυτόν.
(5)Κατά την ημέρα και ώρα της εκτέλεσης, να αναζητηθεί η συνδρομή Αστυνομικών, οι οποίοι αφενός, θα διασφαλίσουν την ομαλή εκτέλεση του εντάλματος, και αφετέρου θα μεριμνήσουν για την αποτροπή της παρακοής της σχετικής Δικαστικής Απόφασης εκ της οποίας το ένταλμα απορρέει.
(6)Εφόσον κατά την ημερομηνία και ώρα εκτέλεσης του εν λόγω εντάλματος ανάκτησης κατοχής παρευρίσκονται εντός του Υποστατικού είτε ο Καθ' ου αρ. 1 ή οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα τα οποία θα αρνούνται να εξέλθουν του Υποστατικού, η απομάκρυνσή τους να γίνει με τη συνδρομή επιπρόσθετων Δικαστικών Επιδοτών και/ή τη βοήθεια Αστυνομικών.
(7)Σε περίπτωση που το επίδικο Υποστατικό κατά την ημερομηνία και ώρα εκτέλεσης του εν λόγω εντάλματος ανάκτησης κατοχής είναι κλειδωμένο, δίδονται οδηγίες όπως o αρμόδιος Δικαστικός Επιδότης, με τη συνδρομή επιπρόσθετων Δικαστικών Επιδοτών και/ή της Αστυνομίας και στην παρουσία και με έξοδα των Ιδιοκτητών ή των αντιπροσώπων τους, μεριμνήσει για την παραβίαση και την αντικατάσταση της κλειδαριάς του επίδικου υποστατικού.
(8)Νοείται ότι, η άδεια που είχε δοθεί κατά την έκδοση του εν λόγω διατάγματος για την κατάσχεση και εκποίηση επιτρεπόμενης κινητής περιουσίας η οποία βρίσκεται στο υποστατικό και ανήκει στον Καθ' ου αρ. 1 προς εξόφληση (εάν υφίσταται υπόλοιπο) του εξ' αποφάσεως χρέους, πλέον των εξόδων, εξακολουθεί να ισχύει. Εάν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ανάκτησης της κατοχής εντοπισθούν εντός του υποστατικού αντικείμενα, ή εξοπλισμός που αποδεδειγμένα δεν ανήκουν στον Καθ' ου αρ. 1, η πλευρά των Ιδιοκτητών να αναλάβει την ασφαλή φύλαξη αυτών των αντικειμένων για περιόδο όχι μεγαλύτερη των δεκαπέντε
(15)ημερών.
(9)Σε περίπτωση που τα αντικείμενα αυτά ή ο εξοπλισμός αυτός δεν αναζητηθούν και δεν ανακτηθούν από τους νόμιμους τους ιδιοκτήτες εντός της προσδιορισθείσας προθεσμίας, εφόσον έχουν αξία, να χαρισθούν σε ευαγές ίδρυμα ή για κάποιο άλλο κοινοφελές σκοπό, εφόσον δεν έχουν αξία, να καταστραφούν, από και με έξοδα των Ιδιοκτητών. Όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα, με βάση τις σχετικές επί του θέματος αρχές,[15] και την ευρεία διακριτική εξουσία που έχει το παρόν Δικαστήριο ως προς τούτο το ζήτημα, κρίνω ορθότερο, υπό τις περιστάσεις, όπως κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της έξοδα, καθότι, η συμμετοχή τους στην παρούσα ειδική διαδικασία έγινε αποκλειστικά με πρωτοβουλία του ίδιου του Δικαστηρίου. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Εν τέλει, η υπόθεση όσον αφορά την Καθ' ης αρ. 2 αποσύρθηκε. [2] Σημειώνεται ότι επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα και ούτε άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. [3] Δείτε: Manchester Corporation v Conolly and others [1970] 1 ALL ER 961. [4] Δείτε: και Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 320 υπό τον τίτλο «Forfeiture of Lease». [5] Η Διαταγή Δ. 48, θ. 8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει: «
(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» [6] Μεταξύ άλλων, Αναφορικά με την Αίτηση της Salavu Ltd για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Πολιτική Αίτηση αρ. 45/2015 ημερ. 02/04/2015, Mainland Global Investments Ltd, Πολ. Αίτ. 167/2012, ημερομηνίας 9 Νοεμβρίου
- [7] Ομοίως, οι αιτιάσεις του Ενοικιαστή περί ύπαρξης νέας συμφωνίας ενοικίασης, βρίσκονται εκτός του πλαισίου τούτης της διαδικασίας. [8] Για να παραμεριστεί ένα ένταλμα ανάκτησης κατοχής, θα πρέπει ο αιτών τον παραμερισμό να αποδείξει ότι η εκτέλεση του διατάγματος θα είναι είτε άσκοπη, είτε, ότι αυτό, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, αδικαιολόγητα είχε εξ' αρχής εκδοθεί. Σχετικά είναι τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4η Έκδοση, Τόμος 17, Κεφ. Particular Forms of Execution, Writ of Possession, σελ. 303, παρ.
- Εν πάση περιπτώσει, όπως εξηγείται στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, σελ. 1142 υπό τον τίτλο «Writ of Possession» αναφορικά με την αγγλική Δ.47 (αντίστοιχη με την ημεδαπή Δ.43Α), μέσω της διαδικασίας ακύρωσης ενός εντάλματος δεν μπορούν να δημιουργηθούν δικαιώματα προς τον ενοικιαστή ή σε τρίτους που δεν υπήρχαν. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: «"For relief or otherwise:" It should be observed that the Rule does not confer any new rights on a tenant or other occupier. Its only effect is to give those who may apply for a relief an opportunity of doing so.» [9] Πριν την έκδοση οποιωνδήποτε οδηγιών, εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ακούσει οποιαδήποτε πρόσωπα πιθανόν επηρεαστούν από τις προτιθέμενες οδηγίες, εξ ου και στη Δ.40 θ. 15 γίνεται η ακόλουθη ρητή αναφορά «.or upon notice given to such person as the Court or Judge may think fit». [10] Δείτε: Αναφορικά με την Αίτηση της Η & Ζ Β FOOD (Trading CO LTD), Πολιτική Αίτηση αρ. 238/2020, ημερομηνίας 07/01/
- [11] Δείτε: Αθανασίου ν. Reana Manufacturing and Trading Ltd κ.ά
(2001)1 ΑΑΔ 1635. [12] Δείτε: Αρέστη ν. Ηλία
(1991)1 Α.Α.Δ. 984. Ως συναφώς σημειώθηκε στη Regata Holdings Ltd. ν. Petrolina (Holdings) Public Ltd.
(2012)1α Α.Α.Δ 579: "προεξάρχον κριτήριο στην άσκηση της περί ου ο λόγος διακριτικής ευχέρειας, αποτελεί η αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης". [13] Παράδειγμα εσφαλμένης άσκησης τίθεται στην Σωκράτους ν. Σιβιτανιδη
(1998)1Γ Α.Α.Δ 1602 όπου η κρίση του επιδίκαση εξόδων επηρεάστηκε από τη συμπάθεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου προς διάδικο. [14] Δείτε: Resocot Properties Ltd v. Sartas Importers & Distributions Ltd, ΔΔΕ Λάρνακας - Αμμοχώστου, Αίτηση αρ. Ε24/2008, ημερομηνίας 27/02/2020. [15] Με βάση τον κανονισμό 13(β) του Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμού του 1983, αλλά και τη νομολογία (πχ: Katsiantonis ν. Fragkeskou
(1981)1 CLR 566 και Βασιλείου ν. Ευθυμίου Πολ. Έφεση αρ. 336/2013 ημερ. 05/07/2019, ECLI:CY:AD:2019:A279) το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει ευρύτατη διακριτική εξουσία ως προς την επιδίκαση εξόδων, νοουμένου βεβαίως ότι αυτή η εξουσία ασκείται δικαστικά. Δείτε και Χάσικος ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ, 389, και Θρασυβούλου v. Arto estate Ltd
(1983)1 Α.Α.Δ 12. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο