← Κύπρος

ΡΟΝΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ ν. YAROSLAVA CHACHOLIADES, Αίτηση αρ. Ε13/2018, 30/5/2023

ΡΟΝΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ ν. YAROSLAVA CHACHOLIADES, Αίτηση αρ. Ε13/2018, 30/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2023:25 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Γ. Χριστοδούλου και Π. Αγιομαμίτη, Παρέδρων Αίτηση αρ. Ε13/2018 ΜΕΤΑΞΥ: ΡΟΝΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, από τη Λεμεσό Αιτήτρια και YAROSLAVA CHACHOLIADES, από τη Λεμεσό Καθ' ης η Αίτηση Ημερομηνία: 30/05/2023 Για την Αιτήτρια: κα Μ. Νεοφύτου για Μ. Νεοφύτου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Κ. Κωνσταντινίδης για Τούμπας & Τούμπας Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ Η παρούσα υπόθεση αφορά παρελθούσα (από το 2013 έως το 2020) θέσμια ενοικίαση μιας κατοικίας, ως αυτή καλύτερα περιγράφεται στην παράγραφο Α της Κυρίως Αίτησης (στο εξής: «το Υποστατικό»). Η Αιτήτρια είναι η Ιδιοκτήτρια του Υποστατικού (στο εξής: «η Ιδιοκτήτρια») και η Καθ' ης η Αίτηση η πρώην Ενοικιάστρια (στο εξής: «η Ενοικιάστρια»). α) Το επίδικο ζήτημα. Το ουσιαστικό επίδικο ζήτημα έχει περιοριστεί στο κατά πόσο οφείλεται στην Ιδιοκτήτρια το συνολικό ποσό των €757, ως αποζημίωση για τα τέλη αποκομιδής σκυβάλων της περιόδου 2014 -

  1. Όλες οι υπόλοιπες αξιώσεις έχουν αποσυρθεί και ως εκ τούτου παρέλκει οποιαδήποτε περαιτέρω αναφορά σε αυτές. Στη Αίτηση υποστηρίζεται πως η καταβολή του πιο πάνω ποσού αποτελούσε συμβατική υποχρέωση της Ενοικιάστριας, την οποία δεν τήρησε. Ο αντίλογος στην Απάντηση είναι ότι το εν λόγω αξιούμενο ποσό «δεν είναι το ορθό και/ή είναι λανθασμένο και/ή εξογκωμένο» και ότι η Ιδιοκτήτρια δεν το δικαιούται επειδή «κατά την υπογραφή του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου, συμφωνήθηκε προφορικά μεταξύ των διαδίκων, ότι τα κοινόχρηστα, συμπεριλαμβάνονται στο συμφωνημένο μηνιαίο ποσό ενοικίου, ήτοι €600». Επίσης εγείρεται Ανταπαίτηση σε σχέση με το πραγματικό ύψος του ενοικίου, η οποία κατέστη άνευ αντικειμένου, λόγω του περιορισμού της αξίωσης, ως επίσης προβάλλεται και μια αξίωση για το πόσο των €25 για αποζημίωση για αντικατάσταση ενός σωλήνα, η οποία δεν έχει προωθηθεί και δεν θα απασχολήσει περαιτέρω το Δικαστήριο. ΙΙ. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Η υπόθεση προχώρησε με τη διαδικασία της ταχείας εκδίκασης και με βάση τη νέα Διαταγή 30 καταχωρήθηκαν σχετικές γραπτές μαρτυρίες. Επίσης, δόθηκε περιορισμένο δικαίωμα αντεξέτασης. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω την παρουσιασθείσα μαρτυρία σε ό,τι κρίνω πως είναι σημαντικό ως προς τα ουσιαστικά επίδικα ζητήματα, παραλείποντας αναφορές σε μαρτυρία η οποία είτε αποτελεί κοινό τόπο,[1] είτε δεν έχει ιδιαίτερη αξία ως προς την αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. Τονίζω ακόμη ότι, παρόλο που έχω μελετήσει με προσοχή το σύνολο της έγγραφης μαρτυρίας που έχει παρουσιαστεί και έχω προβεί στις σχετικές αντιπαραβολές όπου έκρινα αναγκαίο, για σκοπούς οικονομίας δεν θα αναφερθώ σε κάθε ένα ζήτημα και ή τεκμήριο ξεχωριστά παρά μόνο σε ό,τι κρίνω ότι έχει ειδική βαρύτητα προς αιτιολόγηση της παρούσας απόφασης. (α) Η μαρτυρία της Ιδιοκτήτριας. Στη γραπτή της δήλωση, η Ιδιοκτήτρια ανέφερε πως παρέδωσε κατοχή του Υποστατικού στην Ενοικιάστρια με βάση την επίδικη συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 01/10/2013, την οποία επισύναψε ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  2. Η Ενοικιάστρια, πέραν του ενοικίου, μεταξύ άλλων, ανέλαβε να πληρώνει όλα τα έξοδα για τη χρήση και παροχή νερού, ηλεκτρισμού και τηλεφώνου του Υποστατικού, καθώς και οποιαδήποτε τέλη επιβαλλόταν από τις τοπικές ή άλλες αρχές για την αποκομιδή σκυβάλων. Πρόσθεσε, πως ουδέποτε υπήρξε οποιαδήποτε προφορική συμφωνία μεταξύ τους σχετικά με τα τέλη σκυβάλων και χαρακτηρίζει ως «ξεκάθαρο» τον σχετικό όρο 8 της μεταξύ τους γραπτής συμφωνίας. Ιδιαίτερα, σε σχέση με το επίδικο ζήτημα, αναφέρει τα εξής:[2] «
  3. Κάθε φορά που Αιτούμουν την αποπληρωμή των τελών των σκυβάλων η ίδια η Καθ' ης η Αίτηση προφασιζόμενη διάφορες δικαιολογίες ανάβαλλε την αποπληρωμή με αποτέλεσμα το 2017 οι δικηγόροι μου να αποστείλουν επιστολή στην ίδια όπου την ενημέρωσαν ότι μέχρι και το έτος 2016 το συνολικό ποσό που αφορούσε τα τέλη σκυβάλων ήταν 437 ευρώ και την καλούσαν μεταξύ άλλων όπως τα καταβάλει άμεσα. Τεκμήριο
  5. Λόγο του ότι δεν ήθελα να πληρώνω το οποιοδήποτε πρόστιμο σε σχέση με την καταβολή τελών σκυβάλων πλήρωνα τα τέλη και πάντοτε προφορικά τα ζητούσα από την Καθ' ης η Αίτηση χωρίς όμως να τα πληρώνει, βρίσκοντας διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες ήτοι, ότι ήταν άρρωστο το παιδί της, ήταν άνεργη και ή είχε απωλέσει την εργασία της.
  6. Σχετικές αποδείξεις για το έτος 2014, 2015, 2016, 2017 και 2018 επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 4, στις οποίες φαίνονται ξεκάθαρα ότι το συνολικό οφειλόμενο ποσό είναι 737 Ευρώ μέχρι το
  8. Ουδέποτε κατά την ημερομηνία που υπογράφει η συμφωνία ήτοι τις 1/10/2013 έγινε η οποιαδήποτε προφορική συμφωνία, και ο όρος 8 της συμφωνίας ήτο ξεκάθαρος.
  9. Σχετικές αποδείξεις για το έτος 2014, 2015, 2016, 2017 και 2018 επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 4, στις οποίες φαίνονται ξεκάθαρα ότι το συνολικό οφειλόμενο ποσό είναι 737 Ευρώ μέχρι το
  10. » (β) Η μαρτυρία της Ενοικιάστριας. Δεν υπάρχει έγκυρη μαρτυρία, από την ίδια την Ενοικιάστρια. Αν και καταχωρήθηκε εκ μέρους της μαρτυρία, το σχετικό έγγραφο συντάχθηκε μόνο στην ελληνική γλώσσα. Όμως, την ημέρα της αντεξέτασής της, ο συνήγορός της δήλωσε ότι η διαδικασία δεν θα μπορούσε να διεκπεραιωθεί δίχως την παρουσία μεταφραστή, πληροφορώντας ταυτόχρονα το Δικαστήριο για την αδυναμία της πελάτισσάς του να κατανοήσει τα ελληνικά. Αναπόδραστα, επειδή δηλαδή διαφάνηκε ότι η έγγραφη μαρτυρία της Ενοικιάστριας είχε συνταχθεί σε γλώσσα μη κατανοητή σε αυτήν, κηρύχθηκε από το Δικαστήριο ως εξ' υπαρχής άκυρη, δίχως, προφανώς, να γίνει αντεξέταση. (γ) Η μαρτυρία του κ. Κώστα Χαχολίδη (Μ.Κ.2). Ο Μ.Κ.2 είναι ο σύζυγος της Ενοικιάστριας και το πρόσωπο το οποίο ενεργούσε για λογαριασμό της. Στη μαρτυρία του, αναπτύσσει εκτενώς διάφορους νομικούς ισχυρισμούς στους οποίους παρέλκει οποιαδήποτε αναφορά. Επί της ουσίας, αν και δέχθηκε την ύπαρξη του επίδικου ενοικιαστηρίου, επικαλέστηκε την ύπαρξη προφορικής συμφωνίας μέσω της οποίας συμφωνήθηκε όπως «τα κοινόχρηστα, συμπεριλαμβάνονται στο συμφωνημένο μηνιαίο ποσό ενοικίου, ήτοι €600». Συνεπώς, θεωρεί πως τα σκύβαλα είναι πληρωμένα και η Ιδιοκτήτρια εμποδίζεται να απαιτεί οτιδήποτε σήμερα. IΙΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, υποκείμενη στις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, (Ν. 23/83) (στο εξής: «ο Νόμος»), εκπηγάζει από το άρθρο 4

(1)του Νόμου,[3] προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά θέσμιες[4] ενοικιάσεις[5] και τους όρους αυτών,[6] καθώς και σε κάθε θέμα παρεμπίπτον ή συναφές προς τούτες τις προστατευόμενες σχέσεις μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Πέραν των βασικών ζητημάτων που σχετίζονται με την ανάκτηση της κατοχής και την αναπροσαρμογή ενοικίου, τα Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ασχολούνται, μεταξύ άλλων, με τα θέματα που άπτονται της επιδίκασης των καθυστερημένων και οφειλόμενων ενοικίων καθώς επίσης και αξιώσεις που αφορούν επιδίκαση αποζημιώσεων λόγω ζημιών που προκαλούνται σε ελεγχόμενα υποστατικά.[7] Οι υποχρεώσεις των μερών σε μια θέσμια ενοικίαση και το δικαίωμα για αποκατάσταση. Άμεσα συναφείς είναι και οι αξιώσεις που αφορούν την επιδίκαση αποζημιώσεων λόγω ζημιών που προκαλούνται σε ελεγχόμενα υποστατικά.[8] Ανεξαρτήτως της επενέργειας του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, η έκταση της ευθύνης των αντισυμβαλλομένων, κατ' αρχήν προσδιορίζεται με βάση τους συμβατικά συμφωνηθέντες όρους ενοικίασης, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τις διατάξεις του παρόντος [περί Ενοικιοστασίου] Νόμου», ως ρητά διαλαμβάνεται στο σχετικό άρθρο 27.[9] ΙV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ. Έχοντας λοιπόν υπόψιν τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές[10] και το μοναδικό ουσιαστικό επίδικο θέμα όπως έχει ήδη προσδιορισθεί ανωτέρω, το σχετικό δικογραφικό πλαίσιο και συνυπολογίζοντας τις εισηγήσεις των συνηγόρων των διαδίκων ως έχουν περιοριστεί μέσω των αγορεύσεών τους,[11] προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας. Επειδή το επίδικο θέμα είναι απλό και συγκεκριμένο, δεν χρειάζεται εκτεταμένη ανάλυση της παρουσιασθείσας μαρτυρίας. Ξεκινώντας από την Ιδιοκτήτρια, η μαρτυρία της γίνεται πλήρως αποδεκτή. Πειστική, συγκροτημένη και σαφής. Ούτε κατά την αντεξέτασή της, εντοπίστηκαν ουσιαστικές αντιφάσεις ή ανακολουθίες. Οι δε θέσεις της, επιβεβαιώνονται από τα έγγραφα που παρουσίασε. Εντελώς αντίθετο ήταν το αποτύπωμα της μαρτυρίας του Μ.Κ.
  1. Κατ' αρχάς, το μεγαλύτερο μέρος της γραπτής του μαρτυρίας αναλώνεται, αδικαιολογήτως, σε ανάπτυξη νομικών ισχυρισμών αντί γεγονότων, με αποτέλεσμα την απώλεια του προσανατολισμού από την ουσία του θέματος. Αλλά και κατά την αντεξέτασή του, οι απαντήσεις του Μ.Κ.2 ήταν δίχως υπόσταση, εξ ου και κατάφευγε συχνά είτε στην υπερβολή, είτε σε θέματα άσχετα προς το ζητούμενο, επιχειρώντας να καλύψει τούτη την ανεπάρκεια. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι κατά τη σύναψη του ενοικιαστηρίου εγγράφου, ο ίδιος ήταν «απόλυτος», «ανένδοτος», «δεν συζητούσε εξ' αρχής» σχετικά με τον όρο που αφορούσε την υποχρέωση πληρωμής τελών σκυβάλων, επιμένοντας ότι συμφωνήθηκε πως θα τα επωμιζόταν η Ιδιοκτήτρια. Προς ενίσχυση μάλιστα του ισχυρισμού του ανέφερε ότι στο παρελθόν βίωσε παρόμοια αρνητική εμπειρία, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να πληρώσουν (δηλαδή εκείνος μαζί με τη σύζυγό του, την Ενοικιάστρια) τέτοια τέλη, δίχως όμως να είχαν συμφωνήσει προς τούτο. Αλλά όταν ακολούθως του υποδείχθηκε ο σχετικός όρος στο ενοικιαστήριο ακύρωσε τον εαυτό του, λέγοντας πως ο όρος εισήχθη στο ενοικιαστήριο επειδή δήθεν ο ίδιος βασίστηκε στην «καλή πίστη της άλλης πλευράς». Ως ορθώς επισημαίνει και η συνήγορος της Ιδιοκτήτριας στην αγόρευσή της, πρόκειται για προδήλως αντιφατική συμπεριφορά. Εξίσου σημαντικό είναι ότι η εν λόγω μαρτυρία, στην πραγματικότητα δεν υποστηρίζεται καν δικογραφικώς. Διότι, στην Απάντηση γίνεται αναφορά σε ισχυριζόμενη προφορική συμφωνία που αφορά τα κοινόχρηστα. Εντούτοις, τα τέλη αποκομιδής σκυβάλων δεν είναι κοινόχρηστα και η προσπάθεια συσχετισμού των δύο, ταξινομείται ως ανεπίτρεπτη προσπάθεια εισαγωγής στη διαδικασία μη δικογραφημένων ισχυρισμών. Συνεπώς, η μαρτυρία του, πέραν του γεγονότος ότι εκείνος ενεργούσε και εκ μέρους της συζύγου του και Ενοικιάστριας, απορρίπτεται πλήρως. V. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Σε συνέχεια όσων προαναφέρονται, τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου, είναι τα ακόλουθα: (α) Τα πραγματικά γεγονότα. Ξεκινώντας από τα πραγματικά γεγονότα, πριν οτιδήποτε άλλο, παρατίθενται αυτούσια τα παραδεκτά γεγονότα, της παρούσας υπόθεσης, ως έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των διαδίκων, και τα οποία καθίστανται αναπόσπαστο μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. «
  2. Η ενοικίαση του επίδικου διαμερίσματος «εφεξής το «Διαμέρισμα» από την Καθ' ης η Αίτηση, έγινε βάσει γραπτής συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 1/10/2013, για περίοδο ενός χρόνου, από την 1/10/2013 μέχρι την 30/9/
  4. Το διαμέρισμα βρίσκεται στην οδό [ ] 6Α, 1ος όροφος, Ποταμός Γερμασόγειας Λεμεσός. Το διαμέρισμα βρίσκεται εντός ελεγχόμενης περιοχής, συμπληρώθηκε κατά ή περί το έτος 1992 και εμπίπτει εντός της Δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού.
  5. Το συμφωνηθέν ενοίκιο ήταν €600,00 μηνιαίως για την περίοδο που αναφέρεται στη παράγραφο 1 πιο πάνω. Με την υπογραφή της συμφωνίας ενοικίασης η Καθ' ης η Αίτηση έλαβε κατοχή του αναφερόμενου διαμερίσματος.
  6. Μετά τη λήξη της πρώτης ενοικίασης που ήταν στις 30/9/2014, η Καθ' ης η Αίτηση συνέχισε να κατέχει το διαμέρισμα και κατέστη θέσμια ενοικιάστρια.
  7. Η Αιτήτρια απέστειλε επιστολές προς την Καθ' ης η Αίτηση με ημερομηνίες 27/9/2017, 29/1/2018, 16/10/2018, 17/10/2018, 8/3/2019 και 17/4/
  9. Η Καθ' ης η Αίτηση απέστειλε επιστολές μέσω των Δικηγόρων της προς την Αιτήτρια, με ημερομηνίες 14/11/2017, 25/9/2018 και 10/4/
  11. Το μηνιαίο ενοίκιο από την 1/11/2016 αυξήθηκε από €600 σε €
  13. Τον Ιούνιο 2020, η Καθ' ης η Αίτηση εγκατέλειψε το επίδικο Διαμέρισμα. » Ως εκ των ανωτέρω, η δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου είναι δεδομένη και παραδεκτή, ως επίσης, αποτελεί κοινό τόπο η ύπαρξη της παρελθούσας θέσμιας ενοικίασης, στη βάση της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 1/10/
  14. Είναι επίσης αναντίλεκτο ότι η Ενοικιάστρια δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό προς πληρωμή των τελών αποκομιδής σκυβάλων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της θέσμιας ενοικίασης. (β) Ποια πλευρά φέρει την ευθύνη για πληρωμή των τελών αποκομιδής σκυβάλων. Αυτό που θα πρέπει πρωτίστως να αποφασισθεί, είναι το ποια πλευρά φέρει την ευθύνη για πληρωμή των τελών αποκομιδής σκυβάλων. Επί τούτου, σχετικός είναι ο όρος 8 του επίδικου ενοικιαστηρίου, όπου αναφέρονται τα εξής: «
  15. The Tenants will pay the expenses for the use and supply of water, electricity and telephone to the leased premises. The Tenants will also pay any rates imposed by the local municipality or other authority for the collection of rubbish. » Ως γνωστό, η ύπαρξη γραπτού κειμένου προσδίδει βεβαιότητα στις καθημερινές συναλλαγές, εξ ου και κατά κανόνα[12] είναι ανεπίτρεπτη η παρουσίαση εξωγενούς μαρτυρίας[13] που να αντιστρατεύεται το περιεχόμενο όσων εγγράφως συμφωνήθηκαν. Οι προθέσεις των μερών, τεκμαίρεται ότι έχουν ενσωματωθεί στο γραπτό κείμενο. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Woodfall Landlord & Tenant, Τόμος 1, παρ. 11.007, Covenants (B) Construction of Covenants - General approach to construction: « the intention of the parties is not that which it may be supposed the parties wished to effect, but the intention which is expressed by the meaning of the words they have used. » Παρόμοιες αρχές εφαρμόζονται όταν γίνεται επίκληση παρεμφερούς (collateral) δικαιώματος επί σύμβασης ενοικίασης. Εκείνος που επικαλείται τέτοιο δικαίωμα υποχρεούται να αποδείξει αυστηρά[14] τον ισχυρισμό του. Στην παρούσα υπόθεση, με βάση το επίδικο ενοικιαστήριο, η υποχρέωση της Ενοικιάστριας για πληρωμή των τελών αποκομιδής σκυβάλων είναι σαφέστατη, αφού η σύνταξη του προπαρατεθέντος όρου 8 είναι ξεκάθαρη, δίχως ασάφειες ή αοριστίες. Συνεπώς, δεν θα έπρεπε καν να τεθεί θέμα αξιολόγησης και συνυπολογισμού οποιασδήποτε εξωγενούς μαρτυρίας προς διασαφήνιση του περιεχομένου του. Ούτε ασφαλώς το επίδικο ζήτημα συναρτάται με τη διερεύνηση των όρων παρεμφερούς (collateral) συμφωνίας. Ακόμη όμως και να μπορούσαν να ιδωθούν διαφορετικά τα προαναφερόμενα, η απόρριψη της μαρτυρίας της πλευράς της Ενοικιάστριας, εν πάση περιπτώσει, δεν θα επέτρεπε στο Δικαστήριο να υιοθετήσει τη δική της θεώρηση. Ως εκ των ανωτέρω, επιβεβαιώνεται η ύπαρξη της υποχρέωσης της Ενοικιάστριας για πληρωμή των τελών αποκομιδής σκυβάλων κατά τη διάρκεια της θέσμιας ενοικίασης, υποχρέωση η οποία ούτε έχει ακυρωθεί, ούτε έχει διαφοροποιηθεί, αφού δεν υπάρχει το παραμικρό που να υποδηλώνει ότι η Ιδιοκτήτρια έχει απεμπολήσει το εν λόγω δικαίωμά της. Αντιθέτως, τόσο πριν (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3 στην έγγραφη μαρτυρία της Ιδιοκτήτριας), όσο και με την καταχώριση και προώθηση της παρούσας διαδικασίας έχει καταδειχθεί η επιμονή της για το αντίθετο. (γ) Κατά πόσον η Ιδιοκτήτρια έχει αποδείξει την αξίωσή της για τα τέλη αποκομιδής σκυβάλων. Προχωρώ στο κατά πόσον η Ιδιοκτήτρια έχει αποδείξει την απαίτησή της. Ως γνωστό, το αξιούμενο πόσο αποτελεί αποκρυσταλλωμένη ζημία, η οποία θα έπρεπε να δικογραφηθεί με λεπτομέρεια και να αποδειχθεί με την ανάλογη ακρίβεια, βεβαιότητα και αυστηρότητα,[15] ως απόρροια και του σχετικού βάρους απόδειξης που φέρει η Ιδιοκτήτρια για απόδειξη της υπόθεσής της. Εντούτοις, δεν πρέπει να λησμονείται ότι πρόκειται για βάρος που αποσείεται στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων,[16] ήτοι με την παρουσίαση ικανοποιητικών αποδεικτικών στοιχείων προς το Δικαστήριο, δίχως να υπάρχουν στεγανά ως προς τη μεθοδολογία που μπορεί να ακολουθηθεί προς την επίτευξη τούτου του σκοπού.[17] Εν προκειμένω, αφενός, η αξίωση δικογραφείται επαρκώς. Αφετέρου, μέσω της μαρτυρίας της Ιδιοκτήτριας και ιδιαιτέρως των αποδείξεων που παρουσιάζονται στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4, έχει καταλλήλως στοιχειοθετηθεί, ως φαίνεται στον πιο κάτω πίνακα: Τέλη σκυβάλων περιόδου Ημερομηνία εγγράφου Ποσό 2014 19/09/2017 €139,00 2015 07/10/2015 €149,00 2016 16/12/2016 €149,00 2017 26/09/2017 €160,00 2018 26/11/2018 €160,00 Σύνολο = €757,00 Ούτε από την αντεξέταση της Ιδιοκτήτριας σε σχέση με τις εν λόγω πληρωμές προέκυψε οτιδήποτε που να ανατρέπει τα προαναφερόμενα. Δεν χρειάζεται να ειπωθεί οτιδήποτε περισσότερο. Η αξίωση έχει δεόντως αποδειχθεί. Θα εκδοθεί σχετική απόφαση. Η Ανταπαίτηση θα απορριφθεί. VΙ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ. Ως εκ των ανωτέρω, και με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, η Κυρίως Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης για το ποσό των €757,00 ως αποζημίωση για την εξόφληση των τελών σκυβάλων του Υποστατικού, για τα έτη 2014 έως και
  16. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, και επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €500 - €2.
  17. Η Ανταπαίτηση απορρίπτεται, δίχως οποιανδήποτε διαταγή για έξοδα σε σχέση με αυτήν. Όλα τα πιο πάνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο. (Υπ.)____________________________ Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος __________________ __________­­­­­­_______ (Υπ.) Γ. Χριστοδούλου (Υπ.) Π. Αγιομαμίτης Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε: Ιωάννου ν. Αληφάντη Ποινικές Εφέσεις Αρ. 163 /2017 κ.α. ημερομηνίας 07/10/2019 και ΝΑΘΑΝΑΗΛ ν. ΣΠΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗ ΚΕΜΙΚΑΛΣ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση αρ. 406/2012, ημερομηνίας 25/9/2019, ECLI:CY:AD:2019:A
  18. [2] Η σύνταξη και γραφή του κειμένου, διατηρείται αυτούσια. [3] Το υπό αναφορά άρθρο 4
(1)του Νόμου, έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [4] Ως «θέσμια», χαρακτηρίζεται η συμβατική ενοικίαση επί της οποίας έχει επενεργήσει ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος με αποτέλεσμα η εν λόγω ιδιωτική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων να μην μπορεί πλέον να λειτουργεί σε αντίθεση με τα νομοθετικά προβλεπόμενα. [5] Όσον αφορά την έννοια της «ενοικίασης» αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων.» [6] Δείτε: Ν. Κυθρεώτης κ.α. v. Α. Μιχαηλίδη Milington -Ward
(2001)1Β Α.Α.Δ 1480. [7]Δείτε: Petsas v. Pavlides
(1980)3 C.L.R. 158, Efthymiadou v. Zoudros and Others
(1986)1 C.L.R. 341, Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 C.L.R. 571, Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 590, Έλλη G. Mayes κ.α. ν. Θ. Παπαδοπούλου
(1995)1 Α.Α.Δ 652, Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί ν. Φ. Κυπριανού κ.α.
(2001), και Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/2014. [8]Δείτε: Petsas v. Pavlides
(1980)3 C.L.R. 158, Efthymiadou v. Zoudros and Others
(1986)1 C.L.R. 341, Papageorghiou v. Karayiannis
(1988)1 C.L.R. 571, Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 590, Έλλη G. Mayes κ.α. ν. Θ. Παπαδοπούλου
(1995)1 Α.Α.Δ 652, Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί ν. Φ. Κυπριανού κ.α.
(2001), και Π. Παρλάτα ν. Σ. Δημητρίου Πολιτική Έφεση Αρ. 387/2009, ημερομηνίας 21/05/2014. [9] To σχετικό άρθρο έχει ως εξής: «Όροι θέσμιας ενοικιάσεως: 27
(1)Ενοικιαστής όστις, δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, διατηρεί κατοχήν οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατοχήν, τηρεί πάντας τους όρους και προϋποθέσεις του τελευταίου ενοικιαστηρίου συμβολαίου, έστω και αν έχει λήξει η ισχύς του και δικαιούται εις τα εξ αυτών απορρέοντα οφέλη, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου, δικαιούται να παραιτηθή της κατοχής της κατοικίας ή του καταστήματος μόνον κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης ειδοποιήσεως οία θα απητείτο δυνάμει του ενοικιαστηρίου συμβολαίου και σε περίπτωση που δεν απαιτείται τέτοια ειδοποίηση, μόνο κατόπιν γραπτής προειδοποίησης, έναν τουλάχιστο μήνα προηγουμένως: Νοείται ότι εις την περίπτωσιν καθ' ην υπενοικιαστής καθίσταται θέσμιος ενοικιαστής ο τοιούτος θέσμιος ενοικιαστής κατέχει την κατοικίαν ή το κατάστημα τηρουμένων επιπροσθέτως οιωνδήποτε υφισταμένων περιοριστικών συμφωνιών περιεχομένων εις τους μεταξύ του ιδιοκτήτου και του ενοικιαστού όρους και προϋποθέσεις ενοικιάσεως.
(2)Αν δεν υπάρχει ενοικιαστήριο συμβόλαιο ή αν το συμβόλαιο δεν αναφέρει το αντίθετο, ο ιδιοκτήτης υποχρεούται να επιδιορθώσει ελαττώματα που δεν είναι εμφανή (latent defects), το υδατοστεγές της οροφής, την ηλεκτρική, υδραυλική και αποχετευτική εγκατάσταση και από τις φυσικές φθορές όσες δημιουργούν κίνδυνον για τη ζωή του ενοίκου ή περιοίκου.
(3)Με την επιφύλαξη των διατάξεων των προηγούμενων εδαφίων του παρόντος άρθρου, ο ενοικιαστής υποχρεούται να προστατεύει το ακίνητο από ζημιές που μπορούν να προκληθούν από τον ίδιο, από τους ενοίκους, από αντιπροσώπους ή προσκεκλημένους του και υποχρεούται να τις επιδιορθώνει χωρίς καθυστέρηση. Ο ενοικιαστής υποχρεούται να επιτρέπει στον ιδιοκτήτη να επιθεωρεί το ενοικιαζόμενο ακίνητο σε λογικά χρονικά διαστήματα και ύστερα από προειδοποίηση.
(4)Για την εφαρμογή των προηγούμενων εδαφίων του παρόντος άρθρου ο ενοικιαστής ακινήτου μπορεί να ειδοποιήσει τον ιδιοκτήτη για τις αναγκαίες επιδιορθώσεις ή για την αναγκαία συντήρηση και ο ιδιοκτήτης υποχρεούται να προβεί σ' αυτές χωρίς καθυστέρηση. Το παρόν εδάφιο εφαρμόζεται κατ' αναλογίαν και σε περίπτωση παράλειψης εκπλήρωσης της υποχρέωσης του ενοικιαστή βάσει του προηγούμενου εδαφίου. Παράλειψη εκπλήρωσης των υποχρεώσεων για επιδιόρθωση ή συντήρηση δημιουργεί αγώγιμο δικαίωμα.
(5)Αν δεν υπάρχει αντίθετη συμφωνία, ο ενοικιαστής υποχρεούται να πληρώνει το ποσό των κοινοχρήστων που αναλογεί στο ακίνητο περιλαμβανομένων μικροεξόδων συντήρησης κοινόχρηστων χώρων και κοινόχρηστων εγκαταστάσεων και εξαιρουμένων σοβαρών εξόδων συντήρησης, τροποποίησης ή αντικατάστασης τους.
(6)Ο ενοικιαστής ακινήτου υποχρεούται να δέχεται τη διενέργεια από τον ιδιοκτήτη λογικών επιδιορθώσεων, ανακαινίσεων και μετατροπών για τη συντήρηση ή τη βελτίωση του ακινήτου. » [10] Μεταξύ άλλων: Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.
(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.
(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.
(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236,Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola κλπ
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/2018. [11] Όπως λέχθηκε στη Στέλιος Σάββα και Υιοί Λίμιτεδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακης Δημοκρατιας, Αγωγή Αρ. 1/2019, ημερομηνίας 28/05/2020: «Όπως είναι άλλωστε παγίως καθιερωμένο η τελική αγόρευση η οποία δεν επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο επίδικο θέμα, θεωρείται ότι περιορίζει τα προς απόφαση ζητήματα και όσα δεν αναπτύχθηκαν με την αγόρευση, κρίνονται ότι έχουν εγκαταλειφθεί.» [12] Στη Μ. Σ. Σχίζα ν. Μ. Θεοφίλου Θεοφίλου κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 7/2011, ημερομηνίας 03/11/2016, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι, επίσης, ευκαιρία να επαναλάβουμε ότι, κατά την αγγλική προσέγγιση που υιοθετήθηκε στην Κύπρο, η μεταγενέστερη συμπεριφορά των διαδίκων, εκτός εάν δημιουργεί κώλυμα (estoppel) ή επιμαρτυρεί την κατάρτιση μιας νέας συμφωνίας, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί με σκοπό την επίλυση αοριστίας ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο προς ερμηνεία της συμφωνίας.» [13] Για τα περί της δυνατότητας και τις προϋποθέσεις παρουσίασης εξωγενούς μαρτυρίας προς ερμηνεία έγγραφης συμφωνίας, δείτε το Δίκαιο της Απόδειξης
(2014), Κεφ. 8, Έγγραφη Μαρτυρία, Ζ - Εξωγενής Μαρτυρία, σελ.374, όπου γίνεται πλήρης ανάλυση του εν λόγω θέματος. [14] Δείτε: Heilbut Symons v Buckleton [1913] AC 30 όπου λέχθηκε: «Such collateral contracts, the sole effect of which is to vary or add to the terms of the principal contract, are therefore viewed with suspicion by the law. They must be proved strictly. Not only the terms of such contracts but the existence of an animus contrahendi on the part of all the parties to them must be clearly shown. Any laxity on these points would enable parties to escape from the full performance of the obligations of contracts unquestionably entered into by them and more especially would have the effect of lessening the authority of written contracts by making it possible to vary them by suggesting the existence of verbal collateral agreements relating to the same subject matter». Επίσης, Business Environment Bow Lane Ltd v Deanwater Estates Ltd - [2007] All ER (D) 317 (Jun). [15] Δείτε: Κολάνη ν. Ταμπούρα
(2010)1 Α.Α.Δ. 1108. [16] Δείτε: Νίνος Β. Μιχαηλίδης Λτδ v. Δρουσιώτη κ.ά. (ανωτέρω) και Indjrdjian v. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ
(2008)1 ΑΑΔ
  1. [17] Δείτε: Ρώσσος ν. Ελληνική Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, Πολ. Έφεση αρ. 448/2012, ημερομηνίας 17/12/2018, ECLI:CY:AD:2018:A
  2. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.