GHADA ALTAHER, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Ahmad Karahamoud κ.α. ν. Ο ΤΑΡΑΞΑΚΟΣ ΛΤΔ κ.α., Αίτηση αρ.: Ε99/2022, 29/6/2023

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, προειδοποιητικής επιστολής. ΙΙ. Οι θέσεις των συνηγόρων των διαδίκων ως προς το ποιος είναι ο πραγματικός ενοικιαστής του Υποστατικού. Η συνήγορος των Αιτητών, προς την στοιχειοθέτηση της ύπαρξης της ενοικιαστικής σχέσης μεταξύ Αιτητών και Καθ' ων 1, παρέπεμψε στο περιεχόμενο της έγγραφης μαρτυρίας των πελατών της, μέσω της οποίας παρέχεται το συναφές αποδεικτικό υλικό. Ιδιαίτερα, επισήμανε προς το Δικαστήριο τα εξής δεδομένα: · Το ίδιο το ενοικιαστήριο έγγραφο (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 στην έγγραφη μαρτυρία των Ιδιοκτητών), όπου στον χώρο όπου δηλώνεται ως «ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΗΣ» αναγράφεται το όνομα των Καθ' ων

1. · Σε αντίγραφο οικονομικών καταστάσεων των Καθ' ων 1, όπου δηλώνονται ως έξοδα/ενοίκια, ποσά που αντιστοιχούν στο μηνιαίο ενοίκιο του επίδικου υποστατικού (€700). · Στην επιστολή ημερ. 22/02/2018, που απέστειλαν οι Ιδιοκτήτες προς τους Καθ' ων 1, ενημερώνοντάς τους ότι έγιναν οι νέοι ιδιοκτήτες του Υποστατικού (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9 στην έγγραφη μαρτυρία των Ιδιοκτητών) και ότι αξίωναν το υποστατικό για ιδία χρήση, ήτοι για ανάπτυξη. · Στα δικόγραφα της συνεπακόλουθης δικαστικής διαδικασίας της Ε109/18, στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού-Πάφου, Τμήμα Λεμεσού, όπου ο νυν Καθ' ου 2, τότε μέσω της Απάντησης και Ανταπαίτησής του είχε ισχυριστεί ότι δεν είναι ο ίδιος προσωπικά θέσμιος ενοικιαστής (δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 στην έγγραφη μαρτυρία των Ιδιοκτητών). Η Ε109/18 εν τέλει αποσύρθηκε, λόγω μη εξασφάλισης σχετικών αδειών. Από την άλλη, ο κ. Λουιζίδης αντιπαρέβαλε ότι: · Η ειδοποίηση για αλλαγή ιδιοκτησίας δεν είναι σαφές ότι απευθυνόταν μόνο στους Καθ' ων
2. · Τα δικόγραφα της Ε109/18 δεν αποτελούν μαρτυρία, δεν είναι ένορκη δήλωση. · Οι οικονομικές καταστάσεις δεν αποδεικνύουν την ενοικιαστική σχέση. Η διαφορετική θέση των Αιτητών αποτελεί αυθαίρετο συμπέρασμα. · Η μη αντίδραση των Καθ' ων 1 όταν έλαβαν την επιστολή των 21 ημερών, δεν σημαίνει ότι αποδέχθηκαν την ύπαρξη της ισχυριζόμενης ενοικιαστικής σχέσης. ΙΙΙ. Το νομικό πλαίσιο Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων (στο εξής: «ΔΕΕ»), εκπηγάζει από το άρθρο 4

(1)του Νόμου,[1] προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά θέσμιες[2] ενοικιάσεις[3] και τους όρους αυτών,[4] καθώς και σε κάθε θέμα παρεμπίπτον ή συναφές προς τούτες τις προστατευόμενες σχέσεις μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Η κατοχή υποστατικού δυνάμει ενοικιαστικής σχέσης δημιουργεί αντίστοιχη και αλληλένδετη υποχρέωση για καταβολή ενοικίου.[5] Το δικαίωμα για ανάκτηση κατοχής λόγω οφειλόμενων ενοικίων και συνεπεία συστηματικής μη καταβολής του οφειλόμενου ενοικίου, προβλέπεται στο άρθρο 11

(1)(α) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου («ο Νόμος»), το οποίο, υπό τον παράτιτλο «περιορισμός εξώσεων», έχει ως εξής: « Ουδεμία απόφασις και ουδέν διάταγμα εκδίδεται διά την ανάκτησιν της κατοχής οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, διά το οποίον ισχύει ο παρών Νόμος, ή διά την εκ τούτου έξωσιν θεσμίου ενοικιαστού, πλην των ακολούθων περιπτώσεων: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην οιονδήποτε νομίμως οφειλόμενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι μίαν ή περισσοτέρας ημέρας μετά την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν κατοχής: Νοείται ότι ενοίκιον θα θεωρήται προσφερθέν δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη διά συστημένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούμενον να εισπράξη τούτο: Νοείται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο δε διατάζει την ανάκτηση από τον ιδιοκτήτη της κατοχής, όταν ο ενοικιαστής πληρώσει μέσα σε περίοδο δεκατεσσάρων ημερών από την επίδοση σ' αυτόν της αίτησης παν ποσό το οποίο οφείλεται ή δυνατό να καταστεί οφειλόμενο από αυτόν εκτός αν ο ενοικιαστής διαρκούσης της μισθώσεως δεν καταβάλλει συστηματικά το νομίμως οφειλόμενον. » Συνεπώς, με βάση το άρθρο 11

(1)(α) του Νόμου, για να εκδοθεί διάταγμα ανάκτησης κατοχής λόγω καθυστερημένων ενοικίων, σωρευτικά πρέπει να:

(1)υπάρχει καθυστέρηση στην πληρωμή του νομίμως οφειλόμενου ενοικίου,

(2)αποσταλεί προς τούτο σχετική γραπτή ειδοποίηση απαίτησης,

(3)υφίσταται καθυστέρηση 21 τουλάχιστον ημερών του νομίμως οφειλόμενου ενοικίου από την επίδοση της εν λόγω απαίτησης,

(4)παρέλθουν, περαιτέρω 14 μέρες από την επίδοση της Αίτησης για ανάκτηση κατοχής. IV. Τα συμπεράσματα. Με βάση τα προαναφερόμενα, τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα εξής. Ως προς τα πραγματικά γεγονότα, οι Αιτητές είναι οι νέοι Ιδιοκτήτες του επίδικου Υποστατικού από το 2018, ήτοι του υποστατικού που περιγράφεται στην παράγραφο Α της Εναρκτήριας Αίτησης, υποκαθιστώντας τον προηγούμενο ιδιοκτήτη στην επίδικη συμφωνία ενοικίασης που έλαβε χώρα στις 10/03/

1. Από τον Ιούλιο του 2018 έως και τον Οκτώβριο του 2022 οφείλονταν ενοίκια ύψους €36.400,
2. Επίσης, οφείλεται το ποσό των €700,00 από τον Νοέμβριο του 2022 και για κάθε επόμενο μήνα έως και σήμερα. Έχει αποσταλεί προς τούτο σχετική γραπτή ειδοποίηση απαίτησης, δίδοντας προθεσμία 21 τουλάχιστον ημερών προς εξόφληση, η οποία παρήλθε, ως επίσης παρήλθαν και 14 μέρες από την επίδοση της Αίτησης για ανάκτηση κατοχής, δίχως να πληρωθούν τα οφειλόμενα ενοίκια. Ως προς το κρίσιμο ζήτημα, ήτοι ποιος είναι ο πραγματικός ενοικιαστής των Ιδιοκτητών, το πρώτο που θα πρέπει να επισημανθεί, ως ορθώς υποστήριξε και η πλευρά των Ιδιοκτητών, είναι ότι η υπερασπιστική γραμμή των Καθ' ων 1 και 2, δοθέντος ότι δεν υποστηρίχθηκε από σχετική μαρτυρία, παρέμεινε μετέωρη και υποκείμενη σε απόρριψη.[6] Κατά συνέπεια, δεν τίθεται ζήτημα αξιολόγησης της μαρτυρίας με βάση τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές,[7] αφού όπως σχετικά λέχθηκε στη R.C.K. SPORTS ΩΣ ΕΧΕΙ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΘΕΙ ΑΠΟ PALINEX SPORTS LTD ν. PERSONA ADVERTISING LTD

(1996)1Β Α.Α.Δ 1074: « ζήτημα αξιολόγησης μαρτυρίας εγείρεται μόνο οσάκις υπάρχουν δύο διϊστάμενες εκδοχές και το δικαστήριο θα πρέπει να επιλέξει μια από τις δυο. » Δεύτερον, η στοιχειοθέτηση τόσο της ύπαρξης της ενοικιαστικής σχέσης μεταξύ των Ιδιοκτητών/Αιτητών και των Καθ' ων 1, όσο και το ύψος[8] των οφειλόμενων ενοικίων βαραίνει την πλευρά των πρώτων. Πρόκειται όμως για βάρος που αποσείεται στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων[9] δηλαδή, με την παρουσίαση ικανοποιητικών αποδεικτικών στοιχείων προς το Δικαστήριο. Στην παρούσα υπόθεση, το ύψος της οφειλής δεν αμφισβητείται, ενώ για τη στοιχειοθέτηση της ενοικιαστικής σχέσης, οι Ιδιοκτήτες έχουν παρουσιάσει, μέσω της έγγραφης τους μαρτυρίας, ικανοποιητικές αποδείξεις (τις οποίες αποδέχομαι δίχως να επαναλαμβάνω) και από αυτές εξάγεται, δίχως την παραμικρή δυσκολία, το συμπέρασμα ότι η δική τους εκδοχή, είναι καταφανώς πιθανότερη, παρά το αντίθετο. Όσον αφορά τις υπόλοιπες θέσεις που ανέπτυξε ο συνήγορος των Καθ' ων 1, θα αρκούσε μάλλον να υπενθυμίσω ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, με βάση το άρθρο 5 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, είναι Δικαστήριο συνοπτικής φύσης που δεν δεσμεύεται καν από τους κανόνες απόδειξης. Η εν λόγω ευχέρεια επιτρέπει στο Δικαστήριο αυτό, τον απεγκλωβισμό από πιθανές αδικίες που θα μπορούσαν να προκύψουν από την αυστηρή εφαρμογή των κανόνων απόδειξης και κυρίως των κανόνων που σχετίζονται με την αποδοχή εξ' ακοής μαρτυρίας, με απώτερο στόχο να υποβοηθηθεί με πρακτικό τρόπο η συνοπτικότητα στη διαδικασία. Εν πάση περιπτώσει, οι θέσεις των Καθ' ων 1 και 2 στο δικόγραφο τους στην Ε109/2018, με βάση τους ισχύοντες θεσμούς πολιτικής δικονομίας, όντως δεν συνιστούν ρητή παραδοχή (admission) που να τους εμποδίζει να επικαλεστούν σήμερα το αντίθετο. Εντούτοις, δεν είναι αυτό που λένε οι Ιδιοκτήτες, αλλά ζητούν από το Δικαστήριο να συνυπολογίσει την αντιφατική στάση των αντιδίκων τους κατά την προγενέστερη δικαστική διαδικασία.[10] Και έχουν δικαίωμα[11] να ζητήσουν κάτι τέτοιο.[12] Όπως και το Δικαστήριο έχει τη δυνατότητα να συνυπολογίσει τούτο το δεδομένο, ως επίσης έχει και καθήκον να προστατεύει το κύρος των δικαστικών διαδικασιών από συμπεριφορές που οδηγούν είτε στον εμπαιγμό, είτε στη διακωμώδησή τους.[13] Πέραν των προαναφερόμενων, ειδικό βάρος προφανώς έχει και η ερμηνεία του επίδικου ενοικιαστήριου έγγραφου, όπου αναγράφονται τα εξής: « ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΗΣ: ΤΑΡΑΞΑΚΟΣ Λ.Τ.Δ , Χρίστος Αγαθοκλέους Αρ. Ταυτότητας [] » Η σχετική εισήγηση του συνηγόρου των Καθ' ων 1 και 2 είναι ότι η πιο πάνω διατύπωση θα πρέπει να ερμηνευθεί πως μόνο ένας εκ των δύο πελατών του ευθύνεται και επειδή το Δικαστήριο δεν μπορεί να συμπεράνει ποιος εξ' αυτών, η υπόθεση των αντιδίκων του δεν έχει αποδειχθεί. Αποκλίνω. Με τον προσήκοντα σεβασμό, πρόκειται για προδήλως αβάσιμη εισήγηση, η οποία απορρίπεται. Κατ' αρχάς, η εισήγηση είναι απογυμνωμένη σχετικής υποστηρικτικής μαρτυρίας. Με βάση δε τους σχετικούς κανόνες ερμηνείας,[14] η πιο πάνω διατύπωση στο ενοικιαστήριο, ουδόλως παραπέμπει στο νόημα που της αποδίδεται από τον συνήγορο των Καθ' ων 1 και 2. Το κόμμα, ήτοι το καμπύλο σημείο στίξεως που μεσολαβεί μεταξύ των δύο ονομάτων, ως εξηγεί ο Μπαμπινιώτης, αντιστοιχεί σε μικρή παύση φωνής που χρησιμοποιείται στον γραπτό λόγο. Δηλαδή, δεν πρόκειται για διαζευκτικό σύνδεσμο, όπως π.χ. το «ή» και το «είτε». Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, η εναπόθεση δύο ονομάτων, μεταξύ κόμματος, στο πλαίσιο που προσδιορίζεται ο «ενοικιαστής», μπορεί να ερμηνευθεί μόνο κατά δύο τρόπους. Η πρώτη επιλογή είναι ότι ευθύνονται αλληλέγγυα και τόσο οι Καθ' ων 1, όσο και ο Καθ' ου 2 ως ενοικιαστές. Αλλά τούτο το εύρημα δεν μπορεί να προκύψει ως επιλογή, ούτε με βάση τις δικογραφημένες θέσεις των Ιδιοκτητών, ούτε των Ενοικιαστών, επειδή, ως γνωστό, τα δικόγραφα καθορίζουν τα επίδικα θέματα.[15] Η δεύτερη επιλογή, είναι αυτό που εισηγούνται οι Ιδιοκτήτες, ότι δηλαδή ο Ενοικιαστής είναι μόνο οι Καθ' ων 1, εισήγηση που εξυπακούει ότι το κόμμα μεταξύ της εταιρείας των Καθ' ων 1 και του διευθυντή τους, ήτοι του Καθ' ου 2, τέθηκε απλώς ως αναφορά στο φυσικό πρόσωπο που εκπροσωπεί το νομικό πρόσωπο. Η υιοθέτηση της εν λόγω δεύτερης επιλογής, αποτελεί, εκ των πραγμάτων, τη μοναδική επιλογή που έχει το Δικαστήριο, με βάση τα δικόγραφα και την προσκομισθείσα μαρτυρία. Κατά συνέπεια, θα εκδοθεί ανάλογη[16] απόφαση. Οτιδήποτε περισσότερο λεχθεί, θα ήταν πλεονασμός. Ως εκ των ανωτέρω, και με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, η Κυρίως Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδονται τα ακόλουθα διατάγματα: (α) Εκδίδεται Διάταγμα ανάκτησης κατοχής του επίδικου Υποστατικού, ήτοι του υποστατικού που περιγράφεται στην παράγραφο Α της Κυρίως Αίτησης. (β) Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσονται οι Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1 και/ή οποιοσδήποτε τυχόν αντιπρόσωπος και/ή υπάλληλος και/ή υπηρέτης του και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο έλκει συμφέρον ή δικαίωμα από αυτούς, εκκενώσει και παραδώσει κενή και ελεύθερη την κατοχή του προαναφερόμενου υπό «α» υποστατικού. (γ) Ως χρόνος συμμόρφωσης καθορίζεται η περίοδος των 15 ημερών από την επίδοση του παρόντος διατάγματος. (δ) Εκδίδεται απόφαση υπέρ Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων 1 για το ποσό των €36.400,00 ως υπόλοιπο οφειλόμενων ενοικίων από τον Ιούλιο του 2018 έως και Οκτώβριο του 2022 και (ε) Εκδίδεται απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1, για το ποσό των €700,00 μηνιαίως, ως ενδιάμεσα οφέλη από 01/11/2022 και κάθε αντίστοιχη μέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι παραδόσεως κενής και ελεύθερης κατοχής του Υποστατικού, πλέον νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκαστο ποσό έχει καταστεί ή θα καταστεί οφειλόμενο. (στ) Επιδικάζονται τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο. H Αίτηση εναντίον του Καθ' ου 2, απορρίπτεται. Δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα σε σχέση με αυτόν, καθότι, αφενός, δεν καταχώρισε έγγραφη μαρτυρία και, αφετέρου, επειδή η συμμετοχή του στη διαδικασία έγινε με πρωτοβουλία του ίδιου του Δικαστηρίου. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.)......... (Υπ.)............ Γ. Χριστοδούλου Π. Αγιομαμίτης Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Το υπό αναφορά άρθρο 4

(1)του Νόμου, έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [2] Ως «θέσμια», χαρακτηρίζεται η συμβατική ενοικίαση επί της οποίας έχει επενεργήσει ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος με αποτέλεσμα η εν λόγω ιδιωτική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων να μην μπορεί πλέον να λειτουργεί σε αντίθεση με τα νομοθετικά προβλεπόμενα. [3] Όσον αφορά την έννοια της «ενοικίασης» αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων.» [4] Δείτε: Ν. Κυθρεώτης κ.α. v. Α. Μιχαηλίδη Milington -Ward

(2001)1Β Α.Α.Δ

1. [5] Σχετικά: P.P. Body Art Gym Ltd v. Shiptrans Estate Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 300/2012, ημερομηνίας 14/12/2017, ECLI:CY:AD:2017:A
2. [6]Αφού τα δικόγραφα δεν συνιστούν μαρτυρία (δείτε: Δ.19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας) και δεν μπορούν αυτοτελώς να αποτελέσουν το υπόβαθρο επί του οποίου θα βασιστεί η δικαστική κρίση (δείτε: Νίνος Β. Μιχαηλίδης Λτδ v. Δρουσιώτη κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ. 87), ως ρητώς αναγνωρίζουν και οι δικηγόροι της Ενοικιάστριας στην παρ. 2.1 της επιχειρηματολογίας τους. [7] Μεταξύ άλλων: Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1Α Α.Α.Δ 676, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Χατζηπαύλου v. Κυριάκου κ.ά.

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 236,Τσιαττές v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd.

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 974), Wynne v. Mavronicola κλπ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Κάτσου ν. Global Capital Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 119/2011, ημερ. 12.12.2016, Αργυρίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ. 56/2012, ημερ. 06/02/2018. [8] Δείτε: C&F Orologas & Sons Ltd ν Μίτας, Πολιτική Έφεση αρ. 366/09, ημερομηνίας 30/01/2015 . [9] Δείτε: Νίνος Β. Μιχαηλίδης Λτδ v. Δρουσιώτη κ.ά. (ανωτέρω) και Indjrdjian v. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ

(2008)1 ΑΑΔ

1. [10] Εξάλλου, οι Ιδιοκτήτες ως οι νέοι ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού, δεν είναι σε θέση να επικαλεστούν γεγονότα προγενέστερα της απόκτησης της ιδιοκτησιακής τους ιδιότητας. Σε τέτοια παλαιότερα γεγονότα είχε την ευκαιρία να αναφερθεί η πλευρά των Καθ' ων, μέσω της έγγραφης της μαρτυρίας, δυνατότητα που επέλεξε να μην εκμεταλλευθεί. [11] Ενδεικτικά, δείτε: το σύγγραμμα Phipson on Evidence, 16η έκδοση, Κεφ. 4, Admissions, σελ. 85, παρ. 4-23 (d) Pleadings, Boileau v Rutlin [1848] 154 ER 657 και Warner v Sampson [1959] 1 All ER
2. [12] Η έκταση της εξουσίας ενός δικηγόρου, ως ο διορισθέντας νομικός αντιπρόσωπος του διαδίκου, είναι αρκετά ευρεία και περιλαμβάνει τη δυνατότητα όχι μόνο να προβαίνει σε δηλώσεις, στο πλαίσιο της δίκης που δεσμεύουν τον πελάτη του (In Re Charalambous

(1985)1 C.L.R. 746, 748) αλλά ακόμα και να συμβιβάζει την υπόθεση του εντολέα του (Λαϊκή Τράπεζα ν. Χαραλαμπίδη

(1989)1 Α.Α.Δ. 556.) Επιπροσθέτως, οι παραστάσεις στις οποίες ο διάδικος προβαίνει μέσω του δικηγόρου του προς τον αντίδικο του στο πλαίσιο της δίκης, μπορούν να οδηγήσουν μέχρι και στη θεμελίωση εξ υποσχέσεως κωλύματος εναντίον του. (Γενικός Εισαγγελέας ν. Ετ. Τεχνικών Έργων Λτδ.

(1993)1 Α.Α.Δ. 94, 95. Οι δε δηλώσεις και παραδοχές που λαμβάνουν χώρα ενώπιον Δικαστηρίου από συνήγορο και νομικό εκπρόσωπο του διαδίκου σε πολιτικές υποθέσεις είναι δεσμευτικές (δείτε: Αναφορικά με την Η. Ε. Δικηγόρο

(2004)1Α Α.Α.Δ 254) και θεωρούνται ως αποδεκτό γεγονός (δείτε: Ανδρέου ν Almifalani

(2009)1 A.A.Δ. 608 και Μαρσέλλο ν. Κωνσταντίνου, Ποινική Έφεση 167/2013, ημερομηνίας 18/01/2017). [13] Μαρία Ξενοφώντος ν. Taker Sayed Rajab Πολιτική Έφεση αρ. 169/2010 ημερομηνίας 26/11/2014 και Μακλόκλας ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 180/2014, ημερομηνίας 1/03/2023, ECLI:CY:AD:2023:A101. [14] Στη Liberty Life Insurance Ltd v. Άντρης Μιχαήλ κ.α. Πολ. Έφεση 88/10 ημερομηνίας 08/03/2015 σημειώθηκε: «Υπάρχει δε, συναφώς, πάντοτε κατά νου ότι μια γραπτή συμφωνία περιέχει τα συμφωνηθέντα μεταξύ των συμβαλλομένων μερών κατά το χρόνο σύναψής της· αντανακλούν την κοινή πρόθεσή τους αναφορικά με το αντικείμενό της. ΄Οταν, στη συνέχεια, κατά την εκτέλεση της συμφωνίας, προκύψει διαφορά ως προς τη σημασία κάποιων όρων της, κριτής αυτής είναι ο ουδέτερος αναγνώστης του κειμένου της. Εφόσον δε η διαφορά αχθεί ενώπιον δικαστηρίου, το ρόλο αυτό αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει ο αρμόδιος για την εκδίκαση της υπόθεσης δικαστής, εφαρμόζοντας καθιερωμένους κανόνες ερμηνείας εγγράφων συμφωνιών. Ο συνήθης κανόνας, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει και σε συμπέρασμα ότι, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει, στους επίδικους όρους μιας συμφωνίας, οποιαδήποτε ασάφεια ή δυσκολία στην αντίληψη της σημασίας τους, συνίσταται στην απόδοση σ' αυτούς της συνήθους λεξικολογικής σημασίας, δηλαδή της σημασίας την οποία αυτοί φέρουν όταν χρησιμοποιούνται στην καθομιλουμένη, (βλ. Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου Λτδ ν. Συμβ. Αποχετεύσεων Λ/σίας

(1999)1 Α.Α.Δ. 630∙ Pell Frischmann Cons. Ltd v. Δημοκρατίας

(2001)1 Α.Α.Δ. 33∙ Χαραλάμπους ν. Αχιλλέως κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. 1058 και Maison Jenny Ltd v. Krashias Footwear Industry Ltd

(2002)1 A.A.Δ. 1156).» [15] Δείτε: Αθανασίου ν. Reana Manufacturing & Trading Co Ltd κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. 1635 και Pantazis and Sons co Ltd ν. Νικολάου

(2002)1Α Α.Α.Δ 217. Ούτε ο εξεταστικός χαρακτήρας τούτης της δικαιοδοσίας, ούτε η ευελιξία ως προς τους κανόνες απόδειξης επιτρέπουν οποιανδήποτε απόκλιση. [16] Σημειώνω πως, η πλευρά των Καθ' ων δεν ζήτησε την αναστολή της απόφασης με βάση το άρθρο 11

(5)του Νόμου, εφόσον θα προέκυπτε μια τέτοια εξέλιξη, ούτε επέδειξε συμπεριφορά που να δικαιολογεί κάτι τέτοιο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο