GESASA LTD ν. POLYS POUMBOURIS & SONS LTD, Αίτηση αρ. K15/2022, 5/7/2023

(4)της Αίτησης τους, το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται αυτούσιο. « Είναι θέση των Αιτητών ότι τόσο η επίδοση της επιστολής ημερ. 26/06/2020, η οποία αναφέρεται στην παράγραφο 3(α) ανωτέρω, όσο και η επίδοση της Αίτησης Ενοικιοστασίου Ε89/2020 η οποία αναφέρεται στην παράγραφο 3(β) ανωτέρω, έγιναν κατά τρόπο παράτυπο και/ή αντικανονικό και/ή κακό κατά τρόπο που οι Αιτητές και/ή μοναδική διευθύντρια αυτών, Οξάνα Ιούσκοβα (Oxana Yushkova), δεν έλαβαν γνώση της ειδοποίησης τερματισμού της ενοικίασης και/ή της απαίτησης των Καθ' ων η Αίτηση για ισχυριζόμενα οφειλόμενα ενοίκια και/ή της δικαστικής διαδικασίας που εκκρεμούσε εναντίον των Αιτητών, καθότι: (α) Η κατονομαζόμενη LARISA GERMAN στην οποία έγιναν οι 2 προαναφερθείσες επιδόσεις, ουδεμία σχέση έχει με τους Αιτητές και/ή με την διευθύντρια αυτών, ουδέποτε υπήρξε υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή εργοδοτούμενη και/ή αξιωματούχος και/ή υπεύθυνη παραλαβής εγγράφων για τους Αιτητές και/ή πρόσωπο που έλκει εξουσία από τους Αιτητές ούτως ώστε να δύνατο ή και να είχε εξουσία να λάβει οιαδήποτε έγγραφα και/ή τις προαναφερθείσες επιδόσεις δια λογαριασμό των Αιτητών. (β) Οι 2 προαναφερθείσες επιδόσεις αναφέρονται ότι εγένοντο στο εγγεγραμμένο γραφείο των Αιτητών, στο κατάστημα υπ' αριθμό 16 στο MESOGIOS PROJECT στην Λεωφ. Γεωργίου Α' 125 στην Γερμασόγεια της επαρχίας Λεμεσού, ενώ το εγγεγραμμένο γραφείο των Αιτητών καθ' όλους τους ουσιώδεις για την παρούσα χρόνους, ήταν και συνεχίζει να είναι στο κατάστημα υπ' αριθμό 17 στην πιο πάνω διεύθυνση. » (α) Η επίδικη Αίτηση. Την επόμενη μέρα της καταχώρησης της Αίτησης Παραμερισμού, οι Ενοικιαστές καταχώρησαν, μονομερώς, την παρούσα αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος έως την ολοκλήρωση της διαδικασίας παραμερισμού, αξιώνοντας τα εξής: «

1. Προσωρινό διάταγμα δυνάμει του οποίου να αναστέλλεται και/ή απαγορεύεται η εκτέλεση της τελικής Δικαστικής Απόφασης, ημερ. 02/10/2020, η οποία εξεδόθη στα πλαίσια της Αίτησης Ενοικιοστασίου υπ' αριθμό Ε89/2020, του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου, Τμήμα Δικαστηρίου Λεμεσού, μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι περάτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης.
2. Προσωρινό Διάταγμα δυνάμει του οποίου να αναστέλλεται ή/και να παραμένει ανεκτέλεστο το ένταλμα Σύλληψης ημερ. 12/11/2021, το οποίο εξεδόθη εναντίον τα διευθύντριας των Αιτητών, κας Οξάνα Ιούσκοβα (Oxana Yushkova), στα πλαίσια της Αίτησης Μηνιαίων Δόσεων ημερ. 08/07/2021 η οποία καταχωρήθηκε δυνάμει της ανωτέρω στην παράγραφο 1 αναφερόμενης Δικαστικής Απόφασης, μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι περάτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης.
3. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ή θεραπεία κρίνει το Δικαστήριο δίκαια υπό τις περιστάσεις.
4. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, πλέον Φ.Π.Α., πλέον έξοδα επίδοσης. » Το Δικαστήριο, διαπιστώνοντας την απουσία του στοιχείου του κατ' επείγοντος, έδωσε οδηγίες για την επίδοσή της. Το πιο σημαντικό μέρος των γεγονότων που υποστηρίζουν το εν λόγω αίτημα αναλύονται στην παράγραφο 10 της δικηγορικής ένορκης δήλωσης, που συνοδεύει την επίδικη αίτηση, και η οποία έχει ως εξής: «
5. Τόσο η επίδοση της επιστολής ημερ. 26/06/2020, η οποία αναφέρεται στην παράγραφο 7(α) ανωτέρω, όσο και η επίδοση της Αίτησης Ενοικιοστασίου Ε89/2020 η οποία αναφέρεται στην παράγραφο 7(β) ανωτέρω, έγιναν κατά τρόπο παράτυπο και/ή αντικανονικό και/ή κακό, κατά τρόπο που οι Αιτητές και/ή μοναδική διευθύντρια αυτών, Οξάνα Ιούσκοβα (Oxana Yushkova),δεν έλαβαν γνώση της ειδοποίησης τερματισμού της ενοικίασης και/ή της απαίτησης των Καθ' ων η Αίτηση για ισχυριζόμενα οφειλόμενα ενοίκια και/ή της δικαστικής διαδικασίας που εκκρεμούσε εναντίον των Αιτητών, καθότι: (α) Η κατονομαζόμενη LARISA GERMAN, στην οποία έγιναν οι 2 προαναφερθείσες επιδόσεις, ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση έχει με τους Αιτητές και/ή με την διευθύντρια αυτών, ουδέποτε υπήρξε υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή εργοδοτούμενη και/ή αξιωματούχος και/ή υπεύθυνη παραλαβής εγγράφων για τους Αιτητές και/ή πρόσωπο που έλκει εξουσία από τους Αιτητές ούτως ώστε να δύνατο ή και να είχε εξουσία να λάβει οιαδήποτε έγγραφα και/ή τις προαναφερθείσες επιδόσεις δια λογαριασμό των Αιτητών. Προς απόδειξη τούτου, επισυνάπτω στην παρούσα μου δέσμη με τις καταστάσεις εργοδοτουμένων των Αιτητών από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις για όλους τους μήνες του έτους 2020 σημειούμενη ως «Τεκμήριο 5» και έρευνα με ιστορικό από την ηλεκτρ. βάση δεδομένων του Εφόρου Εταιρειών ως «Τεκμήριο 6», όπου ΠΟΥΘΕΝΑ δεν προκύπτει ή αναφέρεται το εν λόγω πρόσωπο. (β) Οι 2 προαναφερθείσες επιδόσεις αναφέρονται ότι εγένοντο στο εγγεγραμμένο γραφείο των Αιτητών, στο κατάστημα υπ' αριθμό 16, στο MESOGIOS PROJECT στην Λεωφ. Γεωργίου Α' 125 στην Γερμασόγεια της επαρχίας Λεμεσού, ενώ το εγγεγραμμένο γραφείο των Αιτητών καθ' όλους τους ουσιώδεις για την παρούσα χρόνους, ήταν και συνεχίζει να είναι στο κατάστημα υπ' αριθμό 17 στην πιο πάνω διεύθυνση. Προς απόδειξη τούτου, επισυνάπτω στην παρούσα έρευνα με ιστορικό από την ηλεκτρ. βάση δεδομένων του Εφόρου Εταιρειών ως «Τεκμήριο 7», όπου φαίνεται ως εγγεγραμμένο γραφείο των Αιτητών το κατάστημα υπ' αριθμό 17 στην πιο πάνω διεύθυνση και ΟΧΙ το κατάστημα 16 όπου εγένοντο οι ισχυριζόμενες επιδόσεις. » (α) Η επίδικη Ένσταση. Το πιο πάνω αίτημα προσέκρουσε σε σχετική ένσταση των Ιδιοκτητών (στο εξής: «η Ένσταση»), στη βάση των ακόλουθων λόγων: «

(1)Οι Αιτητές δεν προσέρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και/ή προσπαθούν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης.

(2)Οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο δικαίως και πλήρως τα αληθή γεγονότα της υπόθεσης και/ή όλα τα γεγονότα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου, όπως όφειλαν να πράξουν όταν αιτήθηκαν την έκδοση Διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση.

(3)Οι Αιτητές παράθεσαν ψευδή και/ή αναληθή γεγονότα στην Ένορκη Δήλωση ημερομηνίας 17.05.2022 τα οποία τείνουν να αποπροσανατολίσουν το Δικαστήριο αναφορικά με τα πραγματικά και/ή ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης.

(4)Οι Αιτητές καταχράζονται στο έπακρο τις διαδικασίες του Δικαστηρίου και σπαταλούν δικαστικό χρόνο με απώτερο στόχο να πετύχουν την καθυστέρηση και να προβάλουν εμπόδια στην εκτέλεση της Δικαστικής απόφασης η οποία έχει εκδοθεί νομότυπα από τις 02.10.2020.

(5)Η Αίτηση και οι θεραπείες που αιτούνται οι Αιτητές είναι αδικαιολόγητη και αβάσιμη.

(6)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία για έκδοση Διαταγμάτων τέτοιας φύσης ούτε αποκαλύπτονται ή συντρέχουν τέτοια γεγονότα που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων.

(7)Η Αίτηση ημερομηνίας 17.05.2022 περί αναστολής και/ή απαγόρευσης της εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης στερείται οποιασδήποτε ορατής πιθανότητας επιτυχίας αφού η παρουσιαζόμενη ως βάση αγωγής και η αιτούμενη θεραπεία στερείται οποιασδήποτε ορατής πιθανότητας επιτυχίας και/ή είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη για το λόγο ότι η απόφαση ημερομηνίας 02.10.2020 έχει εκδοθεί καθ' όλα νόμιμα.

(8)Η Αίτηση των Αιτητών έχει καταχωρηθεί καθυστερημένα ήτοι σχεδόν δύο χρόνια μετά την έκδοση της Δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 02.10.2020.

(9)Η Αίτηση των Αιτητών έχει καταχωρηθεί κακόπιστα και/ή εσκεμμένα και/ή δόλια καθ' ότι έχει καταχωρηθεί ένα χρόνο σχεδόν μετά από την επίδοση στις 21.07.2021 της Αίτησης έρευνας ημερομηνίας 08.07.2021 προς τη Διευθύντρια των Αιτητών. » Ως προς τα γεγονότα, η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του διευθυντή των Ιδιοκτητών, ο αντίλογος του οποίου, ως προς τους ισχυρισμούς περί κακής επίδοσης, παρατίθεται αυτούσιος: « Το ότι η επίδοση 27.07.2020 της έγγραφης ειδοποίησης απαίτησης ημερομηνίας 26.07.2020 έγινε νομότυπα και οι Αιτητές έλαβαν γνώση της δικαστικής διαδικασίας που επρόκειτο να ακολουθήσει προκύπτει και από το γεγονός ότι στις 26.08.2020 και ώρα 12:27 μ.μ. οι Αιτητές απέστειλαν ηλεκτρονικό μήνυμα από την ηλεκτρονική τους διεύθυνση gulliversalescy@gmail.com προς την ηλεκτρονική διεύθυνση k.karatsis@cytanet.com.cy η οποία ανήκει στο Δικηγόρο μας κ. Κυριάκο Α. Καρατσή. Με το πιο πάνω ηλεκτρονικό μήνυμα οι Αιτητές (

1. i)τον ενημέρωσαν ότι παρέλαβαν την επιστολή ημερομηνίας 26.07.2020 με την οποία αξιωνόταν η πληρωμή των ενοικίων για το κατάστημα, (
2. ii)ισχυρίζονταν ότι είχαν αποστείλει επιστολή προς εμένα στις 03.08.2020 θέτοντας τις δικές τους εξηγήσεις πλην όμως η διεύθυνση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μου δεν υπήρχε, (iii) οι Αιτητές ανέβασαν (upload) στο ηλεκτρονικό μήνυμα φωτογραφία με την έγγραφη ειδοποίηση απαίτησης ημερομηνίας 26.06.2020, (
3. iv)ανέφεραν ότι επιθυμούσαν να διευθετήσουν τη συναλλαγή (εννοώντας την πληρωμή των καθυστερημένων ενοικίων) όσο πιο ανώδυνα γινόταν πλην όμως αυτό ήταν αδύνατο να καταστεί εφικτό λόγω έλλειψης κεφαλαίων, (
4. v)σε σχέση με τα οφειλόμενα ενοίκια προσφέρθηκαν να αφήσουν σε εμένα το ανακαινισμένο κατάστημα και τα συστήματα κλιματισμού για τα οποία είχαν πληρώσει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, (
5. vi)ενημέρωσαν ότι η Διευθύντρια των Αιτητών δεν μπορούσε να έρθει στην Κύπρο ένεκα των περιορισμών στις πτήσεις, (vii) δήλωσαν την πρόθεση τους να παραδώσουν το υποστατικό όταν θα ήταν σε θέση η Διευθύντρια των Αιτητών να επιστρέψει στην Κύπρο και (viii) οι Αιτητές τοποθέτησαν στο ηλεκτρονικό μήνυμα φωτογραφία με το ηλεκτρονικό μήνυμα που είχαν πρόθεση να αποστείλουν σε μένα. Η Ηλεκτρονική μου διεύθυνση είναι η [ ]@cytanet.com.cy και όχι αυτή που ισχυρίζεται η Διευθύντρια των Αιτητών στην οποία προσπάθησε να μου αποστείλει. » (β) Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας αίτησης. Αφού προηγήθηκε, δυνάμει σχετικών ενδιάμεσων αποφάσεων, η μερική έγκριση για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από τους Ενοικιαστές και η απόρριψη αιτήματος για αντεξέταση των Ιδιοκτητών, στις 06/06/2023 επιφυλάχθηκε η παρούσα απόφαση, αφού προηγουμένως οι συνήγοροι των διαδίκων καταχώρησαν τις γραπτές τους αγορεύσεις, τις οποίες διεξήλθα[1] με προσοχή, πλην όμως, στο ειδικό περιεχόμενο των αντικρουόμενων θέσεων θα αναφερθώ μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. IΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ. (α) Η προσωρινή προστασία. Η γενική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων εκπηγάζει από το άρθρο 4

(1)του Νόμου,[2] προσδιορίζεται στο άρθρο 2 αυτού και εκτείνεται σε κάθε θέμα που αφορά θέσμιες[3] ενοικιάσεις[4] και τους όρους αυτών,[5] καθώς και σε κάθε θέμα παρεμπίπτον ή συναφές προς τούτες τις προστατευόμενες σχέσεις μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Η ειδική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδίδει διηνεκή και παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα πηγάζει από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960).[6] Όπως προκύπτει από το υπό αναφορά άρθρο θα πρέπει, σωρευτικά, να πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

1. Να υπάρχει σοβαρό προς εκδίκαση ζήτημα.
2. Ο Αιτών το προσωρινό διάταγμα να έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην κυρίως διαδικασία.
3. Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, δηλαδή η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης[7] (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος, κρίνεται αντικειμενικά. Θα πρέπει συναφώς να καταδειχθεί, μικρή έστω, πλην όμως ορατή, πιθανότητα επιτυχίας στην κυρίως διαδικασία. Το Δικαστήριο κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του ενώπιον του υλικού.[8] Το βάρος απόδειξης το έχει ο αιτών το προσωρινό διάταγμα και σε περίπτωση έγερσης από την άλλη πλευρά αντίθετων ισχυρισμών, για να το αποσείσει οφείλει να κάνει χρήση του δικαιώματος αντεξέτασης.[9] Στο στάδιο ενδιάμεσης διαδικασίας για έκδοση προσωρινού διατάγματος, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο, το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης.[10] Συνεπώς, το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προαναφερόμενες τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, χωρίς όμως να προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του και αποφεύγοντας τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της κυρίως δίκης. Δεν χρειάζεται δηλαδή η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του.[11] Η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος, αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται προς την αγωγή δεν αποκλείεται,[12] παρόλο που τούτο συμβαίνει σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η απλή και αόριστη αναφορά σε ενδεχόμενο μεταβίβασης περιουσιακού στοιχείου είναι ανεπαρκής.[13] Σε σχέση με την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, έχει αποφασιστεί ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια,[14] εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Ακόμα και αν πληρούνται οι τρείς προπαρατεθείσες θεσμικές προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα πρέπει, πρόσθετα, να σταθμίσει το δίκαιο και εύλογο του αιτήματος ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια,[15] συνυπολογίζοντας, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στους διαδίκους και σε τρίτα πρόσωπα, τη συμπεριφορά των διαδίκων, την καθυστέρηση και τη διαφύλαξη του «status quo ante», δηλαδή της κατάστασης που επικρατούσε όταν ο καθ' ου ξεκινούσε τις ενέργειες για τις οποίες παραπονείται ο αιτών. (β) Η προσωρινή προστασία στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος σχετίζεται με τον έλεγχο των εξώσεων και των αυξήσεων των ενοικίων των προστατευόμενων ενοικιάσεων μέσω της δίκαιης εξισορρόπησης των συγκρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων και της εναπόθεσης ενός πέπλου εύλογης προστασίας για την κατοικία και την επαγγελματική στέγη. Η προσωρινή προστασία στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων προαπαιτεί δικαιοδοσία και καθ' ύλην αρμοδιότητα.[16] Διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι, μεταξύ άλλων, αυτά που προβλέπονται στον Νόμο, ιδιαίτερα τα διηνεκή[17] και τα απαγορευτικά που σχετίζονται με την τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων καθώς και την αποτροπή αντίθετων συμπεριφορών.[18] (γ) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης γενικά. Σχετικό με το επίδικο θέμα είναι και το νομικό πλαίσιο που σχετίζεται τόσο γενικότερα με το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης, όσο και με το τι ισχύει ειδικά στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για αναστολή μιας δικαστικής απόφασης προβλέπεται στην Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί: « An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given. » Η Δ.35 θ.18 είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.58 θ.
4. Η επί του δικαιώματος για αναστολή σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού, να μη χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά, καθώς και τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[19] H εμβέλεια της Δ.35, θ. 18, εξετάστηκε στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη,

(2011)1Α Α.Α.Δ 687, όπου, με αναφορά σε παλαιότερη νομολογία, λέχθηκε ότι η εν λόγω διαταγή δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. Στη Χατζηπαναγή ν. Αυξεντίου, Πολιτική Έφεση Αρ.151/2017, ημερομηνίας 09/11/2017, ECLI:CY:AD:2017:A399 λέχθηκαν τα εξής: « Μεταξύ των στοιχείων που συνυπολογίζονται κατά την εξέταση αίτησης αναστολής είναι και το ενδεχόμενο πρόκλησης ανεπανόρθωτης αδικίας στο ένα ή στο άλλο μέρος αν το δικαστήριο χορηγήσει ή αρνηθεί να χορηγήσει διάταγμα αναστολής. » (δ) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Στο άρθρο 11

(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, αναφέρονται τα εξής: « Το Δικαστήριον, εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα δυνάμει των παραγράφων (α),(β) (γ), (δ), (ε), (στ), (ζ) (η), (θ), (ι), (ια) και (ιβ) του άρθρου τούτου, δύναται, τηρουμένου του όρου ότι o ενοικιαστής θα πληρώση παν ποσόν το οποίον νομίμως οφείλεται ή δυνατόν να καταστή οφειλόμενον υπ' αυτού, να αναστείλη την εκτέλεσιν της αποφάσεως ή του διατάγματος ή να αναβάλη την ημερομηνίαν κατοχής διά τοιαύτην περίοδον μη υπερβαίνουσαν το εν έτος, εκτός εάν οι διάδικοι άλλως ήθελαν συμφωνήσει, και υπό την επιφύλαξιν τοιούτων όρων οίους το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει καταλλήλους. » Το εν λόγω άρθρο 11

(5)ερμηνεύθηκε στην Ανδρέας Μιχαηλίδης ν Θωμάς Σάββα Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 285/2016, ημερομηνίας 22/09/2017, ECLI:CY:AD:2017:A314 και στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, ECLI:CY:AD:2018:A

1. Στη τελευταία απόφαση, μεταξύ άλλων, λέχθηκαν τα εξής: « ..το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν εμποδίζεται, όταν υπάρχει έφεση, να αναστείλει την εκτέλεση μιας απόφασης δυνάμει της Δ.35,θ.
2. Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960).[20] Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35,θ.
3. [21] Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με δεδομένο ότι η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης έφεσης υποβάλλεται πρώτα στο πρωτόδικο Δικαστήριο (βλ. Δ.35, θ.19), η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στο άρθρο 11

(5)του Νόμου, η οποία δεν μας βρίσκει σύμφωνους, συνεπάγεται, δυνητικά, δραστικό περιορισμό της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος της έφεσης. Το άρθρο 11

(5)του Νόμου είναι γεγονός περιέχει ειδικές πρόνοιες αναφορικά με την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστέλλει τελική απόφαση του, όταν την εκδίδει, σε στάδιο κατά το οποίο δεν βρίσκεται στο προσκήνιο οποιαδήποτε έφεση, αναστέλλοντας το χρόνο εκτέλεσης της μέχρι και ένα έτος, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά μεταξύ των διαδίκων. Θεωρούμε ότι η εν λόγω νομοθετική διάταξη δεν είναι ασυμβίβαστη με το δικαίωμα ενός καθ' ου η αίτηση, να επιδιώξει ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και να εξασφαλίσει στην κατάλληλη περίπτωση αναστολή της εκτέλεσης διατάγματος έξωσης, εκκρεμούσης έφεσης που έχει ασκηθεί κατά της δικαστικής απόφασης, ώστε αν αυτή πετύχει η απόφαση του Εφετείου να μην καταστεί κενό γράμμα. Στο λεκτικό του άρθρου 11

(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης. » ΙΙΙ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Πριν οτιδήποτε άλλο, σημειώνω πως οτιδήποτε ακολουθεί αφορά αποκλειστικά τον περιορισμένο σκοπό της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης, δίχως να προκαταβάλλεται το παραμικρό σε σχέση με την ουσία της Αίτησης Παραμερισμού. Η βασικότερη θέση των Ενοικιαστών, τόσο με βάση την Κυρίως Αίτηση, όσο και με την παρούσα, είναι ότι δεν έγινε σε αυτούς ορθή επίδοση της εναρκτήριας αίτησης της Ε89/

1. Αποτέλεσμα της εν λόγω παράλειψης ήταν, πάντα σύμφωνα με αυτούς, η έκδοση της προσβαλλόμενης Απόφασης, δίχως η απουσία τους να ήταν αποτέλεσμα δικής τους αμέλειας. Τόσο η τοποθεσία που διενεργήθηκε η υπό συζήτηση επίδοση της εναρκτήριας αίτησης, όσο και η νομιμοποίηση (καθώς και η ιδιότητα) του προσώπου που την παρέλαβε, αποτελεί ιδιαιτέρως αμφισβητούμενο ζήτημα, ως αυτό αναλύεται στα σχετικά αποσπάσματα των θέσεων των διαδίκων, που έχουν παρατεθεί προηγουμένως. Πριν όμως οτιδήποτε περισσότερο, θα πρέπει να διευκρινιστεί το νομικό πλαίσιο εντός του οποίου θα εξεταστεί η παρούσα αίτηση. Τα μέρη έχουν προσεγγίσει την παρούσα αίτηση ως θέμα που συναρτάται με την πλήρωση των τριών προϋποθέσεων που τίθενται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Εντούτοις, με τον προσήκοντα σεβασμό, δεν συμφωνώ. Η επίδικη αίτηση δεν θα εξεταστεί υπό αυτό το πρίσμα. Τούτο, διότι δεν έχει σημασία ούτε το νομικό περίβλημα της αίτησης, ούτε πώς το επίδικο ζήτημα χαρακτηρίζεται από τους συνηγόρους των διαδίκων. Αυτό που έχει αξία είναι τα γεγονότα που το στοιχειοθετούν.[22] Η παροχή θεραπείας δυνάμει του εν λόγω άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου σχετίζεται με τη διατήρηση μιας υφιστάμενης κατάστασης μέχρι την οριστική επίλυση του επίδικου ζητήματος, αποσκοπώντας να υποβοηθήσει το Δικαστήριο να απονέμει καλύτερα δικαιοσύνη μέχρι το τέλος της κύριας δίκης, εξ ου και η ισχύς ενός προσωρινού διατάγματος, εκτός εάν υπάρξει ρητή πρόβλεψη για το αντίθετο, διαρκεί μέχρι την έκδοση της τελικής απόφασης.[23] Εν προκειμένω, η δίκη τέλειωσε με την έκδοση απόφασης στην Αίτηση υπ' αρ. Ε89/
2. Η όποια πιθανότητα αναθεώρησης της εν λόγω τελικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 6 του Νόμου, δεν αλλοιώνει το δεδομένο αυτό. Συνεπώς, το πραγματικό επίδικο νομικό ζήτημα είναι η αναστολή εκτέλεσης της τελικής Απόφασης στην Αίτηση υπ' αρ. Ε89/2020, δηλαδή, ως στην προπαρατεθείσα νομολογία υποδεικνύεται, θέμα που επί της ουσίας σχετίζεται με την εξισορρόπηση της φυσιολογικής προσδοκίας των Ιδιοκτητών και Καθ' ων στην παρούσα αίτηση να εκτελέσουν την τελική Απόφαση και της ανάγκης των Ενοικιαστών και Αιτητών στην παρούσα υπόθεση να διασφαλιστεί ότι η ενδεχόμενη επιτυχία της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης Παραμερισμού δεν θα μείνει δίχως αντίκρισμα. Προχωρώ στην ουσία του θέματος. Αν και έχω εξετάσει με τη δέουσα προσοχή τις εκατέρωθεν αντικρουόμενες θέσεις, συνειδητά δεν θα τις αξιολογήσω, διότι το πλαίσιο της επίδικης ενδιάμεσης αίτησης δεν προσφέρεται για μια τέτοια διεργασία. Η αξιολόγηση θα ακολουθήσει τη μαρτυρία που θα παρουσιαστεί κατά την κυρίως δίκη. Σημειώνω μόνο, και προς τον σκοπό αιτιολογίας της απόφασης αυτής, πως οι ισχυρισμοί των Ενοικιαστών δεν εξαντλούνται σε γενικότητες, ούτε θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν, δίχως δισταγμό, ως προϊόν εκ των υστέρων σκέψεων. Από την άλλη, ουδόλως παραγνωρίζεται ούτε η επιθυμία των Ιδιοκτητών να απολαύσουν άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας τους ως προβλέπεται στην προσβαλλόμενη Απόφαση, ούτε οι δικοί τους διαφορετικοί ισχυρισμοί, ως προς την ορθότητα της επίδοσης. Εντούτοις, έχοντας υπόψιν ότι: · η αρχή της Φυσικής Δικαιοσύνης αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα[24] του διαδίκου και ότι το Δικαστήριο, κατά κανόνα, οφείλει να ακούσει και τους δύο διαδίκους πριν εκδώσει την απόφασή του, ως επιβάλλει και το Άρθρο 30.3 του Συντάγματος, · ότι είναι επίσης σημαντικό να διαφυλάσσεται η τελεσιδικία, η οποία προσδίδει βεβαιότητα στην κοινωνία, · ότι δικονομικώς, τα περί επίδοσης, ρυθμίζονται από τη Διαταγή 5 θ.2

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπου μεταξύ άλλων, προσδιορίζεται ως καλή η επίδοση που λαμβάνει χώρα «with any person apparently of such age and in charge of the place of his employment»,[25] · ότι με βάση το υλικό που έχει παρουσιασθεί από προς το Δικαστήριο, σε σχέση με τη νομιμότητα της επίδοσης της εναρκτήριας αίτησης, ούτε μπορεί να αποκλειστεί εκ προοιμίου η πιθανότητα επιτυχίας της κυρίως Αίτησης Παραμερισμού, αλλά ούτε και το αντίθετο και εξισορροπώντας τα δικαιώματα των διαδίκων καθώς και τις επιπτώσεις που θα προκύψουν σε κάθε περίπτωση, καταλήγω πως η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει ασκηθεί υπέρ των Ενοικιαστών, επιτρέποντας, υπό τους συγκεκριμένους όρους[26] που εκτίθενται πιο κάτω, την αναστολή εκτέλεσης της προσβαλλόμενης Απόφασης, λαμβάνοντας υπόψιν ότι εκκρεμούν μέτρα εκτέλεσης εναντίον των Ενοικιαστών και η απόρριψη της παρούσας αίτησης θα οδηγήσει στην έκδοση εντάλματος σύλληψης εναντίον της διευθύντριας αυτών. Πριν ολοκληρώσω, διευκρινίζω πως το γεγονός ότι αντιμετώπισα την επίδικη αίτηση ως αίτηση αναστολής και όχι ως αίτηση για προσωρινό διάταγμα, ουδόλως επηρέασε την κατάληξή μου. Διότι, ακόμη και εάν εξέταζα το ζήτημα με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/1960, στο ίδιο αποτέλεσμα θα κατέληγα, αλλά με διαφορετικό σκεπτικό, αφού θα έκρινα πως θα ικανοποιούνταν οι σχετικές προϋποθέσεις. Επιγραμματικά, θα έλεγα ότι τα προαναφερόμενα γεγονότα καταδεικνύουν, αυστηρά στην όψη των πραγμάτων,[27] την ύπαρξη των δύο πρώτων προϋποθέσεων, δικονομικά και ουσιαστικά, υπό την έννοια ότι υπάρχει τόσο ικανή δικογράφηση όσο και επαρκές αποδεικτικό υλικό, που καθιστούν αντικείμενο προς σοβαρή συζήτηση το ζήτημα της ορθής επίδοσης της εναρκτήριας αίτησης που οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλόμενης Απόφασης. Αναφορικά δε με την τρίτη προϋπόθεση, το γεγονός ότι επικρέμαται ένταλμα σύλληψης εναντίον της διευθύντριας των Ενοικιαστών, θα ενέτασσε την υπόθεση εντός της κατηγορίας εκείνων των μεταβλητών κριτηρίων,[28] πέραν της ανεπανόρθωτης ζημιάς, αφού ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Τέλος, όσον αφορά το δίκαιο και εύλογο του αιτήματος, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις που θα είχε η απόρριψη του αιτήματος και η έκδοση του προαναφερόμενου εντάλματος σύλληψης, θα διαφύλαττα το status quo ante και θα ασκούσα τη διακριτική μου ευχέρεια προς έγκριση του αιτήματος, θέτοντας τους ίδιους όρους με τους όρους που τίθενται πιο κάτω. ΙV. ΚΑΤΑΛΗΞΗ. Κατά συνέπεια, η αίτηση επιτυγχάνει, ως πιο κάτω αναφέρεται. Διατάσσεται: (Α) Η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην Αίτηση υπ' αρ. Ε89/2020 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου, τμήματος Λεμεσού, μέχρι την 01/12/2020 και περαιτέρω αναστολή μέχρι και την έκδοση τελικής απόφασης επί της παρούσας Κυρίως Αίτησης, ήτοι της Κ15/2022, του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου, τμήματος Λεμεσού. (Β) Εκδίδεται το διάταγμα υπό

(2)αιτούμενο διάταγμα. (Γ) Η διατήρηση της ισχύος των πιο πάνω διαταγμάτων, θα συνεχίσει, νοουμένου ότι θα υπάρξει συμμόρφωση με τους πιο κάτω όρους: (

1. i)Εφόσον εντός 30 (τριάντα) ημερών από σήμερα, οι Ενοικιαστές/Αιτητές καταβάλουν στον δικηγόρο των Ιδιοκτητών/Καθ' ων όλα τα έξοδα, πλέον τόκους που επιδικάστηκαν υπέρ αυτών, ως διαλαμβάνεται στο κείμενο της προσβαλλόμενης Απόφασης, παράλληλα με την παροχή γραπτής διαβεβαίωσης του δικηγόρου των Ιδιοκτητών ότι σε περίπτωση ακύρωσης της προσβαλλόμενης Απόφασης και/ή της αντίστοιχης διαταγής εξόδων, αυτά θα επιστραφούν αμέσως, και εφόσον, (
2. ii)εντός 60 (εξήντα) ημερών από σήμερα, οι Ενοικιαστές/Αιτητές διενεργήσουν πληρωμή προς το Δικαστήριο (payment into court), προς όφελος των Καθ' ων/Ιδιοκτητών, του ποσού των €7.000 (επτά χιλιάδων ευρώ), προς μερική εξασφάλιση των δικαιωμάτων των Ιδιοκτητών που απορρέουν εκ της προσβαλλόμενης Απόφασης. Ο εν λόγω όρος θα ισχύει μέχρι και 30 μέρες από την έκδοση τελικής απόφασης στην παρούσα Αίτηση Παραμερισμού, ή όπως άλλως πως ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο σε μεταγενέστερο στάδιο. Μη τήρηση ή παράβαση οποιουδήποτε όρου, θα συνεπάγεται την ακύρωση του διατάγματος για αναστολή, αναδρομικά, από την ημερομηνία της παράβασης του εν λόγω όρου. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας αίτησης, κρίνω υπό τις περιστάσεις ορθότερο, με βάση τις σχετικές επί του θέματος αρχές,[29] να παραμείνουν στην πορεία και θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Κυρίως Αίτησης Παραμερισμού. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. [2] Το υπό αναφορά άρθρο 4

(1)του Νόμου, έχει ως εξής: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [3] Ως «θέσμια», χαρακτηρίζεται η συμβατική ενοικίαση επί της οποίας έχει επενεργήσει ο περί Ενοικιοστασίου Νόμος με αποτέλεσμα η εν λόγω ιδιωτική σχέση μεταξύ των συμβαλλομένων να μην μπορεί πλέον να λειτουργεί σε αντίθεση με τα νομοθετικά προβλεπόμενα. [4] Όσον αφορά την έννοια της «ενοικίασης» αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου αναφέρονται τα εξής: «ενοικίασις» σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων.» [5] Δείτε: Ν. Κυθρεώτης κ.α. v. Α. Μιχαηλίδη Milington -Ward

(2001)1Β Α.Α.Δ 1480. [6] Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: « Άρθρο 32: (Απαγορευτικά διατάγματα και παραλήπται)

(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία. Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δίσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.

(2)Οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, εκδοθέν συμφώνως τω εδαφίω

(1),δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριον δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώση ή τροποποιήση οιονδήποτε τοιούτον διάταγμα.

(3)Εάν ήθελε φανή εις το δικαστήριον ότι οιονδήποτε εκδοθέν απαγορευτικόν διάταγμα δυνάμει του εδαφίου

(1)εβασίσθη επί ανεπαρκών λόγων, ή εάν η απαίτηση του αιτητή με αίτηση του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα αποτύχει ή έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον του συνεπεία παραλείψεως ή άλλως και φανεί στο δικαστήριο ότι δεν υπήρχε πιθανή βάση για την έγερση της απαίτησής του, το δικαστήριο δύναται, εάν νομίζει τούτο πρέπον, με αίτηση του διαδίκου εναντίον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα να διατάξει την καταβολή σ' αυτόν εύλογης αποζημίωσης για τις δαπάνες και την βλάβην ήτις προσεγένετο εις αυτόν διά της εκτελέσεως του διατάγματος. Πληρωμή αποζημιώσεως δυνάμει του εδαφίου τούτου θα είναι κώλυμα δι' οιανδήποτε αγωγήν δι' αποζημιώσεις εν σχέσει προς οτιδήποτε εγένετο συνεπεία του διατάγματος, και εάν τοιαύτη αγωγή έχει ήδη εγερθεί το δικαστήριον δύναται να διακόψη αυτήν κατά τοιούτον τρόπον και επί τοιούτοις όροις ως ήθελε θεωρήσει τούτο πρέπον.» [7] Δείτε: Δ. Τσολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη

(1992)1Β Α.Α.Δ. 782. [8]Δείτε: Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν Χρ. Σταύρου Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [9] Δείτε: Σεβαστού ν Σεβαστού

(2002)1 Α.Α.Δ. 1980. [10] Δείτε: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG

(1984)1 C.L.R. 263. [11] Δείτε: P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802. [12] Δείτε: Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1 Α.Α.Δ. 169 Κούνουνα ν. C. & A. Simonos Ltd

(2002)1Β Α.Α.Δ. 1361 και Κίτσιου ν. Χριστοδούλου Π.Ε.

(2004)1Α Α.Α.Δ. 228. [13] Δείτε: Κιτρομηλίδου ν Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 1165. [14] Δείτε: Κυρίσαββα κ.ά. v. Χάρη Γεωργίου Κύζη

(2001)1Β Α.Α.Δ. 1245. [15] Δείτε: Bacardi v. Vinco

(1996)1(B) A.A.Δ 788. [16] Δείτε: Papageorghiou v. Karayiannis

(1988)1 CLR

1. [17] Δείτε: Σύγγραμμα των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, «Διατάγματα, Εκδ. 2016, Κεφ. 10: Διατάγματα σε διάφορους τομείς δικαίου, Β. Ενοικιοστάσιο», σελ.
2. [18]Δείτε: Ακίνητα Ν. & Κ. Αγρότης Λτδ ν. Δημητρίου

(1997)1Β Α.Α.Δ. 863. [19] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A.Neophytou Co.

(1985)1 C.L.R. 737, Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524, Νεοφύτου v. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου

(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.

(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων

(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, Christakis Pilides Construction Ltd ν. Philpool Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 185/2019, ημερομηνίας 12/06/2020 και Navarino Wine Lodge Limited v. T.C.N. Holding Company Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 105/2020, ημερομηνίας 30/10/2020. [20] Το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, έχει ως εξής: «Η απόφασις οιουδήποτε δικαστηρίου, επιφυλασσομένης οιασδήποτε εν αυτή περιεχομένης αντιθέτου διαταγής και ασχέτως του γεγονότος ότι αύτη έχει ληφθή επί παραλείψει υποβολής εγγράφων προτάσεων ή εμφανίσεως οιουδήποτε διαδίκου, θα είναι δεσμευτική δι' όλους τους διαδίκους ευθύς ως αυτή εκδοθή, ασχέτως προς οιανδήποτε έφεσιν κατ' αυτής, αλλά το δικαστήριον υπό του οποίου εκδίδεται η τοιαύτη απόφασις, ή οιονδήποτε δικαστήριον έχον δικαιοδοσίαν να εκδικάση κατ' έφεσιν την τοιαύτην απόφασιν δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, εάν θεωρήση τούτο πρέπον, και ασχέτως προς το εάν εξεδόθη ή μη διάταγμα προς εκτέλεσιν αυτής να διατάξη όπως ανασταλή ή εκτέλεσις της τοιαύτης αποφάσεως διά τοσαύτον χρονικόν διάστημα και υπό τοιούτους όρους ή άλλως, ως ήθελε κρίνει ορθόν το τοιούτον δικαστήριον.» [21] Η Δ. 35 θ. 18 αναφέρει: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given». [22] Δείτε: Alexandros Evangelou Camera House v. Minerva Finance & Investment Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1734, Ξενοφώντος ν. Αναστασίου Πολιτική Έφεση αρ. 332/2012, ημερομηνίας 23/11/2018, Γεωργίου ν. Τηλεμάχου, Πολιτική Έφεση Ε41/2013, ημερομηνίας 18/10/2018 και Letang v. Cooper [1964] 2 All ER 929. [23] Δείτε: Σύγγραμμα Διατάγματα, Ερωτοκρίτου και Αρτέμη, Κεφ. 1, Φύση και σκοπός της θεραπείας, σελ. 7 και Ιωάννου ν. Μανώλη

(1998)ΙΓ ΑΑΔ 1423. [24] Δείτε: Μεταξύ άλλων: Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 43. Επισης, στην Ευθυμίου ν. Χαραλάμπους

(2004)1 Α.Α.Δ. 700, τονίσθηκε ότι το ανυπόστατο δεν μπορούσε να μετατραπεί σε κανονικό. Εάν και εφόσον εντέλει διαπιστωθεί η ύπαρξη κακής επίδοσης, όπως λέχθηκε στη Μανώλη ν. Ελληνικής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 413/2011, ημερ. 03/02/2017, ECLI:CY:AD:2017:A37, η μεταγενέστερη συμπεριφορά του αιτούντα τον παραμερισμό, δεν διαφοροποιεί την κατάσταση, ούτε παρέχει έδαφος για στοιχειοθέτηση συμπεριφοράς που απολήγει σε απεμπόληση δικαιώματος, ή άλλως πως. Η ακύρωση της απόφασης που βασίστηκε επί ανυπόστατου νομικά υποβάθρου, αποτελεί μονόδρομο. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: «Η έκδοση, όμως, ερήμην απόφασης επί ανυπόστατου νομικά υποβάθρου, ήτοι χωρίς (δέουσα) επίδοση, είναι κατά την πάγια νομολογία που παραθέσαμε, νομικά ανυπόστατη, εξ υπαρχής άκυρη, μη δυνάμενη να διασωθεί. Αυτή είναι η αρχή που εφαρμόστηκε και στην Hewitson με αποτέλεσμα να μην είχε σημασία η καθυστέρηση εκ μέρους του εναγομένου.» [25] Δείτε: Παναγιώτης Νέμιτσας ν. Salwa Chaparian

(2011)1Β Α.Α.Δ 806 [26] Δείτε και το άρθρο 16 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου. [27] Δείτε: LARIENA INVESTMENTS LTD κ.α. ν. RFI CONSORTIUM LIMITED, Πολιτική Έφεση αρ. E164/2019, ημερομηνίας 22/01/2021 και Ιορδάνους ν. P.S. Seamless Gutters Ltd, Πολ. Έφεση αρ. 4/2022 [i-justice], ημερομηνίας 8/11/2022. [28] Δείτε: Κυρίσαββα (ανωτέρω). Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την αυστηρή έννοια της υλικής ζημιάς. Δείτε: Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.

(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317. [29] Η επιδίκαση εξόδων σε τούτη τη δικαιοδοσία διέπεται από τον Κανονισμό 13(β) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 1983 και με βάση ό,τι εκεί προβλέπεται καθώς και τη σχετική νομολογία (μεταξύ άλλων: KATSIANTONIS v FRANTZESKOU

(1981)1 CLR 566), το Δικαστήριο, λόγω της ιδιαίτερης φύσης του, έχει ευρύτατη διακριτική ευχέρεια για να αποκλίνει από την αρχή ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο