ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ κ.α. ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΣ ΣΙΑΡΠ (SHARPE), Αίτηση αρ.: Κ46/2020, 31/10/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2023:42 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Γ. Χριστοδούλου και Π. Αγιομαμίτη, Παρέδρων Αίτηση αρ.: Κ46/2020 Μεταξύ:
- ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, από τη Λεμεσό
- ΕΛΕΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥ, από τη Λεμεσό Αιτητών και ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΣ ΣΙΑΡΠ (SHARPE), από τη Λεμεσό Καθ' ης η Αίτηση Ημερομηνία: 31/10/2023 Για τους Αιτητές: κα Μ. Βωνιάτη Ηλία για ΗΛΙΑ & ΗΛΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Μ. Β. Ιωάννου και κα Α. Μ. Ιωάννου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ - ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ. Οι πρώην ιδιοκτήτες ενός υποστατικού θέλουν να ξοφλήσουν ένα χρέος τους προς τη θέσμια ενοικιάστρια, η οποία αρνείται να το εισπράξει. Η προηγούμενη πρόταση δεν είναι αποκύημα της φαντασίας. Αποτελεί τη σύνοψη της δικαστικής διαμάχης που το παρόν Δικαστήριο καλείται να επιλύσει. Αλλά, ως θα εξηγούσε ο Mark Twain, η πραγματικότητα, σε αντίθεση με τη μυθοπλασία, δεν υποχρεούται να βασίζεται σε πιθανότητες. Ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή. Στις 16/12/2016 εκδόθηκε, εκ συμφώνου, τελική απόφαση στην Ε268/13 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου, τμήματος Λεμεσού (στο εξής: η «προσβαλλόμενη Απόφαση»). Το σχετικό πρακτικό[1] του Δικαστηρίου, λόγω της σημασίας του, παρατίθεται αυτούσιο: « κα Ηλία: Έχουμε σήμερα καταλήξει σε διευθέτηση, δυνάμει της οποίας οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 αποδέχονται την έκδοση σε βάρος τους απόφασης και υπέρ της Αιτήτριας, αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά, για ποσό €20.000 ως αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο από σήμερα. Η κάθε πλευρά θα αναλάβει τα δικά της έξοδα. Έχουμε επίσης συμφωνήσει και τον τρόπο καταβολής του εκ αποφάσεως χρέους και ζητούμε όπως αυτή η συμφωνία καταγραφεί ως Κανόνας Δικαστηρίου: «Επειδή η Αιτήτρια κατέχει ήδη ως θέσμια ενοικιάστρια το κατάστημα με αρ. 21 που βρίσκεται στην διατηρητέα οικοδομή στην οδό Σαριπόλου στη Λεμεσό, τεμάχιο 566, Φ/Σχ. 54/58.5.4, στην ενορία Αγίας Νάπας, Τμήμα C, και Επειδή θα συνεχίσει η Αιτήτρια να κατέχει το προαναφερόμενο κατάστημα, που είναι ιδιοκτησίας των Καθ' ων η αίτηση και για το οποίο καταβάλλει ενοίκιο €190 μηνιαίως, και Επειδή η Αιτήτρια δεν οφείλει μέχρι σήμερα (περιλαμβανομένου και του μηνός Δεκεμβρίου 2016) στους Καθ' ων η αίτηση οποιοδήποτε ενοίκιο για το προαναφερόμενο κατάστημα, Συμφωνείται ότι το ποσό της αποζημίωσης, των €20.000 πλέον τόκους, θα αποδοθεί στην Αιτήτρια μέσω της μη απαίτησης των επόμενων μηνιαίων ενοικίων του προαναφερόμενου καταστήματος μέχρι να συμπληρωθεί το ποσό που αντιστοιχεί στο εξ αποφάσεως χρέος. Αφού συμπληρωθεί με τον πιο πάνω τρόπο το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους, η Αιτήτρια θα παραμείνει στο εν λόγω κατάστημα ως θέσμια ενοικιάστρια και θα καταβάλλει ακολούθως το υφιστάμενο ενοίκιο, των €190 μηνιαίως. Νοείται ότι ο παρόν Κανόνας του Δικαστηρίου, δεν αποτελεί καθορισμό ενοικίου». κ. Ιωάννου: Συμφωνώ και αποσύρω τις υπόλοιπες απαιτήσεις και όλες οι προηγούμενες διαταγές για έξοδα να ακυρωθούν. κα Ηλία: Συμφωνώ. (Αιτήτρια και Καθ' ου η αίτηση 1, συμφωνούν) Δικαστήριο: Εκ συμφώνου, εκδίδεται απόφαση υπέρ ης Αιτήτριας και σε βάρος των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2,αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά, για ποσό €20.000 ως αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο από σήμερα. Η κάθε πλευρά θα αναλάβει τα δικά της έξοδα. Οι αιτούμενες θεραπείες υπό Β. 1, 3, 4, και 5, απορρίπτονται, χωρίς καμία διαταγή για έξοδα. Όλες οι προηγούμενες διαταγές για έξοδα, ακυρώνονται. Η συμφωνία των μερών, όπως έχει καταγραφεί, καθίσταται Κανόνας του Δικαστηρίου. » Μεταγενέστερα, οι Ιδιοκτήτες/Αιτητές, πώλησαν στον Δήμο Λεμεσού[2] το επίδικο Υποστατικό. Συνεπεία τούτης της εξέλιξης, οι Αιτητές ζήτησαν[3] από την Καθ' ης και θέσμια ενοικιάστρια (στο εξής: Ενοικιάστρια), αντί της μη καταβολής ενοικίου που προέβλεπε ο κανόνας Δικαστηρίου, όπως αποδεχθεί την καταβολή χρηματικού ποσού, πλέον τόκους, προς πλήρη εξόφλησή της. Υπολόγισαν, συναφώς, ότι έως τις 15/07/2020 το οφειλόμενο ποσό ανερχόταν στα €11.830, πλέον €1.681,95 τόκους μέχρι τότε, το οποίο και προσέφεραν στην Ενοικιάστρια. Η Ενοικιάστρια, μέσω των δικηγόρων της, αρνήθηκε να παραλάβει τη σχετική εξοφλητική επιταγή που εκδόθηκε στο όνομά της. Συνεπεία αυτού, οι Αιτητές, κατέφυγαν στο παρόν Δικαστήριο, αξιώνοντας, μέσω της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, τα εξής: «
- Αναθεώρηση και/ή τροποποίηση του εκδοθέντος Διατάγματος ημερομηνίας 16/12/16 στα πλαίσια της Αίτησης Ε268/13 του παρόντος Δικαστηρίου, όσον αφορά τον τρόπο αποπληρωμής του εξ' Αποφάσεως χρέους των Αιτητών προς την Καθ' ης η αίτηση, ένεκα ουσιαστικής μεταβολής των περιστάσεων. Συγκεκριμένα στις 16/12/16 δηλώθηκε εκ συμφώνου Απόφαση υπέρ της Καθ' ης η αίτηση και εναντίον των Αιτητών για ποσό €20.000.- ως αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο από 16/12/
- Επί πλέον συμφωνήθηκε, δηλώθηκε και καταγράφηκε σαν Κανόνας Δικαστηρίου ο τρόπος καταβολής του εκ συμφώνου χρέους των Αιτητών μέσω της μη απαίτησης των επόμενων μηνιαίων ενοικίων, δηλαδή από τον Ιανουάριο 2017, μέχρι να συμπληρωθεί το ποσό που αντιστοιχεί στο εξ' Αποφάσεως χρέος. Αφού θα συμπληρώνετο με τον πιο πάνω τρόπο το ποσό του εξ' Αποφάσεως χρέους, η Καθ' ης η αίτηση θα παραμείνει στο εν λόγω Κατάστημα σαν θέσμια ενοικιάστρια και θα καταβάλλει ακολούθως το υφιστάμενο ενοίκιο, των ε190.- μηνιαίως, χωρίς να αποτελεί καθορισμό ενοικίου η εν λόγω διευθέτηση. Η ουσιαστική μεταβολή των περιστάσεων συνίσταται στο ότι από 30/10/20 οι Αιτητές έπαψαν να είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του Καταστήματος γιατί μεταβίβασαν δυνάμει Πώλησης, ολόκληρο το Ακίνητο επί του οποίου βρίσκεται το Κατάστημα στον Αγοραστή του, ο οποίος είναι ο Δήμος Λεμεσού. Ο Δήμος Λεμεσού φυσικά δεν ήταν Μέρος στην Αίτηση Ε268/13 του παρόντος Δικαστηρίου και ως εκ τούτου δεν δεσμεύεται από την Συμφωνία η οποία επιτεύχθηκε τότε μεταξύ των Διαδίκων και οι Αιτητές επιθυμούν και/ή δικαιούνται να αποπληρώσουν ολόκληρο το εξ' Αποφάσεως χρέος τους και να αποδεσμευτούν εντελώς από το Ακίνητο. Ως εκ τούτου οι Αιτητές ζητούν ν' αναθεωρηθεί και/ή τροποποιηθεί το εκδοθέν Διάταγμα ημερομηνίας 16/12/16 με την εφ' άπαξ πληρωμή του υπόλοιπου του εξ' Αποφάσεως χρέους τους προς την Καθ' ης η Αίτηση ούτως ώστε να συνεχίσει η ενοικίαση κανονικά και η Καθ' ης η Αίτηση να καταβάλλει τα ενοίκια της στον τωρινό Ιδιοκτήτη του Καταστήματος, ο οποίος είναι ο Δήμος Λεμεσού.
- i. Αναγνωριστικό Διάταγμα με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι το εξ' Αποφάσεως χρέος των Αιτητών από την Απόφαση ημερομηνίας 16/12/16 στην Αίτηση Ε268/13 του παρόντος Δικαστηρίου, έχει εξοφληθεί με την επιταγή αρ. 42591011 της Τράπεζας Κύπρου για το ποσό των €13.511,85.- προς όφελος της Καθ' ης η αίτηση και ότι το ποσό αυτό αποτελεί και ταυτόχρονη εξόφληση των ενοικίων της Καθ' ης η αίτηση μέχρι και τον μήνα Ιούλιο
- ii. Αναγνωριστικό Διάταγμα με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι τα ενοίκια για τους μήνες Αύγουστο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2020 προς Εκατόν Ενενήντα Ευρώ (€190.-) τον μήνα, εξακολουθούν να οφείλονται από την Καθ' ης η αίτηση προς τους Αιτητές, δηλαδή συνολικό ποσό Πεντακόσιων Εβδομήντα Ευρώ (€570.-). iii. Απόφαση εναντίον της Καθ' ης η αίτηση και υπέρ των Αιτητών για το ποσό των Πεντακόσιων Εβδομήντα Ευρώ (€570.-) όπως πιο πάνω περιγράφεται. iv. Νόμιμους τόκους από την ημέρα που κάθε δεδουλευμένο και οφειλόμενο ποσό ενοικίου έχει καταστεί πληρωτέο δηλαδή επί ποσού Εκατόν Ενενήντα Ευρώ (€190.-) από 1/8/20, 1/9/20 και 1/10/20 αντίστοιχα.
- Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα, απόφαση ή θεραπεία την οποίαν το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιη και ορθή κάτω από τες περιστάσεις.
- Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, πλέον 19% Φ.Π.Α. πάνω σ' αυτά ή οποιοδήποτε άλλο ποσοστό ΦΠΑ, όπως αυτό καθορίζεται κάθε φορά με Νόμο ή Κανονισμό του Κράτους, πλέοντα έξοδα επίδοσης της παρούσας αίτησης. » Στην Απάντηση και Ανταπαίτηση, μεταξύ πολλών άλλων που πλέον δεν ενδιαφέρουν, υποστηρίζεται πως το επίδικο ζήτημα δεν αφορά άμεσα ή έμμεσα το παρόν Δικαστήριο, αφού δεν τίθεται θέμα παραβίασης όρων θέσμιας ενοικίασης, αλλά συμφωνία ενώπιον Δικαστηρίου. Η κατάληξη των θέσεων της Ενοικιάστριας συνοψίζεται στο κείμενο της Ανταπαίτησής: « Η Καθ' ης η Αίτηση επαναλαμβάνει πάντας τους ισχυρισμούς της ως ανωτέρω αναφέρονται και ανταπαιτεί εναντίον των Αιτητών ως ακολούθως. Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Καθ' ης συμμορφώθηκε πλήρως με την συμφωνία και/ή απόφαση ημερ. 16.12.2016 στην Αίτηση Ε268/
- Β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Καθ' ης η Αίτηση ουδέν ποσό ενοικίου οφείλει στους Αιτητές. Γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι ουδέποτε η συμφωνία ενώπιον του Δικαστηρίου ημερ.16.12.2016 ετερματίσθη από τους Αιτητές. Δ. Απόρριψη της αίτησης ως ανυπόστατης και αβάσιμης. Ε. Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την ανάκτηση κατοχής του καταστήματος υπ' αρ. 23 που ευρίσκεται στην βόρεια πλευρά του ισογείου διατηρητέας οικοδομής επί της οδού Σαριπόλου εις Λεμεσό τεμ. 566 Φ/Σχ. 54/58.5.4, Αγία Νάπα Τμήμα C και την εκ του εν λόγω καταστήματος έξωση των Καθ' ων η Αίτησις και/ή των αντιπροσώπων και/ή υπηρετών αυτών και/ή οποιουδήποτε άλλου ο οποίος κατέχει το εν λόγω κατάστημα το οποίο κατά ή περί τον Αύγουστο του 2008 παρεχωρήθη στους Καθ' ων η Αίτηση προκειμένου να προβούν σε οικοδομικές εργασίες και μετατροπές σύμφωνα με την πολεοδομική άδεια και άδεια συναίνεσης C/31/LL/B193 και αριθμό συναίνεσης 41/2005 σε διατηρητέα οικοδομή και όταν αποπερατώνοντο οι εργασίες η κατοχή του εν λόγω καταστήματος αρ. 23 να παραδίδετο πίσω στην Αιτήτρια για να συνεχίσει τις εργασίες της. ΣΤ. Αποζημιώσεις υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για παράβαση και/ή αθέτηση των όρων ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 29.01.
- Ζ. Αποζημιώσεις λόγω ψευδών παραστάσεων και/ή υποσχέσεων και/ή διαβεβαιώσεων των Καθ' ων η Αίτηση προς την Αιτήτρια προκειμένου οι Καθ' ων η Αίτηση να παραλάβουν κατοχή του καταστήματος αρ. 23 επί της οδού Σαριπόλου κατά ή περί την 25.08.
- Η. Γενικές και ειδικές αποζημιώσεις λόγω παράβασης και/ή αθέτησης υπό των Καθ' ων η Αίτηση συμφωνίας μεταξύ της Αιτήτριας και των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 25.08.2008 με βάση την οποία η Αιτήτρια παρέδωσε την κατοχή του καταστήματος αρ. 23 επί της οδού Σαριπόλου προσωρινά δια να προβεί σε οικοδομικές εργασίες και να επιστρέψει την κατοχή του σε 2 μήνες. Θ. €42.494.- ως ζημία και/ή απώλεια κέρδους από την 25.08.2008 μέχρι και την 31.12.2013 ως κάτωθι λεπτομερώς αναφέρεται. Ι. €10.000.- για επαναφορά του γωνιακού καταστήματος αρ. 23 εις την κατάσταση που ευρίσκετο την 25.08.2008 όταν παρεδόθη η κατοχή του προσωρινά από την Αιτήτρια στους Καθ' ων η Αίτηση. Κ. Νομίμους Τόκους. » ΙΙ. Η ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακροαματική εκδίκαση όπου τα επίδικα ζητήματα περιορίστηκαν και προσδιορίστηκαν, ως ακολούθως: « Κα Ηλία:- Σε αυτό το στάδιο περιορίζω την απαίτηση στην Αίτηση μου μόνο στην τροποποίηση του κανόνα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.12.2016 και περαιτέρω δηλώνω ότι εκείνο το οποίο προσπαθώ να τροποποιήσω είναι τον τρόπο αποπληρωμής. Όχι την απόφαση. Τον τρόπο αποπληρωμής. Κος Ιωάννου:- Το δέχομαι. Αποσύρω την ανταπαίτηση μου ανεπιφύλακτα. Δικαστήριο:- Με βάση τις πιο πάνω δηλώσεις, το επίδικο ζήτημα περιορίζεται στο κατά πόσο δικαιολογείται η τροποποίηση του κανόνα του Δικαστηρίου που αφορά τον τρόπο αποπληρωμής, στα πλαίσια της Αίτησης Ε268/
- Η υπόθεση ορίζεται για ακρόαση [.] » Κατά την ακρόαση, δόθηκε μαρτυρία από τον Αιτητή αρ.1 και από την Καθ' ης. Οι εν λόγω μάρτυρες, κατ' ουσίαν, αναπαρήγαγαν τις δικογραφημένες τους θέσεις. Δεν θα βοηθούσε[4] στην καλύτερη κατανόηση της παρούσας υπόθεσης η εκτενής αναφορά στα διαμειφθέντα. Θα παρατεθούν μόνο κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τη μαρτυρία των διαδίκων. (β) Η μαρτυρία του Αιτητή αρ.
- Όσον αφορά τον Αιτητή αρ. 1, η ακόλουθη παράγραφος από την έγγραφη μαρτυρία του, συνοψίζει τη δική του θέση: « Είναι η θέση μας ότι εκείνο που επιζητούμε με την παρούσα αίτηση είναι η αναθεώρηση και τροποποίηση του εκ συμφώνου εκδοθέντος Διατάγματος ημερομηνίας 16/12/16 στα πλαίσια της Αίτησης Ε268/13 του παρόντος Δικαστηρίου, όσον αφορά τον τρόπο αποπληρωμής του εξ' Αποφάσεως χρέους μας προς την Καθ' ης η Αίτηση, ένεκα ουσιαστικής μεταβολής των περιστάσεων. Η ουσιαστική μεταβολή των περιστάσεων συνίσταται στο ότι από 30/10/20 πάψαμε να είμαστε οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του Καταστήματος γιατί μεταβιβάσαμε δυνάμει πώλησης, ολόκληρο το Ακίνητο, πάνω στο οποίο βρίσκεται το Κατάστημα που κατέχει η Καθ' ης η Αίτηση, στον Αγοραστή του. Η Συμφωνία που επιτεύχθηκε στις 16/12/16 μεταξύ μας και της Καθ' ης η Αίτηση για αποπληρωμή του εξ' Αποφάσεως χρέους μας με τον συγκεκριμένο τρόπο, οφείλετο στο γεγονός ότι δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα τότε να εξοφλήσουμε το εξ' Αποφάσεως χρέος μας με μία εφάπαξ πληρωμή και επειδή λανθασμένα δεν σκεφτήκαμε τότε ότι υπήρχε πιθανότητα να μπορέσουμε να αποπληρώσουμε με μία εφάπαξ πληρωμή το εξ' Αποφάσεως χρέος μας ούτως ώστε να περιλαμβάνετο στην Συμφωνία μας και αυτή η πρόνοια. « (β) Η μαρτυρία της Καθ' ης. Ο αντίλογος της Καθ' ης, παρουσιάζεται στο ακόλουθο απόσπασμα από τη δική της γραπτή μαρτυρία: « Εις την αίτηση, παράγραφο 1 σελίδα 2 3η παράγραφος, οι Αιτητές αναφέρουν ότι ο Δήμος δεν δεσμεύεται από την επίδικο συμφωνία. Οι Αιτητές τα ίδια επαναλαμβάνουν και στην ανταπάντηση εις την απάντηση και απάντηση εις την ανταπαίτηση εις την σελίδα
- Οι πιο πάνω θέσεις με ανησυχούν διότι εγώ είμαι θέσμια ενοικιάστρια και ο Δήμος Λεμεσού είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου από την 30.10.2020 και όπως φαίνεται παραμένει αδιάφορος. [...] Βεβαίως όλα τούτα οι Αιτητές τα κάμνουν διότι θέλουν να αποφύγουν την πληρωμή σε εμένα του οφειλομένου ποσού και να μην πληρώσουν τους τόκους και τούτο το λένε καθαρά εις την παράγραφο 22 της γραπτής δήλωσης, δηλαδή την μια φορά με ξεγέλασαν και μου πήραν το κατάστημα και αναγκάστηκα να τρέχω στα Δικαστήρια για να επανακτήσω το κατάστημα και αποζημιώσεις, τελικά εκάμαμε την συμφωνία εις τα για να μην έχω υποθέσεις εις τα Δικαστήρια και να υποβάλλομαι σε ταλαιπωρίες και έξοδα και τώρα προσπαθούν για πολλοστή φορά να με ξεγελάσουν για να μην μου πληρώσουν τους τόκους που έχουν συμφωνηθεί και με σέρνουν από το 2020 εις το Δικαστήριο και υποβάλλομαι σε ταλαιπωρίες και έξοδα. » (γ) Οι Αγορεύσεις. Η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε στις 05/07/
- Προηγουμένως, οι συνήγοροι των διαδίκων, παρουσίασαν στο Δικαστήριο τις επί του θέματος γραπτές τους επιχειρηματολογίες, στο ειδικό περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ, εφόσον κρίνω σκόπιμο, κατά το στάδιο των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. ΙΙΙ. ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ. Η νομιμοποιητική βάση της επίδικης αίτησης, εδράζεται στο άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, το οποίο προβλέπει τα εξής: «
- Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τας ακολούθους περιπτώσεις: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή απόφασης· (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους· (γ) εις περίπτωσιν καθ' ην υπάρχει διαθέσιμος νέα μαρτυρία ουσιαστικής φύσεως ήτις δεν ηδύνατο να προσαχθή διά της ασκήσεως ευλόγου επιμελείας όταν το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη· (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του. (ε) σε περίπτωση κατά την οποία εκδόθηκε διάταγμα έξωσης βάσει του άρθρου 11
(1), (στ), (ζ), (η) και ο ιδιοκτήτης μέσα σε εύλογο χρόνο από την παράδοση της κατοχής δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης. » ΙV. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Κατ' αρχάς υπενθυμίζεται ότι η ιδιοκτησία και ο θέσμιος χαρακτήρας της ενοικιαστικής σχέσης μεταξύ των διαδίκων, δεν αμφισβητείται. Τα δε πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι ως αυτά έχουν εκτεθεί στο εισαγωγικό μέρος της παρούσας απόφασης και για σκοπούς οικονομίας, υιοθετούνται δίχως να επαναλαμβάνονται. Ως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, δεν υπάρχουν ουσιαστικά αμφισβητούμενα θέματα για τα οποία να απαιτείται αξιολόγηση μαρτυρίας, εξ ου και ήσσονος σημασίας ήταν η μαρτυρία των διαδίκων. Οι δε υποκειμενικές απόψεις των διαδίκων ως προς το κρίσιμο επίδικο ζήτημα, είναι άνευ αξίας. Διότι το ζήτημα είναι καθαρά νομικό. Συναρτάται με το κατά πόσον το Δικαστήριο, κατ' επίκληση του άρθρου 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, έχει δυνατότητα τροποποίησης του κανόνα του Δικαστηρίου (rule of Court) που συμφωνήθηκε μεταξύ των ίδιων διαδίκων, κατά την έκδοση της εκ συμφώνου απόφασης στην Ε268/2013. Μόνο εφόσον η απάντηση είναι καταφατική, θα πρέπει να εξετασθεί εάν ικανοποιείται επί της ουσίας το κριτήριο που θέτει το εν λόγω άρθρο. Στην αγόρευσή της, η κα Ηλία, αν και αναγνωρίζει ότι ένας κανόνας Δικαστηρίου «δεν μετατρέπεται αυτόματα σε δικαστική απόφαση», παραπέμποντας στα άρθρα 56 και 76 του περί Συμβάσεων Νόμου, εισηγείται[5] ότι επειδή οι πελάτες της μεταβίβασαν στον Δήμο Λεμεσού το επίδικο Υποστατικό, η προσβαλλόμενη Απόφαση «κατέστει αδύτατος μετά την κατάρτησή της» και ότι «έχει αυτόματα καταστεί άκυρη». Με τον προσήκοντα σεβασμό, πρόκειται για αβάσιμη εισήγηση. Κατ' αρχάς, τα προαναφερόμενα δεν εδράζονται σε δικογραφημένη θέση και συνεπώς είναι εκ προοιμίου απορριπτέα, διότι, ως γνωστό, τα δικόγραφα καθορίζουν, αυστηρά, τα επίδικα θέματα.[6] Δεύτερον, η εισήγηση είναι και στον πυρήνα της προβληματική. Το δόγμα της ματαίωσης μιας σύμβασης, με βάση το άρθρο 56 του περί Συμβάσεων Νόμου, μεταξύ άλλων, απαιτεί μια εξωτερική αλλαγή της κατάστασης, χωρίς ευθύνη του συμβαλλόμενου που την επικαλείται.[7] Αυτή δεν είναι τέτοια περίπτωση. Πέραν των πιο πάνω, ως ορθώς εισηγούνται οι συνήγοροι της Ενοικιάστριας, αναφύεται ζήτημα που άπτεται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να επέμβει επί του κανόνα Δικαστηρίου. Η δικαιοδοσία, ήτοι η εγκαθιδρυθείσα δικαστική εξουσία για απονομή δικαιοσύνης, δεν είναι απροσδιόριστη. Εν προκειμένω, βασίζεται στο άρθρο 6 του Νόμου, όπου ρητώς αναφέρεται σε δικαστική εξουσία για διαφοροποίηση «διατάγματος ή απόφασης». Δυνατότητα για διαφοροποίηση κανόνα Δικαστηρίου δεν υφίσταται. Ο κανόνας Δικαστηρίου δεν είναι διάταγμα, ούτε απόφαση. Τόσο απλά. Η επί του θέματος νομολογία είναι αταλάντευτη. Για παράδειγμα, στην Απαισιώτη κ.ά. ν. Ραγιά κ.ά.
(1993)1 ΑΑΔ 882[8] υποδεικνύεται ότι: « Ήταν σύμβαση και η περιγραφή της ως κανόνα Δικαστηρίου δεν της πρόσδιδε άλλη διάσταση. (Βλ. Georghiades v. Georghiades
(1988)1 C.L.R. 428). » Ομοίως, στη Μούχτου κ.α. v. Χείμαρου
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1794: « Σ' αυτό το άρθρο γίνεται αναφορά στην απόφαση στην Απαισιώτη κ.ά. ν. Ραγιά κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 882, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο, πλην η αναφορά αυτή σχετίζεται με άλλο ζήτημα, συγκεκριμένα με τη νομική αρχή ότι συμφωνία γενομένη επί Δικαστηρίω αντανακλώσα το συμβιβασμό στον οποίο προήλθαν οι διάδικοι δεν μετατρέπεται ούτε εξομοιούται με δικαστική απόφαση. » Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να παρέμβει και να διαφοροποιήσει τον κανόνα Δικαστηρίου που αφορά τον τρόπο αποπληρωμής που σχετίζεται με την προσβαλλόμενη εκ συμφώνου δικαστική απόφαση. Εν πάση περιπτώσει, στην ίδια απορριπτική κατάληξη θα οδηγούμασταν ακόμη και εάν επρόκειτο για διάταγμα ή απόφαση Δικαστηρίου. Ο παραμερισμός δικαστικών αποφάσεων δεν γίνεται με ελαφρά την καρδία. Η τελεσιδικία προσδίδει βεβαιότητα στην κοινωνία και, εκτός συγκεκριμένων εξαιρέσεων, πρέπει να διαφυλάσσεται. Εδώ δεν υπάρχουν δεδομένα που να δικαιολογούν το αίτημα. Το γεγονός ότι οι Ιδιοκτήτες πώλησαν το επίδικο υποστατικό σε τρίτο πρόσωπο, ουδόλως αποτελεί αυτοτελή λόγο για ενεργοποίηση του άρθρου 6 του Νόμου, και ιδιαίτερα της υπό «α» προϋπόθεσης, η οποία αναφέρεται στην περίπτωση όπου «τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή απόφασης». Υιοθέτηση μιας τέτοιας εισήγησης, θα οδηγούσε σε ευθεία καταστρατήγηση του εν λόγω άρθρου, η επέλευση των προϋποθέσεων του οποίου, με βάση την πιο πάνω διατύπωση και τους γνωστούς κανόνες ερμηνείας,[9] δεν συναρτάται με υποκειμενικούς, αλλά αυστηρά αντικειμενικούς παράγοντες. Τέτοιοι αντικειμενικοί παράγοντες, εν προκειμένω, απουσιάζουν. Τα πιο πάνω καθορίζουν την τύχη της παρούσας Αίτησης. Οτιδήποτε περισσότερο λεχθεί, θα έχει μόνο[10] ακαδημαϊκή σημασία. Η Αίτηση θα απορριφθεί. V. ΚΑΤΑΛΗΞΗ. Ως εκ των ανωτέρω, και με τη σύμφωνη γνώμη των παρέδρων, αποτελεί τελικό συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ότι το Δικαστήριο κέκτειται εξουσίας και δικαιοδοσίας για να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Συνεπακόλουθα η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται. Προχωρώ στον καθορισμό των εξόδων της διαδικασίας, με βάση τις σχετικές αρχές[11] και την ευρύτατη επ' αυτού διακριτική εξουσία τούτου του Δικαστηρίου. Υπενθυμίζω πως η Ανταπαίτηση έχει ήδη αποσυρθεί και απορριφθεί, δίχως να ζητηθούν έξοδα και δίχως να εκδοθεί σχετική διαταγή σε σχέση με αυτή. Συνεπώς, ουδείς εκ των διαδίκων δικαιούται σε διαταγή εξόδων για οτιδήποτε άπτεται της αποσυρθείσας Ανταπαίτησης.[12] Αναφορικά δε με τα έξοδα της διαδικασίας της Απαίτησης, αυτά να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και να επιδικαστούν εναντίον των Αιτητών και υπέρ της Καθ' ης. Ο υπολογισμός όμως των εξόδων να γίνει στην κλίμακα έως €500. Αυτή είναι η κλίμακα που αντικατοπτρίζει την απλότητα (μη πολυπλοκότητα)[13] του επίδικου θέματος. Το γεγονός ότι τόσο μέσω της Απαίτησης, όσο και μέσω της Ανταπαίτησης, επιχειρήθηκε να περιπλεχθεί και να μεγαλοποιηθεί ένα εξαιρετικά απλό ζήτημα, δεν διαφοροποιηθεί την ταξινόμηση της περίπτωσης. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος (Υπ.)........... (Υπ.)............ Γ. Χριστοδούλου Π. Αγιομαμίτης Πάρεδρος Πάρεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3. [2] Σημειώνεται, ότι ο Δήμος Λεμεσού καλέστηκε στη διαδικασία αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο, αλλά η εκπρόσωπός του δήλωσε πως δεν τον ενδιαφέρει να καταστεί διάδικο μέρος στην υπόθεση. [3] Δείτε: ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5. [4] Δείτε: Ιωάννου ν. Αληφάντη Ποινικές Εφέσεις Αρ. 163 /2017 κ.α. ημερομηνίας 07/10/2019 και ΝΑΘΑΝΑΗΛ ν. ΣΠΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗ ΚΕΜΙΚΑΛΣ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση αρ. 406/2012, ημερομηνίας 25/9/2019, ECLI:CY:AD:2019:A390. [5] Όπως λέχθηκε στη Στέλιος Σάββα και Υιοί Λίμιτεδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακης Δημοκρατιας, Αγωγή Αρ. 1/2019, ημερομηνίας 28/05/2020: «Όπως είναι άλλωστε παγίως καθιερωμένο η τελική αγόρευση η οποία δεν επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο επίδικο θέμα, θεωρείται ότι περιορίζει τα προς απόφαση ζητήματα και όσα δεν αναπτύχθηκαν με την αγόρευση, κρίνονται ότι έχουν εγκαταλειφθεί.» [6] Δείτε: Κούρτης v. Ιασωνίδης
(1970)1 Α.Α.Δ 180, Πουρίκκου v. Μυροφόρα Σάββα
(1991)1 Α.Α.Δ. 507. [7] Δείτε: Paradine v. Jane
(1646)82 ER 897, Tylor v. Caldwell
(1863)3B & S 826, Cyprus Cinema & Theatre Co Ltd v. Christodoulos Karmiotis
(1967)1 C.L.R. 42, Δήμος Στροβόλου ν Επίσημος Παραλήπτης κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 125/2011 ημερομηνίας 20/01/2017 και P.P. Body Art Gym Ltd v. Shiptrans Estate Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 300/2012, ημερομηνίας 14/12/2017, ECLI:CY:AD:2017:A461. [8] Δείτε επίσης: Green v. Rosen and Others [1955] 2 All E.R., Καζαντζιάν και άλλος v. Ελληνίδη και άλλης
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 591 και Stafo Furniture Ltd και άλλος v. Στυλιανού και άλλης
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1265. [9] Η ερμηνεία γίνεται με βάση το απλό, γραμματικό και κατά κυριολεξία νόημα των λέξεων, δίχως να οδηγεί σε αδικία, ή σε παράλογα αποτελέσματα και χωρίς να προσθέτει όρους που δεν υπάρχουν, ή να διευρύνει το νόημα του νομοθέτη, ιδίως όταν δεν εντοπίζονται ασαφείς ή διφορούμενες λέξεις ή έννοιες. Παρέκκλιση από τη γραμματική ερμηνεία επιτρέπεται μόνο κάτω από ορισμένες συνθήκες όπως όταν η αυστηρώς ετυμολογική έννοια θα αντίκειται στη πρόθεση, τη λειτουργικότητα ή τον δηλωμένο σκοπό του Νομοθέτη ή εάν το νόημα που θα αποδοθεί θα οδηγήσει σε παράλογο αποτέλεσμα. Δείτε: Δημοκρατία ν. Κωνσταντίνου, Αναθεωρητική Έφεση αρ. 106/2012, ημερομηνίας 19/09/2018, Δημοκρατίας ν. Ματθαίου
(1990)3 Α.Α.Δ. 2452, Antigoni Georighiadou v. The Attorney-General of the Republic
(1966)3 C.L.R. 612, 615, Papaneophytou v. Republic
(1973)3 C.L.R. 191 και Γεωργίου ν. Πειθαρχικού Συμβουλίου Δικηγόρων
(1999)1 Α.Α.Δ. 384, και Καντούνας ν. IOANNIS N. PATSALIDES GENERAL ENTERPRISES LTD κ.α.
(2004)1Γ Α.Α.Δ 1876. [10] Όπως για παράδειγμα, η λογικότητα των «ανησυχιών» της Ενοικιαστρίας ότι με την αποδοχή του προτεινόμενου ποσού, είτε θα ζημιωνόταν, είτε μπορούσε να αλλοιωθεί ο θέσμιος χαρακτήρας της ενοικίασης. [11] Δείτε: Κανονισμό 13(β) του Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμού του 1983, Katsiantonis ν. Fragkeskou
(1981)1 CLR 566 κ.α. [12] Δείτε, κατ' αναλογία: Σύγγραμμα Hill and Redman's Law of Landlord and Tenant, Division I, Procedure, Practice Direction 24, The Summary Disposal of Claims, Costs, παρ. 1412 και Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 2020, σελ. 1429 κ.ε. [13] Δείτε κατ' αναλογία: Μέρος 1: Πρωταρχικός σκοπός Μέρος 1.2
(2)(γ) των νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και το Μέρος 60.2 που αφορά την άσκηση της εν λόγω διακριτικής εξουσίας σε παλιές δικαστικές διαδικασίες. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο