← Κύπρος

ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ν. V. E. DESIGN PLUS LIMITED, Αίτηση αρ.: Ε22/2023, 15/11/2023

ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ν. V. E. DESIGN PLUS LIMITED, Αίτηση αρ.: Ε22/2023, 15/11/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου Αίτηση αρ.: Ε22/2023 (I-justice) ΜΕΤΑΞΥ: ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ, από τη Λεμεσό Αιτητή και V. E. DESIGN PLUS LIMITED, από τη Λεμεσό Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση Αναστολής ημερομηνίας 31/08/2023 Ημερομηνία: 15/11/2023 Για τους Αιτητές/Καθ' ων στην Κυρίως Αίτηση: Ρ. Ερωτοκρίτου για Ρ. ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η Αίτηση/Αιτητή στην Κυρίως Αίτηση: κ. Α. Γ. Κωνσταντίνου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ I. ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ. Στις 27/06/2023, ο Καθ' ου στην παρούσα και Αιτητής στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, (στο εξής: «ο Ιδιοκτήτης»), εξασφάλισε τελική απόφαση, στην απουσία και εναντίον των τότε Καθ' ων και νυν Αιτητών στην παρούσα αίτηση (στο εξής: «οι Ενοικιαστές»), μέσω της οποίας διατάχθηκε η ανάκτηση της κατοχής ενός καταστήματος που βρίσκεται στον Άγιο Αθανάσιο στη Λεμεσό, καθώς επίσης και απόφαση για καθυστερημένα ενοίκια ύψους €8.083,50, πλέον ενδιάμεσα οφέλη προς €1.616,70 μηνιαίως από 01/03/2023, μέχρι την επιστροφή της κενής κατοχής του υποστατικού (στο εξής: «η τελική Απόφαση»). Μια μέρα νωρίτερα, ήτοι στις 26/06/2023, οι Ενοικιαστές καταχώρησαν έφεση, εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου ημερομηνίας 13/06/2023, μέσω της οποίας δεν επιτράπηκε σε αυτούς να καταχωρήσουν Απάντηση (στο εξής: «η προσβαλλόμενη Απόφαση»). (α) Η επίδικη Αίτηση. Ακολούθως, οι Ενοικιαστές καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση, μέσω της οποίας αξιώνονται, κατά λέξη, τα εξής: « Α. Όπως η εκτέλεση με οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 24.06.2023 του Δικαστηρίου στην υπό τον ως άνω τίτλον και αριθμό Αίτηση, ανασταλεί μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι τελείας εκδικάσεως και αποπερατώσεως της Έφεσης που καταχωρίστηκε εναντίον της Πρωτόδικης απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου με αρ. Ε105/2023 ημερ. 26.06.2023 εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτησης. Β. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ή ένδικο μέσο ή θεραπεία που το Δικαστήριο ήθελεν κρίνει υπό τας περιστάσεις ως δίκαιο και σκόπιμο να εκδώσει ή παραχωρήσει υπό τας περιστάσεις. Γ. Έξοδα της Αίτησης. Δ. Φ.Π.Α. » Τα τρόπον τινά «γεγονότα» επί των οποίων στηρίζεται το πιο πάνω αίτημα, τα οποία στην πραγματικότητα συνιστούν νομική επιχειρηματολογία, παρατίθενται στις παραγράφους 8 και 9 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση και έχουν ως ακολούθως: «

  1. Η πιο πάνω έφεση είναι βάσιμη και έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας, αφού όπως μπορεί να συναχθεί με μια απλή ανάγνωση για τον ένα λόγο έφεσης (υπόλοιποι λόγοι έφεσης θα καταχωρηθούν στην πορεία προώθησης της Έφεσης) είναι σαφές πως το νομικό ζήτημα για ύπαρξη δικαιώματος επισχέσεως υπέρ μου και από πού πρέπει να απορρέει το δικαίωμα αυτό της επισχέσεως (που προβλήθηκε στην υπεράσπιση στην Απάντηση/Ανταπαίτηση) αποφασίστηκε αντινομικά, όχι μόνο σε σχέση με την προέλευση της πιο πάνω υπεράσπισης αλλά και επί της ουσίας της δηλαδή για την ύπαρξη του στην συγκεκριμένη υπόθεση. Δηλαδή: (α) Δεν ισχύει νομικά η θέση του Δικαστηρίου πως για να προβληθεί έγκυρα στα πλαίσια της πιο πάνω Πρωτόδικης υπόθεσης, η υπεράσπιση του δικαιώματος επισχέσεως, τούτη θα 'πρεπε να απορρέει αποκλειστικά από συμβατική πρόνοια μόνον ή από διάταξη του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου (Ν.23/83) μόνον. Στην πραγματικότητα όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου, ο ισχυρισμός της υπεράσπισης για δικαίωμα επίσχεσης (lien) δεν απορρέει από το Κοινοδίκαιο, όπως λανθασμένα υιοθέτησε το Πρωτόδικο Δικαστήριο σε άλλο σημείο της ενδιάμεσης απόφασης του, αλλά από το Δίκαιο της Επιείκειας (Equity Law), όπως αναλύθηκε από τους δικηγόρους μου με παραπομπή σε βιβλιογραφία και νομολογία. Το δε συγκεκριμένο δικαίωμα/υπεράσπιση, προκύπτει σε κάθε περίπτωση (κι όχι μόνο συμβατικά ή γιατί θα 'πρεπε να το προβλέπει ο Περί Ενοικιοστασίου Νόμος), όταν δυνάμει ρητής συμφωνίας έγινε οποιαδήποτε εργασία, που ωφέλησε την ακίνητη ιδιοκτησία του ιδιοκτήτη και ο τελευταίος όφειλε να αποδώσει με βάση την συμφωνία την ωφελεία στον ιδιοκτήτη. (β) Ανεξαρτήτως και περαιτέρω των πιο πάνω λεχθέντων, δεν έγινε αντιληπτό από το Πρωτόδικο Δικαστήριο πως συμβατικά με βάση τον όρο 3(Β) της συμφωνίας ενοικίασης ημερ.14.05.13, συμφωνήθηκε και γίνεται παραδεκτό από τον Αιτητή/Καθ' ου η Αίτησης/Εφεσίβλητο, ότι εγώ πλήρωσα για λογαριασμό της Καθ' ης η Αίτησης/Αιτήτριας €4.878 ως κόστος κατασκευής εσωτερικής ηλεκτρολογικής εγκατάστασης για το ενοικιασθέν ακίνητο και επιπλέον συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών ότι θα οφείλεται από τον Ιδιοκτήτη στην Ενοικιάστρια, το πιο πάνω ποσό, το οποίο θα εξοφληθεί με την μη καταβολή ισόποσων ενοικίων, για τόσους μήνες, όσους απαιτούνται για την συμπλήρωση του ποσού των €4.
  2. Τα ίδια συμφωνήθηκαν και για ποσό €900, υδραυλικής εγκατάστασης και ντεποζίτου που επιβαρύνθηκα όπως και για το ποσό των €1500 (3(Δ) της συμφωνίας) που πάλι επιβαρύνθηκα και θα αποκοπτόταν συμφωνημένα από τα οφειλόμενα ενοίκια. (γ) Το Πρωτόδικο Δικαστήριο, αντινομικά κατέληξε πως η ολοφάνερα τεκμηριωμένη Απάντηση/Ανταπαίτηση δεν μπορούσε να καταχωρηθεί γιατί οι πιο πάνω συμβατικές πρόνοιες για επιστροφή/αποκοπή των χρημάτων που οφείλει ο Ιδιοκτήτης «δεν αποτελούν υπεράσπιση και/ή διαφορά μεταξύ των διαδίκων για το ύψος του οφειλόμενου ενοικίου» και συνεπώς, δεν στοιχειοθετούν δικαίωμα επίσχεσης.
  3. Οι πιο πάνω φανερά αντινομικές προσεγγίσεις του Πρωτόδικου Δικαστηρίου, που πιθανόν διέλαθαν της πλήρους νομικής προσοχής του, αναδύονται εύκολα από την ανάλυση του πιο πάνω λόγου. » (β) Η επίδικη Ένσταση. Το πιο πάνω αίτημα προσέκρουσε σε σχετική ένσταση του Ιδιοκτήτη (στο εξής: «η Ένσταση»), στη βάση των ακόλουθων λόγων: « Α. Η Αιτήτρια/Καθ' ης η Αίτηση δεν νομιμοποιείται να αιτείται αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στηριζόμενη στο άρθρο 11

(1)(α)(ii), αφού δεν αμφισβητεί την μη πληρωμή των οφειλομένων ενοικίων. Β. Η Αιτήτρια/Καθ' ης η Αίτηση με την αίτηση της επιδιώκει την αδικαιολόγητη μη καταβολή των οφειλόμενων ενοικίων και συγχρόνως την εκμετάλλευση του υποστατικού μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης. Γ. Η Αιτήτρια/Καθ' ης η Αίτησης και μετά την έκδοση του σχετικού διατάγματος ανάκτησης κατοχής και την παράταση των 90 ημερών που της δόθηκε σύμφωνα με το διάταγμα για την παράδοση του υποστατικού δεν έχει καταβάλει κανένα από τα καθυστερημένα και τα τρέχοντα ενοίκια. Δ. Το άρθρον 3 Α του ενοικιαστηρίου συμβολαίου προβλέπει ότι η Αιτήτρια όταν θα αποφασίσει να παραδώσει το υποστατικό στον Καθ' ου η Αίτησης δεν θα καταβάλει τα τρία τελευταία ενοίκια για να καλύψει το ποσό των €4.878,00 που δαπάνησε για την ηλεκτρική εγκατάσταση αλλά πουθενά δεν αναφέρεται ότι μπορεί να συμψηφίσει το πιο πάνω ποσό με οφειλόμενα ενοίκια πριν την παράδοση του. Ε. Η Αιτήτρια/Καθ' ης η Αίτηση με την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης όφειλε για καθυστερημένα ενοίκια το ποσόν των €8.083,50 και με την έκδοση της απόφασης το οφειλόμενο ποσό ήταν €14.550,60 και σήμερα το οφειλόμενο ποσό είναι €21.015,00 και με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος η Αιτήτρια/Καθ' ης η Αίτηση επιδιώκει την παραμονή της στο υποστατικό μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης ζημιώνοντας περαιτέρω τον Καθ' ου η Αίτηση/Αιτητή. Στ. Με την αίτηση της η Αιτήτρια επιδιώκει την καταστρατήγηση του Νόμου 3
(1)/
  1. » Ως προς τα γεγονότα, η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ιδιοκτήτη, ο ουσιαστικός αντίλογος του οποίου, ως εκτίθεται στις παραγράφους 8 έως 14, έχει ως εξής: «
  2. Η Καθ' ης η Αίτησης/Αιτήτρια ενώ μου χρωστούσε με την έκδοση της απόφασης €8.083,60, σήμερα το συνολικό ποσό που μου οφείλει είναι €21.015,00 από καθυστερημένα ενοίκια.
  3. Η Καθ' ης η Αίτησης/Αιτήτρια σε καμία από τις ένορκες της δηλώσεις δεν αρνήθηκε ότι οφείλει ενοίκια, παρά μόνο ζητούσε συμψηφισμό με δήθεν οφειλόμενα προς αυτή ποσά.
  4. Με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, επιδιώκει να μου προκαλέσει περαιτέρω ζημιά, αφού γνωρίζει ότι και μετά την εκδίκαση της Έφεσης κανένα ποσό δεν θα μπορέσω να εισπράξω, αφού η Αιτήτρια/Καθ' ης η Αίτησης από έλεγχο που έχω κάνει είναι αναξιόχρεη και κανένα περιουσιακό στοιχείο δεν έχει. Η Καθ' ης η Αίτησης/Αιτήτρια είναι αδρανής από το 2018 αφού η τελευταία ενημέρωση της στο Έφορο Εταιρειών έγινε στις 31-12-
  5. Καταθέτω αποδεικτικό έγγραφο του Εφόρου Εταιρειών ως τεκμήριο Β.
  6. Η Καθ' ης η Αίτησης και μετά την έκδοση και επίδοση της απόφασης κανένα ποσό δεν κατέβαλε για τα τρέχοντα μετά την απόφαση ενοίκια.
  7. Η Καθ' ης η Αίτησης/Αιτήτρια με την συμπεριφορά της να μην καταβάλλει τα ενοίκια και να συνεχίζει να εκμεταλλεύεται το υποστατικό με έχει αναγκάσει να μην μπορώ να ανταποκριθώ στις οικονομικές μου υποχρεώσεις στην δανειοδότηση μου από την Τράπεζα μου.
  8. Και αν ακόμη ισχυρίζεται ότι της οφείλω το ποσό των €4.878,00 ας μου το αποκόψει, από τα οφειλόμενα ενοίκια και να μου καταβάλει το υπόλοιπο μαζί με την παράδοση του υποστατικού.
  9. Πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο το Δικαστήριο να απορρίψει την παρούσα Αίτηση για να μην αυξηθεί η ζημιά και να βρεθώ σε πλήρες αδιέξοδο, αφού με την μη καταβολή των ενοικίων και την εκμετάλλευση του υποστατικού αυξάνονται οι καθυστερημένες δόσεις μου προς την τράπεζα μου και να καταδικάσει την Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια στα έξοδα της Αίτησης. » (β) Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας αίτησης. Στις 08/11/2023 επιφυλάχθηκε η παρούσα απόφαση, αφού προηγουμένως οι συνήγοροι των διαδίκων καταχώρησαν τις γραπτές τους αγορεύσεις, τις οποίες διεξήλθα[1] με προσοχή, πλην όμως, στο ειδικό περιεχόμενο των αντικρουόμενων θέσεων θα αναφερθώ μόνο εφόσον κρίνω σκόπιμο. IΙ. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ. Η παρούσα αίτηση, δοθέντος ότι αφορά διαδικασία που καταχωρήθηκε πριν την 01/09/2023,[2] θα εξεταστεί με αναφορά στους προηγούμενους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Γενικώς, το δικαίωμα για αναστολή μιας δικαστικής απόφασης προβλέπεται στην Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί: « An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given. » Η Δ.35 θ.18 είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.58 θ.
  10. Η επί του δικαιώματος για αναστολή σχετική νομολογία είναι πλούσια και σαφής. Το αποφασιστικό κριτήριο για να δίδεται ή όχι αναστολή είναι η εξισορρόπηση δύο παραγόντων, δηλαδή της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης ή διαδικασίας παραμερισμού, να μη χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η καταχώρηση έφεσης, ή κατ' αναλογία, η καταχώρηση αίτησης παραμερισμού, δεν επενεργεί προς αναστολή τέτοιας απόφασης, αλλά η διακριτική εξουσία, είτε του Εφετείου, είτε των πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων ασκούνται με βάση την αρχή της διατήρησης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιπτώσεις στην κάθε πλευρά, καθώς και τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης ή της διαδικασίας παραμερισμού, εφόσον, μπορεί με βεβαιότητα να υπάρξει τέτοια πρόγνωση.[3] H εμβέλεια της Δ.35, θ.18, εξετάστηκε στη Δημητρούδης v. Λουγκρίδη,
(2011)1Α Α.Α.Δ 687, όπου, με αναφορά σε παλαιότερη νομολογία, λέχθηκε ότι η εν λόγω διαταγή δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. Στη Χατζηπαναγή ν. Αυξεντίου, Πολιτική Έφεση Αρ.151/2017, ημερομηνίας 09/11/2017, ECLI:CY:AD:2017:A399 λέχθηκαν τα εξής: « Μεταξύ των στοιχείων που συνυπολογίζονται κατά την εξέταση αίτησης αναστολής είναι και το ενδεχόμενο πρόκλησης ανεπανόρθωτης αδικίας στο ένα ή στο άλλο μέρος αν το δικαστήριο χορηγήσει ή αρνηθεί να χορηγήσει διάταγμα αναστολής. » (δ) Το δικαίωμα για αναστολή της δικαστικής απόφασης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Το δικαίωμα για να διαταχθεί η αναστολή μιας τελικής απόφασης ενυπάρχει και στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Στο άρθρο 11
(5)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, αναφέρονται τα εξής: « Το Δικαστήριον, εκδίδον απόφασιν ή διάταγμα δυνάμει των παραγράφων (α),(β) (γ), (δ), (ε), (στ), (ζ) (η), (θ), (ι), (ια) και (ιβ) του άρθρου τούτου, δύναται, τηρουμένου του όρου ότι o ενοικιαστής θα πληρώση παν ποσόν το οποίον νομίμως οφείλεται ή δυνατόν να καταστή οφειλόμενον υπ' αυτού, να αναστείλη την εκτέλεσιν της αποφάσεως ή του διατάγματος ή να αναβάλη την ημερομηνίαν κατοχής διά τοιαύτην περίοδον μη υπερβαίνουσαν το εν έτος, εκτός εάν οι διάδικοι άλλως ήθελαν συμφωνήσει, και υπό την επιφύλαξιν τοιούτων όρων οίους το Δικαστήριον ήθελε θεωρήσει καταλλήλους. » Το εν λόγω άρθρο 11
(5)ερμηνεύθηκε στην Ανδρέας Μιχαηλίδης ν. Θωμάς Σάββα Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 285/2016, ημερομηνίας 22/09/2017, ECLI:CY:AD:2017:A314 και στην Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν. Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α., Πολιτική Έφεση αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, ECLI:CY:AD:2018:A
  1. Στην τελευταία απόφαση, μεταξύ άλλων, λέχθηκαν τα εξής: « ..το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν εμποδίζεται, όταν υπάρχει έφεση, να αναστείλει την εκτέλεση μιας απόφασης δυνάμει της Δ.35,θ.
  2. Τα δικαστήρια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, έχουν γενική εξουσία να αναστέλλουν την εκτέλεση δικαστικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960).[4] Όταν η απόφαση αποτελεί αντικείμενο έφεσης, η άσκηση της εξουσίας αυτής ρυθμίζεται δικονομικά από τη Δ.35,θ.
  3. [5] Η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με δεδομένο ότι η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης έφεσης υποβάλλεται πρώτα στο πρωτόδικο Δικαστήριο (βλ. Δ.35, θ.19), η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων στο άρθρο 11
(5)του Νόμου, η οποία δεν μας βρίσκει σύμφωνους, συνεπάγεται, δυνητικά, δραστικό περιορισμό της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος της έφεσης. Το άρθρο 11
(5)του Νόμου είναι γεγονός περιέχει ειδικές πρόνοιες αναφορικά με την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να αναστέλλει τελική απόφαση του, όταν την εκδίδει, σε στάδιο κατά το οποίο δεν βρίσκεται στο προσκήνιο οποιαδήποτε έφεση, αναστέλλοντας το χρόνο εκτέλεσης της μέχρι και ένα έτος, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά μεταξύ των διαδίκων. Θεωρούμε ότι η εν λόγω νομοθετική διάταξη δεν είναι ασυμβίβαστη με το δικαίωμα ενός καθ' ου η αίτηση, να επιδιώξει ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και να εξασφαλίσει στην κατάλληλη περίπτωση αναστολή της εκτέλεσης διατάγματος έξωσης, εκκρεμούσης έφεσης που έχει ασκηθεί κατά της δικαστικής απόφασης, ώστε αν αυτή πετύχει η απόφαση του Εφετείου να μην καταστεί κενό γράμμα. Στο λεκτικό του άρθρου 11
(5)δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναιρεί ή να αφαιρεί ή να θέτει οποιοδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα αυτό και στην ανάλογη εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την απόφαση εκκρεμούσης της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, που το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέταξε την αναστολή της διαταγής για έξωση, η δυνατότητα για υποβολή αίτησης ενώπιον του δυνάμει της Δ.35, θ.18 παρείχετο εξ αρχής, με την καταχώρηση της έφεσης. » ΙΙΙ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Με βάση το πιο πάνω ουσιαστικό και νομικό πλαίσιο, προχωρώ στην εξέταση του κατά πόσον δικαιολογείται η έγκριση της επίδικης αίτησης. Θυμίζω, ότι οι συνήγοροι των Ενοικιαστών επικέντρωσαν την επιχειρηματολογία τους στον ισχυρισμό ότι η έφεση που καταχώρησαν έχει «μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας» διότι η προσβαλλόμενη απόφαση, μέσω της οποίας δεν επιτράπηκε η καταχώριση της «ολοφάνερα τεκμηριωμένης» Απάντησής τους, είναι, πάντα κατ' αυτούς, αποτέλεσμα «αντινομικής» και «λανθασμένης» προσέγγισης του Δικαστηρίου. Η αισιοδοξία τους, για την επιτυχία της έφεσής τους, είναι εμφανής. Δεν θα κρίνω την πραγματική προοπτική της έφεσης ∙ παρόλο που έχω υπόψιν ότι η υπό κρίση ενδιάμεση προσβαλλόμενη απόφαση δεν υπόκειται σε έφεση.[6] Επίσης, είναι εις γνώση μου, ότι η τελική απόφαση δεν έχει εφεσιβληθεί.[7] Τούτο διότι, πέραν του ότι η πιο πάνω διεργασία αποτελεί παράγοντα «οριακής σημασίας και χωρίς καθοριστική επίπτωση» (δείτε: Απόφαση στην Αίτηση ημερομηνίας 30/03/2017 στην Χρυσοχού ν. Ιωαννίδου, Έφεση αρ. 7/2017, ημερομηνίας 10/10/2017), η εν λόγω προϋπόθεση, δεν μπορεί, αυτοτελώς, να συνιστά τη νομιμοποιητική βάση για την έγκριση αιτήματος ενώπιον πρωτοβάθμιου[8] Δικαστηρίου. Θυμίζω, συναφώς, ότι οι συνήγοροι των Ενοικιαστών είχαν προβάλει ταυτόσημη επιχειρηματολογία προς το Δικαστήριο, κατά το στάδιο ελέγχου της αποδεκτότητας της Απάντησης των πελατών τους. Τότε, αξιολογήθηκε και αποφασίστηκε ότι δεν αποκαλυπτόταν εύλογη αιτία για να τους παρασχεθεί δικαίωμα καταχώρισης Απάντησης.[9] Έκτοτε, επί της ουσίας, δεν άλλαξε το παραμικρό. Το γεγονός ότι οι Ενοικιαστές καταχώρισαν έφεση, αποτελεί εντελώς ουδέτερο στοιχείο στάθμισης. Συνακόλουθα, είναι τουλάχιστον παράδοξο, να καλείται σήμερα το ίδιο Δικαστήριο να υιοθετήσει εκείνη την επιχειρηματολογία για την οποία ήδη αποφάσισε, οριστικά και αμετάκλητα, ότι δεν αξίζει καν να ακουστεί. Προσπερνώντας λοιπόν το ζήτημα της πιθανότητας επιτυχίας της έφεσης, δεν εντοπίζεται οποιοδήποτε υπόβαθρο επί του οποίου θα μπορούσε να θεμελιωθεί, έστω με τους κατάλληλους όρους,[10] η αιτούμενη αναστολή της υπό συζήτηση τελικής απόφασης. Κατ' αρχάς, θυμίζοντας πως ο ασυνήθιστος χαρακτήρας των ενδιάμεσων διαδικασιών απαιτεί τον επακριβή προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων,[11] διαπιστώνεται σφάλμα το ίδιο στο αιτητικό της επίδικης αίτησης, καθότι μέσω αυτού ζητείται η αναστολή μιας ανύπαρκτης «απόφασης ημερομηνίας 24/06/2023», δεδομένο, που, αυτοτελώς, αρκεί για την απόρριψη της επίδικης αίτησης. Ούτε όμως επί της ουσίας δικαιολογείται το αίτημα. Η αναστολή μιας δικαστικής απόφασης, δεν αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα που ενεργοποιείται με την καταχώριση έφεσης. Κάθε άλλο. Αποτελεί εξαιρετικό μέτρο που πρέπει να δικαιολογείται επαρκώς, αντισταθμίζοντας, με σαφή τρόπο, την ανάγκη για διαφύλαξη της τελεσιδικίας, η οποία προσδίδει βεβαιότητα στην κοινωνία. Εν προκειμένω, μαρτυρία που να εξηγεί προς το Δικαστήριο πως η εκτέλεση της τελικής απόφασης θα επηρεάσει αρνητικά τους Ενοικιαστές, δεν υπάρχει. Μόνο μέσω της γραπτής επιχειρηματολογίας των συνηγόρων τους επιχειρήθηκε, να εισαχθούν λακωνικά και αντινομικά κάποια δεδομένα. Η δε αναφορά ότι θα πρέπει να ανασταλεί η διαδικασία εκτέλεσης, λόγω της πιθανότητας επιτυχίας της έφεσης, ούσα γενική και αόριστη, προφανώς δεν ικανοποιεί το κριτήριο. Στην ΕΛΕΝΙΤΣΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ν. ΜΑΡΙΑ ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΥ κλπ, Πολιτική Έφεση αρ. 283/2015 ημερομ. 23/03/2016, λέχθηκε ότι: « η τελεσιδικία εν προκειμένω έχει μιαν ιδιαίτερη βαρύτητα η οποία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης αλλά και το κράτος δικαίου ευρύτερα » και τονίστηκε πως: « Θα ήταν παράλογο, στη βάση γενικών ισχυρισμών, να αποστερήσουμε το διάδικο από τους καρπούς της εν τέλει επιτυχίας του [..] Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, όπως έχει νομολογηθεί, είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής. (βλ. Χατζηευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd a.o.
(1991)1 Α.Α.Δ. 172). ΄Οπως έχουμε εξηγήσει αυτές οι εξαιρετικές περιστάσεις εδώ δεν έχουν καταδειχθεί. » Συναφώς, στη DEMETRIADES GROUP OF COMPANIES LIMITED ν. APM ITALIAN TYPE ICE-CREAM LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. 372/2015, ημερομηνίας 15/02/2017 λέχθηκε ότι ο αιτών την αναστολή όχι μόνο θα πρέπει να αναφερθεί σε ύπαρξη ανεπανόρθωτης ζημίας, αλλά και να την αποδείξει, ως το εξισορροπητικό στοιχείο μεταξύ διασφάλισης των καρπών της επιτυχίας επιτυχόντος διαδίκου και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος άσκησης έφεσης. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: « Η κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης στο πρόσωπο των Αιτητών, είναι, βεβαίως, δεσπόζον στοιχείο, δεδομένης της προαναφερθείσας ανάγκης εξισορρόπησης μεταξύ διασφάλισης των καρπών της επιτυχίας επιτυχόντος διαδίκου και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος άσκησης έφεσης. Οι Αιτητές όμως απέτυχαν να θεμελιώσουν κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ο υπό εξέταση ισχυρισμός προβάλλεται αόριστα και λαμβάνει τη μορφή γενικής επίκλησης. Το σχετικό βάρος για κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης εναποτίθεται στους ώμους του κάθε Αιτητή που επιζητεί αναστολή της εκτέλεσης εις βάρος του απόφασης. Όπως επίσης φέρει το βάρος να θεμελιώσει ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, προκειμένου να καταστεί δυνατό να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ της αρχής ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο, όπως λέχθηκε, ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του (Χ»Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd and Others
(1991)1 ΑΑΔ 172, Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους (ανωτέρω), Ελενίτσα Κωνσταντινίδη (ανωτέρω)). Ο,τι μπορεί να εξαχθεί από την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι πως περιστρέφεται ουσιαστικά γύρω από την επίκληση αδυναμίας εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε προς όφελος των Αιτητών, χωρίς όμως να τεκμηριώνεται ανεπανόρθωτη βλάβη ή ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων ως προς το επίδικο αίτημα για αναστολή. Περαιτέρω, η αδιαμφισβήτητη εκτεταμένη παρανομία που καλύπτει το επίδικο ακίνητο καθιστά ανύπαρκτο τον κίνδυνο πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού, ακόμη και σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, θα είναι παράνομη η κατοχή και χρήση του εν λόγω ακινήτου. Η τελεσιδικία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και υποστυλώνει, ευρύτερα, το κράτος δικαίου. Υπό το πρίσμα αυτό και με δεδομένες τις γενικόλογες τοποθετήσεις της πλευράς των Αιτητών ως προς το ζήτημα της ανεπανόρθωτης βλάβης και της ύπαρξης εξαιρετικών περιστάσεων, δεν εντοπίζουμε έρεισμα αναστολής της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης και αποστέρησης από τον επιτυχόντα διάδικο, τους Καθ΄ ων η αίτηση, των καρπών της επιτυχίας τους. » Εν προκειμένω, διαπιστώνεται πλήρης απουσία μαρτυρίας που να οδηγεί στο συμπέρασμα ύπαρξης είτε εξαιρετικών περιστάσεων, είτε ανεπανόρθωτης ζημιάς εις βάρος των Ενοικιαστών που να δικαιολογούν την αναστολή εκτέλεσης. Ούτε υπάρχει αντίβαρο ως προς την επιθυμία του Ιδιοκτήτη να απολαύσει άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας του, υπό το φως και του αδιαμφισβήτητου ισχυρισμού του, ότι ουδέν ποσόν έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους έχει καταβληθεί, με αποτέλεσμα, μήνα με τον μήνα, το εξ αποφάσεως χρέος να μεγαλώνει και ο ίδιος να μην μπορεί να ανταπεξέλθει στις δικές του οικονομικές υποχρεώσεις. Σε συνάρτηση με τα προηγούμενα, δεν υπάρχει μαρτυρία σχετική με την οικονομική ευρωστία των Ενοικιαστών και ιδιαίτερα για τη δυνατότητά τους να αποζημιώσουν τον Ιδιοκτήτη σε περίπτωση που η έφεση αποτύχει. Επίσης, δεν παρουσιάστηκαν προς το Δικαστήριο δεδομένα σχετικά προς την ικανότητα συμμόρφωσής τους, προς τους όρους που θα τους επιβάλλονταν, σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος για αναστολή. Διότι, δεν νοείται[12] να υπάρξει αναστολή απόφασης δίχως την εναπόθεση κατάλληλων όρων, ενόσω ενοικιαστής συνεχίζει να νέμεται την κατοχή του υποστατικού. Ως εκ των ανωτέρω, είναι η συνέχιση της κατακράτησης της περιουσίας του Ιδιοκτήτη, δίχως την καταβολή ενοικίου που θα διαιωνίσει την υφιστάμενη λανθάνουσα κατάσταση και πιθανότατα να απολήξει σε ανεπανόρθωτη οικονομική ζημία για τον Ιδιοκτήτη λόγω ακριβώς, είτε της ανικανότητας, είτε έστω της απροθυμίας των Ενοικιαστών να συμμορφωθούν προς το περιεχόμενο υποχρεώσεων τους έναντι του Ιδιοκτήτη, η παραβίαση των οποίων υπήρξε η γενεσιουργός αιτία που οδήγησε και στην έκδοση της εναντίον τους τελικής απόφασης. Κατά συνέπεια, εξισορροπώντας τα δικαιώματα των διαδίκων καθώς και τις επιπτώσεις που θα προκύψουν σε κάθε περίπτωση, και έχοντας πάντοτε κατά νου ότι η δικαστική διαδικασία ολοκληρώνεται στην πράξη μέσω της εκτέλεσης,[13] αναμφίβολα, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει ασκηθεί κατά των Ενοικιαστών, μη επιτρέποντας, την αναστολή εκτέλεσης της προσβαλλόμενης Απόφασης. Η παρούσα Αίτηση θα απορριφθεί. ΙV. ΚΑΤΑΛΗΞΗ. Η Αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα εις βάρος των Αιτητών στην παρούσα και Καθ' ων στην Κυρίως Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τη Γραμματέα του Δικαστηρίου και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................. Γ. Χρ. Παγιάσης Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Σημειώνεται ότι, επειδή η υπό εξέταση αίτηση αφορά αμιγώς νομικό ζήτημα που δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, κατ' εφαρμογή των διαλαμβανομένων στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και τους σχετικούς περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αποφάσισα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. [2] Δείτε: Μέρος 60.1
(2)των νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. [3] Δείτε μεταξύ άλλων: Aristidou v. N. Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649, Charalambous v. C. Nicolaides and A.Neophytou Co.
(1985)1 C.L.R. 737, Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524, Νεοφύτου v. Δημητρίου
(1989)1 Α.Α.Δ. 592, Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 591, Α. Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1Β Α.Α.Δ 797, Α. Παπά ν Ν. Α. Οικονομίδου κ.α.
(2010)1Α Α.Α.Δ 58, Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων
(2011)1 ΑΑΔ 1921, Γιάννος Παύλου κ.ά ν Μαρούλλας Νεοφύτου Νικολάου κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 373/2016, ημερομηνίας 10.10.2017, Ευαγγελία Ντεμιάν κ.α. ν Μιχάλης Τσαγγαρίδης κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 36/2018, ημερομηνίας 22/06/2018, Christakis Pilides Construction Ltd ν. Philpool Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 185/2019, ημερομηνίας 12/06/2020 και Navarino Wine Lodge Limited v. T.C.N. Holding Company Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 105/2020, ημερομηνίας 30/10/2020. [4] Το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, έχει ως εξής: «Η απόφασις οιουδήποτε δικαστηρίου, επιφυλασσομένης οιασδήποτε εν αυτή περιεχομένης αντιθέτου διαταγής και ασχέτως του γεγονότος ότι αύτη έχει ληφθή επί παραλείψει υποβολής εγγράφων προτάσεων ή εμφανίσεως οιουδήποτε διαδίκου, θα είναι δεσμευτική δι' όλους τους διαδίκους ευθύς ως αυτή εκδοθή, ασχέτως προς οιανδήποτε έφεσιν κατ' αυτής, αλλά το δικαστήριον υπό του οποίου εκδίδεται η τοιαύτη απόφασις, ή οιονδήποτε δικαστήριον έχον δικαιοδοσίαν να εκδικάση κατ' έφεσιν την τοιαύτην απόφασιν δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, εάν θεωρήση τούτο πρέπον, και ασχέτως προς το εάν εξεδόθη ή μη διάταγμα προς εκτέλεσιν αυτής να διατάξη όπως ανασταλή ή εκτέλεσις της τοιαύτης αποφάσεως διά τοσαύτον χρονικόν διάστημα και υπό τοιούτους όρους ή άλλως, ως ήθελε κρίνει ορθόν το τοιούτον δικαστήριον.» [5] Η Δ. 35 θ. 18 αναφέρει: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given». [6] Στο άρθρο 11
(1)(ii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, μεταξύ άλλων, αναγράφονται τα εξής: «Νοείται ότι η απόφαση του Γραµµατέα για αποδοχή ή απόρριψη της καταχώρισης της απάντησης τίθεται εντός τριών
(3)εργάσιµων ηµερών ενώπιον του ∆ικαστηρίου προς τελεσίδικη έγκριση ή απόρριψη, η δε απόφαση του ∆ικαστηρίου δεν υπόκειται σε έφεση·». Συναφώς, μεταξύ άλλων, Αίτηση της Admage Market Ltd, Πολιτική Αίτηση αρ. 89/2021, ημερ. 24/05/2021, ECLI:CY:AD:2021:D
  1. [7] Σε σχέση με τα ζητήματα λυσιτέλειας που προκύπτουν από αυτήν την παράλειψη, στην υπόθεση Αναφορικά με τον Ιωάννου, Πολιτική Αίτηση αρ. 121/2021, ημερομηνίας 13/10/2021, ECLI:CY:AD:2021:D452, λέχθηκαν τα εξής: «Εν προκειμένω, ανεξάρτητα από τυχόν καλό λόγο για έκδοση εντάλματος certiorari, τούτο δεν θα μπορούσε να είχε πρακτικό αποτέλεσμα, εφόσον έχει εκδοθεί ήδη τελική απόφαση. Όχι μόνο τίθεται ζήτημα έλλειψης αντικειμένου, αλλά και πρόκλησης αντιφατικής κατάστασης, εφόσον η ευδοκίμηση της παρούσας αίτησης θα οδηγούσε σε ακύρωση της ενδιάμεσης απόφασης που οδήγησε στην τελική απόφαση, η οποία όμως θα παρέμενε σε ισχύ». [8] Δείτε, κατ' αναλογία: Αναφορικά με τον Λοϊζίδη κλπ, επί της Πολιτικής Αίτησης αρ. 32/2019, ημερομηνίας 17/4/
  2. [9] Μεταξύ άλλων, τότε, λέχθηκαν τα εξής από το Δικαστήριο: «Επανερχόμενος στο υπό κρίση ζήτημα, αυτό που πρέπει να απαντηθεί, είναι εάν, μέσω του υλικού που έχει παρουσιαστεί στο Δικαστήριο, αναδεικνύεται, στην όψη των πραγμάτων κάποιος καλός λόγος για να δοθεί το δικαίωμα Απάντησης στους Ενοικιαστές. Θυμίζω πως η αρχική εντύπωση, με βάση τα δικόγραφα, ως εξηγείται στο προαπαρατεθέν απόσπασμα, ήταν αρνητική. Έχοντας πλέον αξιολογήσει όλα όσα τέθηκαν με επιμέλεια από τους συνηγόρους των διαδίκων, καταλήγω στην επιβεβαίωση της αρχικής θεώρησης του Δικαστηρίου, ήτοι ότι δεν υφίσταται ουσιαστική υπεράσπιση εκ μέρους των Καθ' ων, σε σχέση με το υπό εξέταση αγώγιμο δικαίωμα. Το υποστηρικτικό υλικό που παρουσιάστηκε δεν διαφοροποιεί το παραμικρό. Η ευρηματικότητα των συνηγόρων των Καθ' ων, προφανώς δεν αρκεί.» [10] Δηλαδή, εφόσον υπήρχαν γεγονότα που να δικαιολογούσαν των έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, η έκδοσή του θα γινόταν μόνο εφόσον προηγουμένως διασφαλιζόταν τουλάχιστον το ποσό των €15.000,00 έναντι των ήδη οφειλόμενων ενοικίων και υπό την προϋπόθεση της μηνιαίας καταβολής του ποσό των €1.616,70, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. [11] Δείτε: Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 965 και Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λ. Ιορδάνους Λτδ.
(2001)1(Β) Α.Α.Δ.
  1. [12]Σε κάθε ενοικιαστική σχέση, η διατήρηση της κατοχής προϋποθέτει την καταβολή ανταλλάγματος, αφού πρόκειται για αλληλένδετες υποχρεώσεις. Σχετικά: P.P. Body Art Gym Ltd v. Shiptrans Estate Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 300/2012, ημερομηνίας 14/12/2017, ECLI:CY:AD:2017:A
  2. [13] Η καθυστέρηση στην εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων έχει κριθεί ότι διαβάλλει τη δίκαιη δίκη και απολήγει στην παραβίαση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο, καθώς και του δικαιώματος σεβασμού της περιουσίας. Ενδεικτικά, δείτε: αποφάσεις Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) στη Απόφαση του ΕΔΑΔ ημερ. 18.06.2020, Safonov και Safonova κατά Ουκρανίας της Προσφυγή αρ. 24391/10 και στη Cristea κατά Δημοκρατίας της Μολδαβίας Απόφαση του ΕΔΑΔ ημερ. 13.02.2019 Προσφυγή αρ. 35098/12 . cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.