← Κύπρος

CCSRE REAL ESTATE COMPANY LTD ν. ΣΧΟΛΕΣ ΧΟΡΟΥ «ΑΘΑΝΑΣΙΑ» ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αρ. Αίτησης: Ε11/2019, 7/8/2023

CCSRE REAL ESTATE COMPANY LTD ν. ΣΧΟΛΕΣ ΧΟΡΟΥ «ΑΘΑΝΑΣΙΑ» ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αρ. Αίτησης: Ε11/2019, 7/8/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ-ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου και Μ. Γεωργιάδου, Γ. Παναγιώτου, Μελών Αρ. Αίτησης: Ε11/2019 Μεταξύ:

  1. CCSRE REAL ESTATE COMPANY LTD (ΗΕ355989), Γρηγόρη Αυξεντίου 8, 1096 Λευκωσία
  2. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Γρηγόρη Αυξεντίου 8, 1096 Λευκωσία Αιτητριών και
  3. ΣΧΟΛΕΣ ΧΟΡΟΥ «ΑΘΑΝΑΣΙΑ» ΛΙΜΙΤΕΔ (ΗΕ139616), Δημητρίου Λιπέρτη 12, Λειβάδια, Λάρνακα
  4. Γιώργος Θεοδούλου [ ] Λάρνακα
  5. Χρυστάλλα Θεοδούλου [ ] Λάρνακα Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 07/08/2023 Εμφανίσεις: Για Αιτήτριες 1 και 2: κος Άλεξ Θέμη για κκ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ζ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και 3: κος Φάνος Φανή για κκ. ΝΙΚΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε. ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στην παρούσα υπόθεση το ζήτημα της καθ' ύλην αρμοδιότητας αποτέλεσε μείζον θέμα. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι οι διάδικοι συνδέονται με ενοικιαστική σχέση, η οποία αφορά υποστατικό που βρίσκεται στην Λάρνακα (στο εξής αναφερόμενο ως "το μίσθιο"). Σύμφωνα με το περιεχόμενο της Αίτησης, η Αιτήτρια 2 υπήρξε η προηγούμενη ιδιοκτήτρια του μίσθιου, την οποία διαδέχθηκε η Αιτήτρια 1, τον Ιούνιο του
  6. Το μίσθιο κατέχει η Καθ' ης η αίτηση 1, ως ενοικιάστρια, με την εγγύηση των Καθ' ων η αίτηση 2 και
  7. Η Αιτήτρια 1 αξιώνει την έξωση της Καθ' ης η αίτηση 1, καθώς και την έκδοση απόφασης για οφειλόμενα ενοίκια, ενδιάμεσα οφέλη[1], τόκο, έξοδα και ΦΠΑ, εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και
  8. Η δε Αιτήτρια 2 αξιώνει από τους Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και 3 τα κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ενοίκια μέχρι τον Ιούνιο του
  9. Οι Καθ' ων η αίτηση επικαλούνται καταρχήν την αναρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου και ακολούθως αμφισβητούν (α) την συνδρομή των προϋποθέσεων έκδοσης διατάγματος έξωσης, (β) την ύπαρξη οφειλής και (γ) την εγκυρότητα της σύμβασης εγγύησης. Η αρχική ένσταση αναρμοδιότητας Στην πορεία της ακροαματικής διαδικασίας, στις 10/8/22, ημερομηνία κατά την οποία η Αίτηση ήταν ορισμένη για συνέχιση της ακρόασης, οι Καθ' ων η αίτηση είχαν προβάλει ένσταση αναρμοδιότητας, υποστηρίζοντας ότι το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει το ζήτημα αυτό, πριν συνεχίσει τη διαδικασία. Έρεισμα για την ένσταση αυτή προκάλεσε η μαρτυρία που παρουσίασαν οι Αιτητές. Ο συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση, επικαλέστηκε τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας των Αιτητριών Μ.Α.2, αρχικός ιδιοκτήτης του επίδικου ακινήτου, σχετικά με την χρήση του ακινήτου από τον ίδιο προσωπικά. Υποστήριξε, τότε ο συνήγορος, ότι με δεδομένο το αδιαμφισβήτητο της μαρτυρίας αυτής των Αιτητριών, το συγκεκριμένο ακίνητο δεν διατίθετο προς ενοικίαση πριν την 31.12.
  10. Επομένως, δεν εμπίπτει στην έννοια του καταστήματος ή της κατοικίας σύμφωνα με τον περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Η πλευρά των Αιτητριών, ανέφερε τότε ότι προτίθεται να παρουσιάσει περαιτέρω μαρτυρία, η οποία θα καταδείκνυε ότι το μίσθιο εμπίπτει στην έννοια του "ακινήτου" και στην καθ' ύλην αρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου. Υποστήριξε ότι η εξέταση της αναρμοδιότητας, στο στάδιο εκείνο ήταν πρόωρη. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Για τους λογούς που καταγράφονται στην ενδιάμεση απόφαση, ημερ. 06.10.2022, είχα κρίνει ότι το ζήτημα δεν ήταν καθαρά νομικό και εφόσον δεν ήταν παραδεκτά τα γεγονότα που το συνέθεταν, δεν μπορούσε να εξεταστεί σε εκείνο το στάδιο. Η κατάληξη μου ήταν ότι "η ένσταση των Καθ' ων η αίτηση πρέπει να εξεταστεί «εντός του πλαισίου της δίκης», με την παρουσίαση όλης της μαρτυρίας των διαδίκων και την αξιολόγηση της από το Δικαστήριο." Οι τελικές αγορεύσεις των διαδίκων Η ακροαματική διαδικασία τελικά ολοκληρώθηκε και το ζήτημα επαναλήφθηκε στις τελικές αγορεύσεις των διαδίκων. Παρέπεμψαν το Δικαστήριο και οι δυο πλευρές, στην απόφαση Φυσεντζίδης ν. K & C Snooker Pool Entertainment, Πολιτική Έφεση 30/2019, ημερ. 10.06.2020, ECLI:CY:AD:2020:A171, όπου η κάθε πλευρά έδωσε την δική της ερμηνεία αναφορικά με τη φράση "υπό ή προς ενοικίαση"[2]. Οι Αιτήτριες επικαλέστηκαν το άρθρο 2 του Ν.23/1983 και την απόφαση Φυσεντζίδης (πιο πάνω), αναφέροντας ότι το μόνο γεγονός που αμφισβητείται είναι το κατά πόσον το μίσθιο βρισκόταν "υπό ή προς ενοικίαση" κατά τον ουσιώδη, για το ζήτημα της δικαιοδοσίας, χρόνο. Επισήμανε ότι αυτή η απόφαση χρήζει ερμηνείας, ειδικά όσον αφορά τη φράση «πρόσφορο προς ενοικίαση». Η κατάληξη της σκέψης του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητριών, είναι ότι η πρόθεση του νομοθέτη ήταν να καταστήσει ενοικιοστασιακά όσα ακίνητα "ήταν συμπληρωμένα μέχρι την 31.12.1999 και ήταν σε κατάσταση που μπορούσαν να ενοικιαστούν"[3] Υποστήριξαν οι Αιτητριες ότι μπορεί μεν ο Μ.Α.2 να ανέφερε ότι ήταν ο αρχικός ιδιοκτήτης του μίσθιου και ότι χρησιμοποιούσε ο ίδιος το μίσθιο, ως σχολή χορού, η οποία έδρευε εκεί, αλλά ανέφερε επίσης ότι οι εισπράξεις των διδάκτρων γίνονταν από τρίτο, νομικό, πρόσωπο (TANGO DANCING SCHOOL LIMITED). Υποστήριξαν επίσης ότι η πληρωμή συνδρομής από τους μαθητές της σχολής χορού για τα μαθήματα χορού, αποτελεί (κατά τις Αιτήτριες) μια "μορφή ενοικίασης". Τέλος, αναφέρουν ότι από την αποδεκτή μαρτυρία προκύπτει και η σχέση του "Πολιτιστικού Συλλόγου Αναστασία" με το μίσθιο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το ζήτημα της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων απασχόλησε την Νομολογία σε σωρεία αποφάσεων. Παραθέτω, πιο κάτω, απόσπασμα από την σχετική απόφαση Ιωάννη Κότσαπα & Υιοί ν. Φωτάκη Κυπριανού κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. 261, όπου λέχθηκαν τα εξής: "Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων ρυθμίζεται από το άρθρο 4
(1)* του Νόμου 23/83. Παρόμοια πρόνοια συναντούμε και στο άρθρο 4
(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1975 (Ν 36/75) ο οποίος έχει καταργηθεί με το Νόμο 23/83. Η σχετική πρόνοια του άρθρου 4
(1)του Νόμου 36/75 έχει ερμηνευθεί στην Efthymiadou v. Zoudros and Others
(1986)1 C.L.R. 341, 344, 345. Κρίθηκε ότι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, που καθιδρύεται δυνάμει του άρθρου 4
(1)του Νόμου 36/75, έχει δικαιοδοσία να επιλύει οποιαδήποτε διαφορά που αναφύεται επί οποιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογή του Νόμου συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων παρεπιπτόντων με το κύριο θέμα του Νόμου, όπως η ανάκτηση ενοικίων και απώλεια λόγω ζημιάς που προκαλείται σε ελεγχόμενα υποστατικά. Το άρθρο 4
(1)του Νόμου 36/75 έχει ερμηνευθεί και στην Petsas v. Pavlides
(1980)3 C.L.R. 158, 173, 174.[.]". Για να καταδειχθεί κατά πόσο το παρόν Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία εκδίκασης της παρούσας διαφοράς, θα πρέπει να αποδειχθούν τα εξής: α. Ότι οι Αιτήτριες έχουν διαδεχθεί η μια την άλλη, ως οι ιδιοκτήτριες του μίσθιου. β. Το μίσθιο είναι "ενοικιοστασιακό" και γ. Ο ενοικιαστής είναι "θέσμιος". Αιχμή του δόρατος της επιχειρηματολογίας των συνηγόρων των Καθ' ων η αίτηση αποτελεί η μαρτυρία των ίδιων των Αιτητριών για το ενοικιοστασιακό ακίνητο και συγκεκριμένα η αναφορά του Μ.Α.
  1. Προτού προχωρήσω, η αξιολόγηση της μαρτυρίας που δόθηκε για το ζήτημα αυτό είναι απαραίτητη. Μαρτυρία Μ.Α.
  2. Ο μάρτυρας αυτός υπήρξε ο αρχικός ιδιοκτήτης του ακινήτου επί του οπού ανεγέρθηκε από τον ίδιο το μίσθιο, κατά το έτος
  3. Σχεδιάστηκε το μίσθιο και κατασκευάστηκε για να χρησιμοποιηθεί ως σχολή χορού από τον ίδιο και τη σύζυγο του. Υλοποίησαν το σχέδιο τους και η σχολή χορού λειτουργούσε εκεί μέχρι το τέλος του 2001, από τους ίδιους υπό το καθεστώς του νομικού προσώπου, που είχαν ιδρύσει τότε (TANGO DANCING SCHOOL LIMITED). Ουδέποτε, στο διάστημα από τη συμπλήρωση του μίσθιου μέχρι το 2001, προσφέρθηκε προς ενοικίαση ή ενοικιάστηκε το μίσθιο σε τρίτα πρόσωπα και καμία σχέση είχε ο ίδιος ή η εταιρεία του (ή το μίσθιο) με τον "Πολιτιστικό Όμιλο Αθανασία". Στις 16.07.2003[4] νοίκιασε στην εταιρεία του Καθ' ου η αίτηση 2 (Καθ' ων η αίτηση 1) το μίσθιο. Δεν αντεξετάστηκε ο μάρτυρας αυτός, επί των όσων ανέφερε για το καθεστώς του μίσθιου (και ούτε κηρύχθηκε εχθρικός από την πλευρά που τον κάλεσε). Η μαρτυρία του είναι αποδεκτή και από τις δυο πλευρές. Σημειώνω ότι αυτό ήταν το ουσιαστικό μέρος της μαρτυρίας του Μ.Α.2, ο οποίος απαντούσε άμεσα και με ειλικρίνεια, χωρίς αντιφάσεις, υπεκφυγές ή ασάφειες. Επιπλέον, η μαρτυρία του συνάδει και με τα έγγραφα που έχουν κατατεθεί. Αποδέχομαι στο σύνολο της, την μαρτυρία του Μ.Α.
  4. Μαρτυρία Μ.Κ.1 Ο Μ.Κ.1, Καθ' ου η αίτηση 2, αναφέρθηκε στον "Πολιτιστικό Όμιλο Αθανασία" δηλώνοντας ότι συστήθηκε από τον ίδιο, περί το έτος 1997 με έδρα στην οδό Χρυσουπόλεως, στη Λάρνακα. Αρνήθηκε ότι ο Όμιλος αυτός σχετιζόταν με το μίσθιο πριν το
  5. Νοίκιασε το μίσθιο από τον Μ.Α.2, με τον οποίο γνωρίζονταν, αφού ο Μ.Κ.1 υπήρξε μαθητής στην σχολή χορού που έδρευε εκεί. Το μίσθιο ήταν διαμορφωμένο ως σχολή χορού και για αυτό το νοίκιασε η Καθ' ης η αίτηση 1, της οποίας είναι διευθυντής (με τη σύζυγο του, Καθ' ης η αίτηση 3). Ανέλαβε την κατοχή του μίσθιου στο έτος
  6. Δεν είχε γνώση του καθεστώτος που επικρατούσε στο μίσθιου πριν την επίδικη ενοικίαση. Αποδέχομαι και τα όσα ο Μ.Κ.2 ανέφερε σε σχέση με το ζήτημα που εξετάζω. Η έλλειψη γνώσης αναφορικά με το νομικό καθεστώς της κατοχής του μίσθιου, πριν την έναρξη της πρώτης ενοικίασης, το 2003, είναι λογική και αποδεκτή. Αποδέχομαι ότι η γνώση του μάρτυρα ξεκινά από τον χρόνο που επέδειξε ενδιαφέρον να ενοικιάσει το μίσθιο (στα έτη 2002 - 2003) και όχι νωρίτερα. Υποστηρίζουν, οι Καθ' ων η αίτηση, ότι εφόσον η μαρτυρία αυτή παρουσιάστηκε από τις ίδιες τις Αιτήτριες, το μίσθιο δεν μπορεί να θεωρηθεί ενοικιοστασιακό, στην βάση των όσων προβλέπονται στην απόφαση Φυσεντζίδης. Το μίσθιο δεν ήταν ενοικιασμένο ούτε προσφερόταν προς ενοικίαση σε κανένα χρονικό σημείο πριν την 31.12.
  7. Ανατρέχοντας στην νομολογία, η απόφαση Φυσεντζίδης αφού ερμήνευσε τον ορισμό του ακινήτου και την φράση "υπό ή προς ενοικίαση" καταλήγει στη διαπίστωση πως "διαχρονικά για την εφαρμογή του νόμου του ενοικιοστασίου, που περιορίζει τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη, η ενοικίαση ή διάθεση του ακινήτου προς ενοικίαση κατά τον χρόνο έναρξης της ισχύος των περιορισμών ήταν προϋπόθεση." Στην βάση της πιο πάνω ερμηνείας και με την αναγωγή της αποδεκτής μαρτυρίας στην επίμαχη πρόνοια του Νόμου, βρίσκω ότι το επιχείρημα των Καθ' ων η αίτηση περί έλλειψης καθ' ύλην αρμοδιότητας είναι βάσιμο. Το γεγονός της κατοχής και χρήσης του μίσθιου αδιάλειπτα από τον ιδιοκτήτη αυτού (και/ή την εταιρεία που αυτός ίδρυσε) από τον χρόνο ανέγερσης του μέχρι και την προσφορά του μίσθιου προς ενοικίαση (στα έτη 2002 - 2003), καθιστά το μίσθιο μη ενοικιοστασιακό ακίνητο. Για σκοπούς πληρότητας, εξετάζω πιο κάτω τα επιχειρήματα των Αιτητριών: "Ύπαρξη ενοικιαστικής σχέσης, από το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του μίσθιου διεξήγαγε την επιχείρηση της σχολής χορού μέσω νομικού προσώπου που ίδρυσε ο ίδιος με την σύζυγο του". Συγκεκριμένα, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητριών υποστήριξε ότι η είσπραξη των διδάκτρων από το νομικό πρόσωπο δεν αποκλείει την ύπαρξη ενοικιαστικής σχέσης μεταξύ του Μ.Α.2 και του νομικού προσώπου. Ωστόσο, αυτό το επιχείρημα αναιρείται από την μαρτυρία που οι ίδιες παρουσίασαν (βλ. μαρτυρία Μ.Α.2, πιο πάνω). Εξάλλου, η ύπαρξη έγκυρης σύμβασης ενοικίασης προϋποθέτει την ύπαρξη συγκεκριμένων όρων. Σχετική είναι η απόφαση Maison Jenny Ltd v. Krashias Footwear Industry Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 1156, όπου ο έντιμος Πικής, Π. παραπέμπει στην νομολογία παρατηρώντας ότι "[σ]τηνΑlpan Furnishings v. Δημάδη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 170, το δικαστήριο εξειδικεύει τους απαραίτητους όρους για τη σύναψη έγκυρης σύμβασης ενοικίασης, αυτοί είναι τρεις: (α) Η διάρκεια της ενοικίασης. (β) Ο καθορισμός του ενοικίου, και (γ) Η ημερομηνία έναρξης της ενοικίασης. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση εκείνη είναι διαφωτιστικό για τα στοιχεία που πρέπει να συνυπάρχουν για τον καταρτισμό σύμβασης ενοικίασης: (σελ. 176)". Σημειώνω επίσης ότι το βάρος απόδειξης της συνδρομής των προϋποθέσεων που συνθέτουν την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, βρίσκεται στους ώμους των Αιτητριών, οι οποίες οφείλουν να το αποσείσουν, με κριτήριο το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Τα ίδια ισχύουν και ως προς το επόμενο επιχείρημα των Αιτητριών, ότι "η καταβολή από τους μαθητές της σχολής χορού, διδάκτρων κατά τον χρόνο πριν την 31.12.1999, θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει σχέση ενοικίασης". Απόλυτα αβάσιμο κρίνω το επιχείρημα αυτό των Αιτητριών, αφού το αντάλλαγμα των διδάκτρων σε τέτοια περίπτωση δεν είναι άλλο από την διδασκαλία. Καμία μαρτυρία έχει δοθεί περί την ύπαρξη άλλης νομικής σχέσης μεταξύ των μαθητών της σχολής και του ιδιοκτήτη του μίσθιου. Υποστηρίζει ακόμα ο ευπαίδευτος συνήγορος ότι η φράση "διάθεση του ακινήτου προς ενοικίαση", (την οποία συναντάμε στην Φυσεντζίδης, πιο πάνω) δεν σημαίνει ότι κάποιο ακίνητο διατίθεται πράγματι προς ενοικίαση, αλλά ότι το ακίνητο θα μπορούσε να διατεθεί προς ενοικίαση (έστω και αν τη δεδομένη στιγμή αυτό δεν ίσχυε). Βασίζει αυτό του το επιχείρημα, στη λογική ότι η πρόθεση του νομοθέτη ήταν να περιλάβει στη νομοθεσία, ως ενοικιοστασιακά, τα ακίνητα που είχαν συμπληρωθεί μέχρι την 31.12.1999 και ήταν σε κατάσταση που μπορούσαν να ενοικιαστούν, διότι θα ήταν "εντελώς παράλογο να έχει σημασία αν ήταν ο ιδιοκτήτης ή ο ενοικιαστής που διέμενε στο ακίνητο [.]". Ανατρέπεται, όμως από τη νομολογία και αυτό το επιχείρημα των Αιτητριών, αφού αναφέρεται ρητά στην Φυσεντζίδης ότι η πρόθεση του νομοθέτη δεν ήταν να περιλάβει όλα τα συμπληρωμένα[5] ακίνητα στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο. Εφόσον η νομοθεσία αυτή περιορίζει το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, ο περιορισμός (και συνακόλουθα η προστασία που παρέχει η νομοθεσία στους θέσμιους ενοικιαστές) αφορά μόνο τα ακίνητα που αποτελούσαν αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης (δηλαδή βρίσκονταν υπό καθεστώς ενοικίασης ή προς ενοικίαση). Είναι η θέση μου ότι εάν ο νομοθέτης ήθελε να περιλάβει στον ορισμό του "ακινήτου" όλα τα υποστατικά που "θα μπορούσαν να ενοικιαστούν", τότε θα παρέμενε στην φράση "κτίριο που συμπληρώθηκε πριν την 31 Δεκεμβρίου 1999" και δεν θα είχε προσθέσει τη φράση "υπό ή προς ενοικίαση". Η φράση "συμπληρωμένο κτίριο" υποδηλώνει ότι το κτίριο έχει ολοκληρωθεί και είναι έτοιμο να χρησιμοποιηθεί για την χρήση που προορίζεται. Προφανώς, ένα ολοκληρωμένο κτίριο μπορεί και να ενοικιαστεί για την εν λόγω χρήση. Για την έννοια του ρήματος συμπληρώνω, παραπέμπω στο σχετικό λήμμα από το Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας[6]. "συμπληρώνω συ-μπλη-ρώ-νω ρ. (μτβ.) {συμπλήρω-σα, συμπληρώ-σω, -θηκε, -θεί, συμπληρών-οντας, συμπληρω-μένος} 1. καθιστώ κάτι πλήρες, προσθέτοντας τα απαραίτητα μέρη, στοιχεία, καλύπτω κενό χώρο ή θέση· κατ' επέκτ. ολοκληρώνω: Για να ~σω το ποσό, χρειάζομαι ακόμα χίλια ευρώ. ~θηκε το καρέ των ημιτελικών. Κυκλοφορεί η δεύτερη ~μένη και εμπλουτισμένη έκδοση. ~στε τις απαντήσεις/το έντυπο (εγγραφής)/το ερωτηματολόγιο/τα κενά των προτάσεων με τις κατάλληλες λέξεις/το πεδίο/το σταυρόλεξο/τα στοιχεία σας/τη φόρμα (συμμετοχής). Η αίτηση θα ~θεί και θα υποβληθεί ηλεκτρονικά.|| (στον προφορικό λόγο) Θα ήθελα να ~σω (= να πω επίσης) κάτι .../ότι .../πως ... "Είναι δύσκολη απόφαση, αλλά δεν φοβάμαι" ~σε χαρακτηριστικά.|| Οι υπόλοιπες θέσεις ~θηκαν με κλήρωση.|| ~σε τις σπουδές της στο εξωτερικό. Με την έρευνά του ~σε το έργο του δασκάλου του. Το μωρό ήρθε να ~σει την ευτυχία τους. Η ασφαλτόστρωση θα ~θεί εντός του έτους.|| Είναι πολύ ταιριαστό ζευγάρι: ο ένας ~ει τον άλλο. [.] [< αρχ. συμπληρῶ 'γεμίζω εντελώς, ολοκληρώνω', γαλλ. compléter]" Συμπέρασμα Στην βάση των όσων προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, συμπεραίνω αβίαστα ότι η ένσταση αναρμοδιότητας είναι βάσιμη και ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει καθ' ύλην αρμοδιότητα εκδίκασης της παρούσας Αίτησης έξωσης. Δυνάμει της σχετικής νομολογίας, μετά την διαπίστωση περί αναρμοδιότητας, η εξέταση της ουσίας της Αίτησης δεν έχει νόημα[7], αφού αυτή θα εξεταστεί από το αρμόδιο Δικαστήριο. Κατάληξη Δυνάμει του άρθρου 64Α
(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, η παρούσα Αίτηση διακόπτεται και παραπέμπεται προς εκδίκαση στο αρμόδιο Δικαστήριο (Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας), με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων. Έξοδα Με δεδομένη την στάση των Αιτητριών, ως προς την προδικαστική εκδίκαση του ζητήματος της αρμοδιότητας και την ευθύνη τους ως προς την ανάλωση του δικαστικού χρόνου, τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και 3 και εναντίον των Αιτητριών 1 και 2, όπως αυτά θα υπολογιστούν και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Η αξίωση για ενδιάμεσα οφέλη δεν δικογραφείται μεν, αλλά προωθείται από τις Αιτήτριες. [2] Βλ. Ερμηνευτικό άρθρο 2 του Ν.23/1983: ""ακίνητο" σημαίνει κτίριο υπό ή προς ενοικίαση για κατοικία ή κατάστημα που βρίσκεται μέσα στα όρια ελεγχόμενης περιοχής και συμπληρώθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1999. " [3] Βλ. σελ. 7 των τελικών γραπτών αγορεύσεων των Αιτητριών. * Το άρθρο 4
(1)προβλέπει: Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δεν θα υπερβαίνη τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» [4] Βλ. Τεκμήριο αρ.8. [5] Κατά την 31.12.1999. [6]Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας, Χρ. Χαραλαμπάκη, εκδ. Ακαδημία Αθηνών 2022. [7]Chloe Garment Industry Ltd v. John Vassiliades Services Ltd
(1997)1 Α.Α.Δ. 1575. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.