Ανδρέα Παναγιώτου κ.α. ν. G.F.T. FLOURIS ENTERPRISES LΤD κ.α., Αρ. Αίτησης: Ε8/2021, 28/2/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELAR:2023:5 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΧΡ. ΡΑΓΟΥΖΑΙΟΥ, Προέδρου Αρ. Αίτησης: Ε8/2021 Μεταξύ:
- Ανδρέα Παναγιώτου, από [ ]
- ALEXANDER MILES WALLACE, από [ ]
- THEA ROSE WALLACE, από [ ] Αγγλία, αμφοτέρων των αιτητών 2 και 3 δια των γονέων και φυσικών κηδεμόνων αυτών, Paulinas Panagiotou και Nigel Wallace από [ ]. Αιτητών -και- 1.G.F.T. FLOURIS ENTERPRISES LΤD, από [ ] 2.Τασούλλα Φλουρή, από [ ] 3.Γεωργία Φλουρή, από [ ] Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 16.03.2022 Ημερομηνία: 28 Φεβρουαρίου, 2023 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κκ. ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΦΛΩΡΙΔΗΣ & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ' ων η αίτηση: κος ΝΙΚΟΛΑΣ Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι διάδικοι στην παρούσα υπόθεση, συνδέονται με ενοικιαστική σχέση, η οποία έχει ως αντικείμενο το "ισόγειο κατάστημα [ ] στο χωρίο Παραλίμνι", το οποίο στο εξής θα καλείται ως "το μίσθιο". Με αίτησή τους, οι Αιτητές (ιδιοκτήτες του μίσθιου) εξασφάλισαν μονομερώς στις 15.02.2022, την έκδοση διατάγματος, το οποίο διέταζε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. "[.] ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ [.] ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και οι αξιωματούχοι αυτών, Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, από 01/3/2022 και μέχρι ακροάσεως και τελείας αποπερατώσεως της υπό τον άνω αριθμόν και τίτλο αίτησης και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και εφ όσον συνεχίζουν να διατηρούν την κατοχή και χρήση του ισογείου καταστήματος των Αιτητών 2 και 3, το οποίο τελεί υπό την κατοχή και ενοικίαση τους και το οποίο ευρίσκεται, [ ] στον Πρωταρά, επί του ακινήτου [ ] , καταβάλλουν στον Αιτητή Νο.1 το ποσό των € 1500:- μηνιαίως που είναι το ενοίκιο το οποίο οι Καθ' ων η αίτηση παραδέχονται ότι είναι το συμφωνηθέν, μεταξύ των συμβαλλομένων, ενοίκιο και/ή ως ενδιάμεσα οφέλη. [.]". Το μέρος αυτό του διατάγματος, κατέστηκε απόλυτο, στις 30.8.2022 (μετά από ακρόαση της αίτησης). Η Αίτηση Με την παρούσα αίτηση τους, οι Αιτητές αξιώνουν: "Α. Όπως εκδοθεί εναντίον των καθ' ων η αίτηση 1,2 και 3 ένταλμα (WRIT 0F ATTACHMENT) διατάττον την σύλληψη και φυλάκιση αυτών ως και την κατάσχεση (SEQUESTRATION) της περιουσίας των μέχρις ότου αυτοί συμμορφωθούν προς την διαταγή του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Αμμοχώστου ημερομηνίας 15/02/2022 η οποία εκδόθηκε στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αίτηση για την καταβολή σε μένα από 01/03/2022 του ποσού των €1500:- μηνιαία. B. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους καθ' ων η αίτηση 1,2 & 3 όπως παρουσιασθούν ενώπιον του Δικαστηρίου και δείξουν λόγο γιατί να μην φυλακισθούν ή επιβληθεί σε αυτούς πρόστιμο, ως ήθελε το Δικαστήριο διατάξει, επί τω ότι αυτοί παρέλειψαν να συμμορφωθούν προς την διαταγή του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Αμμοχώστου ημερομηνίας 15/02/2022 η οποία εκδόθηκε στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αίτηση για την καταβολή σε μένα από 01/03/2022 του ποσού των €1500:- μηνιαία. [.]" Η αίτηση βασίζεται "στον Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983, κ. 2,3,9.11(α), επί του άρθρου 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, επί των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.42Α, Θ.1,2,3,4, 8, 11, 12 και 13 και Δ.48 Θ.1,2,3 & 4 ως και επί των ενικών και συμφυών, εξουσιών του Δικαστηρίου". Υποστηρίζεται δε, από την ένορκη δήλωση του Αιτητή 1, στην οποία αναφέρονται (μεταξύ άλλων) τα εξής: Eίναι ο παππούς των Αιτητών 2 και 3 και εξουσιοδοτημένος από τους γονείς τους, καθότι αυτοί είναι ανήλικοι και κατοικούν μόνιμα στο εξωτερικό. Στην παρούσα αίτηση εκδόθηκε στις 15/2/22 προσωρινό διάταγμα με το οποίο οι Καθ' ων οι αίτηση 1, 2 και 3 διατάχθηκαν όπως από την 1/3/2022 (και εφόσον συνεχίζουν να διατηρούν την κατοχή και χρήση του μίσθιου) καταβάλλουν στον ίδιο το ποσό των €1.500 μηνιαίως (ως επικαρπωτή του όλου ακινήτου). Αυτό το ποσό αποτελεί το συμφωνηθέν ενοίκιο μεταξύ των διαδίκων. Το διάταγμα αυτό, δεόντως οπισθογραφημένο επιδόθηκε στους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 προσωπικά και στους Καθ' ων η αίτηση 1 μέσω της Διευθύντριας τους, στις 17/2/
- Οι αξιωματούχοι των Καθ' ων η αίτηση 1, δεν έχουν έκτοτε μεταβληθεί, ενώ οι Καθ' ων η αίτηση 1 εξακολουθούν να κατέχουν το μίσθιο, ιδιοκτησίας των Αιτητών 2 και 3 χωρίς την καταβολή του ποσού των €1.
- Η ηθελημένη παράληψη καταβολής κατά την 1/3/2022 του ποσού των €1.500, συνιστά κατάφορη παραβίαση του διατάγματος και περιφρόνηση του Δικαστηρίου. Οι Καθ' ων η αίτηση θα συνεχίζουν να παρακούουν το διάταγμα, εκτός εάν εξαναγκαστούν από το Δικαστήριο σε συμμόρφωση. Η ένσταση Οι Καθ' ων η αίτηση, με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης, ημερομηνίας 10.03.2022, απορρίπτουν την αίτηση και προβάλλουν τους κάτωθι λόγους ένστασης:
- Η επίδικη αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
- Η παρούσα αίτηση γίνεται καταχρηστικά και κακόπιστα από τους Αιτητές και προς σκοπό άσκησης πίεσης προς τους Καθ' ων η Αίτηση.
- Η διατύπωση των αιτητικών της παρούσας αίτησης θα έπρεπε να αντιστοιχεί με καταγραφή των λεπτομερειών αδικήματος ποινικής διαδικασίας, εντούτοις γίνεται κατά τρόπο ασαφή και/ή διαζευκτικό και κατά τρόπο που αποτελεί κατ' αντιστοιχία πολλαπλότητα κατηγοριών και κατηγορητηρίου.
- Η παρούσα αίτηση είναι οιονεί ποινική διαδικασία και ένεκα αυτού του γεγονότος είναι εκτεθειμένη σε απόρριψη.
- Η ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 που συνοδεύει την παρούσα αίτηση είναι γενική και αόριστη και σε καμία περίπτωση δεν δύναται να την υποστηρίξει.
- Η παρούσα αίτηση είναι άσκοπη και άστοχη καθότι το διάταγμα ημερομηνίας 15-02-2022 επί του οποίου προωθείται είναι μεν προσωρινό αλλά δεν έχει ακόμα οριστικοποιηθεί με οδηγίες του Δικαστηρίου.
- Τα γεγονότα που καταγράφονται επί της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή 1 που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 16-03-2022 δε καταδεικνύουν ότι οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν πρόθεση παρακοής του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 15-02-
- Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είχαν και δεν έχουν καμία απολύτως πρόθεση καταφρόνησης και/ή καταστρατήγησης και/ή παρακοής του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 15-02-
- Οι Καθ' ων η Αίτηση ουδόλως επέδειξαν αδιαφορία για την υλοποίηση του διατάγματος του σεβαστού Δικαστηρίου καθώς επίσης δεν είχαν και δεν έχουν παραβεί το επίδικο διάταγμα.
- Δεν υφίστατο και δεν υφίσταται υποκειμενική πρόθεση και δεν πληρείται η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος παρακοής διατάγματος Δικαστηρίου.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζει η Διαταγή 42Α των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών.
- Δεν πληρούνται τα συστατικά στοιχεία του άρθρου 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Οι Καθ' ων η Αίτηση προωθούν την παρούσα αίτηση παρακοής στη βάση του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 15-02-2022 το οποίο ως έχει δεν μπορεί να εφαρμοστεί καθότι οι Καθ' ων η Αίτηση ουδέν χρηματικό ποσό οφείλουν για την ενοικίαση του επίδικου καταστήματος. Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση 2 (διευθύντριας των Καθ' ων η αίτηση 1), στην οποία επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Αιτητή 1 και αναφέρει, περαιτέρω, τα εξής: Ο Αιτητής 1 δεν νομιμοποιείται να προωθεί την παρούσα αίτηση, εφόσον δεν είναι ιδιοκτήτης του επίδικου ακινήτου. Οι Αιτητές καταχρηστικά προωθούν διαφορετικές δικαστικές διαδικασίες, για την ίδια ενοικίαση, σε διαφορετικής δικαιοδοσίας Δικαστήρια. Συγκεκριμένα, προωθούν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου την Αγωγή 382/20 για κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ενοίκια, η οποία προωθείται παράλληλα με την παρούσα κυρίως αίτηση. Δεν παραβίασαν το προσωρινό διάταγμα οι Καθ' ων η αίτηση αφού ανέμεναν την εκδίκαση της αίτησης ημερ. 8/2/22 (αίτηση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος) στην προαναφερόμενη αγωγή. Προκειμένου να εξασφαλίσει το προσωρινό διάταγμα ημερ. 15/2/22 ο Αιτητής 1 υποστήριξε ότι οι Καθ' ων οι αίτηση οφείλουν ενοίκια δυνάμει της συμφωνίας ημερ. 30/4/
- Η συμφωνία όμως αυτή είναι άκυρη και χωρίς έννομα αποτελέσματα, διότι ο Αιτητής 1 είναι αναρμόδιος, ενώ κανένα ποσό οφείλεται από τους Καθ' ων η αίτηση. Συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις Καθ' ης η αίτηση 2 Στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση της, η Καθ' ης η αίτηση 2 αναφέρθηκε στην επιστολή ημερομηνίας 29.04.2022 η οποία στάλθηκε από τον συνήγορο των Καθ' ων η αίτηση και η οποία σχετίζεται με την ενεργοποίηση του όρου 6 της Συμφωνίας Ενοικίασης. Κατέθεσε επίσης τις επιστολές (ημερ. 12.10.2022 και 17.10.2022) όπου οι Καθ' ων η αίτηση επιβεβαιώνουν τα όσα είχαν αναφέρει στις 29.04.
- Αναφέρεται ακόμα στην άρνηση του Αιτητή 1 να παραλάβει τα κλειδιά του επίδικου υποστατικού (ειδοποίηση ιδιώτη Επιδότη, ημερομηνίας 04.11.2022). Αιτητή 1 Ο Αιτητής 1, συμπληρωματικά, αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 28.11.2022, τα εξής: Το επίδικο διάταγμα έχει οριστικοποιηθεί και η αμφισβήτηση της εγκυρότητας του δεν είναι επιτρεπτή, μέσω της ένστασης. Οι τίτλοι ιδιοκτησίας των εγγόνων του, από τους οποίους προκύπτει το δικό του δικαίωμα στο επίδικο υποστατικό, βρίσκονται κατατεθειμένοι στο φάκελο του Δικαστηρίου. Αρνείται τον ισχυρισμό ότι προωθούνται πολλαπλές δικαστικές διαδικασίες για το ίδιο θέμα, υποστηρίζοντας ότι η αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο αφορά ποσά που είχαν καταστεί οφειλόμενα στην διάρκεια της συμβατικής ενοικίασης (μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2020) ενώ με την παρούσα αίτηση απαιτούνται ποσά τα οποία αφορούν την θέσμια ενοικίαση. Οι Καθ' ων η αίτηση αντιφάσκουν, αφού ενώ επικαλούνται την ακυρότητα της συμφωνίας ενοικίασης, έχουν αποστείλει ειδοποίηση για τον τερματισμό της. Η συμπεριφορά των Καθ' ων η αίτηση από την καταχώριση της κυρίως αίτησης επιμαρτυρεί την ηθελημένη και σκόπιμη άρνηση τους να συμμορφωθούν προς το Διάταγμα του Δικαστηρίου, χωρίς να προβάλουν οποιοδήποτε λόγο, διότι με το σχετικό διάταγμα έχουν διαταχθεί να καταβάλουν το μηνιαίο ενοίκιο, το οποίο αποτελεί υποχρέωση τους, ακόμα και χωρίς το Διάταγμα. Ενώ οι Καθ' ων η αίτηση εισηγήθηκαν να παραδώσουν την κατοχή του καταστήματος στις 25.10.2022, αυτό τελικά δεν έγινε. Στην συνάντηση των διαδίκων στις 17.10.2022, οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 προέβαλαν αξιώσεις για εξοπλισμό που υπήρχε στο κατάστημα και αρνήθηκαν να παραδώσουν την κατοχή. Στις 25.10.2022 οι Καθ' ων η αίτηση με επιστολή τους ζήτησαν να τους καταβληθεί το ποσό των €5.000 προκειμένου να μην μετακινήσουν τον εξοπλισμό που βρισκόταν στο κατάστημα. Σε αντίθετη περίπτωση, θα αφαιρούσαν τον εξοπλισμό και θα παρέδιδαν την κατοχή του καταστήματος την 31.10.
- Ο Αιτητής αντιπρότεινε (για τον εξοπλισμό του καταστήματος) την αφαίρεση του ποσού των €4.000 από το ποσό των οφειλόμενων ενοικίων. Ταυτόχρονα, ενημέρωσε τους Καθ' ων η αίτηση ότι προκειμένου να συντελεστεί η παράδοση της κατοχής, θα έπρεπε να παραδοθούν όλοι οι χώροι που είχαν ενοικιαστεί, ως το παράρτημα της συμφωνίας. Προέκυψε διαφωνία και ακολούθησε αλληλογραφία, με τελικό αποτέλεσμα την παράλειψη παράδοσης της κατοχής την 31.10.
- Αρνήθηκε, στη συνέχεια, να παραλάβει από ιδιώτη επιδότη τα κλειδιά του μίσθιου, μετά από συμβουλή του συνηγόρου τους. Διαδικασία: Δεν αντεξετάστηκε οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι δύο πλευρές αγόρευσαν στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, παρουσιάζοντας και σχετική με το ζήτημα νομολογία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση, εφόσον το επίδικο θέμα είναι αμιγώς νομικό. Στις αγορεύσεις των δύο πλευρών θα αναφερθώ περαιτέρω, όπου αυτό κριθεί αναγκαίο. Νομική Πτυχή: Το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου περιέχει το ουσιαστικό Δίκαιο για τις αιτήσεις παρακοής και σε αυτό προνοούνται τα εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον θα έχη εξουσίαν να εξαναγκάζη εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ΄ αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιοασδήποτε πράξεως, διά προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριον δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτον ποσόν υπό μορφή αποζημιώσεως ως το δικαστήριο δύναται να θεωρήση πρέπον. Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε υπακοή σ' οποιοδήποτε διάταγμα του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος.» Ακόμα, το άρθρο 162 του Συντάγματος προνοεί τα ακόλουθα: «Tο Aνώτατον Δικαστήριον κέκτηται δικαιοδοσίαν να επιβάλλη ποινάς ένεκεν περιφρονήσεως του Δικαστηρίου τούτου και πάν έτερον δικαστήριον της Δημοκρατίας, περιλαμβανομένων και των κατά το άρθρον 160 ιδρυομένων υπό κοινοτικού νόμου τοιούτων, έχει εξουσίαν να διατάσση την φυλάκισιν οιουδήποτε προσώπου μη υπακούοντος εις απόφασιν ή διαταγήν αυτού μέχρι της συμμορφώσεως αυτού προς την απόφασιν ή διαταγήν ταύτην, εν πάση όμως περιπτώσει η φυλάκισις δεν δύναται να υπερβή τους δώδεκα μήνας. Παρά τας διατάξεις του άρθρου 90 νόμος ή κοινοτικός νόμος, αναλόγως της περιπτώσεως, δύναται να χορηγήση δικαιοδοσίαν επιβολής ποινής δια περιφρόνησιν του δικαστηρίου». Οι δε πρόνοιες της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας συνιστούν τις Δικονομικές Διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.14/
- «
- Όπου οιονδήποτε Διάταγμα εξεδόθη υπό οιουδήποτε Δικαστηρίου και δίδει οδηγίες να γίνει κάτι ή απαγορεύει να γίνει κάτι, θα πρέπει να οπισθογραφηθεί από τον Πρωτοκολλητή στο αντίγραφο που θα επιδοθεί στο πρόσωπο από το οποίο ζητείται να υπακούσει σε αυτό με μία σημείωση ως εξής: - Εάν εσείς ο κατονομαζόμενος Α.Β. παραλείψετε να υπακούσετε στο Διάταγμα αυτό εντός του χρόνου που καθορίζεται σε αυτό, θα υπόκεισθε σε σύλληψη (προσαγωγή ενώπιον του Δικαστηρίου) και η περιουσία σας σε κατάσχεση.
- Επίσημο αντίγραφο Διατάγματος θα πρέπει να επιδοθεί στο πρόσωπο που καθορίζει το Διάταγμα. Η επίδοση πρέπει, εκτός αν άλλες οδηγίες δίδονται από το Δικαστήριο ή Δικαστή, να είναι προσωπική. [...]
- Αν ο καθ' ου η αίτηση δεν αποδείξει ικανοποιητική δικαιολογία για την μη παρουσία του κατά την ορισθείσα ημερομηνία της κλήσεως ή αν παρουσιαστεί και δεν δείξει καλή βάση που να ικανοποιήσει το Δικαστήριο γιατί να μη τιμωρηθεί για ανυπακοή, το Δικαστήριο μπορεί να τον καταδικάσει σε τέτοιο πρόστιμο ή σε φυλάκιση για τέτοιο χρόνο που το Δικαστήριο θα διατάξει .» Το ζήτημα της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος της παρακοής σχολιάζεται στην απόφαση Δρόσος Μιχαηλίδης v. Margita Μιχαηλίδου Poliakova
(2011)1 ΑΑΔ 356, λέχθηκαν τα εξής: "Για να καταδειχθεί παρακοή, όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Λάζαρος Μαύρος ν. Θεόδωρου Στυλιανού
(1998)1 Α.Α.Δ. 2389, πρέπει να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση («actus reus»), αλλά και η υποκειμενική υπόσταση («mens rea»), του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 42 του Νόμου αρ. 14/60. Στη δε υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, λέχθηκε με αναφορά στη Μουζούρης ν. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287, ότι: «.. για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί η ηθελημένη ανυπακοή του καθ' ου η αίτηση προς την απόφαση του δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού δεν αρκεί. πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.» Τυχόν παράβαση των όρων ενός διατάγματος χωρίς πρόθεση ή κατά τυχαίο τρόπο δεν επιφέρει βεβαίως την καταδίκη του καθ' ου, εφόσον η συμπεριφορά του δεν κατέδειξε είτε αδιαφορία προς το διάταγμα, είτε εκ προθέσεως καταστρατήγηση των όρων του. (δέστε Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No. 2)
(1897)Sol Jo 225 και Borrie & Lowe 2η έκδ. σελ. 400-1)". Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 42 του Ν.14/60 επιτρέπεται μόνο εφόσον τηρηθούν αυστηρά οι πρόνοιες της Δ.42Α (βλ. Photiou v. Hadjiforados
(1988)1 C.L.R.384). Περαιτέρω, ο οιονεί ποινικός χαρακτήρας των αιτήσεων αυτής της φύσεως, έχει τονιστεί από τη νομολογία και στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ.309, όπου τονίζεται και το γεγονός ότι η πρόθεση αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος της καταφρόνησης: «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και το μανδύα της Πολιτικής Δικαιοδοσίας που την περιβάλει, το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή Διατάγματος του Δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η Αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους Κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όπως επισημαίνεται στην Antonis Mouzouris & Another v. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R.287 για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του καθ' ου η αίτηση προς την απόφαση του Δικαστηρίου. Το αποτέλεςσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού δεν αρκεί, πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του Διατάγματος του Δικαστηρίου.» (Δική μου υπογράμμιση) Στην υπόθεση Yugos Finance BV κ.α. ν. Halebay Holdings Ltd, Π.Ε. 180/2009, ημερ. 8.3.2013, καταγράφονται όλες οι εφαρμοστέες αρχές: «Το βάρος απόδειξης το φέρει ο αιτητής, ο οποίος και έχει την υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση του (Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas
(1989)1Ε Α.Α.Δ. 750). Όπως τονίστηκε ιδιαιτέρως στην πιο πάνω απόφαση, η έλλειψη μαρτυρίας που να αποδεικνύει τα αμφισβητούμενα γεγονότα, καθιστά την ετυμηγορία του Δικαστηρίου ακροσφαλή και την όποια απόφασή του υποκείμενη σε ακύρωση. Η διαδικασία της αστικής παρακοής προσομοιάζει με την ποινική διαδικασία, στην έννοια ότι όλα τα τυπικά και ουσιαστικά εχέγγυα του ποινικού δικαίου πρέπει να ικανοποιούνται (Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Μιχαηλίδου Poliakova, Π.Ε. 22/2009, ημερ. 24.2.2011 και In re Bramblevale Ltd
(1970)Ch. 18 και Savings and Investment Bank Ltd v. Gasco (No 2)
(1988)1 All E.R. 975). Το αποδεικτικό βάρος το φέρει ο αιτητής, ο οποίος πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, στον απαιτούμενο βαθμό και στη διαπίστωση της βεβαιότητας της ενοχής του καθ' ου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (David /Bean Injunctions, 8η έκδοση, παρ. 618 και 619). Για να είναι δυνατή, κατά συνέπεια, η τιμωρία του καθ' ου, τα διατάγματα θα πρέπει να διατυπώνονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ώστε να μην εμφιλοχωρεί οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιές πράξεις απαγορεύονται και κάτω υπό ποια ιδιότητα. Το Δικαστήριο, για να προχωρήσει σε καταδίκη, θα πρέπει να έχει ενώπιον του ικανοποιητική μαρτυρία επί των ακολούθων σημείων: (α) ότι οι όροι του διατάγματος είναι ξεκάθαροι και αδιαμφισβήτητοι, (β) να έχει τεκμηριωθεί ότι ο καθ' ου η αίτηση έχει λάβει γνώση των όρων του διατάγματος, ζήτημα που άπτεται της νομότυπης γνωστοποίησης του διατάγματος και των όρων του στον καθ' ου και (γ) να υπάρχει ξεκάθαρη απόδειξη ότι ο καθ' ου έχει παραβιάσει τους όρους του διατάγματος (Borris & Lowe: The Law of Contempt, 2η έκδοση, σελ. 395).» Προκύπτει από όλες τις πιο πάνω αναφορές, ότι για να αποδειχθεί το αδίκημα της αστικής καταφρόνησης, θα πρέπει να συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Η έκδοση του διατάγματος με σαφείς οδηγίες ή απαγορεύσεις, (β) Η οπισθογράφηση του διατάγματος, (γ) Η προσωπική επίδοση του διατάγματος και της αίτησης παρακοής. (δ) Η απόδειξη τόσο της αντικειμενικής όσο και της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος. Η έκδοση και οπισθογράφηση του διατάγματος ημερομηνίας 15.02.2022 δεν έχουν αμφισβητηθεί, όπως δεν έχει αμφισβητηθεί η προσωπική επίδοση του διατάγματος και της παρούσας αίτησης. Επομένως, συντρέχουν αυτές οι προϋποθέσεις. Το κατά πόσον κατά τον χρόνο επίδοσης του πιο πάνω προσωρινού διατάγματος, αυτό δεν είχε ακόμα οριστικοποιηθεί, ουδόλως επηρεάζει τις προϋποθέσεις αυτές. ότι Αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος Εφόσον οι Αιτητές φέρουν το αποδεικτικό βάρος, αυτοί πρέπει να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο, στον απαιτούμενο βαθμό και στη διαπίστωση της βεβαιότητας της ενοχής των Καθ' ων η αίτηση, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, θα ανατρέξω καταρχήν στην μαρτυρία του Αιτητή 1. Αποτελεί θέση των Αιτητών ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι ένοχοι της ηθελημένης παρακοής του επίδικου διατάγματος, διότι ενώ διατηρούσαν την κατοχή του επίδικου υποστατικού, δεν συμμορφώθηκαν με το διάταγμα του Δικαστηρίου για καταβολή του ποσού των €1.500, στον Αιτητή 1. Βρίσκω και αποδέχομαι ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση των Καθ' ων η αίτηση με το προσωρινό διάταγμα, αφού συνέχιζαν να κατέχουν το μίσθιο παραλείποντας να καταβάλουν το ποσό του ενοικίου στον Αιτητή 1. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, αποδεικνύει την αντικειμενική μόνο υπόσταση του αδικήματος της ανυπακοής του διατάγματος. Πέραν τούτου, οι Αιτητές έχουν το βάρος να αποδείξουν και την πρόθεση εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση, καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 15.02.2022, αφού "το ίδιο το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού δεν αρκεί". (Βλ. Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287). Δεν μου διαφεύγει ότι ο ενόρκως δηλών αναφέρεται ειδικά σε "ηθελημένη παράλειψη", χωρίς όμως να αναφέρεται περαιτέρω σε γεγονότα ή συνθήκες που να καταδεικνύουν την πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος. Αντιθέτως, παραπέμπει απλά στο αποτέλεσμα της ανυπακοής και μόνο. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Στη βάση των πιο πάνω διαπιστώσεων μου, καταλήγω αβίαστα στο συμπέρασμα ότι οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν, στο βαθμό που απαιτείται, (δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας), τα συστατικά στοιχεία της ανυπακοής στο διάταγμα του Δικαστηρίου. Ειδικότερα, απέτυχαν να αποδείξουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Στην βάση των πιο πάνω συμπερασμάτων μου, η παρούσα αίτηση δεν μπορεί παρά να απορριφθεί. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών, και προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της διαδικασίας στην κυρίως Αίτηση. (Υπ.) ................................................. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο