Έλενα Λαγούδη κ.α. ν. Κ. ΚΑΤΣΙΑΡΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αίτηση αρ.: Ε13/2021, 22/8/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αίτηση αρ.: Ε13/2021 Μεταξύ:
- Έλενα Λαγούδη, από το Παραλίμνι
- Μίλτος Λαγούδη, από το Παραλίμνι
- Αδάμος Λοίζου, από το Παραλίμνι Αιτητών Και Κ. ΚΑΤΣΙΑΡΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ, με αρ. ΗΕ3Ι Ι 18, με έδρα το Λιοπέτρι, Οδός Ευαγόρου 26 Καθ' ων η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 24.04.2023 Ημερομηνία: 22 Αυγούστου, 2023 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: Γιώργος Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Σπ. Σπύρου για Σπύρος Α. Σπύρου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η κυρίως Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό, αφορά απαίτηση για έξωση και καταβολή οφειλόμενων ενοικίων. Τα οφειλόμενα ενοίκια προέκυψαν από την ενοικίαση ενός καταστήματος, ιδιοκτησίας των Αιτητών (στο Παραλίμνι της επαρχίας Αμμοχώστου, που στο εξής θα αναφέρεται ως "το μίσθιο") στην Καθ' ης η Αίτηση. Η κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε στις 13.09.
- Με την παρούσα ενδιάμεση αίτηση, οι Αιτητές αξιώνουν την τροποποίηση της Αίτησης έξωσης. Συνοπτικά, το αίτημα για τροποποίηση αφορά στα εξής: Α. Στην προσθήκη στον τίτλο της Αίτησης των Σάββα Λαγούδη και Μαρίας Λαγούδη, ως Αιτητών 4 και
- Β. Στην προσθήκη ισχυρισμών σχετικά με την ύπαρξη επικαρπίας στο μίσθιο προς όφελος των Προτιθέμενων Αιτητών 4 και 5 (επί του μεριδίου των Αιτητών 1 και 2). (Οι Προτιθέμενοι Αιτητές 4 και 5 θα αναφέρονται στο εξής ως «Π.Α.») Η αίτηση βασίζεται "στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 καν. 1 έως 9, Δ.9 καν. 1 έως 13, Δ.25 καν. 1 έως 6, Δ.21 καν. 7Α και 14, Δ.Ι9 καν. 3, Δ.64, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμου άρθρα 4, 16 και 31, στους Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς (2/1983) καν. 7, 9 και 12 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου" και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Σταύριας Μηνά, ημερομηνίας 21.04.2023, στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα πιο κάτω: Το ½ μερίδιο του μίσθιου ανήκε αρχικά στους γονείς των Αιτητών 1 και 2 (δηλαδή στους Π.Α.) κατά ¼ μερίδιο έκαστος. Αυτοί είχαν συμβληθεί με την Καθ' ης η αίτηση στην σύναψη της επίδικης ενοικίασης. Μεταβίβασαν, σε κατοπινό στάδιο, τα μερίδια τους στα παιδία τους διατηρώντας την επικαρπία στο μίσθιο. Από καλόπιστο λάθος, οι γονείς των Αιτητών, δίδοντας την εντολή στους συνηγόρους τους για την λήψη των δικαστικών μέτρων, ενημέρωσαν τους τελευταίους ότι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του μίσθιου ήταν οι Αιτητές 1, 2 και 3, χωρίς να κάνουν αναφορά στην επικαρπία. Ως αποτέλεσμα, η Αίτηση προωθήθηκε μόνο από τους Αιτητές 1, 2 και
- Το λάθος αποκαλύφθηκε όταν κατά την ετοιμασία για την ακρόαση της υπόθεσης, οι συνήγοροι ζήτησαν και έλαβαν πρόσφατο τίτλο ιδιοκτησίας του μίσθιου. Το λάθος, ωστόσο, ήταν γνωστό στην Καθ' ης η αίτηση, η οποία κατέβαλλε ανέκαθεν το ενοίκιο στους επικαρπωτές (προτιθέμενους Αιτητές 4 και 5), αφού εναντίον των επικαρπωτών έχουν καταχωρήσει στο παρόν Δικαστήριο την Αίτηση Κ2/
- Ένσταση Η Καθ' ης η αίτηση καταχώρισε στις 09.05.2023, ένσταση με την οποία προβάλλει τους κάτωθι δεκαεννέα λόγους ένστασης: " Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη.
- Η νομική βάση της αίτησης είναι ελλειπής και λανθασμένη.
- Η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική.
- Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική.
- Η ενόρκως δηλούσα δεν αναφέρει την πηγή της πληροφόρησης της.
- Η ενόρκως δηλούσα δεν έχει εξουσιοδότηση.
- Δεν δίδονται σαφέστατες εξηγήσεις γιατί δεν προέβησαν οι εμπλεκόμενοι διάδικοι ή οι διάδικοι που επιδιώκεται να αντικαταστήσουν τους υφιστάμενους, εις την ένορκη δήλωση που συνοδεύσει την αίτηση και αντίθετα γίνεται από άλλο πρόσωπο.
- Γίνεται προσπάθεια παραπληροφόρησης και παραπλάνησης του Δικαστηρίου από τους Αιτητές.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
- Η αίτηση υποβλήθηκε αδικαιολόγητα καθυστερημένα.
- Η αίτηση είναι ελλειπής.
- Η αίτηση είναι λανθασμένη.
- Τυχόν έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, ουσιαστικά θα ανατρέπει το status quo ante.
- Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας του Δικαστηρίου.
- Η αίτηση βασίζεται σε ανακριβή και αναληθή γεγονότα.
- ΟΙ Αιτητές ενεργούν κακόπιστα.
- ΟΙ Αιτητές δεν προσέρχονται εις στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.
- Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση περιέχει ψεύδη, ανακρίβειες και γενικά παραπληροφορεί σκόπιμα ή αποκρύβει όλη την αλήθεια.
- Γίνεται κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου οδηγώντας μεταξύ άλλων σε καταπίεση και δυσμενή επηρεασμό των Καθ' ων η Αίτηση." Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση του Γ. Κατσιάρη, διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση, ο οποίος απορρίπτει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της Στ. Μ., επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και περαιτέρω αναφέρει τα εξής: Δεν έχει γνώση της επικαρπίας και ούτε γνωρίζει εάν οι Αιτητές 1 και 2 είναι παιδιά των προτιθέμενων Αιτητών 4 και
- Το γεγονός της ύπαρξης επικαρπίας ήταν γνωστό στους συνηγόρους των Αιτητών, οι οποίοι οι στα πλαίσια της Αίτησης Κ2/2021 (που επίσης αφορά το μίσθιο) και η οποία καταχωρήθηκε από την Καθ' ης η αίτηση εναντίον των Αιτητή 3 και των προτιθέμενων Αιτητών 4 και 5 (ως ιδιοκτητών του μίσθιου), οι τελευταίοι στις Απαντήσεις τους προέβαλαν τον ισχυρισμό ότι δεν είναι ιδιοκτήτες αλλά επικαρπωτές του μίσθιου. Οι Απαντήσεις αυτές καταχωρήθηκαν στις 05.04.2021 (αμφότερες). Αναφέρεται, επίσης, στην ουσία την υπόθεσης, προβάλλοντας ισχυρισμούς αναφορικά με την σύναψη συμφωνίας για μείωση του ενοικίου και/ή υποσχέσεων από μέρους των Αιτητών για μείωση του ενοικίου, εξόφλησης όλων των μειωμένων ενοικίων, την πανδημία και τα μέτρα που λήφθηκαν στην διάρκεια της σχετικά με τις ενοικιάσεις, Διαδικασία: Εφόσον το ζήτημα είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τη θέση τους, παραπέμποντας το δικαστήριο στη σχετική νομολογία. Νομική Πτυχή: Εφόσον η αίτηση έξωσης έχει καταχωρηθεί κατά το έτος 2021, το ζήτημα της τροποποίησης δικογράφων διέπεται από την τροποποιημένη Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ("νέα Δ.25") οποίοι εφαρμόζονται αναλογικά από το παρόν Δικαστήριο. Η νέα Δ.25, Θ.1
(3)και Θ.5 προνοεί τα ακόλουθα: "1. [.]
(3)Μετά την έκδοση της Κλήσης για Οδηγίες ως προνοείται από τη Διαταγή 30, ουδεμία τροποποίηση επιτρέπεται με εξαίρεση το εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας, και τις περιπτώσεις εκείνες που έχουν, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, προκύψει νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος ή της δικογραφίας, αναλόγως της περίπτωσης. [.]
- Το Δικαστήριο μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο και με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, ως θα έκρινε δίκαιο, να τροποποιήσει οποιοδήποτε ελάττωμα ή λάθος σε οποιαδήποτε διαδικασία, όλες δε οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνονται με σκοπό τον καθορισμό του πραγματικού ζητήματος ή επίδικου θέματος, το οποίο εγείρεται από ή κατά τη διαδικασία.
- Γραφικά λάθη σε δικόγραφα, αποφάσεις ή διατάγματα, ή λάθη που προκύπτουν σ' αυτά από οποιοδήποτε τυχαίο σφάλμα ή παράλειψη, μπορούν σε οποιοδήποτε χρόνο να διορθωθούν ανάλογα με τη φύση και έκταση του λάθους από το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης, γραπτής ή προφορικής, χωρίς δικαίωμα έφεσης.
- Οι διατάξεις της Δ.25 εφαρμόζονται κατ' αναλογία και στις διαδικασίες που λαμβάνονται στα Δικαστήρια Ειδικής Δικαιοδοσίας ανεξαρτήτως του τρόπου έναρξης της διαδικασίας σ' αυτά και οι έννοιες του κλητηρίου και της αγωγής στις Δ.25, θα διαβάζονται ανάλογα." Επομένως, μετά την έκδοση της κλήσης για οδηγίες, σε δύο μόνο περιπτώσεις δύναται να επιτραπεί η τροποποίηση δικογράφου: (α). όταν αποδειχθεί η ύπαρξη εκ παραδρομής καλόπιστου λάθους στη σύνταξη της δικογραφίας, και (β) όταν προκύψουν, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής (δηλαδή της Αίτησης Ενοικιοστασίου, όσον αφορά το παρόν Δικαστήριο) ή της καταχώρησης της δικογραφίας, της οποίας η τροποποίηση επιδιώκεται. Στο βαθμό που εξακολουθεί να υπάρχει στην Δ.25 η πρόνοια ότι οι αναγκαίες τροποποιήσεις "γίνονται με σκοπό τον καθορισμό του πραγματικού ζητήματος ή επίδικου θέματος", θεωρώ ότι τυγχάνει εφαρμογής η νομολογία που ερμηνεύει (στο πλαίσιο των καταργημένων διατάξεων) τις αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο ασκεί την διακριτική ευχέρεια του κατά την εξέταση τέτοιων αιτημάτων. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Tsiappas v. The Republic
(1974)1 C.L.R. 167, Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1(Α) Α.Α.Δ. 704, Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου v. Ιεροδιακόνου, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. Ε306/2016 και Ε307/2016, 6 Ιουλίου 2018. Στη βάση της πιο πάνω αναφερόμενης νομολογίας, θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο, εκτός από το ζήτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης, τόσο η γνησιότητα των προθέσεων των Αιτητών, όσο και η αναγκαιότητα και ο βαθμός της χρησιμότητας της τροποποίησης. Συνοψίζοντας την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία, σε συνδυασμό πάντοτε με τις πρόνοιες της νέας Δ.25, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι, κατά την εξέταση αιτημάτων τροποποίησης λαμβάνονται υπόψη οι εξής παράγοντες: · Η τροποποίηση δικογράφων μετά την έκδοση της κλήσης για οδηγίες είναι δυνατή μόνο στις πιο πάνω αναφερόμενες περιπτώσεις και εφόσον αυτή κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της διαφοράς των διαδίκων. · Κυρίαρχος παράγοντας κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Στην παρούσα υπόθεση, το αίτημα για τροποποίηση της Αίτησης υποβλήθηκε δεκαεπτά μήνες μετά την έκδοση της κλήσης για οδηγίες. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επαναλάβω ότι με την κυρίως Αίτηση αξιώνεται από το Δικαστήριο η έκδοση διατάγματος έξωσης και απόφασης εναντίον της Καθ' ης η αίτηση, ως ενοικιάστριας του μίσθιου, για το ποσό των €62.964,44 (κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα για την περίοδο από τον Ιούνιο του 2020 μέχρι τον Απρίλιο του 2021), πλέον ενδιάμεσα οφέλη από την 01.05.2021, μέχρι την απόδοση της κατοχής του μισθίου στους Αιτητές. Αυτό που οι Αιτητές υποστηρίζουν είναι ότι η Αίτηση τους δεν καλύπτει τα πραγματικά γεγονότα, αφού η επικαρπία του μεριδίου των Αιτητών 1 και 2 είναι εγγεγραμμένη στο όνομα των γονέων τους (Π.Α. 4 και 5). Υποστηρίζουν ότι η εντολή για καταχώρηση της Αίτησης έξωσης δόθηκε από τους (Π.Α. 4 και 5) οι οποίοι εκ λάθους δεν ανέφεραν ότι οι ίδιοι είναι επικαρπωτές του μίσθιου, στους συνηγόρους τους. Η αιτούμενη τροποποίηση, λένε οι Αιτητές, σκοπό έχει να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου προς οριστική επίλυση, όλα τα θέματα που σχετίζονται με την αίτηση έξωσης και τη διαφορά, τόσο μεταξύ των υφιστάμενων αλλά και των προτεινόμενων διαδίκων. Εξετάζοντας τα γεγονότα της παρούσας αίτησης, σε συνδυασμό με τις πρόνοιες της Δ.25 Θ.1, διαπιστώνω καταρχήν ότι όλα τα γεγονότα που επιθυμούν οι Αιτητές να περιλάβουν στην Αίτηση τους ανατρέχουν σε χρόνο προγενέστερο της καταχώρησης της. Επομένως, δεν τυγχάνει εφαρμογής η εξαίρεση που αφορά τα "νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για την καταχώρηση της δικογραφίας" Απομένει έτσι να εξεταστεί κατά πόσον η παράλειψη αναφοράς των γεγονότων αυτών στο δικόγραφο των Αιτητών, αποτελεί "εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας". Οι Αιτητές υποστηρίζουν ότι οι γονείς τους, οι οποίοι ανέκαθεν λάμβαναν τα ενοίκια του μίσθιου, εκ λάθους παρέλειψαν να αναφέρουν στους συνηγόρους ότι η επικαρπία ανήκει στους ιδίους, ενώ οι Αιτητές 1 και 2 είναι οι ψιλοί κύριοι του ½ μεριδίου στην ιδιοκτησία του εν λόγω ακινήτου. Με προβληματίζει το γεγονός ότι στο πλαίσιο της υπόθεσης Κ2/2021, η οποία αφορά τους ίδιους διάδικους και την ίδια ενοικιαστική σχέση, οι Π.Α. 4 και 5 στο δικόγραφο τους (που καταχωρήθηκε 5 μήνες μετά την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης) αποκάλυψαν ότι δεν είναι κύριοι του μίσθιου αλλά οι επικαρπωτές αυτού. Συνάγεται επομένως, ότι κατά τον Απρίλιο του 2021[1], οι Π.Α. 4 και 5 ενημέρωσαν του συνηγόρους τους (και συνηγόρους των Αιτητών στην παρούσα Αίτηση) ότι οι Αιτητές 1 και 2 είναι οι ψιλοί κύριοι του μίσθιου και οι ίδιοι είναι οι επικαρπωτές αυτού. Τέσσερεις μήνες μετά από αυτή την ενημέρωση, οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση. Αυστηρά ομιλούντες, θα ανέμενε κανείς ότι οι συνήγοροι των Αιτητών θα συνέδεαν την προηγηθείσα πληροφόρηση με την νέα εντολή (για καταχώρηση Αίτησης έξωσης). Η παράλειψη αυτή όμως δεν αποκλείει την ύπαρξη καλόπιστου λάθους εκ μέρους των εντολέων και των συνηγόρων τους. Το "εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος", παραπέμπει σε απροσεξία, ενώ τέτοιο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας φανερώνει την ειλικρινή και χωρίς υστεροβουλία σύνταξη της δικογραφίας με τρόπο που αποκλίνει από τον ορθό. Επίσης, εξ' αντιδιαστολής, έχει κριθεί ότι το καλόπιστο λάθος είναι αυτό που δεν εμπεριέχει κακοπιστία. Τέτοια αναφορά βρίσκεται και στην αγγλική απόφαση Mogridge v. Clapp
(1892)3 Ch.382 C.A.: «What does "good faith" mean? What is meant by those two English words which are the exact equivalent in every sense of the expression which is perhaps more commonly used, though not more correctly or properly bona fides? I think that the best way of defining the expression so far as it is necessary or safe to define it is by saying that it is the absence of bad faith of mala fides». Ποια θα μπορούσε να ήταν η κακοπιστία από μέρους των Αιτητών στην παράλειψη αποκάλυψης της ύπαρξης επικαρπίας, κατά την σύνταξη της Αίτησης, αφού η παράλειψη αυτή μόνο την υπόθεση των Αιτητών επηρεάζει; Οι επικαρπωτές θεωρούνται «αναγκαίοι διάδικοι» και η απουσία τους από την Αίτηση έξωσης, δυνατόν να βλάψει την Αίτηση έξωσης μόνο. Εφόσον δεν διαπιστώνω κακοπιστία στην απουσία των επικαρπωτών από τον τίτλο της Αίτησης, το λάθος αυτό θα μπορούσε εύκολα να ερμηνευθεί ως "εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος" από μέρους τους. Πέραν τούτου όμως, στο πλαίσιο της άσκησης της διακριτικής μου ευχέρειας, θα πρέπει να εξετάσω και κατά πόσον η αιτούμενη τροποποίηση "γίνεται με σκοπό τον καθορισμό του πραγματικού ζητήματος ή επίδικου θέματος". Είναι καταρχήν φανερό ότι η αιτούμενη τροποποίηση σκοπό έχει να εισάγει στην υπόθεση όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν τους ιδιοκτήτες τους επίδικου ακινήτου. Εφόσον το μερίδιο των Αιτητών 1 και 2 βαρύνεται με επικαρπία, αυτοί διατηρούν, ως ψιλοί κύριοι, την αποψιλωμένη ιδιοκτησία του ακινήτου, ενώ οι επικαρπωτές είναι οι δικαιούχοι της χρήσης και κάρπωσης του. Η κάρπωση περιλαμβάνει και το προϊόν της ενοικίασης, δηλαδή τα ενοίκια που κατ' ισχυρισμό οφείλονται. Η έγερση της Αίτησης από μέρους του ενός συνιδιοκτήτη και των ψιλών κυρίων, χωρίς τους επικαρπωτές, πιθανόν να επηρεάζει το αγώγιμο δικαίωμα των Αιτητών. Δεν εισάγονται στο δικόγραφο νέοι ισχυρισμοί αναφορικά με την ουσία της Αίτησης, παρά μόνο τα ορθά γεγονότα που αφορούν το ιδιοκτησιακό καθεστώς του μίσθιου. Πιο κάτω εξετάζω το έτερο αίτημα των Αιτητών, δηλαδή το κατά πόσο δικαιολογείται η προσθήκη διαδίκου στην Αίτηση. Συνένωση διαδίκων: Το νομικό ζήτημα της συνένωσης διαδίκων σε μια υπόθεση διέπεται από την Δ.
- Θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας οι οποίοι, όπως αναφέρω και στη σελίδα 3 πιο πάνω, τυγχάνουν αναλογικής εφαρμογής από το παρόν δικαστήριο δυνάμει των κανονισμών 2(β) και 12(α) των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του
- Ο θεσμός 10 της Δ.9 προνοεί τα κάτωθι: "No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice." Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι η συνένωση διαδίκων επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ότι η διακριτική αυτή ευχέρεια ασκείται με γνώμονα την αποτελεσματική εκδίκαση των ζητημάτων που εκκρεμούν ενώπιον του. Είναι πλούσια η σχετική με το ζήτημα αυτό νομολογία. Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση Korkut v. Γεωργίου
(2007)1 Α.Α.Δ. 1333, όπου αναφέρονται τα εξής από τον έντιμο Ερωτοκρίτου Δ.: "Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9 θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται. Για το εάν ένας διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια. Μελέτη της Αγγλικής νομολογίας αποκαλύπτει διάφορες σχολές σκέψης για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9 θ.10. (Βλ. Amon v. Raphael και Tuck & Sons Ltd.
(1956)1 All E.R. 273 και Gurtner v. Circuit
(1968)1 All E.R. 328). Όμως στην Κύπρο επικράτησε η σχολή η οποία αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. (Βλ. Mepa Underwriting Management Ltd. κ.α. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 772)." (Δική μου υπογράμμιση) Στην απόφαση Mepa Underwriting Management (πιο πάνω) ο έντιμος Καλλής Δ., ανέφερε τα εξής: "Το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. ΄Οπως έχει νομολογηθεί το δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να κάμει οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων (Βλ. Van Gelder, Apsimon & Co v. Sowerby Bridge United District Flour Society
(1890)44 Ch D 374, C.A., Montgomery v. Foy, Morgan & Co
(1895)2 Q.B. 321, C.A., Bennetts & Co v. McIlwraith & Co
(1896)2 Q.B. 464, C.A., Ideal Films Ltd v. Richards
(1927)1 K.B. 374, C.A., Wilson v. Balcarres
(1893)1 Q.B. 422, Robinson v. Geisel
(1894)2 Q.B. 688). Στην Byrne and Another v. Brown
(1889)22 Q.B.D. 657 ο Lord Esher, M.R. έχει πραγματευθεί ως πιο κάτω το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου: "One of the chief objects of the Judicature Acts was to secure that, wherever a Court can see in the transaction brought before it that the rights of one of the parties will or may be so affected that under the forms of law other actions may be brought in respect of that transaction, the Court shall have power to bring all the parties before it, and determine the rights of all in one proceeding. It is not necessary that the evidence in the issues raised by the new parties being brought in should be exactly the same; it is sufficient if the main evidence, and the main inquiry, will be the same, and the Court then has power to bring in the new parties, and to adjudicate in one proceeding upon the rights of all the parties before it." Σε ελληνική μετάφραση: "΄Ενας από τους κύριους σκοπούς των Judicature Acts ήταν να εξασφαλιστεί ότι οποτεδήποτε το δικαστήριο μπορεί να διακρίνει από την διαδικασία η οποία βρίσκεται ενώπιον του ότι τα δικαιώματα ενός από τους διαδίκους θα επηρεαστούν ή δυνατόν να επηρεαστούν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε δυνάμει των υφιστάμενων διαδικαστικών θεσμών δυνατό να εγερθούν άλλες αγωγές σε σχέση με την ίδια πράξη, το δικαστήριο θα έχει εξουσία να φέρει όλα τα μέρη ενώπιον του, και να αποφασίσει επί των δικαιωμάτων τους σε μια διαδικασία. Δεν είναι απαραίτητο όπως η μαρτυρία, που προκύπτει για τα επίδικα θέματα που εγείρονται από την προσθήκη των μερών, είναι ακριβώς η ίδια. Είναι αρκετό αν η κυρίως μαρτυρία και η κυρίως έρευνα, θα είναι οι ίδιες και το δικαστήριο έχει εξουσία να προσθέσει τα νέα μέρη, και να αποφασίσει επί των δικαιωμάτων όλων των μερών που βρίσκονται ενώπιον του σε μια διαδικασία." Η πιο πάνω προσέγγιση αποτελεί, σύμφωνα με τον Lord Denning, M.R. μια πολύ ευρεία ερμηνεία του σχετικού διαδικαστικού κανονισμού η οποία πρέπει να τυγχάνει προτίμησης έναντι της στενής ερμηνείας η οποία έχει δοθεί από τον Lord Devlin στην Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd
(1956)1 All E.R. 273 (Βλ. Gurtner v. Circuit
(1968)1 All E.R. 328, 332). . . . Αυτό που πρωτίστως εξετάζεται από το δικαστήριο στη διαδικασία προσθήκης εναγομένου είναι κατά πόσο ο προτεινόμενος εναγόμενος είναι ένας αναγκαίος διάδικος." Επανερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας αίτησης, το ερώτημα αν οι επικαρπωτές είναι αναγκαίοι διάδικοι, έχει ήδη απαντηθεί θετικά πιο πάνω. Επομένως, με την υπαγωγή των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης στην προαναφερόμενη νομολογία, βρίσκω ότι η παρούσα αποτελεί κατάλληλη περίπτωση έγκρισης αιτήματος για προσθήκη διάδικου. Η διακριτική μου ευχέρεια θα ασκηθεί την υπέρ της έγκρισης του αιτήματος για συνένωση των προτεινόμενων Αιτητών 4 και 5 , στον τίτλο της Αίτησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η παρούσα αίτηση εγκρίνεται στην ολότητα της. Η τροποποιημένη Αίτηση να καταχωρηθεί μέχρι την 10.09.
- Η Απάντηση στην τροποποιημένη Αίτηση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από την καταχώρηση της τροποποιημένης Αίτησης. Τυχούσα νέα Ανταπάντηση και Απάντηση στην Ανταπαίτηση να καταχωρηθεί εντός περαιτέρω 10 ημερών. Ως προς τα έξοδα, επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση τα έξοδα της παρούσας Αίτησης και όσα έξοδα θα χαθούν λόγω της τροποποίησης. (Υπ.) .............. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Ημερομηνία καταχώρησης της Απάντησης στην Αίτηση Κ2/
- cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο