ΑΝΔΡΕΑ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ν. ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΚΛΗ κ.α., Αίτηση Αρ.: Κ9/24, 28/11/2024

(1)(Β) και Μέρος 48, στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στα άρθρα 2, 4, 7, 9 και 12 του περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικού Κανονισμού του 1983, 2/1983, στο άρθρο 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου 1983, Ν.23/1983, στα άρθρα 29, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 όπως τροποποιήθηκε, στην νομολογία, στο Δίκαιο της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ο Αιτητής βασίζεται στα γεγονότα τα οποία προκύπτουν από τα δικόγραφα ή το περιεχόμενο του φακέλου της υπόθεσης με αριθμό Κ9/2024 και της υπόθεσης Ε16/2023, ο παραμερισμός της απόφασης στην οποία, επιζητείται. Ο Αιτητής βασίζεται επίσης στην ένορκο δήλωση, η οποία επισυνάπτεται. Την ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, ορκίζεται ο κ. Ανδρέας Κυπριανού εκ Στροβόλου, ο οποίος είναι ο Αιτητής στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση. Με την κυρίως Αίτηση επιδιώκεται ο παραμερισμός και/ή η ακύρωση της απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου ημερομηνίας 26.9.2023, στην υπόθεση αρ. 16/2023, με την οποία ο Αιτητής διατάχθηκε να καταβάλει στους Καθ' ων η Αίτηση το ποσό των €4.843 πλέον τόκο προς 2,5% ετησίως από 29.3.2023 μέχρις εξοφλήσεως και €790.- έξοδα εντόκως προς 2,5% ετησίως από 29.3.2023 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον Φ.Π.Α., πλέον €49,50 έξοδα επιδόσεων, πλέον €29.- έξοδα σύνταξης Διατάγματος. Ο κ. Κυπριανού κατέθεσε ότι, μετά την επίδοση της απόφασης στον ίδιο, στις 24.11.2023 και, κατόπιν έρευνας που έγινε στο φάκελο του Δικαστηρίου από τους δικηγόρους του, στην υπόθεση αρ. Ε16/2023, ο ενόρκως δηλών έχει διαβάσει τα σχετικά δικόγραφα που καταχωρήθηκαν στην Αίτηση, ημερομηνίας 29.3.2023 και την ένορκο δήλωση απόδειξης, συμφώνως της οποίας εκδόθηκε η απόφαση ημερομηνίας 26.9.

1. Η κυρίως Αίτηση Ε16/2023 ουδέποτε επιδόθηκε και ουδέποτε ο κ. Κυπριανού έλαβε γνώση για την καταχώρηση και την ύπαρξη της. Περαιτέρω, ουδέποτε είχε ενημερωθεί για οποιαδήποτε εκκρεμούσα υπόθεση εναντίον του, από επιδότη ή από κάποιο άλλο κοντινό του πρόσωπο. Οι δικηγόροι του άμεσα, την 28.11.2023, προχώρησαν σε έρευνα στον ηλεκτρονικό Δικαστικό φάκελο και τον ενημέρωσαν ότι υπήρχε ένορκος δήλωση επίδοσης από ιδιώτη Δικαστικό Επιδότη, ημερομηνίας 3.7.2023, σύμφωνα με την οποία προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι επιδόθηκε στον κ. Κυπριανού η κυρίως Αίτηση, προσωπικά, στη Λευκωσία. Ο τελευταίος λέγει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση γνωρίζουν, τόσο τη διεύθυνση διαμονής του, όσο και τη διεύθυνση εργασίας του, αφού είχαν αντιδικία στο παρελθόν και, παρά τα πιο πάνω, η επίδοση σύμφωνα με τον Επιδότη, έγινε, ως αναφέρει, στη Λευκωσία και άνευ της υπογραφής του, γεγονός το οποίο ξεκάθαρα φανερώνει ότι ουδέποτε του επιδόθηκε ή έλαβε γνώση καθ' οιονδήποτε τρόπο. Κατοικεί στην οδό [ ], στο Στρόβολο και εργάζεται στην οδό [ ] στο Καϊμακλί - Παλλουριώτισσα. Η πραγματικότητα είναι ότι ουδέποτε του επιδόθηκε η Αίτηση και η ένορκος δήλωση του ιδιώτη Δικαστικού επιδότη, είναι εσφαλμένη και ψευδής. Λόγω της συμπεριφοράς των Καθ' ων η Αίτηση, η οποία συνίσταται στην απόκρυψη από το Δικαστήριο ουσιωδών γεγονότων, είναι η θέση του Αιτητή ότι δικαιούται παραμερισμό και ακύρωση της απόφασης βάσει των άρθρων 6(β) και 6(δ) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, αφού δεν του δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να προβάλει τους ισχυρισμούς του και να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Η απόφαση εκδόθηκε στις 26.9.2023, ερήμην του, όχι επειδή αγνόησε το Δικαστήριο, αλλά επειδή ουδέποτε έλαβε γνώση για την Αίτηση αυτή, συνεπεία της μη επίδοσης της. Γνωρίζει δε πολύ καλά τις Δικαστικές διαδικασίες, αφού σε 2 προηγούμενες αντιδικίες με τους ίδιους Καθ' ων η αίτηση (Κ10/2018 και Ε114/2018), μόλις λάμβανε Δικαστικό έγγραφο, το παρέδιδε στους δικηγόρους του και προχωρούσε σε υπεράσπιση. Επομένως, είναι η θέση του Αιτητή, ότι οι Καθ' ων η Αίτηση παραπλάνησαν το Δικαστήριο, όταν εμφανίστηκαν και ανέφεραν ότι ο Αιτητής ήταν δεόντως ειδοποιημένος. Η δε ένορκος δήλωση επίδοσης, αναφέρει γενικά και αόριστα, ότι του επιδόθηκε προσωπικά στη Λευκωσία, χωρίς να αναφέρει που και αν υπέγραψε ή αν αρνήθηκε. Περαιτέρω και ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, ο Αιτητής λέγει ότι υπάρχει ακόμη ένας λόγος που οι Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα, ενήργησαν κακόβουλα και κακόπιστα. Καταχώρησαν αριθμό Αιτήσεων εναντίον του, τις υπ' αρ. Κ10/2018, Κ16/2018 και Ε114/
2. Στην Αίτηση Κ10/2018 παραπέμφθηκε η Ανταπαίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας για εκδίκαση, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας και αφορούσε πάλι τα ίδια θέματα. Μετά απ' όλες αυτές τις αντιδικίες, κατέληξαν σε συμφωνία μεταξύ των δικηγόρων και εκδόθηκε απόφαση σε μία εκ των υποθέσεων, για έξωση του με αναστολή 18 μηνών, ενώ του καταβλήθηκαν ενοίκια 18 μηνών μετά που αποχώρησε από το υποστατικό. Η συμφωνία προνοούσε, μεταξύ άλλων, ότι όλες οι διαφορές μεταξύ των, λύνονται με την παράδοση του υποστατικού, ως και έπραξε. Ο ενόρκως δηλών διερωτήθηκε, αφού η συμφωνία έγινε 28.12.2020 και μετά πάροδο 18 μηνών που παρέδωσε το ακίνητο, τον αποζημίωσαν ως προνοούσε η συμφωνία, γιατί δεν απέκοψαν από το ποσό κατ' ισχυρισμόν ζημιές που είχε το υποστατικό τους. Με την παράδοση του ενοικιαζόμενου υποστατικού, στις 30.6.2022, παραδόθηκαν στον Αιτητή ως αποζημίωση, 18 ενοίκια, ως αναφερόταν στο εκ συμφώνου εκδοθέν Διάταγμα ημερομηνίας 19.1.2021, στα πλαίσια της υπόθεσης Ε114/
3. Παρά την πιο πάνω εκ συμφώνου λύση των διαφορών τους, οι Αιτητές του απέστειλαν οφειλές τιμολογίων νερού που αφορούσαν την περίοδο Απρίλιο μέχρι Ιούνιο 2022, τα οποία κατέβαλε, αφού όντως αφορούσαν οφειλές για περίοδο που ήταν στο υποστατικό. Μετά την καταβολή του πιο πάνω ποσού, ζήτησαν ποσά για κατ' ισχυρισμόν ζημιές στο υποστατικό. Στη συνέχεια, εφηύραν τη δικαιολογία και την απαίτηση, ότι υπήρχαν ζημιές στο ενοικιαζόμενο υποστατικό και του προωθήθηκε σχετική επιστολή από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση. Ενόψει τούτου, ο Αιτητής διόρισε δικηγόρο, ο οποίος απάντησε στην επιστολή ημερομηνίας 12.7.2022 με ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 10.8.2022, απορρίπτοντας το περιεχόμενο της. Είναι η θέση του κ. Κυπριανού ότι ουδεμία ζημιά υπήρχε στα υποστατικά και τα όσα αναφέρονται ως επισυνημμένες εργασίες στην επιστολή 12.7.2022, αφορούσαν εργασίες για μετατροπή του επίδικου υποστατικού σε φοιτητικές εστίες και όχι σε κατάστημα, ως ήταν προηγουμένως, γεγονός το οποίο οι Καθ' ων η Αίτηση απέκρυψαν από το Δικαστήριο. Με επιστολή των δικηγόρων του Αιτητή ημερομηνίας 19.6.2023, σε απάντηση επιστολής των Αιτητών ημερομηνίας 14.2.2023, αναφέρουν ξεκάθαρα, ότι λόγω των εργασιών που προέβησαν στο ακίνητο κατά τη μετατροπή σε εστίες, οι Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα δημιούργησαν ζημιές στο υποστατικό το οποίο ενοικίαζε, ύψους €15.000.-. Ο Αιτητής ενοικίασε το επίδικο υποστατικό, την 3.3.1991, ως ένα ενιαίο χώρο, χωρίς δάπεδο. Ήταν γνωστό στους Καθ' ων η Αίτηση ότι το ενοικιαζόμενο υποστατικό θα χρησιμοποιείτο ως συνεργείο επισκευής αυτοκινήτων. Εξαιτίας της πολύχρονης χρήσης του υποστατικού, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των υπηρεσιών του, ο Αιτητής αναγκάστηκε να επενδύσει στο επίδικο υποστατικό και να προσθέσει πατώματα, να φτιάξει τουαλέτα, ντους και να δημιουργήσει μια μικρή κουζίνα. Οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν δώσει τη συγκατάθεση τους γι' αυτές τις εργασίες. Ουδέποτε υπήρχε συμφωνία, ότι μετά την αποχώρηση του από το ενοικιαζόμενο υποστατικό, θα το επανάφερε στην πρότερα κατάσταση. Ακόμη και αν υπήρχε τέτοια συμφωνία, δεν θα ήταν λογικό να επαναφέρει το υποστατικό σε κατάστημα, αφού είχαν ήδη αποφασίσει τη μετατροπή του σε οικιστικό και όχι εμπορικό κατάστημα, ως ήταν. Στη συνέχεια, οι Καθ' ων η Αίτηση αποφάσισαν τη μετατροπή του υποστατικού σε Φοιτητικές Εστίες και, γι' αυτό το σκοπό, έκτισαν διαμερίσματα πάνω από το ενοικιαζόμενο υποστατικό. Ήταν αναγκαία η υποστύλωση του ισογείου και ο εργολάβος των Καθ' ων η Αίτηση έσκαψε θεμέλια στην είσοδο του ενοικιαζόμενου υποστατικού και εισήλθε και εντός του υποστατικού, κατάστρεψε μέρος του πατώματος και δημιούργησε υποστυλώματα με σιδηροδοκούς, για να ενισχύσει στατικά το κτήριο. Για την επιδιόρθωση των ζημιών αυτών, ο Αιτητής ξόδεψε το ποσό των €15.000.- εν γνώσει των Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι συμφώνησαν όπως τον αποζημιώσουν, πράγμα όμως που δεν έπραξαν. Τυγχάνει νομικής συμβουλής ότι το παρόν Δικαστήριο στερείτο καθ' ύλην αρμοδιότητας να εξετάσει την Αίτηση Ε16/2023, καθότι υπάρχει προηγούμενη απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου ότι δεν είναι θέσμιος ενοικιαστής, αλλά ενοικιαστής από μήνα σε μήνα, χωρίς να έχει τερματιστεί ποτέ η συμβατική αυτή ενοικίαση. Αυτό αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου στην απόφαση ημερομηνίας 30.7.2020, στην υπόθεση Κ10/
4. Επιπρόσθετα, εν λόγω Αίτηση στρέφεται κατά λανθασμένου προσώπου, καθότι από τις 29.10.2003, το υποστατικό κατέχεται από την εταιρεία A.C.I. CAR SCAN SERVICES LIMITED (HE 142521), η οποία πλήρωνε από την ημερομηνία ίδρυσης της και μετέπειτα, το σχετικό ενοίκιο προς τους Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι το αποδέχονταν χωρίς οποιαδήποτε ένσταση και διαμαρτυρία. Περαιτέρω, η εν λόγω εταιρεία πλήρωνε τα σχετικά επαγγελματικά και Δημοτικά τέλη προς το Δήμο Λευκωσίας και ασκούσε έλεγχο επί του επίδικου υποστατικού. Ο κ. Κυπριανού προχωρεί και λέγει ότι, αναφορικά με το τιμολόγιο εργασιών που καταθέσαν οι Καθ' ων η Αίτηση προς απόδειξην της υπόθεσης με αριθμό Ε16/2023, αυτό αφορούσε στη μετατροπή του υποστατικού σε φοιτητικές εστίες και όχι σε επιδιορθώσεις ζημιών. Στις 31.1.2024 ο Αιτητής καταχώρησε αίτηση παραμερισμού της απόφασης ημερομηνίας 26.9.2023, η οποία απορρίφθηκε από το Δικαστήριο στις 21.2.2024, λόγω του ότι καταχωρήθηκε με βάση την παλαιά τη Δ.
5. Στις 6.3.2024, καταχωρήθηκε η παρούσα Αίτηση με αριθμό 9/2024, μέσα στα πλαίσια της οποία καταχωρήθηκε η υπό εξέταση ενδιάμεση αίτηση. Στο μεταξύ, οι Καθ' ων η Αίτηση προχώρησαν στην έκδοση εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας (Writ κινητών) στην Ε16/2023 και κατά ή περί την 6.3.2024, επισκέφθηκε την οικία του Αιτητή, Επιδότης του Δικαστηρίου ο οποίος προέβη σε καταγραφή των περιουσιακών του στοιχείων. Είναι η θέση του ότι η Αίτηση του έχει καλή βάση και αποκαλύπτει καλό λόγο για την ακύρωση και/ή η παραμερισμό του Διατάγματος ημερομηνίας 26.9.2023 και ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, εφόσον παραθέτει σωρεία γεγονότων που δικαιολογούν την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της Απόφασης. Περαιτέρω, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, καθότι θα είναι δύσκολο και αδύνατο να αποδοθεί Δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν αφεθεί να προχωρήσει η εκτέλεση του εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας από την οικία της συζύγου του, θα πληγούν ανεπανόρθωτα τα Συνταγματικά δικαιώματα, τόσο της ίδιας όσο και του Αιτητή, τα οποία κατοχυρώνονται από τα άρθρα 15 και 16 του Συντάγματος. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης, όπως εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα. Ιστορικό: Διάταγμα: Την 22.3.2024, το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς προσωρινό Διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του Εντάλματος Κατάσχεσης Κινητής Περιουσίας του παρόντος Δικαστηρίου, το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της Αίτησης Κ16/23, μέχρι τελικής αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Το Διάταγμα εκδόθηκε υπό τον όρο της υπογραφής εγγύησης από πλευράς του Αιτητή, ύψους €5.
6. Δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο κυρίως Αίτηση, καταχωρίστηκε την 6.3.2024 και μ' αυτήν ο Αιτητής εξαιτείται ως ακολούθως: «

(1)Διάταγμα ή Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται (set aside) παντελώς η απόφαση που εκδόθηκε ημερ. 26/09/2023 στην υπόθεση Ε16/2023, ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως στη Λευκωσία, υπέρ των καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή η οποία εκδόθηκε ερήμην του σύμφωνα με την οποία ο Αιτητής είχε διαταχθεί να καταβάλει στους Καθ' ων η Αίτηση ποσό ύψους €4843,00.- εντόκως προς 2,5% ετησίως από 29/03/2023 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €790,00.- εντόκως προς 2,5% ετησίως από 29/03/2023 πλέον ΦΠΑ, πλέον €49,50.- έξοδα επιδόσεων, πλέον €29,00.- έξοδα σύνταξης του διατάγματος. Επισυνάπτεται ως ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α στην παρούσα Αίτηση το εν λόγω διάταγμα.

(2)Παραμερισμό και/ή ακύρωση της πιο πάνω αναφερόμενου διατάγματος και/ή απόφασης για το λόγο ότι ο Αιτητής δεν εμφανίστηκε στο Δικαστηρίου επειδή η Αίτηση με αριθμό Ε16/2023 δεν επιδόθηκε στον ίδιο και συνεπώς η μη εμφάνιση δεν ωφείλεται σε οποιαδήποτε παράλειψη ή αμέλεια του ιδίου.

(3)Διάταγμα και/ή απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η απόρριψη της αίτησης Κ16/2023 και όλων των απορρεόντων από αυτή δικαστικών διαβημάτων λόγω δεδικασμένου (res - judicata) και/ή μη ύπαρξης ή αποκάλυψης εύλογης αιτίας αγωγής και/ή λόγω μη ύπαρξης ή μη αποκάλυψης εκ πρώτης όψεως καλού αγώγιμου δικαιώματος από τους Καθ' ων η αίτηση.

(4)Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάζεται η απόρριψη και/ή η αναστολή οποιοδήποτε μέτρων εκτέλεσης και/ή απόρριψη της αίτησης Κ16/2023 και όλων των απορρεόντων από αυτή δικαστικών διαβημάτων λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας και/ή κατάχρησης της διαδικασίας και/ή μέχρι την τελεσφόρηση της υπό κρίση Αίτησης.

(5)Οποιανδήποτε περαιτέρω απόφαση ή διάταγμα ήθελε κρίνει ορθό και δίκαιο το Σεβαστό Δικαστήριο.

(6)Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Ο Αιτητής ενάγει ως διευθυντής της εταιρείας ACI Car Scan Services LTD (ΗΕ142521) η οποία ενοικίαζε το επίδικο υποστατικό στην οδό Αγίου Ιλαρίωνος 24, στο Καϊμακλί. Η εταιρεία ασχολείται με τη συντήρηση και επιδιόρθωση αυτοκινήτων. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, ενάγονται ως οι ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού. Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, καταβαλλόταν ενοίκιο ύψους €321.- μέχρι 30.6.2022, κατόπιν εκδόσεως εκ συμφώνου Διατάγματος έξωσης ημερομηνίας 19.1.

1. Η εταιρεία αποχώρησε από το επίδικο την 30.6.
2. Οι Καθ' ων η Αίτηση ενήγαγαν τον Αιτητή, στην Αίτηση Ε16/2023, με την οποία ζητούσαν αποζημιώσεις ή δαπανηθέντα έξοδα για την επιδιόρθωση του επίδικου, λόγω ζημιών που προκλήθηκαν από τον Αιτητή στην παρούσα. Η Αίτηση δεν επιδόθηκε στον Αιτητή και, συνακόλουθα, δεν καταχώρησε εμφάνιση, δίχως την επίδειξη οποιασδήποτε αμέλειας από μέρους του. Επιπλέον, οι Καθ' ων η Αίτηση στράφηκαν εναντίον λανθασμένου προσώπου, καθότι το επίδικο ενοικιαζόταν από την εταιρεία ACI CAR SCAN SERVICES LTD. Ο Αιτητής ζητεί την ακύρωση του Διατάγματος και της Απόφασης ημερομηνίας 26.9.2023, στην Ε16/2023, καθότι εξεδόθη στην απουσία του, η οποία δεν οφείλεται σε οποιαδήποτε παράλειψη ή αμέλεια εκ μέρους του και επετεύχθη συνεπεία ουσιώδους λάθους και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, καταχώρισαν Απάντηση την 21.3.2024, με την οποία αρνούνται τις αιτούμενες θεραπείες και, μεταξύ άλλων, ισχυρίζονται ότι ο Αιτητής κωλύεται και/ή εμποδίζεται και/ή παραιτήθηκε των ισχυρισμών του, η υπό αναφορά εταιρεία ιδρύθηκε 12 χρόνια μετά την έναρξη της ενοικίασης και ενοικιαστής ήταν πάντοτε ο Αιτητής. Η εκδοθείσα Απόφαση είναι ορθή και η επίδοση ήταν νόμιμη και σύμφωνα με τους Κανονισμούς. Ο Αιτητής έχει καταχωρίσει δύο φορές Ανταπαίτηση σε άλλες Αιτήσεις, την οποία απέσυρε ανεπιφύλακτα. Διαδικασία: Δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανάρτησαν τις αγορεύσεις τους στον ηλεκτρονικό φάκελο της υπόθεσης, την 15.10.
3. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και επειδή η υπό εξέταση αποτελεί αίτηση προ της εκδίκασης της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, καταχωρήθηκε την 5.7.2024 και αυτή βασίζεται στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας 2023, δίχως παραπομπή σε συγκεκριμένα Μέρη, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 και ειδικότερα αλλά χωρίς περιορισμό, στα Μέρη VII και IX, όπως τροποποιήθηκαν από τον Ν.134(Ι)/1999, άρθρα 82, 83, 84, 85, 86, 87,88, στους Κανονισμούς του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, δίχως συγκεκριμένη παραπομπή, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/1960, στην Νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου της Κύπρου, σε Αποφάσεις Αγγλικών Δικαστηρίων, σε άλλη καθοδηγητική Νομολογία, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και γενικά, στην πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
4. Η Αίτηση είναι αβάσιμος νομό και ουσία, λανθασμένη και περαιτέρω, ελλείπει το πραγματικό, νομικό ή και ουσιαστικό υπόβαθρο.
5. Ο αιτήτης δεν προσέρχεται ενώπιον του δικαστηρίου σας με καθαρά τα χέρια.
6. Η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος ή και γενικότερα της διαδικασίας.
7. Η Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά και/ή πραγματικά αστήρικτη.
8. Ο αιτήτης δεν καταδεικνύει το κατεπείγον στην αίτηση του καθώς η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 20.03.2024 ενώ ως ισχυρίζεται έλαβε γνώση για την απόφαση στην αίτηση Κ16/2023 στις 24.11.
10. Η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις του περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960 (14/1960) και τις προϋποθέσεις ως αυτές έχουν νομολογιακά καθιερωθεί.
11. Ο αιτητής προβαίνει σε αντιφατικές ένορκες δηλώσεις ως προς τα γεγονότα που περικλείουν την παρούσα αίτηση του εν σχέση με την ένορκη δήλωση που καταχώρησε για τον ίδιο σκοπό στα πλαίσια της αίτησης Κ16/2023 στις 31.01.
13. Ο αιτήτης κωλύεται να προχωρήσει στην καταχώρηση της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης αλλά και της κυρίως αίτησης καθώς το ίδιο αίτημα έχει απορριφθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο στις 31.02.2024 στα πλαίσια της αίτησης παραμερισμού ημερομηνίας 31.01.
15. Η Αίτηση του Αιτητή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (abuse of the process of the court).
16. Δεν υπάρχει ανάγκη, όπως ψευδώς ισχυρίζεται ο Αιτητής για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και οι λόγοι που προβάλλει ο Αιτήτης περί ισχυριζόμενης αναγκαιότητας δεν είναι επαρκείς προς την έγκριση του αιτήματος τους και/ή είναι γενικοί και αόριστοι.
17. Παραβιάζεται θεμελιώδες δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση εκδίκασης της Αίτησης, εντός εύλογου χρόνου δυνάμει του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος και του Άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Προασπίσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
18. Για τους σκοπούς της ορθής ρύθμισης της διαδικασίας και προς αποφυγή αχρείαστης επιχειρηματολογίας, επανάληψης υφιστάμενων ισχυρισμών και σπατάλης πολύτιμου χρόνου, η υπό κρίση Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.
19. Ενόψει των πιο πάνω είναι ορθό και δίκαιο όπως το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς απόρριψη της Αίτησης.
20. Ο αιτήτης κωλύεται και ή εμποδίζεται των αξιώσεων της εν πάση περίπτωσή.
21. Το προσωρινό εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 22.03.2024 δεν έχει επισυναφθεί και ούτε έχει επιδοθεί στους καθ' ων η αίτηση ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ισχύει και ούτε μπορεί να προωθηθεί δια της παρούσας αιτήσεως.
22. Ο Αιτητής δεν αναγράφει τα ορθά στοιχεία του στην αίτηση ήτοι αναγράφει ως διεύθυνση του την [ ], 1096 Λευκωσία ενώ στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι διαμένει στην [ ], στον Στρόβολο.
23. Ο αιτήτης με την αίτηση του ζητά την εκδίκαση της ουσίας της κυρία αίτησης.» Ο Καθ' ου η Αίτηση βασίζεται στα γεγονότα, ένορκη δήλωση και τεκμήρια που περιέχονται στην αίτηση του Αιτητή ημερομηνίας 20.3.2024 και την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση
24. Επισυνάπτεται ένορκος δήλωση του κ. Γεωργίου Τσιακλή. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 και δεόντως εξουσιοδοτημένος όπως προβεί στη δήλωση του και εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση
25. Έχει δε προσωπική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης. Ο κ. Τσιακλής κατέθεσε ότι το υποστατικό επί της οδού Αγίου Ιλαρίωνος 24, στο Καϊμακλί, είναι ιδιοκτησίας των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και έχει ανεγερθεί πριν το
26. Εκμισθώθηκε στον Αιτητή περί την 3.3.1991, ημέρα κατά την οποία υπέγραψαν ένα χειρόγραφο συμβόλαιο. Στις 29.10.2003 ο Αιτητής δημιούργησε την εταιρεία A.C.I. CAR SCAN SERVICES LIMITED, με αριθμό εγγραφής στα μητρώα του Εφόρου Εταιρειών, HE
27. Το μηνιαίο ενοίκιο ήταν €315.- το οποίο είχε υποχρέωση ο Αιτητής να προκαταβάλλει, αλλά συστηματικά καθυστερούσε και δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα. Στις 30.5.2018, κατόπιν οδηγιών των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και λόγω της όλης και επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς του Αιτητή, καταχωρήθηκε η Αίτηση Κ10/18, με την οποία ζητούσαν την καταβολή του ενοικίου Μαΐου
28. Στις 26.9.2018, το Δικαστήριο προχώρησε στην έκδοση απόφασης για το ποσό των €315.- ως οφειλόμενο ενοίκιο του Μαΐου 2018 και παρέμεινε προς εκδίκαση η Ανταπαίτηση των δικηγόρων του Αιτητή, Καθ' ου η Αίτηση στην Κ10/
29. Στις 30.7.2020, το Σεβαστό Δικαστήριο παρέπεμψε την υπόθεση για εκδίκαση από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Στις 9.7.2018, λόγω της συνεχιζόμενης μη καταβολής των ενοικίων από τον Αιτητή στην παρούσα, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, έδωσαν οδηγίες στους δικηγόρους τους, για την εκ νέου καταχώρηση Αίτησης αναφορικά με τα ενοίκια Ιουνίου και Ιουλίου
30. Η Αίτηση έλαβε αριθμό Κ16/
31. Ο κ. Τσιακλής κατέθεσε ότι, στα πλαίσια της Κ16/2018, εκδόθηκε εκ συμφώνου Απόφαση στις 11.4.
32. Εν τω μεταξύ, κατόπιν οδηγιών των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, οι δικηγόροι τους απέστειλαν επιστολή στις 13.9.2018, με την οποία απαιτούσαν την πληρωμή των ενοικίων Αυγούστου και Σεπτεμβρίου 2018 και παράλληλα, τερμάτισαν την ενοικίαση. Στις 11.10.2018, καταχωρήθηκε η Αίτηση Έξωσης Ε114/
33. Εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα στις 19.1.2021, με το οποίο ο Αιτητής στην παρούσα, θα παρέδιδε το επίδικο μίσθιο μέχρι τις 30.6.2022 και τότε θα λάμβανε το ποσό των €5.
34. Πράγμα που έγινε. Στις 30.06.2022 ο Αιτητής στην παρούσα, παρέδωσε το μίσθιο και υπέγραψε Βεβαίωση παράδοσης, στην οποία οι Καθ' ων η Αίτηση επιφύλαξαν τα δικαιώματα τους για τυχόν ζημιές για τις οποίες ευθύνεται ο ίδιος. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι, μετά την ανάκτηση του μίσθιου, προέβη σε επιτόπια επίσκεψη μαζί με Πολιτικό Μηχανικό και εργολάβο, ο οποίος ετοίμασε Προσφορά επισκευών των ζημιών που έκανε ο Αιτητής στο μίσθιο. Στις 12.7.2022, ο κ. Τσιακλής έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση, να αποστείλουν επιστολή προς τον Αιτητή, με την οποία τον καλούσαν να προβεί στις επιδιορθώσεις, άλλως θα το έπρατταν οι ιδιοκτήτες. Οι δικηγόροι απέστειλαν την εν λόγω επιστολή, απλή και συστημένη, στη διεύθυνση [ ], Βιομηχανική Περιοχή Καϊμακλίου. Ο Αιτητής έχει δηλώσει ότι την έλαβε και την επισύναψε ως Τεκμήριο. Ο Αιτητής προσπάθησε να εμπλέξει την εταιρεία, για την οποία ουδέποτε ενημέρωσε τους Καθ' ων η Αίτηση ότι θα τον αντικαθιστούσε ως ενοικιαστή και με την οποία οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είχαν οποιαδήποτε συμβατική ή άλλη σχέση. Συνεχίζοντας δε την πάγια τακτική του, προσπαθεί να μην πληρώνει τις υποχρεώσεις του. Οι Καθ' ων η Αίτηση προχώρησαν στην επισκευή των ζημιών, οι οποίες κόστισαν €4.
35. Στις 15.2.2023, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση απέστειλαν συστημένη επιστολή ημερομηνίας 14.2.2023, στην διεύθυνση την οποία δηλώνει και ο ίδιος ως διεύθυνση της κατοικίας του, με την οποία τον ενημέρωναν ότι έγιναν οι επισκευές και περαιτέρω, του εσώκλεισαν και τη σχετική απόδειξη και τον κάλεσαν να προβεί σε έμβασμα. Παρά το γεγονός ότι ο Αιτητής έλαβε ειδοποίηση από το Ταχυδρομείο για να την παραλάβει, ουδέποτε το έπραξε και η επιστολή επιστράφηκε στον αποστολέα της. Στις 29.3.2023, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση, κατόπιν οδηγιών τους, καταχώρησαν την Κ16/2023, η οποία επιδόθηκε νομότυπα στον Αιτητή στην παρούσα, στις 30.6.
36. Ο ενόρκως δηλών προχωρεί και λέγει, ότι στις 26.9.2023, οι δικηγόροι τους προχώρησαν στην έκδοση Απόφασης εναντίον του Αιτητή, καθώς δεν είχε καταχωρήσει Σημείωμα Εμφάνισης. Προς εκτέλεσην της απόφασης, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση προχώρησαν στις 24.10.2023, με την έκδοση Εντάλματος Κατάσχεσης Κινητών (WRIT). Εξ' όσων ο κ. Τσιακλής γνωρίζει, καμία επίδοση επιχειρήθηκε να γίνει και δεν έγινε προς τον Αιτητή, σε σχέση με την Απόφαση στα πλαίσια της Κ16/2023, παρά μόνο η καταχώρηση του Εντάλματος Κατάσχεσης Κινητών (WRIT). Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι ο Αιτητής δεν βάζει ούτε ένα Τεκμήριο που να υποστηρίζει τη θέση του αυτή. Ο ενόρκως δηλών πληροφορήθηκε από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση, ότι ο Αιτητής στην παρούσα καταχώρησε στις 31.1.2024, αίτηση στα πλαίσια της Κ16/2023, με την οποία ζητούσε τον παραμερισμό της πιο πάνω Απόφασης. Ο Αιτητής, ισχυρίζεται στην ένορκο δήλωση του που συνόδευε την αίτηση παραμερισμού ημερομηνίας 31.1.2024, ότι έλαβε γνώση της απόφασης στις 24.11.2023, αλλά εκ του φακέλου φαίνεται ότι η καταχώρηση της αίτησης παραμερισμού, έγινε μετά από δύο ολόκληρους μήνες και η παρούσα καταχωρήθηκε στις 6.3.2024, ήτοι μετά από 5 μήνες από την κατ' ισχυρισμόν επίδοση της Απόφασης ημερομηνίας 26.9.
37. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Αιτητή ότι η Κ16/2023 στράφηκε εναντίον λανθασμένου προσώπου και ότι αυτή έπρεπε να στραφεί εναντίον της εταιρείας που διαθέτει ο Αιτητής, με την αιτιολογία ότι είναι αυτή που πλήρωνε τα ενοίκια, είναι παραπλανητικοί, καθώς τα οφειλόμενα ενοίκια στις Αιτήσεις Κ10/2018 και Κ16/2018, αλλά και τα ενοίκια μέχρι 31.7.2019, πληρώθηκαν από τον Αιτητή προσωπικά και οι αποδείξεις πληρωμής εκδόθηκαν και έγιναν αποδεκτές απ' αυτόν προσωπικά και όχι από οποιαδήποτε εταιρεία. Ο ενόρκως δηλών τυγχάνει νομικής συμβουλής, ότι η τόση μεγάλη καθυστέρηση είναι λόγος για απόρριψη της αίτησης. Ακόμη, οι δικηγόροι του Αιτητή, έπρεπε να τους επιδώσουν μαζί με την αίτηση και το προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 22.3.2024 που εκδόθηκε στα πλαίσια της παρούσας αιτήσεως και έτσι, καθίσταται η όλη διαδικασία θνησιγενής και το Διάταγμα μη υπαρκτό και δεσμευτικό. Στις ένορκες δηλώσεις επιδόσεις επίδοσης, οι Επιδότες δεν αναφέρουν την ακριβή διεύθυνση που επιδόθηκε, αλλά μονάχα την Επαρχία. Περαιτέρω, υποδεικνύει ο μάρτυρας, φαίνεται ξεκάθαρα η σημείωση που έχει αναγράψει ο Επιδότης ότι την αίτηση την επέδωσε άνευ υπογραφής. Ο δε Αιτητής προχώρησε με την ίδια αίτηση, παρουσιάζοντας τα ίδια γεγονότα αλλά και τα ίδια αιτητικά, ως στην αίτηση ημερομηνίας 31.1.2024 η οποία καταχωρήθηκε στα πλαίσια της αίτησης Κ16/2023 και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο, δημιουργώντας κώλυμα ως προς την καταχώρηση της παρούσας, καθώς δυνατόν να θεωρηθεί ως κατάχρηση των διαδικασιών. Στην αίτηση παραμερισμού ημερομηνίας 31.1.2024 στα πλαίσια της Κ16/23, ο Αιτητής αναφέρει στην παράγραφο 5 της ενόρκου δηλώσεως του, ότι: «ουδέποτε μου επιδόθηκε η αίτηση». Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα και συγκεκριμένα στις παραγράφους 5 μέχρι και 9, αναφέρεται σε γενικότητες και σε προβληματισμούς, αν του επιδόθηκε η όχι. Είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, ότι η υπό εξέταση αίτηση πρέπει να απορριφθεί με έξοδα υπέρ των. Πραγματικά γεγονότα: Τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρικό υλικό και νομικές και πραγματικές θέσεις. Λαμβάνοντας υπόψην ότι σε αιτήσεις της φύσεως της υπό εξέταση αίτησης, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και ότι η ακρόαση διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση και στις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης ενόρκως δηλούντων και λαμβάνοντας υπόψην τα δικόγραφα, τους ισχυρισμούς, αρνήσεις και παραδοχές που περιλαμβάνονται σ' αυτά και στη γραπτή μαρτυρία ενώπιον μου, καθώς και ποιοι από τους ισχυρισμούς παρέμειναν αναντίλεκτοι, βρίσκω, ότι, εκ πρώτης όψεως και για τους σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης μόνο, τα πραγματικά γεγονότα είναι όσα καταγράφονται πιο κάτω: (α) Στα πλαίσια Αίτησης αρ. Κ16/2023, του παρόντος Δικαστηρίου, μεταξύ των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 στην παρούσα και του Αιτητή στην παρούσα, εκδόθηκε απόφαση την 26.9.2023, εναντίον του Αιτητή, για το ποσό των €4.843 πλέον τόκο, €790.- έξοδα πλέον Φ.Π.Α. και €49,50 έξοδα επιδόσεων. (β) Η απόφαση εκδόθηκε ερήμην του Αιτητή. (γ) Προς εκτέλεσην της απόφασης, οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση προχώρησαν στις 24.10.2023, με την έκδοση εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας. (δ) Η απόφαση επιδόθηκε στον Αιτητή, την 24.11.
38. (ε) Μεταξύ των ιδίων διαδίκων, είχαν προηγηθεί άλλες εναρκτήριες Αιτήσεις ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. (στ) Όλες αφορούσαν υποστατικό στο Καϊμακλί, Λευκωσία. (ζ) Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, είναι οι ιδιοκτήτες του εν λόγω υποστατικού. (η) Στις 30.5.2018 οι Αιτητές καταχώρισαν την Αίτηση Κ10/18, με την οποία ζητούσαν την καταβολή του ενοικίου Μαΐου
39. Στις 26.9.2018, το Δικαστήριο εξέδωσε Απόφαση για το ποσό των €315.- ως οφειλόμενο ενοίκιο του Μαΐου
40. (θ) Στην Κ10/2018, παρέμεινε προς εκδίκαση η Ανταπαίτηση του Αιτητή. Στις 30.7.2020, το Δικαστήριο παρέπεμψε την υπόθεση προς εκδίκασην από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. (ι) Στις 9.7.2018, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 καταχώρισαν την Αίτηση Κ16/2018, η οποία αφορούσε τα ενοίκια Ιουνίου και Ιουλίου
41. Εκδόθηκε εκ συμφώνου Απόφαση στις 11.4.
42. Η Ανταπαίτηση αποσύρθηκε και απορρίφθηκε. (κ) Στις 11.10.2018, καταχωρήθηκε η Αίτηση Ε114/
43. Εκδόθηκε εκ συμφώνου Διάταγμα στις 19.1.2021, με το οποίο ο Αιτητής στην παρούσα, θα παρέδιδε το επίδικο μίσθιο μέχρι την 30.6.2022 και θα λάμβανε το ποσό των €5.670, όπερ και εγένετο. Η Ανταπαίτηση αποσύρθηκε και απορρίφθηκε. (λ) Ο Αιτητής ενοικίασε το επίδικο υποστατικό, ως φυσικό πρόσωπο, περί το έτος
44. (μ) Περί το έτος 2003, ο Αιτητής συνέστησε την εταιρεία A.C.I. CAR SCAN SERVICES LIMITED. (ν) Ο Αιτητής επικαλείται τα εδάφια (β) και (δ) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, προς το σκοπό παραμερισμού και/ή ακύρωσης της Απόφασης στην Κ16/
45. (ξ) Πριν την καταχώρηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης και της υπό εξέταση αίτησης, ο Αιτητής είχε καταχωρίσει ενδιάμεση αίτηση παραμερισμού της απόφασης ημερομηνίας 26.9.2023, τα πλαίσια της Αίτησης Κ16/2023, η οποία απορρίφθηκε από το Δικαστήριο στις 21.2.2024, χωρίς να εξεταστεί. Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας εναρκτήριας Αίτησης και της υπό εξέταση αίτησης. Νομική και δικονομική πτυχή: Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας ως ίσχυαν μέχρι την 31.8.2023, καθώς και οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας 2023, εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Μέρη 23, 25 και 32: Το Μέρος 23 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023, περιλαμβάνει τους γενικούς κανόνες για αιτήσεις έκδοσης Δικαστικών Διαταγμάτων, ως το αιτούμενο με την υπό εξέταση αίτηση. Η αίτηση καταχωρίζεται σύμφωνα με το Έντυπο 34 (Μέρος 23.4

(6)), ως η υπό εξέταση αίτηση. Η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων και της γραπτής μαρτυρίας τα οποία αναφέρονται στην αίτηση και την ένσταση (Μέρος 23.3

(1)). Το Μέρος 25 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023, περιλαμβάνει πρόνοια για την παροχή ενδιάμεσης θεραπείας (Μέρος 25.1

(1)(β)). Το Μέρος 32 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023, αφορά στην παροχή μαρτυρίας. Κώλυμα λόγω Δεδικασμένου (Estoppel per rem judicatam / Estoppel by record): Στην ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση εγείρεται ζήτημα κωλύματος για την υπό εξέταση αίτηση, λόγω της πρώτης αίτησης παραμερισμού, η οποία καταχωρήθηκε στα πλαίσια της Κ16/2023 και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο χωρίς να εξεταστεί. Ο Κανόνας της ύπαρξης κωλύματος (estoppel) έχει εξελιχθεί και εφαρμοστεί σε διάφορα θέματα, τόσο στο Κοινοδίκαιο (common law) όσο και στην Επιείκεια (equity). Το κώλυμα λόγω Δεδικασμένου, γνωστό στην Αγγλική γλώσσα ως estoppel by record και στη Λατινική ως estoppel per rem judicatam, εμπίπτει στο Κοινοδίκαιο. «The rationale for the existence of estoppel by record can be summed up in two expressions, that it is in the public interest that there should be an end of litigation (interest reipublicae ut sit finis litium) and that no one should be proceeded against twice for the same cause (nemo debet bis vexari pro una et eadem causa). It accords with the first of these expressions that a party relying on estoppel by record should be able to show that the matter has been determined by a court of competent jurisdiction in a judgment which is final.» (απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 16

(2), παράγραφος 964). Ο κανόνας του δεδικασμένου θεμελιώνεται στην αρχή της τελεσιδικίας (βλέπετε σχετικά Γαβριήλ κ.α. v. Αγαπίου

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ.1868). Σχετικές είναι επίσης οι ακόλουθες αυθεντίες: Henderson v. Henderson (1843-60) All E.R. 378, Boyadji v. Papachristoforou

(1958)XXIII C.L.R. 299, Fidelitas Shipping Co. Ltd. V. V/O Exportchleb

(1965)2 All ER 4, Mills v. Cooper

(1967)2 Q.B. 459, Vakanas v. Pantelaki

(1979)2 J.S.C. 211, Demetriou v. Hilides

(1980)1 J.S.C. 211, Themistokleous v. Atlas Assurance

(1981)1 J.S.C. 41, Pieris v. Republic

(1983)3 (B) C.L.R. 1054, Theori and Another v. Djoni and Another

(1984)1 C.L.R. 296, Nicolaides v. Yerolemi

(1984)1 C.L.R. 742, Georghiades v. Republic

(1989)1 C.L.R. 239, Level Tachexcavs Ltd. (Αρ. 2)

(1995)1 Α.Α.Δ. 1105, K.S.R.Comercio S.A. κ.α. v. Bluecoral Nav. Ltd.

(1995)1 Α.Α.Δ. 309, Παμπορίδης v. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. 670, Γαβριήλ κ.α. v. Αγαπίου (πιο πάνω), Αναστασία Forrest κ.α. v. Κίμωνας Βαρδάκης κ.α.,

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 6, Σοφίας Κλεόπα v. Χριστόφορου Αντωνίου,

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 58, Ανδρέα Σοφοκλέους v. Κωστάκη Ταβελούδη κ.α.,

(2002)1(Α) Α.Α.. 92, Υπουργός Εσωτερικών v. Θεοδόση Μυλωνά,

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 120. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 16

(2), στην παράγραφο 953, κάτω από την επικεφαλίδα Estoppel by record, λέγει τα ακόλουθα: «Estoppel by record, also known as estoppel per rem judicatam, arises:

(1)in some cases where an issue of fact affecting the status of a person or thing has been necessarily determined in a final manner as a substantive part of a judgment in rem of a tribunal having jurisdiction to determine that status (rather than the particular interest in the issue held by a party to the litigation); the estoppel then operates when the same issue comes directly in question in subsequent civil or criminal proceedings between any parties whatever;

(2)where a legal claim has been judicially determined in a final manner between the parties by a tribunal having jurisdiction, concurrent or exclusive, in the matter, and the same issue comes directly in question in subsequent proceedings between the same parties (this is usually known as cause of action estoppel);

(3)where an issue has been judicially determined as a necessary step in reaching a judgment and the issue arises in subsequent proceedings between the same parties (this is usually known as issue estoppel). The line between cause of action estoppel and issue estoppel is not always clear cut. The principles have been explained in a recent Court of Appeal decision as follows. If a claim has been explicitly determined in previous concluded proceedings between the same parties, that claim cannot be raised again, other than on appeal, unless there is fraud or collusion. If a necessary element of a claim has been explicitly determined in previous concluded proceedings between the same parties, that issue, cannot be raised again, if, as is likely but not inevitable, it would be an abuse to raise that issue again; this may also extend to an implicitly necessary element of the previous determination. The previous determination may include a settlement. Cause of action estoppel and issue estoppel may be compared with the concept of abuse of process and are sometimes regarded as particular forms of this wider concept.» Στην αυθεντία Panpa Estates & Investment Ltd. κ.ά. v. Rodou Charalambous & Sons Ltd.

(2013)1(Γ) Α.Α.Δ. 1897, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι σε περιπτώσεις ενδιαμέσων αιτήσεων, με εξαίρεση την έγκριση της αιτούμενης θεραπείας, απόφαση ή εύρημα του Δικαστηρίου δεν συνιστά τελική απόφαση, εκτός και αν επενεργεί ως κώλυμα σε μεταγενέστερη διαδικασία συνεπεία της εφαρμογής του δεδικασμένου. Ο έντιμος Δικαστής κ. Α. Πασχαλίδης, εξηγεί στη σελίδα 1908: «Το κατά πόσο απόφαση ή εύρημα σε ενδιάμεση απόφαση επενεργεί ως κώλυμα σε μεταγενέστερη διαδικασία, συναρτάται από το κατά πόσο το θέμα ηγέρθη κατά τρόπο ρητό και κατηγορηματικό και στην πλήρη διάσταση του στην προηγούμενη διαδικασία και οι διάδικοι, πρέπει να εκληφθεί ότι, είχαν την ευκαιρία, προβάλλοντας το σύνολο των σχετικών με το θέμα γεγονότων, να επιχειρηματολογήσουν επί όλων των πτυχών του θέματος με στόχο την επίλυση του.» Στην προκείμενη περίπτωση, το παρόν Δικαστήριο δεν εξέτασε την πρώτη αίτηση παραμερισμού, παρά μόνο την απέρριψε λόγω ακυρότητας δικονομικού μέτρου. Συνεπώς, τελεσίδικη (final) πρωτόδικη απόφαση δεν υπάρχει επί της ουσίας του αιτήματος. Είναι η κρίση μου ότι η καταχώριση και συνακόλουθη απόρριψη της αίτησης ημερομηνίας 31.1.2024, στην Κ16/2023, δεν επενεργεί ως κώλυμα συνεπεία της εφαρμογής του δεδικασμένου, για την υπό εξέταση αίτηση. Καθυστέρηση (laches): Η κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε το Μάρτιο 2024, ως και η υπό εξέταση αίτηση. Η Απόφαση στην Αίτηση Κ16/2023, εκδόθηκε το Σεπτέμβριο 2023 και επιδόθηκε τον Νοέμβριο 2023. Μέχρι το Μάρτιο 2024, ή τουλάχιστον το τέλος Ιανουαρίου 2024, που λήφθηκαν μέτρα στην Κ16/2023 (βλέπετε πιο πάνω) τα οποία απερρίφθησαν, ο Αιτητής δεν έλαβε ή επιδίωξε τη λήψη οποιουδήποτε διαβήματος σε οποιοδήποτε προηγούμενο στάδιο. Είναι η κρίση μου ότι η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε μέχρι την καταχώριση της υπό εξέταση αίτησης, επηρεάζει αρνητικά την τύχη της. Ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ως ήταν τότε, κ. Δ. Χατζηχαμπής, στην αυθεντία Χριστοδούλου v. Vraets

(1999)1 Α.Α.Δ. 1475, είπε στη σελίδα 1481: «Το κρίσιμο στοιχείο για την αίτηση δεν ήταν επομένως ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του εφεσίβλητου για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση αυτή θεραπεία.» Στην αυθεντία Τσιαντής v. Hellenic Bank (Investments) Ltd.

(2001)1(Γ) 2029, με αναφορά στην Bacardi & Co Ltd. v. Vinco Ltd.

(1996)1 Α.Α.Δ. 788, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι: «κατά την εξέταση της καθυστέρησης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής καθώς και το κατά πόσο ο εναγόμενος έχει επηρεασθεί με οποιοδήποτε τρόπο λόγω της καθυστέρησης.» (σελίδα 2040). Η πιθανότητα επιτυχίας της κυρίως Αίτησης, εξετάζεται πιο κάτω. Όσον αφορά τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, φαίνεται ότι είναι σε διαδικασία εκτέλεσης της υπέρ των εκδοθείσας Απόφασης, για την είσπραξη του λαβείν των. Στην αυθεντία Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.,

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 280, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Φρ. Νικολαϊδης είπε (στη σελίδα 287): «η επίκληση της αρχής της επιείκειας για καθυστέρηση (laches) προϋποθέτει, πρώτον, μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας και δεύτερο οι συνέπειες που προκάλεσε η καθυστέρηση να καθιστούν την παροχή της αιτούμενης θεραπείας άδικη (βλέπε I.C.F. Spry, The Principles of Equitable Remedies, 4η έκδοση, σελίδα 223).» Είναι η κρίση μου ότι αυτό ισχύει στην παρούσα υπόθεση και υπάρχει βάση για την επίκληση της αρχής της Επιείκειας για καθυστέρηση στη λήψη μέτρων. Προσωρινά διατάγματα - προϋποθέσεις και νομολογία: Εξέταση κυρίως Αίτησης: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Για να οριστικοποιηθεί το προσωρινό Διάταγμα, το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκασην κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν οριστικοποιηθεί το Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα, όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται κατά το τέλος της υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Άρθρα 6 και 15: Γενικές Αρχές: Η κυρίως Αίτηση με τον ως άνω αριθμό και τίτλο, υπέχει θέση Αγωγής έναντι της υπό εξέταση αίτησης. O περί Ενοικιοστασίου Νόμος, Ν. 23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ρητά τις περιπτώσεις στις οποίες δυνατόν να ακυρωθεί, αναθεωρηθεί ή τροποποιηθεί προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, ή να αποδοθούν αποζημιώσεις αντί ακύρωσης (in lieu of), τι πρέπει να αποδειχθεί και ποιες συνέπειες ή δικαιώματα απορρέουν από την ακύρωση, ή αναθεώρηση (βλέπετε άρθρα 6 και 15). Σύμφωνα με την αυθεντία Μιχαηλίδου v. Μακρίδη

(1995)1 Α.Α.Δ. 679, το άρθρο 6 καλύπτει την περίπτωση αναθεώρησης ή τροποποίησης Διατάγματος ανάκτησης κατοχής, ενώ ακόμα ο ενοικιαστής κατέχει το μίσθιο. Όταν υλοποιηθεί η έξωση και επιδιώκεται αποζημίωση για ζημιά του ενοικιαστή λόγω της έξωσης, τότε πρέπει να γίνει επίκληση του άρθρου 15. Όταν ζητείται ακύρωση Διατάγματος έξωσης πριν την παράδοση της κατοχής, ο Αιτητής πρέπει να αποδείξει απάτη, ψευδείς παραστάσεις ή ουσιώδες λάθος, ενώ όταν επιζητείται μετά την παράδοση, ψευδείς παραστάσεις ή απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων (βλέπετε σελίδες 684, 685 της πιο πάνω αυθεντίας). Ο Αιτητής στην παρούσα, επικαλείται τα εδάφια (β) και (δ) του άρθρου 6, στην ένορκο δήλωση του η οποία συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση. Η ιδιαιτερότητα στην παρούσα περίπτωση, είναι ότι η απόφαση στην Κ16/2023, ο παραμερισμός της οποίας ζητείται με την κυρίως Αίτηση, αφορά μόνο χρηματικό ποσό και όχι Διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Ταυτόχρονα, ο Αιτητής είχε ήδη παραδώσει στην κατοχή του επίδικου υποστατικού, πριν καν την καταχώριση της Κ16/2023, συνεπεία άλλης αποφάσεως και Διατάγματος, τα οποία εκδόθηκαν εκ συμφώνου. Η περίπτωση είναι ιδιάζουσα. Είναι η κρίση μου, ότι στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, ο Αιτητής δεν δύναται να βασιστεί επί του άρθρου 15 [2] του περί Ενοικιοστασίου Νόμου για να καταδείξει ότι έχει καλή υπόθεση επί τη βάσει ενός ή περισσοτέρων από τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτό, διότι το άρθρο 15 αφορά απόφαση ή Διάταγμα για κατοχή ή έξωση. Η απόφαση την οποία ο Αιτητής ζητεί να παραμερίσει, αφορά χρηματικό ποσό μόνο. Στον αντίποδα, το άρθρο 6 δεν περιορίζεται στα Διατάγματα ανάκτησης κατοχής, αλλά αφορά σε όλα τα Διατάγματα και Αποφάσεις του παρόντος Δικαστηρίου. Η αυθεντία Μακρίδης το ερμήνευσε, σε μία πτυχή του μόνο, δηλαδή στην εφαρμογή σε Διατάγματα ανάκτησης κατοχής και τον παραμερισμό τους, προφανώς επειδή το ερμήνευσε σε συνάρτηση με το άρθρο 15, το οποίο καταφανώς αφορά μόνο Διατάγματα ανάκτησης κατοχής. Είναι η κρίση μου ότι ο Αιτητής δύναται να βασιστεί επί του άρθρου 6 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου για να καταδείξει ότι έχει καλή υπόθεση επί τη βάσει ενός ή περισσοτέρων από τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτό. Παρούσα υπόθεση - εναρκτήρια Αίτηση παραμερισμού: Ο Αιτητής επικαλείται τα εδάφια (β) και (δ) [3]. Επικεντρώνεται ουσιαστικά, στη μη επίδοση ή νομότυπη επίδοση, ως ισχυρίζεται, στον ίδιο, της Αίτησης Κ16/2023, με αποτέλεσμα να εκδοθεί απόφαση εναντίον του, ερήμην του και δύναται να βασιστεί κύρια, επί του εδαφίου (δ). Υπογραμμίζω ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. Η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δεν δύναται να καταλήγει στη μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του για τον έλεγχο της ορθότητας της απόφασης του και/ή την εξέταση ισχυρισμών που έπρεπε να είχαν εγερθεί ως υπεράσπιση (βλέπετε σχετικά το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451). Ο σκοπός του άρθρου 6 είναι η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση απόφασης του Δικαστηρίου από το ίδιο το Δικαστήριο, σε περίπτωση που αποδεικνύονται τα όσα αναφέρονται σ' ένα τουλάχιστον από τα εδάφια του άρθρου και σε Αιτήσεις για αναθεώρηση αποφάσεων ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ουδόλως λαμβάνεται υπόψη εάν ο Καθ' ου η Αίτηση στην πρώτη υπόθεση, έχει ή όχι καλή υπεράσπιση. Κρίνω ότι, ενόψει των ανωτέρω, εκ πρώτης όψεως, η κυρίως Αίτηση εγείρει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκασην κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, υπό το φως του άρθρου 6(δ) και ότι έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32: Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)(πιο πάνω), όσο και την νομολογία που την ερμηνεύει, καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides

(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits

(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.

(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher

(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas

(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042, Highgate Primary School Ltd. κ.ά. v. Φυλακτίδη κ.ά.

(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317 και CJSC "TV COMPANY STREAM" κ.ά. v. CONTENT UNION S.A., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε34/2018, απόφαση ημερομηνίας 8.4.2021, ECLI:CY:AD:2021:A133. Έχω ήδη αποφανθεί επί των πρώτων δύο προϋποθέσεων (βλέπετε πιο πάνω). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245) το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης

(1979)1 ΑΑΔ 231)». Έχω ήδη αποφανθεί επίσης, ότι ο Αιτητής είναι ένοχος καθυστέρησης στη λήψη μέτρων, δηλαδή στην καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης με την οποία ζητεί προσωρινή θεραπεία. Πέραν των πιο πάνω, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει η πιθανότητα πρόκλησης ζημιάς στον Αιτητή η οποία να μην δύναται να αποζημιωθεί με χρήμα. Η απόφαση την οποία ζητεί ο Αιτητής να παραμερίσει, αφορά συγκεκριμένο χρηματικό ποσό μόνο. Το ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας, αφορά συγκεκριμένο χρηματικό ποσό μόνο. Κρίνω ότι δεν είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, στην περίπτωση που δεν οριστικοποιηθεί το μονομερώς εκδοθέν προσωρινό Διάταγμα. Ο Αιτητής οφείλει χρήματα με βάση απόφαση Δικαστηρίου η οποία δεν έχει εφεσιβληθεί, σε υπόθεση στην οποία είχε τη δυνατότητα να καταχωρίσει Απάντηση και δεν το έπραξε. Γιατί δεν το έπραξε, είναι το ερώτημα που θα εξεταστεί. Δεν έχει προβληθεί οποιοσδήποτε λόγος ή αιτία ή καν ισχυρισμός, γιατί ο Αιτητής δεν θα δύναται να αποζημιωθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, σε περίπτωση που δεν οριστικοποιηθεί το εκδοθέν Διάταγμα, προχωρήσει η εκτέλεση της απόφασης στην Κ16/2023 και αυτή τελικά ακυρωθεί. Υπομνίζω πως, λαμβάνοντας υπόψην την αρχή ότι το άρθρο 32 δίδει ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει οποιοδήποτε παρεμπίπτον, απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα, όταν κριθεί δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός (βλέπετε APB Holdings v. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ. 2), (πιο πάνω, στη σελίδα 699), κρίνω ότι δεν είναι πρόσφορο να οριστικοποιηθεί το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα. Σημειώνω ότι: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του» (βλέπετε T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Είναι η κρίση μου ότι η τρίτη προϋπόθεση δεν ικανοποιείται. Από όλα τα πιο πάνω τα οποία λαμβάνει υπόψην και αναλύει το Δικαστήριο, προκύπτει πως δεν είναι εύλογο, ούτε δίκαιο να οριστικοποιηθεί το μονομερώς εκδοθέν προσωρινό Διάταγμα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ της μη οριστικοποίησης του. Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι ορισμένοι εκ των λόγων ένστασης, επιτυγχάνουν. Το μονομερώς εκδοθέν την 22.3.2024, προσωρινό Διάταγμα, ακυρώνεται. Ο Αιτητής να καταβάλει τα έξοδα των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €2.000 - €10.

1. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] «
2. Εάν μετά την υπό του ιδιοκτήτου λήψιν αποφάσεως ή διατάγματος διά κατοχήν ή έξωσιν, δυνάμει του παρόντος Μέρους, το Δικαστήριο θεωρήση ότι η απόφασις ή το διάταγμα ελήφθη διά ψευδών παραστάσεων ή δια της αποκρύψεως ουσιαστικών γεγονότων, το Δικαστήριον δύναται να διατάξη τον ιδιοκτήτην να πληρώση εις τον προηγούμενον ενοικιαστήν τοιούτο ποσόν οίον φαίνεται ότι είναι επαρκές ως αποζημίωσις διά ζημίαν ή απώλειαν ην υπέστη ο ενοικιαστής συνεπεία της αποφάσεως ή του διατάγματος.» [3]
3. Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τα ακολούθους περιπτώσεις: (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους· (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο