← Κύπρος

MICHALAKIS POYADJIS AND COMPANY LIMITED ν. DAY & DATE DISTRIBUTION LTD κ.α., Αίτηση Αρ.: Ε1/23, 25/7/2024

MICHALAKIS POYADJIS AND COMPANY LIMITED ν. DAY & DATE DISTRIBUTION LTD κ.α., Αίτηση Αρ.: Ε1/23, 25/7/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου Αίτηση Αρ.: Ε1/23 (Αγωγή Αρ. 4725/17) Μεταξύ: MICHALAKIS POYADJIS AND COMPANY LIMITED (Η.Ε.11709), εκ Λευκωσίας Αιτήτριας και

  1. DAY & DATE DISTRIBUTION LTD (HE 202092) εκ Λευκωσίας
  2. ΜΙΛΤΙΑΔΗ (ΜΙΛΤΟΥ) ΑΝΔΡΕΟΥ (ΑΔΤ [ ]), εκ Λευκωσίας
  3. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ (ΝΑΤΑΣΑΣ) ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ (ΑΔΤ [ ]), εκ Λευκωσίας Καθ' ων η Αίτηση ------------------------------------------------------------------------- Αίτηση για Προσωρινό Διάταγμα 25.7.2024 Για την Αιτήτρια: κα. Μ. Κουλέντη για κ.κ. Kampouri, Gialeli & Co. Για τους Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3: κ. Γ. Παπαθεοδώρου Ενδιάμεση Απόφαση Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 8.12.2022, ενόσω η υπόθεση εκκρεμούσε ακόμα ως Πολιτική Αγωγή αρ. 4725/2017 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, η Αιτήτρια εταιρεία εξαιτείτο Διατάγματος τύπου «Mareva», απαγορεύον και/ή να εμποδίζον την Εναγόμενη 1 και/ή τους διευθυντές και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή εντολοδόχους σ' αυτήν, από το να μεταφέρει και/ή πωλήσει και/ή διαθέσει και/ή αποξενώσει και/ή μειώσει σε αξία και/ή επιβαρύνει καθ' οιονδήποτε τρόπο, το οικόπεδο που βρίσκεται επί της οδού Αθηνών 45, εντός των Τειχών της πόλης της Λευκωσίας, στον Άγιο Αντώνιο, με εμβαδό 184 τ.μ., Φύλλο 21 Σχέδιο 460611, Τμήμα 2, Τεμάχιο 171 και αρ. εγγρ. 2/1187, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/1060, άρθρα 2, 29, 31, 32 και 43, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, στα άρθρα 5 και 9, στον Ν.31(Ι)/1992, άρθρα 2-10, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θθ.1-13, Δ.57, Δ.64, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, στην υφιστάμενη Νομολογία, στο Κοινοδίκαιο και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας. Πηνελόπη Χριστοφορίδου. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι είναι μια εκ των Διευθυντών της Ενάγουσας στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή και δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στη δήλωση της, καθότι γνωρίζει τα γεγονότα προσωπικά, ως Διευθύντρια. Ως φαίνεται από το φάκελο του Δικαστηρίου και ως ενημερώθηκε, στις 22.12.2017 καταχωρήθηκε η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή, στις 22.3.2018 καταχωρήθηκε η Υπεράσπιση των Εναγόμενων και κατόπιν των εκατέρωθεν καταχωρήσεων Ενόρκων Δηλώσεων Αποκάλυψης Εγγράφων και Ονομαστικών Καταλόγων Μαρτύρων και Συνόψεων Μαρτυριών, ορίστηκε η υπόθεση για Ακρόαση, με τελευταία ημερομηνία Ακρόασης την 13.2.
  4. Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή, η Ενάγουσα αξιώνει οφειλόμενα ενοίκια και αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης, αδικαιολόγητο πλουτισμό και παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία της. Συγκεκριμένα, κατά τις 7.12.2010, η Ενάγουσα κατόπιν γραπτής συμφωνίας, ενοικίασε στην Εναγόμενη 1, για περίοδο 10 ετών από την 1.1.2011, το ακίνητό της επί της οδού Ονησίλου 24, 1502 Λευκωσία, με σκοπό η Εναγόμενη 1 να το χρησιμοποιήσει ως γραφεία. Η κα. Χριστοφορίδου κατέθεσε ότι η Εναγόμενη 1, κατά παράβασην της ανωτέρω συμφωνίας, παρέλειψε να καταβάλει πληθώρα ενοικίων από το 2013 μέχρι και το 2018, ύψους €43.376 και παρά τις συνεχείς οχλήσεις της Ενάγουσας, παραλείπει και μέχρι σήμερα την καταβολή τους. Ως εκ τούτου, στις 8.11.2017, η Ενάγουσα αναγκάστηκε και απέστειλε μέσω των δικηγόρων της, επιστολή τερματισμού της Συμφωνίας Ενοικίασης, ζητώντας από την Εναγόμενη 1 να παραδώσει κενή και ελευθέρα την κατοχή της ιδιοκτησία της, πράγμα που υλοποιήθηκε περί τον Αύγουστο
  5. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ότι η Εναγόμενη 1 μέχρι και την ημερομηνία της μαρτυρίας της κας. Χριστοφορίδου, εξακολουθούσε να οφείλει στην Ενάγουσα ενοίκια και αποζημιώσεις λόγω παράβασης σύμβασης και στη βάση του αδικαιολόγητου πλουτισμού, ύψους €72.548 πλέον τόκους, ένεκα των ζημιών και των απωλειών των εσόδων που προκάλεσε στην Ενάγουσα από την αντισυμβατική της συμπεριφορά και η Ενάγουσα, με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή διεκδικεί το εν λόγω ποσό. Η κα. Χριστοφορίδου κατέθεσε ότι διατηρούσε φιλικές σχέσεις, τόσο με το Διευθυντή της Εναγομένης 1, Εναγόμενο 2, όσο και με τη σύζυγο του, Εναγομένη 3 και αρκετές φορές συζήτησαν τόσο για τα οικονομικά της Εναγομένης 1, όσο και για τα μελλοντικά της σχέδια. Συγκεκριμένα, οι Εναγόμενοι 2 και 3 της ανέφεραν ότι η Εναγομένη 1, σκόπευε να αγοράσει ένα οικόπεδο πλησίον του ακινήτου το οποίο ενοικίαζε, προκειμένου να ανεγείρει γραφεία, ενώ ουδέποτε αναφέρθηκε στη μάρτυρα, ότι η Εναγόμενη 1 κατείχε άλλη περιουσία. Η Εναγόμενη 1, για διάφορους λόγους, δεν κατάφερε να ανεγείρει τα εν λόγω γραφεία. Περίπου μια εβδομάδα πριν την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης, περί τα τέλη Νοεμβρίου 2022, η μάρτυρας πέρασε έξω από το ακίνητο που ενοικίαζε η Ενάγουσα στην Εναγόμενη 1 και παρατήρησε σ' ένα τοίχο παρακείμενο του ακινήτου, μια ταμπέλα, με την ένδειξη «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Παρά την παρατήρηση αυτή, δεν έδωσε περαιτέρω σημασία, αν και υποψιάστηκε ότι το οικόπεδο αυτό πιθανόν να ανήκε και να πωλείτο από την Εναγομένη 1, ένεκα των συζητήσεων που είχαν προηγηθεί με τους Εναγόμενους. Λίγες μέρες μετά, τρίτο, γνωστό της, άτομο επικοινώνησε μαζί της τυχαία, αναφέροντάς της ότι ενδιαφερόταν να αγοράσει το οικόπεδο που πωλείτο πλησίον του ακινήτου της Ενάγουσας. Κατά τη διάρκεια της μεταξύ τους συζήτησης, επιβεβαίωσε τις υποψίες της κας. Χριστοφορίδου, ότι το οικόπεδο αυτό ανήκει στην Εναγόμενη 1, στέλνοντάς της και αντίγραφα όλων των αποδεικτικών στοιχείων τα οποία είχε λάβει από το Διευθυντή της Εναγόμενης 1, Εναγόμενο
  6. Εξ' όσων η ενόρκως δηλούσα γνωρίζει, η Εναγόμενη 1 δεν έχει άλλη περιουσία πλην του εν λόγω οικοπέδου. Συνεπώς, ενόψει των μεγάλων οφειλών της προς την Ενάγουσα, η Εναγόμενη 1 δεν βρίσκεται σε καλή οικονομική κατάσταση και αυτό προκαλεί ανησυχία στην Ενάγουσα, αναφορικά με το κατά πόσο θα μπορέσει να καρπωθεί την αξίωσή της σε περίπτωση επιτυχίας της Αγωγής. Εν όψει των πιο πάνω, είναι κατεπείγον και αναγκαίο όπως εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα, ένεκα των προσπαθειών αποξένωσης του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου της Εναγομένης 1, μέσω της πώλησής του, καθότι εάν δεν εκδοθούν, υπάρχει άμεσος και ορατός κίνδυνος η αξίωση της Ενάγουσας να παραμείνει ανικανοποίητη σ' ενδεχόμενη επιτυχία της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής και θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί διαφορετικά δικαιοσύνη, αν η Εναγόμενη 1 πωλήσει το οικόπεδό της. Η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε εντός εύλογου χρόνου και χωρίς καθυστέρηση. Πληρούνται όλες οι υπό του Νόμου και της νομολογίας προϋποθέσεις και οι Αρχές της Επιείκειας, προκειμένου το Δικαστήριο να είναι σε θέση να εκδώσει μονομερώς τις υπό κρίση θεραπείες, καθότι η παραβίαση των συμφωνηθέντων καταδεικνύει ότι τίθεται ένα σοβαρό θέμα προς εκδίκασην. Περαιτέρω, η Ενάγουσα έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπόθεση, με σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας ως αναλύεται ανωτέρω και υπάρχει ορατός κίνδυνος, αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα άμεσα και κατεπειγόντως, να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία σε περίπτωση που η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή επιτύχει, αφού η Εναγόμενη 1 δεν διαθέτει άλλη περιουσία. Η ενόρκως δηλούσα λέγει ακόμα ότι το ισοζύγιο της δικαιοσύνης στην παρούσα περίπτωση, κλίνει ξεκάθαρα υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων θεραπειών, εφόσον αυτό που ουσιαστικά επιζητείται από την Ενάγουσα είναι να διαφυλαχθούν τα δικαιώματά της σε ενδεχόμενη επιτυχία της Αγωγής, καθότι η προσπάθεια αποξένωσης του μόνου περιουσιακού στοιχείου της Εναγομένης 1, δεν αφήνει αμφιβολία ότι υπάρχει άμεσος και ορατός κίνδυνος, η Ενάγουσα να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, με καταστρεπτικές συνέπειες. Σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα, η Ενάγουσα είναι πρόθυμη να υπογράψει σχετική εγγύηση και διαβεβαίωση ότι η Εναγόμενη 1 δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους της Εναγομένης 1 καταχωρήθηκε την 13.3.2023, δηλαδή πριν την παραπομπή της υπόθεσης στο παρόν Δικαστήριο για σκοπούς εκδίκασης και δεν έχει τροποποιηθεί ή επικαιροποιηθεί. Εξ' ου και αναφέρεται στην έλλειψη καθ' ύλην αρμοδιότητας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θθ.4

(1)
(2), Δ.27 θθ.1-3, Δ.36 θ.3, Δ.64 θθ.1-2, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, άρθρα 4
(1)-
(3), 5, 7, 8 και 9
(1)-
(4), στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/1960, άρθρα 29, 31, 32
(1)-
(3)και 41, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 1983 έως τον Ν.3(Ι)/2020, άρθρο 2, στο περί Ενοικιοστασίου (Ελεγχόμενες Περιοχές) Διάταγμα του 2007, άρθρα 1, 2, 3, ΠΙΝΑΚΑΣ Παράγραφος 3(δ) και στη διακριτική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
  1. Η καταχώρηση της Αίτησης ημερομηνίας 8.12.2022 και η συνακόλουθη έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 12.12.2022 στηρίζονται σε μη σχετικούς, σε ανεπαρκείς λόγους και μή αληθινούς.
  2. Η Ενάγουσα απέκρυψε από το Δικαστήριο γεγονότα και έγγραφα τα οποία αυτή αν γνωστοποιούσε και αποκάλυπτε στο Δικαστήριο, τότε το Δικαστήριο δεν θα ασκούσε την διακριτική του εξουσία υπέρ της έκδοσης του Διατάγματος ημερομηνίας 12.12.
  3. Συγκεκριμένα η Ενάγουσα απέκρυψε από το Δικαστήριο ότι η Εναγόμενη 1 κατά τον χρόνο της καταχώρησης της παρούσης αγωγής την 22.12.2017 ως και της Αίτησης ημερομηνίας 8.12.2022 γνώριζε ότι οι Εναγόμενοι 1 ήσαν θέσμιοι Ενοικιαστές του ακινήτου που αφορά η υπόθεση αυτή.
  4. Η Αίτηση στερείται της ορθής νομικής βάσης και δεν αναφέρεται στο ορθό νομικό πλαίσιο το οποίο να επέτρεπε την έκδοση του Διατάγματος ημερ. 12.12.2022 σε περίπτωση συνύπαρξης και των κατάλληλων γεγονότων που να δικαιολογούσαν την έκδοση του.
  5. Η Ενάγουσα χρησιμοποιεί τις δικαστικές διαδικασίες καταχρηστικά (in the abuse of the process of the Court).
  6. To Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας δεν έχει και στερείται καθ' ύλη δικαιοδοσίας να ασχοληθεί με την υπόθεση αυτή και συνεπακόλουθα να εκδώσει και διατηρήσει σε ισχή το επίδικο διάταγμα ημερ. 12.12.
  8. Αποκλειστική δικαιοδοσία για την επίλυση της ισχυριζομένης επίδικης διαφοράς έχει το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας μέσα στη δικαιοδοσία του οποίου ευρίσκεται το επίδικο ακίνητο το οποίο (α) ολοκληρώθηκε πριν το έτος 1999 (β) ευρίσκεται εντός ελεγχόμενης περιοχής για τους σκοπούς του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και (γ) οι Εναγόμενοι 1 - ενοικιαστές διατήρησαν την κατοχή του ακινήτου μετά τον υπό της Ενάγουσας τερματισμό της ενοικίασης και κατέστησαν θέσμιοι ενοικιαστές του ακινήτου.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Μιλτιάδη Ανδρέου. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι διευθυντής της Εναγόμενης 1 και Εναγόμενος 2 και είναι κατάλληλα εξουσιοδοτημένος από την Εναγόμενη 1 όπως δώσει μαρτυρία εκ μέρους της και όπως την αντιπροσωπεύσει. Είναι η θέση του ότι το εκδοθέν Διάταγμα, καμία απολύτως πιθανότητα επιτυχίας έχει να διατηρηθεί σε ισχύ και τόσο αυτό, όσο και η υπό εξέταση αίτηση, θα πρέπει να απορριφθούν άνευ ετέρου. Το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία όπως επιληφθεί ή συνεχίσει την ενασχόλησή του με την υπόθεση αυτή, ούτε να εκδώσει ή και διατηρήσει σε ισχύ το Διάταγμα. Από το μαρτυρικό υλικό, το οποίο οι ίδιοι οι Ενάγοντες καταχώρησαν και το οποίο βρίσκεται στο φάκελο της δικογραφίας, η Εναγομένη 1, πρώην ενοικιάστρια του ακινήτου που περιγράφεται στο Διάταγμα, κατέστη θέσμια ενοικιάστρια, με αποτέλεσμα αποκλειστική δικαιοδοσία για την εκδίκαση οποιουδήποτε θέματος δυνατό να υπάρξει μεταξύ πρώην ιδιοκτήτη και πρώην ενοικιαστή, να εμπίπτει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας. Ο κ. Ανδρέου υποδεικνύει ότι, σύμφωνα με το μαρτυρικό υλικό το οποίο οι Ενάγοντες κατέθεσαν για την εξασφάλιση του Διατάγματος, προκύπτουν άμεσα, αβίαστα και χωρίς να χρειασθεί οποιαδήποτε περαιτέρω αξιολόγηση τους, ορισμένα στοιχεία τα οποία καταγράφει. Το επίδικο ακίνητο ενοικιάστηκε ως γραφείο - κατάστημα από την Εναγομένη 1, βρίσκεται μέσα στα όρια ελεγχόμενης περιοχής και συμπληρώθηκε πριν την 31.12.
  9. Βρίσκεται εντός του Δήμου Λευκωσίας, αποκτήθηκε την 4.3.1982 και είναι Αρχαίο Μνημείο Β. Η συμφωνία ενοικίασης του ακινήτου ημερομηνίας 7.12.2010, τερματίστηκε από τους Ενάγοντες, άμεσα, την 8.11.2017, με την επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων. Η Εναγόμενη 1 διατήρησε την κατοχή του ακινήτου και μετά την 8.11.2017, ημερομηνία τερματισμού της ενοικίασης και ακολούθως, εγκατέλειψε την κατοχή του και το παρέδωσε στους Ενάγοντες περί τον Αύγουστο
  10. Η Εναγομένη 1 είχε καταστεί θέσμια ενοικιάστρια. Οι Εναγόμενοι αρνούνται ότι η Εναγόμενη 1 δεν έχει άλλη περιουσία πλην του ακινήτου που περιγράφεται στο Διάταγμα, ή ότι δεν βρίσκεται σε καλή οικονομική κατάσταση, ή ότι δεν έχει άλλα ακίνητα ή κινητή περιουσία ικανή, ώστε να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση εκδοθεί εναντίον τους. Ο κ. Ανδρέου κατέθεσε ότι η Εναγόμενη 1, είναι μια καθ' όλα ανθούσα επιχείρηση, χωρίς κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα. Λόγω των πιο πάνω, οι Ενάγοντες καμιά απολύτως πιθανότητα έχουν όπως διατηρηθεί σε ισχύ το Διάταγμα. Εκτός των άλλων, αυτό εκδόθηκε από καθ' ύλην αναρμόδιο Δικαστήριο και χωρίς καμιά δικαιοδοσία και για αυτό είναι άμεσα ακυρώσιμο, με ανάλογη διαταγή εναντίον των Εναγόντων για την καταβολή των εξόδων. Ιστορικό: Μέχρι τούδε διαδικασία: Για σκοπούς ολοκλήρωσης της ενώπιον του Δικαστηρίου εικόνας για την εξέταση της αίτησης και μόνο, σημειώνω ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, άρχισε ως Αγωγή αρ. 4725/2017, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Παραπέμφθηκε στο παρόν Δικαστήριο προς εκδίκασην, από την αδελφή Δικαστή κα. Γ. Πετάση-Κορφιώτη Π.Ε.Δ., με Απόφαση της ημερομηνίας 12.5.
  11. Στην Απόφαση, περιλαμβάνεται μνεία για το εκδοθέν προσωρινό Διάταγμα. Η έντιμη Δικαστής, αποφάσισε ότι η ακύρωση του Διατάγματος θα καταστρατηγούσε την όλη φιλοσοφία πίσω από την τροποποίηση του περί Δικαστηρίων Νόμου, με την εισαγωγή του άρθρου 64Α, η οποία σκοπούσε στη μη απόρριψη διαδικασίας η οποία καταχωρήθηκε ενώπιον Δικαστηρίου που δεν είχε δικαιοδοσία να την εκδικάσει (σελίδα 4 της Απόφασης) και, με την παραπομπή της υπόθεσης στο παρόν Δικαστήριο, διατήρησε το προσωρινό Διάταγμα σε ισχύ. Στις 7.6.2023, το παρόν Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την καταχώρηση δικογράφων, σύμφωνα με τους ανάλογους Τύπους των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες να καταχωρηθεί το Κλητήριο Ένταλμα με τη μορφή εναρκτήριας Αίτησης με βάση τον Τύπο 1, χωρίς την προσθήκη άλλης απαίτησης και Απάντηση με βάση τον Τύπο
  12. Η κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε επί του Τύπου 1, με τις ίδιες θεραπείες ως η Αγωγή, με εξαίρεση την ανάκτηση κατοχής, η οποία παραλήφθηκε. Παρατάθηκε ο χρόνος καταχώρισης Απάντησης εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση. Καταχωρίστηκε δικόγραφο ως «Απάντηση και Ανταπαίτηση», το οποίο αποσύρθηκε και απορρίφθηκε. Δόθηκαν οδηγίες να καταχωρηθεί Απάντηση η οποία να συνάδει με το δικόγραφο το οποίο είχε καταχωρηθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση στα πλαίσια της Αγωγής. Καταχωρήθηκε Απάντηση την 25.9.2023, πανομοιότυπη με την Υπεράσπιση στην Αγωγή. Ακολούθησε την 21.11.2023, η καταχώρηση αίτησης από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση, για τροποποίηση της Απάντησης, στην οποία καταχωρήθηκε ένσταση. Η αίτηση εκδικάστηκε και το Δικαστήριο εξέδωσε Ενδιάμεση Απόφαση την 5.4.2024, με την οποία αποδέχθηκε το αίτημα των Καθ' ων η Αίτηση. Δικόγραφα: Η Αιτήτρια ενάγει ως η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια ακινήτου με αρ. εγγραφής 2/1208, Τμήμα 2, Φ/Σχ. 21/460611, Τεμάχιο 255, επί της οδού Ονησίλου 24 και γωνίας οδού Αθηνών, 1015, Άγιος Αντώνιος, Λευκωσία. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 ενάγεται ως ενοικιάστρια του πιο πάνω περιγραφόμενου επίδικου ισογείου καταστήματος και οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3, ως εγγυητές της Καθ' ης η Αίτηση
  13. Με την κυρίως Αίτηση, η Αιτήτρια εξαιτείται ως ακολούθως: «Α. Απόφαση για ποσό €40.204,00 δυνάμει οφειλομένων ενοικίων και/ή ως αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας και/ή αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή ζημιάς και/ή άλλως πως, ως κατωτέρω λεπτομερώς εκτίθεται. Β. €1.482,00 μηνιαίως από 01/01/2018 μέχρι 31/12/2018 και το ποσό των €1.690,00 μηνιαίως από 01/01/2019 μέχρι 31/12/2020, ως αποζημιώσεις και/ή δυνάμει παράνομης επέμβασης στην ιδιοκτησία της Αιτήτριας και/ή ως ενδιάμεσα οφέλη (users principle) και/ή ενοίκια από 01/01/2018 μέχρι εκκενώσεως και παραδόσεως ελευθέρας της κατοχής του επιδίκου καταστήματος στην Αιτήτρια. Γ. Απόφαση για το ποσό των €29.172,00 ως συμφωνηθείσες αποζημιώσεις και/ή ζημιές και/ή άλλως πως, ως κατωτέρω λεπτομερώς εκτίθεται. Δ. Οποιαδήποτε περαιτέρω θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Ε. Τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των €5.280,00 από 01/01/2014 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των €6.140,00 από 01/01/2015 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των €7.560,00 από 01/01/2016 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των €8.230,00 από 01/01/2017 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον νόμιμο τόκο επί των μη πληρωθέντων ενοικίων μέχρι εκκενώσεως και παραδόσεως ελευθέρας της κατοχής του επίδικου καταστήματος στην Αιτήτρια. ΣΤ. Έξοδα πλέον έξοδα επίδοσης.» Με την τροποποιημένη Απάντηση και Ανταπαίτηση, οι Καθ' ων η Αίτηση παραδέχονται την ιδιότητα της Αιτήτριας και αρνούνται τις αιτούμενες θεραπείες. Ισχυρίζονται ότι από την 1.9.2013, κατέστησαν θέσμιοι ενοικιαστές. Δικογραφούν επίσης ότι η Αιτήτρια τερμάτισε την ενοικίαση με επιστολές, το 2014 και το
  14. Οι λεπτομέρειες ενοικίασης και ορισμένα εκ των γεγονότων που δικαιολογούν την αιτούμενη θεραπεία, γίνονται παραδεκτά, με εξαίρεση τον ισχυρισμό ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 κατείχε το επίδικο κατάστημα. Δικογραφούν ότι το κατείχε η Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρεία, η οποία το εγκατέλειψε και παρέδωσε την κατοχή, την 28.2.
  15. Οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι η ποινική ρήτρα δεν είναι επιτρεπτή, ότι η εγγύηση κάλυπτε μόνο τη συμβατική ενοικίαση, ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 κατέβαλε στην Αιτήτρια ποσό €2.500,00 το οποίο έπρεπε να της επιστραφεί με την παράδοση της κατοχής και δεν επεστράφη. Οι Καθ' ων η Αίτηση ανταπαιτούν αυτό το ποσό. Παραδέχονται την καταχώρηση της Αίτησης Ε32/2015 και την απόσυρση της και ισχυρίζονται ότι η Αιτήτρια δεν είχε λάβει την προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου και συνεπώς, εμποδίζεται να εγείρει και προωθεί, την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, λόγω δεδικασμένου. Η αποστολή επιστολών προς τους Καθ' ων η Αίτηση, για τερματισμό της ενοικίασης, είναι παραδεκτή. Η Αιτήτρια εταιρεία καταχώρισε Ανταπάντηση και Απάντηση στην Ανταπαίτηση, την 16.5.2024 και μ' αυτήν αρνείται τους ισχυρισμούς της Απάντησης. Μεταξύ άλλων, δικογραφεί ότι οι Καθ' ων η Αίτηση εγκατέλειψαν το επίδικο ακίνητο τον Αύγουστο 2018, χωρίς να γίνει επίσημη και/ή δέουσα παράδοση του στην Αιτήτρια. Εκδοθέν προσωρινό Διάταγμα: Την 12.12.2022, η αδελφή Δικαστής εξέδωσε μονομερώς προσωρινό Διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται η Εναγομένη 1 και/ή τους διευθυντές και/ή αντιπροσώπους αυτής να πωλήσουν και/ή διαθέσουν και/ή αποξενώσουν και/ή επιβαρύνουν με οποιοδήποτε τρόπο, το οικόπεδο που περιγράφεται στην παράγραφο (Α) της αίτησης, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Η Αιτήτρια εταιρεία διετάχθη να καταχωρήσει και καταχώρισε, εγγύηση ύψους €30.000, για την κάλυψη τυχόν ζημιών που ήθελαν προκύψει από την έκδοση του Διατάγματος χωρίς εύλογη αιτία. Διαδικασία: Το Δικαστήριο παρέλαβε τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων την 18.6.2024 και επιφύλαξε την απόφαση του για να εκδοθεί σήμερα. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και επειδή η υπό εξέταση αφορά ενδιάμεσο ζήτημα και όχι την ουσία της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, έκρινα ότι η παρουσία των Παρέδρων δεν ήταν αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Πραγματικά Γεγονότα για σκοπούς εξέτασης της αίτησης: Τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρικό υλικό και νομικές και πραγματικές θέσεις. Λαμβάνοντας υπόψη ότι σε αιτήσεις της φύσεως της υπό εξέταση αίτησης, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και ότι η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση και στις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης ενόρκως δηλούντος (Δ.48 θ.4
(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως αυτοί ίσχυαν μέχρι την 31.8.2023 και εφαρμόζονται στην παρούσα υπόθεση) και λαμβάνοντας υπόψη τα δικόγραφα, τους ισχυρισμούς, αρνήσεις και παραδοχές που περιλαμβάνονται σ' αυτά και στη γραπτή μαρτυρία ενώπιον μου, καθώς και ποιοι από τους ισχυρισμούς παρέμειναν αναντίλεκτοι, βρίσκω, ότι, εκ πρώτης όψεως και για τους σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης μόνο: Η Αιτήτρια (αρχική Ενάγουσα), είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια από την 3.4.1982, ενός ακινήτου με αρ. εγγραφής 2/1208, Τμήμα 2, Φ/Σχ. 21/460611, Τεμάχιο 255, Ενορία Αγίου Αντωνίου, εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λευκωσίας, δηλαδή εντός ελεγχόμενης περιοχής εν της εννοία του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, άρθρο 2 και της Κ.Δ.Π. 519/
  1. Στο ακίνητο υπάρχουν κτίρια που δεν αναφέρονται στην εγγραφή, καθώς και δύο Αρχαία Μνημεία Β. Τεκμαίρεται ότι το επίδικο ακίνητο συμπληρώθηκε πριν την 31.12.
  2. Κατά ή περί την 7.12.2010, η Αιτήτρια δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ενοικίασε στην Εναγόμενη 1, για περίοδο 10 ετών από την 1.1.2011, το ισόγειο του κτιρίου της επί της οδού Ονησίλου 24 και Γωνίας Οδού Αθηνών, στη Λευκωσία (εν τοις εφεξής «το επίδικο ακίνητο «), με σκοπό η Εναγόμενη 1 να το χρησιμοποιήσει ως γραφεία. Η συμφωνία ενοικίασης τερματίστηκε με επιστολή των δικηγόρων της Αιτήτριας, ημερομηνίας 8.11.2017, η οποία παραλήφθηκε. Η Εναγόμενη 1 κατέστη θέσμια ενοικιάστρια και διατήρησε την κατοχή του επίδικου μέχρι τον Αύγουστο 2018, οπότε το εγκατέλειψε. Δεν εγείρεται θέμα καθ' ύλην αρμοδιότητας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση. Διευκρινίζεται ότι το Δικαστήριο κατ' ουδένα λόγο και κατ' ουδένα τρόπο, εξετάζει την απόφαση της αδελφής Δικαστού όπως διατηρήσει σε ισχύ το προσωρινό Διάταγμα κατά την παραπομπή της υπόθεσης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου προς εκδίκασην. Διατηρήθηκε και παραπέμφθηκε. Ζήτημα λήξαν κατά την κρίση μου. Επιπλέον και κατ' ακολουθίαν, το Δικαστήριο δεν εξετάζει το κατά πόσον το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε την αρμοδιότητα να εκδώσει το προσωρινό Διάταγμα κατά τον ουσιώδη χρόνο που το εξέδωσε. Τέτοια εξουσία έχει δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Το παρόν Δικαστήριο παρέλαβε ένα φάκελο με προσωρινό Διάταγμα και είναι υποχρεωμένο να εξετάσει τη διατήρηση του, δηλαδή την οριστικοποίηση του, ή την ακύρωση του. Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, η οποία αρχικώς καταχωρήθηκε ως Αγωγή με αρ. 4725/2017, η Καθ' ης η Αίτηση 1 (αρχικά Εναγόμενη 1), ενάγεται ως ενοικιάστρια του πιο πάνω περιγραφόμενου ακινήτου και οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 (αρχικά Εναγόμενοι 2 και 3), ως εγγυητές της Καθ' ης η Αίτηση
  3. Οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 είναι σύζυγοι και ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είναι Διευθυντής και Γραμματέας της Καθ' ης η Αίτηση 1 εταιρείας. Η Αιτήτρια είχε καταχωρίσει προηγούμενα, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, την Αίτηση Ε32/2015, την οποία απέσυρε την 14.11.2017, ECLI:CY:DOD:2017:10 άνευ βλάβης δικαιωμάτων και καταχώρισε την Αγωγή αρ. 4725/2017 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η Εναγόμενη 1 είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια από την 13.4.2010, ενός ακινήτου, το οποίο περιλαμβάνει δύο Αρχαία Μνημεία Β, με αρ. εγγραφής 2/2287, επί του Τεμαχίου 171, Τμήμα 2, Φ/Σχ. 21/460611, στην οδό Αθηνών, Ενορία Αγίου Αντωνίου, εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λευκωσίας. Το εν λόγω ακίνητο και το επίδικο ακίνητο, κτηματολογικά, είναι στο ίδιο Φύλλο Σχέδιο. Για το εν λόγω ακίνητο, η Καθ' ης η Αίτηση 1, έχει εκδώσει Πολεοδομική Άδεια για την ανάπτυξη του, με αρχική ισχύ μέχρι την 12.1.2017 και Άδεια Οικοδομής με ισχύ μέχρι την 14.4.
  4. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 διαθέτει το εν λόγω ακίνητο προς πώλησην. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση οφείλουν χρηματικά ποσά ως ενοίκια και άλλως πως και οι Καθ' ων η Αίτηση το αρνούνται. Με τη μαρτυρία τους αρνούνται ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 δεν είναι σε καλή οικονομική κατάσταση και ισχυρίζονται ότι διαθέτει και άλλη ακίνητη και κινητή περιουσία, χωρίς να θέσουν οτιδήποτε περαιτέρω ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης. Νομική και δικονομική πτυχή: Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας: Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Απόκρυψη γεγονότων (non-disclosure): Οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι η Αιτήτρια είναι ένοχη απόκρυψης γεγονότων. Για να καταλήξει το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι η Αιτήτρια είναι ούτως ένοχη απόκρυψης, αυτό πρέπει να προκύπτει αβίαστα από την ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεκτή μαρτυρία. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση θεωρείται είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου το οποίο αρνείται να ακούσει πλέον αυτόν που το εξαπάτησε και ακυρώνει τη διαταγή (βλέπετε Global Cruises v. Metro Shipping
(1989)1 (E) Α.Α.Δ. 607 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248.) Η σημασία της μη αποκάλυψης έγκειται στην αποστέρηση του Δικαστηρίου γνώσης ουσιωδών γεγονότων για την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Ουσιώδες, για τους σκοπούς αυτούς, είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ' αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας (βλέπετε σχετικά Demstar Ltd. v. Zim Israel Navigation Co. Ltd.,
(1996)Α.Α.Δ. 597, M. & Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ.α. v. Timberland Co.
(1997)1(Γ) AAΔ 1791, Resola v. Χρίστου
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598, Κυρισάββα v. Kύζη
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd. κ.ά.,
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 280). Η σοβαρότητα της θέματος της απόκρυψης, δεικνύει ακριβώς ότι πρέπει να είναι πολύ σαφές πως διάδικος είναι ένοχος απόκρυψης για να καταλήξει το Δικαστήριο σ' αυτό το συμπέρασμα. Ο ισχυρισμός περί απόκρυψης γεγονότων και οι σχετικοί λόγοι ένστασης, συνδέονται ως επί τω πλείστων, με τη μη αποκάλυψη κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του προσωρινού Διατάγματος, ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 είναι θέσμια ενοικιάστρια. Έχω ήδη καταγράψει ανωτέρω, ότι το Δικαστήριο δεν προτίθεται και κρίνει ότι δεν δύναται, να πάει πίσω από την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου να εκδώσει το Διάταγμα μονομερώς, ιδία δε εφόσον το ζήτημα της καθ' ύλην αρμοδιότητας αποφασίστηκε πέντε μήνες μετά την έκδοση του προσωρινού Διατάγματος μονομερώς και η υπόθεση μαζί με το Διάταγμα, παρεπέμφθησαν προς εκδίκασην στο παρόν Δικαστήριο. Είναι η κρίση μου ότι ο ισχυρισμός περί απόκρυψης ουσιαστικών γεγονότων από πλευράς της Αιτήτριας, κατά την εξέταση της αίτησης μονομερώς, δεν έχει αποδειχθεί στο βαθμό που απαιτείται σ' αυτό το στάδιο και δεν είναι βάσιμος. Συνεπώς, οι σχετικοί λόγοι ένστασης απορρίπτονται. Προσωρινά διατάγματα - προϋποθέσεις και νομολογία: Εξέταση κυρίως Αίτησης: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 [2] του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Για να οριστικοποιηθεί το εκδοθέν Διάταγμα, πρέπει να ικανοποιηθώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκασην κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα η Αιτήτρια να δικαιούται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν οριστικοποιηθεί τα εκδοθέν Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα, όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται κατά το τέλος της υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Η βασική Αίτηση υπέχει θέση αγωγής έναντι της υπό εξέταση αίτησης. Η Καθ' ης η Αίτηση είναι ή ήταν, θέσμια ενοικιάστρια, ακινήτου το οποίο εμπίπτει στο Ενοικιοστάσιο. Οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 έχουν εγγυηθεί τις υποχρεώσεις της Καθ' ης η Αίτηση 1 στο ενοικιαστήριο έγγραφο που συνομολογήθηκε μεταξύ των μερών. Υπό το φως των όσων έχει σήμερα ενώπιον του το Δικαστήριο και των όσων μπορεί σ' αυτό το στάδιο να λάβει υπόψην, το Δικαστήριο κρίνει ότι καταδεικνύεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκασην και αποκαλύπτεται πιθανότητα η Αιτήτρια να δικαιούται θεραπείας. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32: Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)(πιο πάνω), όσο και την νομολογία που την ερμηνεύει καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides
(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits
(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.
(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher
(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas
(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042, Highgate Primary School Ltd. κ.ά. v. Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317) και CJSC "TV COMPANY STREAM" κ.ά. v. CONTENT UNION S.A., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε34/2018, απόφαση ημερομηνίας 8.4.2021, ECLI:CY:AD:2021:A133. Σχετικά με προσωρινά διατάγματα τύπου Mareva, βλέπετε τις Κυπριακές αυθεντίες ABP Holdings Ltd. v. Κιταλίδη κ.α. (Αρ. 2),
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ.248, Παντελίδη v. Πιερή
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111, και Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Ltd. κ.α.,
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1301. Έχω ήδη αποφανθεί επί των πρώτων δύο προϋποθέσεων (βλέπετε πιο πάνω). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245) το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης
(1979)1 ΑΑΔ 231)». Έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει η πιθανότητα πρόκλησης ζημιάς στην Αιτήτρια η οποία να δύναται μεν να αποδοθεί σε χρηματικό ποσό, αλλά η αποζημίωση με χρήματα να είναι δύσκολη ή αδύνατη. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν προτάσσουν στοιχεία περί της οικονομικής δυνατότητας των να ικανοποιήσουν Απόφαση που τυχόν εκδοθεί υπέρ της Αιτήτριας στην παρούσα υπόθεση. Τα κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενα ποσά, είναι αρκετά υψηλά. Κρίνω ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Εκ πρώτης όψεως, έχει στοιχειοθετηθεί ο ισχυρισμός της Αιτήτριας αναφορικά με την πιθανότητα αποξένωσης της ακίνητης ιδιοκτησίας της Καθ' ης η Αίτηση 1, ο οποίος δεν έγινε καν αντικείμενο άρνησης από τους Καθ' ων η Αίτηση, ώστε να υπάρχει η πιθανότητα να μη δύναται να εισπράξει το λαβείν της η Αιτήτρια, σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση υπέρ της στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση (επί του θέματος αυτού σε σχέση με το άρθρο 5 του Κεφ. 6, βλέπετε πιο κάτω). Έχω ικανοποιηθεί ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο στην περίπτωση που δεν οριστικοποιηθεί το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα. Λαμβάνοντας υπόψην την αρχή ότι το άρθρο 32 δίδει ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει οποιοδήποτε παρεμπίπτον, απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα, όταν κριθεί δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός (βλέπετε APB Holdings v. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ. 2), (πιο πάνω, στη σελίδα 699), κρίνω ότι το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα δύναται να οριστικοποιηθεί προς το σκοπό εξασφάλισης της Αιτήτριας. Σημειώνω ότι: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του» (βλέπετε T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Κρίνω επίσης ότι είναι εύλογο και δίκαιο να οριστικοποιηθεί τα εκδοθέν προσωρινό Διάταγμα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ της οριστικοποίησης του. Σχετικές με την ταυτόχρονη εφαρμογή από το Δικαστήριο, του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και του άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, είναι οι αυθεντίες Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520 και Ζεμενίδης v. Ζεμενίδου (Αρ. 1)
(1992)1(Α) Α.Α.Δ.
  1. Επεξηγηματικό και βοηθητικό το πιο κάτω απόσπασμα από την τελευταία αυθεντία, όπου ο έντιμος Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Α.Ν. Λοίζου, είπε, στη σελίδα 61: «Σύμφωνα με το άρθρο 5 του Κεφ. 6, κάθε Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημίωση μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την έγερση της αγωγής να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδισθεί να αποξενώσει τόσο μέρος ακινήτου ιδιοκτησίας του όσο κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου είναι επαρκές για να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντος μετά των εξόδων της αγωγής. Τέτοιο διάταγμα δεν εκδίδεται εκτός εάν φανεί στο Δικαστήριο ότι ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής και ότι με την πώληση ή μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο, είναι πιθανό να εμποδισθεί ο ενάγων να ικανοποιηθεί με την απόφαση που δυνατό να εκδοθεί υπέρ του. Αυτός είναι ο σκοπός του άρθρου αυτού. Το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει ένα τέτοιο διάταγμα αν ο ενάγων αποδείξει ότι είναι επείγον ή υπάρχουν άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, κατόπιν μονομερούς αιτήσεις ενός των διαδίκων χωρίς ειδοποίηση προς τον άλλο. Ένα διάταγμα μπορεί να εκδοθεί επίσης και κάτω από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, νοουμένου ότι ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο αυτό σε όση έκταση διαφέρει από το άρθρο 5, του Κεφ.
  2. (Βλέπε Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520). Το άρθρο αυτό δίδει στο δικαστήριο ευρύτερη εξουσία από εκείνη που παρέχεται από το άρθρο 5. Επίσης δεν περιορίζεται σε ότι αφορά το αντικείμενο της αγωγής ούτε και το περιεχόμενο της. Το άρθρο αυτό έτυχε ερμηνείας στις υποθέσεις Acropol Shipping Co. Ltd., and Others v. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, M. & M. Transport Co. Ltd. v. Eteria Atikon Leoforion Lemesou Ltd
(1981)1 C.L.R. 605, και Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557. Δεν εγείρεται επομένως θέμα ως προς την ερμηνεία του άρθρου αυτού και τη νομολογία που τα διέπει. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν είναι η ύπαρξη σοβαρού θέματος προς εκδίκαση, η πιθανότητα ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία και το ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν δοθεί το διάταγμα.» Άρθρο 5 Κεφ. 6: Η υπό εξέταση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 5 [3] του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, όπου προνοείται πως το Δικαστήριο έχει τη δυνατότητα έκδοσης συντηρητικού διατάγματος που περιορίζει τη συναλλαγή σχετικά με γη και αφορά τη δέσμευση ακίνητης περιουσίας που δεν αποτελεί αντικείμενο της αγωγής. Σχετικές είναι οι αυθεντίες Lakatamitis v. Theodorou (πιο πάνω), Τσιολάκκη κ.ά. v. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 782, Ζεμενίδης v. Ζεμενίδου (Αρ. 1), (πιο πάνω) 1 Α.Α.Δ. 54, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd. v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)(Β) 1 Α.Α.Δ. 785, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1(Α) Α.Α.Δ.
  1. Πρώτον, η ακίνητη ιδιοκτησία την οποία η Αιτήτρια επιθυμεί να δεσμεύσει, στον τίτλο ιδιοκτησίας φαίνεται ότι έχει μικρότερη αξία από την απαίτηση της εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση. Συνεπώς, δεν τίθεται ούτε τέθηκε ζήτημα να διαταχθεί η μη αποξένωση τόσης ακίνητης περιουσίας, σύμφωνα με το άρθρο, ώστε να αποφεύγεται η δέσμευση περιουσίας πέραν εκείνης που, εφόσον δεσμευτεί, θα απομακρύνει τον κίνδυνο και θα επαρκεί για ικανοποίηση της απαίτησης μαζί με τα έξοδα (βλέπετε Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd., πιο πάνω, σελίδα 285). Επίσης, δεν έχει παρουσιαστεί ισχυρισμός και μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, για οποιαδήποτε εμπράγματα βάρη τυχόν βαραίνουν την εν λόγω ακίνητη περιουσία της Καθ' ης η Αίτηση
  2. Δεύτερον, η «καλή βάση αγωγής» έχει την ίδια έννοια με το «σοβαρό ζήτημα προς εκδίκασιν» που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου (βλέπετε πιο πάνω). Και στις δύο περιπτώσεις επιβάλλεται η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (arguable case). Σχετική είναι η αυθεντία Τσιολάκκη v. Στυλιανίδη, πιο πάνω. Επί του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκασιν και συνεπώς της καλής βάσης αγωγής, έχω ήδη αποφανθεί πιο πάνω. Τρίτον, σύμφωνα με την νομολογία, για σκοπούς του άρθρου 5 δεν είναι αναγκαία η προσαγωγή μαρτυρίας για πραγματική πρόθεση της Καθ' ης η Αίτηση 1 για αποξένωση ή επιβάρυνση της περιουσίας της και εκείνο που μετρά είναι ο κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί η δικαστική Απόφαση που ενδεχομένως να εκδοθεί υπέρ της Αιτήτριας, αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία (βλέπετε σχετικά Τσιολάκκη v. Στυλιανίδη (πιο πάνω) στη σελίδα 785, και C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd. v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ (πιο πάνω) στις σελίδες 789 και 790). Υπό το φως όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις οριστικοποίησης του προσωρινού, απαγορευτικού Διατάγματος. Είναι δίκαιο και πρόσφορο και εξυπηρετεί τις ανάγκες της δικαιοσύνης, να διατηρηθούν τα πράγματα ως έχουν και να αποφευχθεί αποξένωση της ακίνητης περιουσίας της Καθ' ης η Αίτηση 1, ως αποτέλεσμα της οποίας η Αιτήτρια να μην μπορεί να ικανοποιηθεί, σε περίπτωση έκδοσης απόφασης υπέρ της. Απόφαση: Για όλους τους πιο πάνω λόγους, οι λόγοι ένστασης αποτυγχάνουν. Οριστικοποιείται το μονομερώς εκδοθέν την 12.12.2022 προσωρινό Διάταγμα και καθίσταται απόλυτο μέχρι την εκδίκαση και τελεία αποπεράτωση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης. Κρίνω ότι λόγω της πορείας που ακολούθησε η υπό εξέταση αίτηση και της παραπομπής της υπόθεσης στο μεσοδιάστημα, του διαρρεύσαντος χρόνου και της αναγκαστικής ενασχόλησης του Δικαστηρίου και των μερών, με άλλα ζητήματα εν τω μεταξύ, τα έξοδα της υπό εξέταση αίτησης να μείνουν στην πορεία της κυρίως Αίτησης, αλλά σε καμία περίπτωση εναντίον της Αιτήτριας και αυτή είναι η απόφαση μου. (Υπ.) .............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «12(α) Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] 32
(1)«Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστατικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» [3] «5
(1)Κάθε Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημίωση, δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την έγερση της αγωγής, να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδιστεί να απαλλοτριώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του ή για την οποία δικαιούται κατά νόμο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής.
(2)Το διάταγμα αυτό δεν εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής, και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν εκδοθεί υπέρ του.
(3)Κάθε διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου αυτού πρέπει να ορίζει, εφόσον είναι πρακτικό δυνατό, τη θέση, τα όρια, την έκταση και τη φύση της ιδιοκτησίας που επηρεάζεται από αυτό.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.