ΚΑΤΙΑ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ ν. ΜΑΡΙΟΣ ΚΕΖΕΛΗΣ, Αίτηση αρ.: Ε32/2019, 13/5/2024

(1)(α)[1] και 11

(1)(γ) του Ν.23/1983 και αξιώνει επίσης την έκδοση απόφασης σε βάρος του Καθ' ου η αίτηση, για οφειλόμενα ενοίκια, ενδιάμεσα οφέλη, αποζημιώσεις, τόκους, έξοδα και ΦΠΑ. Η Αίτηση Υποστηρίζει η Αιτήτρια, μεταξύ άλλων, ότι: το μίσθιο ενοικιάστηκε στον Καθ' ου η αίτηση, με τη σύμβαση ημερ. 21.06.

1. Μετά την εκπνοή της σύμβασης (στις 30.06.2019) ο Καθ' ου η αίτηση κατέστη θέσμιος ενοικιαστής, με μηνιαίο ενοίκιο €1.500,00 (από την 01.07.2019) το οποίο αυξανόταν κατά €500,00 κάθε επόμενο χρόνο. ο Καθ' ου η αίτηση παρέλειψε να καταβάλει την συμφωνηθείσα αύξηση στο ενοίκιο από την 01.07.
2. παρά την επίδοση σχετικής επιστολής, ημερ. 30.07.2019, ο Καθ' ου η αίτηση παρέλειψε να εξοφλήσει τα οφειλόμενα ενοίκια και συνεχίζει να κατέχει το μίσθιο. έχει επίσης προκαλέσει ο Καθ' ου η αίτηση ζημιές και τροποποιήσεις στο μίσθιο, με κόστος αποκατάστασης €25.000,
3. λόγω της πώλησης του μίσθιου σε τρίτο πρόσωπο και της παράλειψης της Αιτήτριας να παραδώσει στον αγοραστή του μίσθιου την ελεύθερη κατοχή αυτού, εντός της συμφωνηθείσας προθεσμίας, η Αιτήτρια υφίσταται ζημιά προς €150,00 ημερησίως. Απάντηση Στην Απάντηση του, στην τροποποιημένη Αίτηση, ο Καθ' ου η αίτηση αρνείται τις αιτούμενες θεραπείες και τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας (με εξαίρεση την παραδοχή της σύναψης της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης, της χρήσης του μίσθιου και της λήψης των επιστολών των συνηγόρων της Αιτήτριας). Υποστηρίζει δε, μεταξύ άλλων, την ακυρότητα ορισμένων όρων της σύμβασης ενοικίασης. Γεγονότα που δεν αμφισβητήθηκαν στην ακροαματική διαδικασία (α) Η διεύθυνση του μίσθιου, η ιδιοκτησία του, ο χρόνος αποπεράτωσης του (πριν την 31.12.1999). (β) η σύναψη της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης ημερ. 21.06.2016 (για την χρονική περίοδο μέχρι 30.06.2019). (γ) Η χρήση του μίσθιου (ως καφετέρια). Ακροαματική διαδικασία: Αφού ολοκληρώθηκε η ακροαματική διαδικασία με την παρουσίαση της μαρτυρίας και των τελικών αγορεύσεων, ακολούθησε το αίτημα της Αιτήτριας για επανάνοιγμα της Αίτησης με την παρουσίαση περαιτέρω μαρτυρίας. Σκοπός της Αιτήτριας ήταν η προώθηση της θέσης ότι το παρόν δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας εκδίκασης της Αίτησης διότι το μίσθιο δεν αποτελεί "ακίνητο" με την έννοια του άρθρου 2 του Ν.23/
4. Συγκεκριμένα, ενώ δεν αμφισβητείται ότι το μίσθιο

(1)βρίσκεται εντός ελεγχόμενης περιοχής (Δήμος Πάφου) και

(2)έχει συμπληρωθεί πριν την 31.12.1999, προκύπτει σφοδρή διαφωνία στο κατά πόσον αυτό «βρισκόταν υπό ενοικίαση ή προσφερόταν προς ενοικίαση» κατά πάντα ουσιώδη χρόνο (δηλαδή από την συμπλήρωση του μέχρι την 31.12.2019). Εγκρίθηκε το αίτημα, χωρίς ένσταση, ως ουσιαστικό ζήτημα που αφορά την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και το οποίο προβλήθηκε πρωτόδικα (μετά την επιφύλαξη της τελικής απόφασης μεν, αλλά πριν την έκδοση της, δε). Αποτελεί γνωστή και πάγια αρχή ότι το παρόν δικαστήριο οφείλει να ελέγχει «αυτοδύναμα [.] τις παραμέτρους της δικής του κατ΄ εξοχήν δικαιοδοσίας και αρμοδιότητας να επιληφθεί της διαφοράς, είτε δηλώνονταν ενώπιον του εκ συμφώνου αποφάσεις, είτε στα πλαίσια εκδίκασης της υπόθεσης»[2] Θα πρέπει εδώ να σημειώσω πως δεν μου διαφεύγει η πρόσφατη απόφαση στην Πολιτική έφεση Ορουντιώτης κ.α. ν. Loucas Georgiou Management Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/2017, 14.10.2021, όπου δεν επιτράπηκε η προσθήκη νέων λόγων έφεσης αναφορικά με την έλλειψη δικαιοδοσίας (στην βάση και πάλι του σκεπτικού της απόφασης Φυσεντζίδης). Διακρίνεται, όμως θεωρώ, η παρούσα περίπτωση από την Ορουντιώτης (πιο πάνω) όπου το ζήτημα αυτό δεν είχε τεθεί πρωτόδικα, σε κανένα στάδιο. Στην παρούσα περίπτωση το ζήτημα προβάλλεται και εξετάζεται πρωτόδικα. Σε αυτή τη βάση, επιτράπηκε η παρουσίαση της περαιτέρω μαρτυρίας, η οποία παρατίθεται και αξιολογείται πιο κάτω. Αιτήτρια Η Αιτήτρια παρουσίασε γραπτή δήλωση, όπου αναφέρει ότι το μίσθιο είχε διαχρονικά, ως εγγεγραμμένους ιδιοκτήτες τους κάτωθι: · 1955 - 1979, Κατίνα Νικολάου (Γιαγιά της Αιτήτριας) · 1979 - 2001, Γιώργος Χαραλαμπίδης (Υιός της Κατίνας και θείος της Αιτήτριας). Το απέκτησε, δυνάμει δωρεάς, από την μητέρα του. · 2001 - σήμερα, Αιτήτρια. Το απέκτησε, δυνάμει δωρεάς, από το θείο της, Γιώργο Χαραλαμπίδη. Στο μίσθιο διέμεναν, από την ανέγερση του, η γιαγιά και ο παππούς της Αιτήτριας, μέχρι που απεβίωσαν (πρώτα απεβίωσε η γιαγιά, στο έτος 1981 και αργότερα ο παππούς, στο έτος 1997). Από το έτος 1996, μαζί με τον παππού της Αιτήτριας διέμενε η, εκάστοτε, οικιακή βοηθός της μητέρας της Αιτήτριας. Όταν περί το έτος 2002, η Αιτήτρια (που ήταν πλέον ιδιοκτήτρια) πρόβηκε σε ανακαίνιση των βοηθητικών υποστατικών στον εξωτερικό χώρο του μίσθιου, η οικιακή βοηθός μεταφέρθηκε στα "βοηθητικά". Στο έτος 2003, το μίσθιο προσφέρθηκε προς ενοικίαση και ενοικιάστηκε για πρώτη φορά. Ουδέποτε προηγούμενα υπήρξε το μίσθιο ενοικιασμένο ή προσφέρθηκε προς ενοικίαση. Αντεξεταζόμενη, διευκρίνισε ότι δεν είχε γνώση της πρόνοιας της νομοθεσίας που καθορίζει ως ενοικιοστασιακά μόνο τα ακίνητα που ήταν ενοικιασμένα πριν την 31/12/

1. Ενημερώθηκε για την ύπαρξη της πρόνοιας αυτής όταν, μετά την ακρόαση, ανέφερε στους συνηγόρους της ότι το μίσθιο ουδέποτε υπήρξε ενοικιασμένο πριν το έτος
2. Παραδέχτηκε ότι ενώ αρχικά είχε αναφέρει (στην αίτηση ημερ. 14/07/23) ότι η πρώτη ενοικίαση του μίσθιου έγινε το 2008, στην συνέχεια ανέτρεψε τον εαυτό της, όταν «θυμήθηκε» ότι υπήρχε και μια ενοικίαση στο έτος
3. Το λάθος, υποστήριξε, ήταν καλοπροαίρετο και αυτά τα γεγονότα δεν είχαν λεχθεί στους δικηγόρους της, νωρίτερα, διότι δεν της είχαν ζητηθεί τέτοιες πληροφορίες. Αποτάθηκε στην Α.Η.Κ για να λάβει καταστάσεις προς επιβεβαίωση των γεγονότων, αλλά δεν ήταν δυνατή η λήψη πληροφοριών πριν το έτος
4. Αυτή ήταν η χρόνια που εγγράφηκε στο δικό της όνομα ο μετρητής της Α.Η.Κ. και τέθηκε ζήτημα προστασίας προσωπικών δεδομένων για την προηγηθείσα περίοδο. Στην επίδικη κατοικία διέμενε ο παππούς της ο οποίος πέθανε το 1997, σε ηλικία 99 ετών. Μέχρι τότε, μαζί με τον παππού έμενε η εκάστοτε οικιακή βοηθός που εργοδοτείτο από τη μητέρα της Αιτήτριας. Η Αιτήτρια με την πενταμελή οικογένεια της και τη μητέρα της, διέμεναν στο διπλανό σπίτι, αλλά η οικιακή βοηθός (λόγω έλλειψης χώρου) διέμεινε στο μίσθιο, με τον παππού. Στο χρονικό διάστημα από το έτος 1996 μέχρι το 1999, έμενε στο μίσθιο η οικιακή βοηθός Νάταλι, ενώ στο διάστημα 1999-2002 έμεινε εκεί η οικιακή βοηθός, Κουμάρι. Η διευθέτηση αυτή έπαψε στο έτος 2002, όταν η οικιακή βοηθός μετακόμισε στη βοηθητική κατοικία εντός του οικοπέδου του μίσθιου. Στο έτος 2007 η Αιτήτρια με την οικογένεια της και την οικιακή βοηθό, μετακόμισαν σε άλλη ιδιόκτητη οικία, στα Κονιά. Ουδέποτε απεκόπηκε από το μισθό των οικιακών βοηθών, ποσό για τη στέγαση που τους παρείχαν, η οποία ήταν πάντοτε δωρεάν. Δεν είχε γνώση για την ύπαρξη πρόνοιας στους όρους εργοδότησης των οικιακών βοηθών, για την αποκοπή 10% από το μισθό, για την παροχή της στέγης. Ακόμα και έτσι να ήταν, καμία τέτοια πρόθεση υπήρξε και ούτε έγινε ποτέ τέτοια αποκοπή, από την εργοδότρια (μητέρα της Αιτήτριας), ούτε καν για την διατροφή των οικιακών βοηθών Δεν απασχολείτο στο μίσθιο οποιαδήποτε οικιακή βοηθός, παρά μόνο διέμεναν εκεί λόγω έλλειψης χώρου και παρείχαν στον παππού την αίσθηση ασφάλειας, αφού έτσι δεν ήταν ποτέ μόνος το βράδυ. Ο τότε ιδιοκτήτης, θείος της, ήταν μόνιμος κάτοικος Λευκωσίας, και είχε γνώση και συγκατατίθετο στην διαμονή εκεί της εκάστοτε οικιακής βοηθού. Αρνήθηκε την υποβολή ότι «ήταν πρόσφορο προς ενοικίαση» το μίσθιο, μετά το θάνατο του παππού. Ουδέποτε προσφέρθηκε ή ενοικιάσθηκε μέχρι και την 31/10/
5. Αξιολόγηση Μ.Α.1 Όσον αφορά την πιο πάνω μαρτυρία της Αιτήτριας, βρίσκω ότι αυτή υπήρξε ειλικρινής μάρτυρας. Σκιαγράφησε με σαφήνεια το ιδιοκτησιακό καθεστώς του μίσθιου και τον τρόπο που η ευρύτερη οικογένεια της το εκμεταλλεύτηκε, διαχρονικά. Απαντούσε άμεσα και φυσιολογικά και δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε κενά ή αντιφάσεις στην μαρτυρία της, την οποία αποδέχομαι. Ο Μ.Α.3, Αντρέας Κόκκινος, υπήρξε Κοινοτάρχης και οικογενειακός φίλος της οικογενείας της Αιτήτριας. Τα έγγραφα που παρουσίασε (τίτλος Ιδιοκτησίας κ.λ.π) του δόθηκαν από τη δικολάβο της Αιτήτριας. Είχε φιλικές σχέσεις, τόσο με τον παππού και την γιαγιά της Αιτήτριας, όσο και με τη μητέρα της Αιτήτριας. Επισκεπτόταν το μίσθιο από παλιά, όταν σε αυτό διέμεναν ο παππούς και η γιαγιά της Αιτήτριας. Δεν θυμόταν την τελευταία φορά που επισκέφτηκε το σπίτι αυτό αλλά το γνωρίζει, λόγω της γειτνίασης του με το δικό του σπίτι (που βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου). Γνωρίζει ότι σε αυτό έμεινε ο παππούς Νικόλας Τσαδιώτης και η οικιακή του βοηθός μέχρι που απεβίωσε. Συνέχισε, είπε να διαμένει εκεί η οικιακή βοηθός, μέχρι το έτος 2003 όπου μετακόμισε στην βοηθητική κατοικία που κατασκευάστηκε στο πίσω μέρος. Μου έχει κάνει σχετικά καλή εντύπωση ο μάρτυρας αυτός. Η ... Ευρήματα Δικαστηρίου Tο μίσθιο βρίσκεται σε ελεγχόμενη περιοχή και συμπληρώθηκε πολύ πριν την 31.12.
6. Από την συμπλήρωση του και ακόλουθα, αυτό αποτελούσε την οικογενειακή κατοικία της ιδιοκτήτριας του (Κατίνας Νικολάου, γιαγιάς της Αιτήτριας) και του συζύγου της (Νικόλα Τσαδιώτη), οι οποίοι συνέχισαν να κατοικούν εκεί και μετά την μεταβίβαση του ακινήτου στον γιο τους Γιώργο Χαραλαμπίδη (περί το έτος 1979). Αυτό το καθεστώς διήρκησε μέχρι και το έτος 1997, οπότε και απεβίωσε ο παππούς της Αιτήτριας (πατέρας του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη). Μετά τον θάνατο, στην επίδικη οικία συνέχισε να διαμένει η οικιακή βοηθός που εργοδοτείτο από την μητέρα της Αιτήτριας και εργαζόταν στην, διπλανή στο μίσθιο, οικία της Αιτήτριας. Αυτή η διευθέτηση συνεχίστηκε (λόγω έλλειψης χώρου στην οικία όπου διέμενε η μητέρα της Αιτήτριας μαζί με την πενταμελή οικογένεια της τελευταίας) μέχρι την μετακίνηση της οικιακής βοηθού στην ανακαινισμένη «βοηθητική κατοικία» που βρισκόταν στο τεμάχιο του μίσθιου, στο έτος
7. Στο έτος 2003, το μίσθιο προσφέρθηκε προς ενοικίαση και ενοικιάστηκε για πρώτη φορά. Ουδέποτε προηγούμενα υπήρξε το μίσθιο ενοικιασμένο ή προσφέρθηκε προς ενοικίαση. Νομική πτυχή Στην βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, διαπιστώνω, ότι το μίσθιο δεν «βρισκόταν υπό» ούτε και «προσφερόταν προς ενοικίαση» πριν την 31.12.
8. Έχει, με θετική μαρτυρία, αποδειχθεί ότι από τον χρόνο ανέγερσης της επίδικης κατοικίας (κατά το έτος 1955) και τουλάχιστον μέχρι το έτος 1997, αυτή χρησιμοποιείτο αδιάληπτα ως κατοικία από την ιδιοκτήτρια (Κατίνα Νικολάου, γιαγιά της Αιτήτριας) και το σύζυγο της. Αυτοί, συνέχισαν να κατοικούν εκεί και μετά την μεταβίβαση του μίσθιου στον γιο τους Γιώργο Χαραλαμπίδη (στο έτος 1979), μέχρι και το έτος 1997, οπότε και απεβίωσε ο παππούς της Αιτήτριας και πατέρας του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη. Η κατοικία αυτή αποτέλεσε και τον χώρο διαμονής της, εκάστοτε, οικιακής βοηθού της αδελφής του ιδιοκτήτη, από το έτος 1996 μέχρι το έτος
9. Συστατικά στοιχεία της ενοικίασης Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. Μιχαηλίδου ν. Δήμου Λευκωσίας), τρία είναι τα συστατικά στοιχεία που διακρίνουν την ενοικίαση από τις υπόλοιπες συμβάσεις. Αυτά είναι: H παράδοση αποκλειστικής κατοχής

(1), για ορισμένη περίοδο

(2), έναντι ανταλλάγματος

(3). (Street v. Mountford

(1985)2 All E.R. 289). Η διαμονή των οικιακών βοηθών στο μίσθιο (αρχικά μαζί με τον μόνιμο κάτοικο αυτού, δηλ. τον παππού της Αιτήτριας και στην συνέχεια μοναχών τους), σε καμία περίπτωση καταδεικνύει, τουλάχιστον μέχρι το έτος 1997 (ημερ. θανάτου του παππού) την αποκλειστική κατοχή του μίσθιου από αυτές. Σημειώνω ότι η αποκλειστική κατοχή ενός ακινήτου συνεπάγεται ότι ο ενοικιαστής έχει το δικαίωμα να κατέχει το ακίνητο, αλλά και να αποκλείει από αυτό οποιουσδήποτε τρίτους, συμπεριλαμβανομένου του ιδιοκτήτη (εκτός από περιορισμένες περιπτώσεις που είτε προβλέπονται στη σύμβαση μίσθωσης ή προκύπτουν από το Νόμο). Αυτό αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία που διακρίνουν μια σύμβαση μίσθωσης από άλλους τύπους συμφωνιών, όπως η άδεια χρήσης. Σχετική αναφορά γίνεται και στην απόφαση στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1992)1 Α.Α.Δ. 895, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Το κύριο γνώρισμα μίσθωσης ακινήτου είναι το δικαίωμα του κατόχου για την αποκλειστική χρήση του ακινήτου, όπως σωστά διαπίστωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο, αντλώντας καθοδήγηση από τη Street v. Mountford

(1985)2 All E.R. 289. Στη μεταγενέστερη απόφαση Antoniades ν. Villiers

(1988)2 All E.R. 309, επεξηγείται ότι για τον καταρτισμό μίσθωσης ακινήτου, απαιτείται - (α) πρόθεση εκ μέρους του κατόχου για αποκλειστική χρήση των υποστατικών, και (β) συμμερισμός της πρόθεσης αυτής από τον ιδιοκτήτη. Στην προκείμενη περίπτωση, ελλείπει ολοσχερώς πρόθεση εκ μέρους των ιδιοκτητών, παροχής αποκλειστικής κατοχής της αποθήκης στο Ναυτικό Όμιλο Πάφου [.]". Στην παρούσα περίπτωση, υπήρχε η πρόθεση του ιδιοκτήτη για παροχή αποκλειστικής κατοχής της επίδικης οικίας, στους γονείς του μέχρι το έτος 1996 (όταν απεβίωσε ο Νικόλας Τσαδιώτης), όμως δεν υπήρχε αντάλλαγμα για αυτή την παραχώρηση. Για την περίοδο που ακολούθησε, δηλ. από το 1996 μέχρι το 2002, δεν καταδείχθηκε η ύπαρξη πρόθεσης των ιδιοκτητών για παροχή αποκλειστικής κατοχής της επίδικης οικίας, στην κάτοχο της οικίας (δηλαδή την οικιακή βοηθό της μητέρας της Αιτήτριας), αφού η ρύθμιση ήταν προσωρινή, λόγω έλλειψης χώρου στην οικία της Αιτήτριας. Ακόμα όμως και αν θεωρηθεί (χάριν επιχειρηματολογίας) ότι στην περίοδο από το έτος 1997 μέχρι το έτος 2002, η οικιακή βοηθός είχε αποκλειστική κατοχή του μίσθιου, αυτή ήταν και πάλι χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Καταλήγω επομένως, στην βάση της αποδεκτής μαρτυρίας, στο συμπέρασμα ότι το μίσθιο δεν υπήρξε νοικιασμένο και ούτε προσφέρθηκε προς ενοικίαση, οποτεδήποτε πριν την 31.12.

1. Η όποια ενοικίαση του μίσθιου ή προσφορά του προς ενοικίαση, έγινε μετά το έτος
2. Παραπέμπω σχετικά στην απόφαση στην απόφαση Φυσεντζίδης ν. K & C Snooker Pool Entertainment, Πολιτική Έφεση 30/2019, ημερ. 10.06.2020, ECLI:CY:AD:2020:A171, όπου δόθηκε η ερμηνεία αναφορικά με τη φράση "υπό ή προς ενοικίαση"[3]. Αφού το Δικαστήριο πρόβηκε στην γραμματική ερμηνεία της φράσης αυτής, κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: "Την κατάληξη μας, σε συμφωνία με την Κωνσταντινίδη, επιβεβαιώνει η ιστορική αναδρομή στο θεσμό του ενοικιοστασίου που γίνεται σε αυτή με αναφορά στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1975 (Ν.36/1975) που αντικατέστησε ο υπό εξέταση Νόμος αλλά και στον προγενέστερο περί Ελέγχου Ενοικίων (Υποστατικά Εργασίας) Νόμος του 1961 (Ν.17/1961) (Halsbury's Laws of England, 5η έκδ., Τόμος 96, παρ.732). Η φράση «υπό ή προς ενοικίαση» είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο Ν.36/
3. Ο Ν.17/1961, που περιοριζόταν σε υποστατικά εργασίας, με σαφές λεκτικό, δεν περιλάμβανε αυτά που είχαν συμπληρωθεί και ενοικιαστεί για πρώτη φορά μετά την ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ ο Νόμος.[2] Απέκλειε δηλαδή ο Νόμος ακίνητα τα οποία ήταν μεν συμπληρωμένα αλλά όχι ενοικιασμένα πριν την έναρξη της ισχύος του. Διαπιστώνεται λοιπόν πως διαχρονικά για την εφαρμογή του νόμου του ενοικιοστασίου, που περιορίζει τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη, η ενοικίαση ή διάθεση του ακινήτου προς ενοικίαση κατά τον χρόνο έναρξης της ισχύος των περιορισμών ήταν προϋπόθεση." Ακίνητο πρόσφορο προς ενοικίαση Υποστηρίζει η ευπαίδευτη συνήγορος του καθ' ου η αίτηση, ότι η φράση "διάθεση του ακινήτου προς ενοικίαση", (την οποία συναντάμε στην Φυσεντζίδης, πιο πάνω) δεν σημαίνει ότι κάποιο ακίνητο διατίθεται πράγματι προς ενοικίαση, αλλά ότι το ακίνητο θα μπορούσε να διατεθεί προς ενοικίαση (έστω και αν τη δεδομένη στιγμή αυτό δεν ίσχυε). Βασίζει αυτό το επιχείρημα της, στη λογική ότι η πρόθεση του νομοθέτη ήταν να περιλάβει στη νομοθεσία, ως ενοικιοστασιακά, τα ακίνητα που είχαν συμπληρωθεί μέχρι την 31.12.1999 και ήταν σε κατάσταση που μπορούσαν να ενοικιαστούν, διότι μια διαφορετική ερμηνεία θα οδηγούσε στην "πλήρη κατάλυση των ενοικιοστασιακών δικαιωμάτων των ενοικιαστών [.]". Ανατρέπεται, όμως από τη νομολογία και αυτό το επιχείρημα του Αιτητή, αφού αναφέρεται ρητά στην Φυσεντζίδης ότι η πρόθεση του νομοθέτη δεν ήταν να περιλάβει όλα τα συμπληρωμένα[4] ακίνητα στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο. Εφόσον η νομοθεσία αυτή περιορίζει το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, ο περιορισμός (και συνακόλουθα η προστασία που παρέχει η νομοθεσία στους θέσμιους ενοικιαστές) αφορά μόνο τα ακίνητα που αποτελούσαν αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης (δηλαδή βρίσκονταν υπό καθεστώς ενοικίασης ή προς ενοικίαση). Είναι η θέση μου ότι εάν ο νομοθέτης ήθελε να περιλάβει στον ορισμό του "ακινήτου" όλα τα υποστατικά που "θα μπορούσαν να ενοικιαστούν", τότε θα παρέμενε στην φράση "κτίριο που συμπληρώθηκε πριν την 31 Δεκεμβρίου 1999" και δεν θα είχε προσθέσει τη φράση "υπό ή προς ενοικίαση". Η φράση "συμπληρωμένο κτίριο" υποδηλώνει ότι το κτίριο έχει ολοκληρωθεί και είναι έτοιμο να χρησιμοποιηθεί για την χρήση που προορίζεται. Προφανώς, ένα ολοκληρωμένο κτίριο, μπορεί και να ενοικιαστεί για την εν λόγω χρήση. Για την έννοια του ρήματος συμπληρώνω, παραπέμπω στο σχετικό λήμμα από το Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας[5]. "συμπληρώνω συ-μπλη-ρώ-νω ρ. (μτβ.) {συμπλήρω-σα, συμπληρώ-σω, -θηκε, -θεί, συμπληρών-οντας, συμπληρω-μένος}
4. καθιστώ κάτι πλήρες, προσθέτοντας τα απαραίτητα μέρη, στοιχεία, καλύπτω κενό χώρο ή θέση· κατ' επέκτ. ολοκληρώνω: Για να ~σω το ποσό, χρειάζομαι ακόμα χίλια ευρώ. ~θηκε το καρέ των ημιτελικών. Κυκλοφορεί η δεύτερη ~μένη και εμπλουτισμένη έκδοση. ~στε τις απαντήσεις/το έντυπο (εγγραφής)/το ερωτηματολόγιο/τα κενά των προτάσεων με τις κατάλληλες λέξεις/το πεδίο/το σταυρόλεξο/τα στοιχεία σας/τη φόρμα (συμμετοχής). Η αίτηση θα ~θεί και θα υποβληθεί ηλεκτρονικά.|| (στον προφορικό λόγο) Θα ήθελα να ~σω (= να πω επίσης) κάτι .../ότι .../πως ... "Είναι δύσκολη απόφαση, αλλά δεν φοβάμαι" ~σε χαρακτηριστικά.|| Οι υπόλοιπες θέσεις ~θηκαν με κλήρωση.|| ~σε τις σπουδές της στο εξωτερικό. Με την έρευνά του ~σε το έργο του δασκάλου του. Το μωρό ήρθε να ~σει την ευτυχία τους. Η ασφαλτόστρωση θα ~θεί εντός του έτους.|| Είναι πολύ ταιριαστό ζευγάρι: ο ένας ~ει τον άλλο. [.] [< αρχ. συμπληρῶ 'γεμίζω εντελώς, ολοκληρώνω', γαλλ. compléter]" Το εύρημα μου, αναφορικά με τον χαρακτήρα του μίσθιου ως μη ενοικιοστασιακό ακίνητο, αποβαίνει μοιραίο για την πορεία της παρούσας υπόθεσης. Συμπέρασμα Με δεδομένο το συμπέρασμα ότι το επίδικο ακίνητο δεν ενέπιπτε ποτέ στην έννοια του "ακινήτου" του Ν.23/1983 και επομένως δεν αποτελεί ενοικιοστασιακό ακίνητο, το παρόν Δικαστήριο στερείται καθ' ύλην αρμοδιότητας εκδίκασης της παρούσας Αίτησης έξωσης. Δυνάμει της σχετικής νομολογίας, μετά την διαπίστωση περί αναρμοδιότητας, η εξέταση της ουσίας της Αίτησης δέον να αποφεύγεται[6], αφού αυτή θα απασχολήσει το αρμόδιο Δικαστήριο. Κατάληξη Δυνάμει του άρθρου 64Α

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, η παρούσα Αίτηση διακόπτεται και παραπέμπεται προς εκδίκαση στο αρμόδιο Δικαστήριο (Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου), με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων. Έξοδα Με δεδομένη την στάση της Αιτήτριας και την ευθύνη της ως προς την ανάλωση του δικαστικού χρόνου, τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Αγωγής στο Ε. Δ. Πάφου, αλλά σε καμία περίπτωση θα βαρύνουν των Καθ' ου η αίτηση. (Υπ.) ................ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Δηλαδή στην παράλειψη καταβολής οφειλόμενων ενοικίων. [2] ΤΟΥΜΑΖΟΣ TΟΥΜΑΖΟΥ v. S.P.S. RESTAURANTS LTD, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 229/2008, 230/2008 και 231/2008) 8 Απριλίου 2011 [3] Βλ. Ερμηνευτικό άρθρο 2 του Ν.23/1983: ""ακίνητο" σημαίνει κτίριο υπό ή προς ενοικίαση για κατοικία ή κατάστημα που βρίσκεται μέσα στα όρια ελεγχόμενης περιοχής και συμπληρώθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1999. " [4] Κατά την 31.12.1999. [5]Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας, Χρ. Χαραλαμπάκη, εκδ. Ακαδημία Αθηνών 2022. [6]Chloe Garment Industry Ltd v. John Vassiliades Services Ltd

(1997)1 Α.Α.Δ. 1575. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο