ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιώσασας Δώρας Σαββίδου ν. ΠΑΜΠΟΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ, Αρ. Αίτησης: Ε8/23, 9/7/2024

(10)και 17, και Διατ. 57, καν. 2, 64, και στες συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Διαταγές ή και Κανονισμούς 2.3 και 11 και άρθρα 11(α) και 29 του Νόμου 23/1983 και στην Διαταγή 39 Κανονοισμοί 1 έως 21. Ο Καθ' ου η αίτηση πρόβαλε προφορικά ένσταση στο αίτημα για αντεξέταση και με τη σύμφωνη γνώμη του Αιτητή, το Δικαστήριο επέτρεψε την παρουσίαση αγορεύσεων επί του ζητήματος αυτού, χωρίς την καταχώρηση ειδοποίησης περί προθέσεως ένστασης[2] (για σκοπούς εξοικονόμησης χρόνου και εξόδων). Διαδικασία Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση, εφόσον το ζήτημα που εγείρεται είναι αμιγώς νομικό. Αγορεύσεις Ο Αιτητής, εισηγείται ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να προβληθεί από τον Καθ' ου η αίτηση ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση με το διάταγμα έξωσης και άρα δεν δικαιούται να ακουστεί. Επομένως, η Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης αποτρέπει τον κίνδυνο αυτό. Το αίτημα για αντεξέταση υποβάλλεται διότι σε αντίθετη περίπτωση, συνάγεται πως ο Αιτητής αποδέχεται τα όσα η ενόρκως δηλούσα Γ. Μ. αναφέρει. Ο Καθ' ου η αίτηση υποστηρίζει πως το ζήτημα διέπεται από τη Δ.39, Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και το Δικαστήριο θα εξετάσει το είδος, τη φύση της Αίτηση και το κατά πόσο είναι αναγκαία για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Τα ζητήματα επί των οποίων επιτρέπεται η αντεξέταση πρέπει να είναι περιορισμένα, να εξυπηρετούν τη διαδικασία, να μην επεκτείνονται «επί παντός διαφωνία». Υποστηρίζει τέλος, με παραπομπή στα σημεία που αφορά το αίτημα για αντεξέταση πως η αντεξέταση δεν είναι αναγκαία διότι, · αφορούν είτε παραδεκτά γεγονότα, είτε υιοθέτηση της ένορκης δήλωσης του ιδιώτη επιδότη, είτε την ανυπαρξία μαρτυρίας για την προώθηση νομικού διαβήματος (για το οποίο ο Αιτητής έχει το βάρος απόδειξης). · αφορά και γενική υποβολή. Νομική Πτυχή Το ζήτημα της αντεξέτασης ενόρκως δηλούντα διέπεται από τη Δ.39 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «Upon an application evidence may be given by affidavit but the Court or a Judge may, on the request of either party, order the attendance of the deponent for cross-examination.» Από το λεκτικό της πιο πάνω διαταγής, προκύπτει ότι το ζήτημα της αντεξέτασης ενόρκως δηλούντα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στη Δ.39 Θ.1 παραπέμπει και η Δ.48 Θ.4

(2), στην οποία αναφέρεται ότι «Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις που την στηρίζουν τηρουμένης της δυνατότητας για αντεξέταση που προνοείται στη Δ.39.» Δική μου υπογράμμιση. Ο τρόπος με τον οποίο το Δικαστήριο καλείται να ασκήσει στην παρούσα περίπτωση τη διακριτική του ευχέρεια, έχει τύχει σχολιασμού από τη νομολογία και συγκεκριμένα στην απόφαση Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοίζου, Αίτηση αρ.18/2008 ημερομηνίας 14.3.2008, καθώς και από αυθεντίες. Αναφέρομαι, συγκεκριμένα στο σύγγραμμα Halsbury's Law of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418, 419 καθώς και στο Annual Practice 1956 όπου όπου η διαταγή 38 (Ο.38) περιέχει αντίστοιχη πρόνοια. Στο σημείο αυτό, επιθυμώ να παραθέσω απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση Balraj Singh Samra v. Ναταλίας Πατσαλίδου στην Αγωγή αρ. 7123/08, του Ε.Δ. Λάρνακας, ημερομηνίας 9.4.2009, όπου ο Κ. Κληρίδης, Πρόεδρος τότε του Ε.Δ. Λάρνακας αναφέρει: «Υπενθυμίζεται το ότι η αντεξέταση δεν διεξάγεται αυτοδίκαια, αλλά σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.39 Κ.1, το Δικαστήριο μπορεί μόνο κατόπιν αιτήματος διαδίκου να διατάξει την παρουσία ενός ομνύοντα για αντεξέταση. Τα θέματα δε επί των οποίων μπορεί να αντεξετάσει ένας διάδικος θα πρέπει να είναι περιορισμένα και να εξυπηρετούν τις άμεσες ανάγκες της ενδιάμεσης διαδικασίας και όχι να εκτείνονται επί οποιουδήποτε θέματος ήθελε υπάρξει διαφωνία ή αμφισβήτηση μεταξύ των μερών ή απλά προς το σκοπό της μείωσης της γενικότερης αξιοπιστίας ενός διαδίκου ή της ενίσχυσης της αξιοπιστίας άλλου». Δική μου υπογράμμιση. Ανατρέχοντας στις παραγράφους της ένορκης δήλωσης της Γ. Μ., επί των οποίων ζητείται από το Δικαστήριο όπως επιτραπεί η αντεξέτασή της, διαπιστώνει κάποιος εύκολα ότι αυτό που επιχειρεί ο Αιτητής, είναι να αντεξετάσει την Καθ' ης η αίτηση επί όλων των ζητημάτων στα οποία έχει προκύψει μεταξύ τους διαφωνία, κάτι που προφανώς δεν είναι δυνατό να επιτραπεί, αφού όπως έχει προαναφερθεί, η αντεξέταση ενόρκως δηλούντα έχει περιορισμένο σκοπό. Πέραν τούτου, διαπιστώνεται επίσης ότι ο Αιτητής δεν εξειδικεύει στην αίτηση του τους λόγους για τους οποίους ζητείται η αντεξέταση της Καθ' ης η αίτηση. Η θέση και μόνο ότι η ενόρκως δηλούσα προβαίνει σε «ψευδής ισχυρισμούς», δεν μπορεί να ικανοποιήσει την ανάγκη εξειδίκευσης των λόγων για τους οποίους ζητείται η αντεξέταση. Σημειώνω ειδικά, ότι όσον αφορά την επίδοση της Κυρίως Αίτησης έξωσης, αυτό είναι ζήτημα που σχετίζεται με τον ιδιώτη επιδότη και όχι με την Γ. Μ. και θα εξεταστεί στο πλαίσιο της Αίτησης για παραμερισμό της απόφασης. Στη βάση των όσων έχω προσπαθήσει να εξηγήσω πιο πάνω, κρίνω ότι η διακριτική μου ευχέρεια δεν πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος για έκδοσης άδειας για αντεξέταση της Γ. Μ., ενόρκως δηλούσας. Η αίτηση ημερ. 6/6/2024 απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Αιτητή (Καθ' ου η κυρίως αίτηση) στο ποσό των €200, πλέον ΦΠΑ. (Υπ.) ........... Χρ. Ραγουζαίου, Π. Πιστό αντίγραφο Γραμματέας [1] Το αίτημα για παραμερισμό της απόφασης αποσύρθηκε, αφού προωθείται με άλλη κυρίως Αίτηση. [2] Στην βάση του κανονισμού 9 των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο