TOGA TOGA DISCO LTD ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΝΤΑΥΚΑ κ.α., Αρ. Αίτησης: Ε11/2021, 6/6/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ-ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΤΜΗΜΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αρ. Αίτησης: Ε11/2021 Μεταξύ: TOGA TOGA DISCO LTD, εκ Αγίας Νάπας Αιτήτρια και
- ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΝΤΑΥΚΑ, εκ Αγίας Νάπας
- STONE HOUSE HOTEL APARTMENTS LTD, εκ Αγίας Νάπας Καθ' ων η Αίτηση ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ Μεταξύ: ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΝΤΑΥΚΑ Εξ' Ανταπαιτήσεως Ενάγοντα/ Αιτητή - και - Νικόλα Λοίζου Εξ' Ανταπαιτήσεως Εναγόμενου/ Καθ' ου η Αίτηση Ημερομηνία: 06.06.2024 Εμφανίσεις: Για Καθ' ου η Αίτηση 1 και 2/ Εξ ανταπαιτήσεως Αιτητές: κ. Α. Αναστασίου Για Αιτήτρια/Εξ Ανταπαιτήσεως Καθ' ου η αίτηση: κα Μ. Σιακού ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στην παρούσα αίτηση, οι Αιτητές (υπό την ιδιότητα των ενοικιαστών του υποστατικού, στην Αγία Νάπα, που στο εξής θα αναφέρεται ως "το υποστατικο") απαιτούν την έξωση του Καθ' ου η αίτηση 1 (υπενοικιαστή) από το υπόγειο του υποστατικού και την καταβολή οφειλόμενων ενοικίων, ενδιάμεσων οφελών κτλ. Ζητούν επίσης την ανάκτηση της κατοχής του μίσθιου. Οι Καθ' ων η αίτηση 2 (ιδιοκτήτες του υποστατικού), έχουν καταχωρήσει Ανταπαίτηση. Με αυτήν αξιώνουν «από την Αιτήτρια Εταιρεία και/ή από τον εξ ανταπαιτήσεως Καθ' ου η Αίτηση» (α) την εκκένωση και παράδοση της κατοχής του υποστατικού, το οποίο στο εξής θα καλείται ως "το μίσθιο". (β) την καταβολή οφειλόμενων ενοικίων (αναφορικά με την ενοικίαση του επίδικου υποστατικού) καθώς και ενδιάμεσων οφελών, μέχρι την παράδοση σε αυτούς της κατοχής του υποστατικού. Είναι παραδεκτό ότι η κατοχή του ίδιου υποστατικού αποτελεί το αντικείμενο και της Αίτησης με αριθμό Ε1/2021 του παρόντος Δικαστηρίου. Σε αυτήν την Αίτηση (της οποίας η ακρόαση έχει ήδη ξεκινήσει και η οποία εκδικάζεται παράλληλα με την παρούσα), τα πρόσωπα των διαδίκων έχουν αντίστροφες ιδιότητες. Ως αποτέλεσμα, οι Καθ' ων η αίτηση 2 στην παρούσα, είναι οι Αιτητές (ιδιοκτήτες) στην Αίτηση Ε1/
- Επίσης, ο Καθ' ου η αίτηση (εναγόμενος ως ενοικιαστής) στην Αίτηση Ε1/2021, είναι ο διευθυντής της Αιτήτριας εταιρείας στην παρούσα Αίτηση. Κατά την έναρξη της παρούσας ακρόασης, το Δικαστήριο, βασιζόμενο στο γεγονός ότι η ανάκτηση της κατοχής του μίσθιου αποτελεί επίσης το αντικείμενο της Αίτησης Ε1/2021, απεύθυνε ερώτημα στους ιδιοκτήτες του μίσθιου (μέσω του συνηγόρου τους) για το κατά πόσο θα προωθούσαν την Ανταπαίτηση τους στην παρούσα Αίτηση. Έγινε τότε από τον συνήγορο των Αιτητών η επίμαχη δήλωση. Το σχετικό απόσπασμα από τα πρακτικά, έχει ως εξής: " κα Σιακού συνεχίζει: Ε. Κύριε μάρτυρα η Καθ' ης η αίτηση 2 καταχώρησε στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, της αίτησης που έχουμε σήμερα ανταπαίτηση, η Stone House Hotel Appartments Ltd δηλαδή και ανταπαιτεί από εσάς την έξωση σας από το επίδικο υποστατικό εκείνο που ενοικιάζετε της Stone House και €48.800 καθυστερημένα ενοίκια από τις 10/1/2020 ουσιαστικά μέχρι σήμερα, ποια είναι η θέση σας; Α. Δεν χρωστώ τίποτα ούτε εγώ προσωπικά, ούτε η Toga Toga προς την Stone House είναι πλήρως εξοφλημένα. Ε. Επίσης ανταπαιτεί η Stone House για την περίοδο 15/2/16 με 14/2/17 €40.000, απολογούμαι εντιμοτάτη προσπαθώ να αντιληφθώ, ένα λεπτό. Δικαστήριο: Να ρωτήσω κάτι. Εφόσον η απαίτηση για έξωση εκδικάζεται στα πλαίσια της άλλης αίτησης[1] θα την προωθήσετε την ανταπαίτηση αυτή; κ. Αναστασίου: Εντιμοτάτη νομίζω πως όχι, γιατί πράγματι αυτό το σημείο της ανταπαίτησης και καθυστερημένων ενοικίων είναι το ουσιώδης επίδικο της Ε1/2021 ως εκ τούτου ως γεγονός θα την προωθήσουμε, δεν είναι σωστό να βάλουμε το Δικαστήριο να αποφασίσει εις διπλούν δύο διαφορετικές αιτήσεις γι' αυτό το συγκεκριμένο σημείο. Δικαστήριο: Ευχαριστώ. Άρα η Ανταπαίτηση αναφορικά με την έξωση και την καταβολή οφειλόμενων ενοικίων δεν θα προωθηθεί; κ. Αναστασίου: Ναι εντιμοτάτη, επειδή αποφασίζεται στην Ε1/2021, απλά θα υποβληθούν ζητήματα επί αυτού γιατί τα θεωρούμε σχετικά. Δικαστήριο: Ωραία. Με αυτό ως δεδομένο, μπορεί να συνεχίσει η κα Σιακού. κα Σιακού: Με αυτό ως δεδομένο δεν υπάρχουν άλλες ερωτήσεις προς τον κ. Λοΐζου εντιμοτάτη, να καταθέσουμε τα Τεκμήρια." Αυτή η (τονισμένη) δήλωση αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας, όπου οι Καθ' ων η αίτηση 2 υπέβαλαν προφορικό αίτημα με το οποίο ζητούν να αποσυρθεί η δήλωση, προκειμένου να προωθήσουν την Ανταπαίτηση τους στο σύνολό της. Υποστηρίζουν ότι τα παράλληλα αιτήματα τους για ανάκτηση της κατοχής του υποστατικού, στις δυο Αιτήσεις έξωσης, στρέφονται εναντίον δυο διαφορετικών προσώπων (δηλαδή του διευθυντή των Αιτητών και/ή των Αιτητών) και επομένως η διαφοροποίηση αυτή δικαιολογεί την προώθηση τους, αφού δεν υπάρχει ταυτότητα διαδίκων. Η πλευρά του Αιτητή ενίσταται στην απόσυρση της δήλωσης, υποστηρίζοντας πως, βασιζόμενη σε αυτή τη δήλωση, έχει διαμορφώσει τη θέση της σε βάρος των συμφερόντων της, αφού περιόρισε την κυρίως εξέταση του μάρτυρα της. Διαδικασία Δόθηκε η ευκαιρία στις δύο πλευρές να τοποθετηθούν και να παρουσιάσουν τις αγορεύσεις τους, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, παραπέμποντας το Δικαστήριο σε νομολογία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση, εφόσον τον ζήτημα που εγείρεται είναι αμιγώς νομικό. Νομική Πτυχή: Θα πρέπει καταρχήν να λεχθεί ότι στο παρόν Δικαστήριο, δυνάμει του Κανονισμού 9, των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών, τα ενδιάμεσα ζητήματα μπορούν να υποβληθούν (με άδεια του Δικαστηρίου) με προφορικό αίτημα. Στην βάση αυτού του κανονισμού και αφού δόθηκε η ευκαιρία στην αντίδικη πλευρά να τοποθετηθεί, το ζήτημα εξετάστηκε χωρίς να ζητηθεί η καταχώρηση γραπτής αίτησης (χάριν εξοικονόμησης δικαστικού χρόνου και εξόδων). Το ζήτημα της απόσυρσης δηλώσεων/ παραδοχών έχει αποτελέσει αντικείμενο νομολογίας, στην οποία έχει επεξηγηθεί ότι οι παραστάσεις στις οποίες προβαίνει διάδικος (π.χ. παραδεκτά γεγονότα ή περιορισμός των επίδικων θεμάτων, όπως είναι η παρούσα περίπτωση) δυνατόν να δημιουργούν εξ' υποσχέσεως κώλυμα, με αποτέλεσμα να θεωρείται άδικη και ως εκ τούτου να μην είναι επιτρεπτή η απόσυρση τους. Στην παρούσα περίπτωση, οι Καθ' ων η αίτηση 2, με την δήλωση τους, περιόρισαν την Ανταπαίτηση και η πορεία της δίκης είχε σφραγιστεί μετά την δήλωση αυτή. Ωστόσο, τώρα δηλώνουν ότι επιθυμούν να προωθήσουν την Ανταπαίτηση τους (για τους λόγους που προαναφέρθηκαν). Το ζήτημα έχει αναλυθεί στην απόφαση Χρίστου ν. Khoreva
(2001)1 Α.Α.Δ. 1874, από τον Καλλή, Δ., ως πιο κάτω: «Στους Halsbury΄s Laws of England, 4th ed., Vol. 3
(1)το θέμα τίθεται ως εξής: "522. Statements of counsel. Admissions made by counsel in court in the presence of the lay client or his solicitor or other representative must be taken to have been made with the authority of the client, and are binding on the client unless and until withdrawn. Such an admission may subsequently be withdrawn by the client, however, unless the other party has acted to his detriment on the faith of it, so that the circumstances give rise to an estoppel." [.] Οι ευπαίδευτοι συγγραφείς παραπέμπουν στην H. Clark (Doncaster) Ltd v. Wilkinson [1965] 1 All E.R. 934 στην οποία [.] απόφαση του Εφετείου ο Lord Denning M.R. έθεσε το ερώτημα κατά πόσο ο διάδικος δεσμεύεται από παραδοχή του δικηγόρου του η οποία έγινε στη διάρκεια ενδιάμεσης διαδικασίας και συνέχισε ως εξής: "An admission made by counsel in the course of proceedings can be withdrawn, unless the circumstances are such as to give rise to an estoppel. If the other party has acted to his prejudice on the faith of it, it may not be allowed to be withdrawn, see Clifton (the Ship) [1835] 3 Knapp. 375; but otherwise an admission can be withdrawn. [.] Ο Salmon L.J. στη δική του απόφαση υπέδειξε ότι «δήλωση από δικηγόρο ακριβώς όπως μια δήλωση από τον πελάτη, αν η άλλη πλευρά ενεργήσει επ' αυτής προς βλάβη της, δεν μπορεί να αποσυρθεί γιατί εγείρεται κώλυμα».* Στην Langdale and Another v. Danby [1982] 3 All E.R. 129 η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων έχει προβεί σε διάκριση της απόφασης στην Clark (πιο πάνω). Στην Langdale (πιο πάνω) [.] το Εφετείο έκρινε ότι οι παραδοχές του δικηγόρου μπορούσαν ν' αποσυρθούν εκτός αν οι περιστάσεις εγείρουν κώλυμα και ότι υπό τις περιστάσεις δεν εγειρόταν κώλυμα. Έκρινε, επίσης, ότι οι ενάγοντες δεν είχαν ενεργήσει προς βλάβη τους λόγω της παραδοχής του δικηγόρου του εναγομένου. Η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων ανέτρεψε την απόφαση του Εφετείου. Έθεσε το θέμα ως εξής στη σελ. 140: "As I see it the direct result of the conduct of Mr Danby' s case before Oliver, J. was to permit the Langdales to obtain summary judgment. They then spent nearly two years in time and a great deal of money in costs in the course of enforcing that judgment .. But now, if the Court of Appeal judgment were to stand, the Langdales would face a full scale trial against a legally-aided defendant in which, though they succeeded, they would have little prospect of recovering any of their costs. Looking at this history in a commonsense way, it seems to me beyond argument that the Langdales will have acted to their detriment, on the faith of the conduct of Mr Danby' s case which enabled them to obtain summary judgment, by spending large sums to enforce that judgment, if they are now denied the benefit of it by allowing Mr Danby to set up a case which conflicts radically with the case presented on his behalf before Oliver J. Independently of any other ground I would, therefore, hold Mr Danby estopped from arguing the case on which he succeded in the Court of Appeal .... for all these reasons I would allow the appeal, set aside the order of the Court of Appeal and restore the judgment of Oliver, J." [.] Τα νομολογηθέντα στις υποθέσεις Langdale και Clark (πιο πάνω) έχουν υιοθετηθεί και από τη δική μας νομολογία στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Εταιρείας Τεχνικών Έργων Λτδ
(1993)1 Α.Α.Δ. 94, 100 στην οποία λέχθηκαν τα εξής από τον Πική, Δ., όπως ήταν τότε: «Στην Langdale v. Danby [1982] 3 All E.R. 129 (HL), αποφασίστηκε ότι παραστάσεις στις οποίες ο διάδικος προβαίνει, μέσω του δικηγόρου του, προς τον αντίδικο του στο πλαίσιο της δίκης, μπορεί να οδηγήσουν στη θεμελίωση εξ υποσχέσεως κωλύματος εφόσον - (α) είναι σαφείς, (β) ο αντίδικος βασίζεται σ' αυτές και αναπροσαρμόζει τη θέση του σε βαθμό και έκταση που (γ) θα ήταν άδικο να επιτραπεί στον πρώτο διάδικο να αποστεί από τις παραστάσεις του. Η αδικία προκύπτει από τη ζημιά που θα επροκαλείτο στο δεύτερο διάδικο εάν εκαλείτο να επιστρέψει στην κατάσταση πραγμάτων που υφίστατο πριν να τροποποιήσει τη θέση του. Εξάλλου, στη H. Clark Ltd v. Wilkinson [1965] 1 All E.R. 934, αποφασίστηκε ότι εφόσον οι παραστάσεις στις οποίες είχε προβεί διάδικος μέσω του δικηγόρου του δεν είχαν επιπτώσεις και άφησαν αμετάβλητη τη θέση του αντιδίκου, αυτές μπορεί να αποσυρθούν σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς συνέπειες [.]» Η παρούσα περίπτωση Ερχόμενη στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, με τη δήλωση του δικηγόρου των Καθ' ων η αίτηση 2 (η οποία έγινε ενώπιον των διευθυντών τους) περιορίστηκε η Ανταπαίτηση για τον λόγο ότι με αυτήν επιδιώκεται το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό της απαίτησης στην Αίτηση αρ. Ε1/
- Στην βάση αυτής της δήλωσης και με δεδομένες τις εκδοθείσες οδηγίες για συνεκδίκαση της απαίτησης και της ανταπαίτησης, η πλευρά των Αιτητών δεν προχώρησε στην παρουσίαση της μαρτυρίας της αναφορικά με την υπεράσπιση της στην ανταπαίτηση. Είναι επομένως φανερό το γεγονός ότι οι Αιτητές, βασιζόμενοι στον περιορισμό των επίδικων θεμάτων, περιόρισαν αντίστοιχα την μαρτυρία τους, ενεργώντας σε βλάβη των συμφερόντων τους. Σημειώνω ότι δεν αμφισβητείται αυτό από τους Καθ' ων η αίτηση
- Εισηγούνται, μόνο, πως με σχετικές οδηγίες του Δικαστηρίου (εφόσον η εκδίκαση της Αίτησης είναι ακόμα σε αρχικό στάδιο) θα μπορούν να αποκατασταθούν οι Αιτητές στην θέση που θα βρίσκονταν, εάν δεν περιοριζόταν η ανταπαίτηση των Καθ' ων η αίτηση
- Απομένει, επομένως, να εξεταστεί το ζήτημα του κατά πόσον θα ήταν άδικο να επιτραπεί η απόσυρση της δήλωσης. Προκειμένου να εξετάσω την "αδικία", θα πρέπει να υπεισέλθω στην ουσία του ζητήματος. Στην ουσία λοιπόν, αυτό που οι Καθ' ων η αίτηση 2 επιδιώκουν, με την απόσυρση της δήλωσης τους, είναι μια δεύτερη ευκαιρία προώθησης του αιτήματος τους για έξωση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Δεν μου διαφεύγει ότι στην Αίτηση E1/2021, η απαίτηση για έξωση στρέφεται εναντίον του διευθυντή των Αιτητών και Μ.Α.1, ενώ στην παρούσα Αίτηση η Ανταπαίτηση για έξωση και οφειλόμενα ενοίκια στρέφεται κατά "της Αιτήτριας και/ή του εξ' ανταπαιτήσεως Καθ' ου η αίτηση", ενώ αφορούν και οι δυο την ίδια ενοικίαση. Προβάλλουν οι Αιτητές, το επιχείρημα ότι η προώθηση της ανάκτησης της κατοχής του μίσθιου σε δυο διαφορετικές διαδικασίες, αποτελεί κατάχρηση από μέρους των Καθ' ων η αίτηση
- Κατάχρηση διαδικασίας: Έχοντας διαπιστώσει ότι και οι δύο προαναφερόμενες αιτήσεις αφορούν την ίδια ενοικίαση, προχωρώ να συγκρίνω τις αξιώσεις των ιδιοκτητών στην κάθε Αίτηση. Είναι προφανές από την ανάγνωση των δικογράφων, ότι όλες οι αξιώσεις της παρούσας Ανταπαίτησης περιλαμβάνονται στο αιτητικό της Αίτησης Ε1/
- Επομένως, οι ιδιοκτήτες επιδιώκουν με παράλληλα ένδικα μέσα την επίτευξη του ίδιου στόχου, δηλαδή την ανάκτηση της κατοχής του υποστατικού, την έκδοση απόφασης για οφειλόμενα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη, που προκύπτουν από την ενοικίαση του ίδιου υποστατικού (και αφορούν την ίδια χρονική περίοδο). Εξετάζοντας εάν αυτός ο χειρισμός αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, ανατρέχω στην νομολογία. Στην απόφαση Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, λέχθηκαν τα εξής: «Από τα πολύ παλιά χρόνια έγινε δεκτό ότι η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας διαδικασιών για την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας [(βλ. Williams v. Hunt [1905] 1 Κ.Β. 512]. Στην Πολιτική Έφεση 8894 (αποφασίστηκε στις 28.4.93), η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαπίστωσε ότι: «... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου ...». Αναφορικά με τα μέτρα που το Δικαστήριο λαμβάνει, ως αποτέλεσμα της διαπίστωσης κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας, στην Πολ. Έφεση 9495 Αναφορικά με Αίτηση της BEOGRADSKA DD, λέχθηκαν τα εξής από τον Καλλή Δ.: "Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση στην Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, Πολιτική ΄Εφεση 8894, 28.4.93. Αποφάσισε ότι: "... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου ...". . . . Η σύμφυτη δικαιοδοσία του δικαστηρίου να απορρίπτει αγωγές οι οποίες αποτελούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας έχει αναγνωριστεί στην Αγγλία από τα πολύ παλιά χρόνια. Στην Lawrance v. Norreys
(1890)15 App. Cas. 210, 219 το ζήτημα τέθηκε ως πιο κάτω: "It cannot be doubted that the Court has an inherent jurisdiction to dismiss an action which is an abuse of the process of the Court. It is a jurisdiction which ought to be very sparingly exercised, and only in very exceptional cases." Μετάφραση στα ελληνικά: "Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη δικαιοδοσία να απορρίψει μια αγωγή η οποία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας. Είναι μια δικαιοδοσία που πρέπει να ασκείται πολύ φειδωλά και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις." (Βλ. και Hardy v. Elphick
(1973)1 All E.R. 914, 918.) Η υπόθεση Wright v. Bennett and Another
(1948)1 All E.R. 227 αποτελεί παράδειγμα επιδίωξης όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων. Ο ενάγων είχε καταχωρήσει αγωγή στην οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δόλια ψευδή παράσταση εναντίον δύο εναγομένων και αποζημιώσεις για αμέλεια εναντίον ενός από αυτούς. Στη συνέχεια καταχώρησε νέα αγωγή εναντίον τους η οποία κάλυπτε ουσιαστικά το ίδιο έδαφος όπως η πρώτη αλλά βασίζετο πάνω σε ισχυρισμό για δόλια συνωμοσία. Το πρωτόδικο δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση των εναγομένων για διαγραφή της έκθεσης απαιτήσεως για το λόγο ότι η αγωγή ήταν επιπόλαια και ενοχλητική. Το Αγγλικό Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας. ΄Εκρινε ότι: "The proceedings were an abuse of the process of the court, which should exercise its inherent jurisdiction to prevent the defendants being called on to meet what in substance and reality was the same charge as that in the earlier action." Μετάφραση στα ελληνικά: "Η διαδικασία αποτελούσε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου το οποίο πρέπει να ασκήσει την σύμφυτη εξουσία του για να αποτρέψει τους εναγομένους από το να κληθούν να υπερασπίσουν αυτό που στην ουσία και στην πραγματικότητα ήταν η ίδια κατηγορία στην προηγούμενη αγωγή." . . . ΄Οπως φαίνεται από την πιο πάνω επισκόπηση της Αγγλικής νομολογίας η τελευταία έχει υιοθετήσει κατά κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δυο διαδικασίες - της μεταγενέστερης. Έχει δε υιοθετήσει το μέτρο της απόρριψης σε ποινικές υποθέσεις (Βλ. Μills, πιο πάνω). Δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα ο οποίος ρυθμίζει το πότε εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο από τα δύο μέτρα. Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας." Συμπέρασμα Παρομοίως, στην παρούσα περίπτωση, οι ιδιοκτήτες του υποστατικού επιδιώκουν το ίδιο αποτέλεσμα με την προώθηση των δύο αιτημάτων έξωσης. Αυτό συνιστά προφανή κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, η οποία πρέπει να αποτραπεί και να παρεμποδιστεί. Στην βάση αυτού και με δεδομένο ότι οι αντίδικοι των Καθ' ων η αίτηση 2, έχουν βασιστεί στην δήλωση των τελευταίων και αναπροσάρμοσαν τη θέση τους, βρίσκω ότι θα ήταν άδικο να επιτραπεί η απόσυρση της δήλωσης περί περιορισμού της ανταπαίτησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Οι Καθ' ων η αίτηση 2 κωλύονται να αιτούνται την απόσυρση της δήλωσης τους ημερ. 16.04.2024, με την οποία έχει περιοριστεί η Ανταπαίτηση τους. Το σχετικό τους αίτημα απορρίπτεται. Τα έξοδα των εμφανίσεων από τις 19.04.2024 μέχρι και σήμερα, να βαρύνουν τους Καθ' ων η αίτηση 2 και να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. Υπ.) .............. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας [1] Η αναφορά αφορά την Αίτηση Ε1/2021, η εκδίκαση της οποίας είχε ξεκινήσει νωρίτερα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο