Γεωργία Δημοσθένους ν. ALL TIME TOURIST COMPLEX LTD (St. Raphael Resorts), Αρ. Αίτησης 472/06, 19 Ιανουαρίου, 2009

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67)ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα ("o Νόμος") καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο ο τερματισμός της απασχόλησης τεκμαίρεται μέχρι αποδείξεως του εναντίου ως μη γενόμενος για τους λόγους που προβλέπονται στο Άρθρο 5 του Νόμου. Δηλαδή, ο εργοδότης φέρει το βάρος απόδειξης του δικαιολογημένου της απόφασης του για απόλυση εντός των πλαισίων του Νόμου. Στις περιπτώσεις που ο εργοδοτούμενος αποχωρεί από την απασχόληση του λόγω διαγωγής του εργοδότη τότε σύμφωνα με το Άρθρο 7

(1)και 7

(2)του Νόμου[1], ο εργοδοτούμενος είναι αυτός που φέρει το βάρος απόδειξης ότι τερμάτισε νόμιμα την απασχόληση του. Στις περιπτώσεις που ο εργοδότης αμφισβητεί τον τερματισμό της απασχόλησης εκ μέρους του, τότε ο εργοδοτούμενος έχει το βάρος να αποδείξει ότι υπήρξε τερματισμός της απασχόλησης του. Στην παρούσα αίτηση ενόψει των ισχυρισμών της Εργοδότριας Εταιρείας ότι η Αιτήτρια απεχώρησε οικειοθελώς από την εργασία της η Αιτήτρια έχει το βάρος να αποδείξει ότι η Εργοδότρια Εταιρεία τερμάτισε μονομερώς την απασχόληση της[2]. Λόγω της προβαλλόμενης από την Εργοδότρια Εταιρεία θέσης, η Αιτήτρια είναι αυτή που κλήθηκε πρώτη να παρουσιάσει την υπόθεση της και να αποδείξει ότι η διακοπή της εργοδότησης της ήταν το αποτέλεσμα του μονομερούς τερματισμού της απασχόλησης της από την Εργοδότρια Εταιρεία. Προς απόδειξη της υπόθεσης της κατέθεσε ενόρκως ενώπιον μας εκτός από την Αιτήτρια και ο σύζυγος της κ. Δήμος Δημοσθένους. Για την Εργοδότρια Εταιρεία κατέθεσε η κα Έφη Χαραλάμπους, η οποία εργάζεται στην Εργοδότρια Εταιρεία ως βοηθός του αρχιλογιστή και ο κ. Κώστας Μιχαηλίδης, γενικός διευθυντής του ξενοδοχείου που διαχειρίζεται η Εργοδότρια Εταιρεία. Παραδεκτά Γεγονότα Από τα δικόγραφα, τις δηλώσεις των διάδικων μερών και την ενώπιον μας μαρτυρία τα πιο κάτω γεγονότα είτε αποτελούν κοινό έδαφος για τα διάδικα μέρη είτε προκύπτουν ως μη αμφισβητούμενα ή ως αναντίλεκτα: Η Εργοδότρια Εταιρεία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα τη Λεμεσό και ασχολείται με ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Είναι η διαχειρίστρια του ξενοδοχείου St. Raphael Resort που βρίσκεται στη Λεμεσό (στο εξής «το ξενοδοχείο»). Η Αιτήτρια προσλήφθηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας στις 7.6.1989 ως σερβιτόρα και ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός της για σκοπούς του Νόμου ανερχόταν σε Λ.Κ. 204,

1. Τον Ιούλιο του 2004 η Αιτήτρια ενώ ασκούσε τα καθήκοντα της στο ξενοδοχείο γλίστρησε και έπεσε κάτω στο πάτωμα . Συνεπεία του εν λόγω ατυχήματος η Αιτήτρια τραυματίστηκε και χρειάστηκε στις 7.4.05, καθώς η συντηρητική αγωγή που της χορηγήθηκε αποδείχθηκε ότι δεν ήταν αποτελεσματική, να υποβληθεί σε εγχείρηση σπονδύλου. Από την ημερομηνία του ατυχήματος μέχρι και τις 8.10.2005 η Αιτήτρια απουσίαζε από την εργασία της με άδεια ασθενείας. Ο σύζυγος της Αιτήτριας παρέδιδε στο λογιστήριο και πιο συγκεκριμένα στην κα Έφη Χαραλάμπους, τα ιατρικά πιστοποιητικά με τα οποία της χορηγείτο άδεια απουσίας από την εργασία της λόγω ασθένειας. Η κα Χαραλάμπους μετά τη λήψη των εν λόγω ιατρικών πιστοποιητικών ενημέρωνε τα αρμόδια πρόσωπα στο ξενοδοχείο και συμπλήρωνε τα σχετικά έντυπα των Κοινωνικών Ασφαλίσεων για να παρέχεται στην Αιτήτρια το επίδομα ασθενείας που δικαιούτο. Το τελευταίο ιατρικό πιστοποιητικό που παρέδωσε η Αιτήτρια στην Εργοδότρια Εταιρεία της ήταν το πιστοποιητικό του Δρ. Χρίστου Κυριακίδη νευροχειρούργου ημερ. 8.9.2005 με το οποίο της χορηγείτο άδεια ασθένειας μέχρι τις 8.10.
2. Η Αιτήτρια δεν προσκόμισε άλλο ιατρικό πιστοποιητικό μετά από αυτό με το οποίο να της χορηγείται άδεια απουσίας λόγω ασθένειας από την εργασία της μετά τις 8.10.2005 αλλά ο σύζυγος της Αιτήτριας παρέδωσε στην κα Χαραλάμπους, αντίγραφο ιατρικής έκθεσης του Δρ. Κυριακίδη αναφορικά με αίτηση της Αιτήτριας για παροχή σύμφωνα με τη νομοθεσία των Κοινωνικών Ασφαλίσεων ημερομηνίας 11.10.2005 (Τεκμήριο 1). Στο εν λόγω τεκμήριο, το οποίο σύμφωνα με τα αναγραφόμενα σε αυτό έπρεπε να σταλεί στον Ιατρικό Σύμβουλο, Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ο Δρ. Κυριακίδης σημειώνει: (α ) ότι η Αιτήτρια είναι ανίκανη για την άσκηση του επαγγέλματος του σερβιτόρου, (β) ότι προβλέπει ότι η Αιτήτρια θα παραμείνει μόνιμα ανίκανη για την άσκηση του επαγγέλματος της και (γ) ότι συνίσταται στην Αιτήτρια «να εξασκεί εργασία ελαφράς-μέτριας σωματικής κούρασης». Η Αιτήτρια δεν παρουσιάστηκε στην εργασία της μετά τις 8.10.2005 που έληγε η άδεια ασθενείας της και ούτε επικοινώνησε με την Εργοδότρια Εταιρεία για να συζητήσει με τα αρμόδια πρόσωπα κατά πόσον μπορεί να απασχοληθεί σε ελαφρά εργασία. Ούτε η Εργοδότρια Εταιρεία επικοινώνησε με την Αιτήτρια για να συζητήσουν την πιθανότητα ανάθεσης στην Αιτήτρια ελαφριάς εργασίας. Τον Δεκέμβριο του 2005 η Αιτήτρια πήγε στο ξενοδοχείο και εισέπραξε μια επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.2.052,71 το οποίο περιλάμβανε τα ωφελήματα της, άδειες, αργίες (offs) και αναλογία 13ου μισθού για το έτος 2005 (βλέπε Τεκμήριο 2). Αυτές ήταν οι τελευταίες πληρωμές προς την Αιτήτρια από την Εργοδότρια Εταιρεία ως εργοδοτούμενη της και αφορούσαν την περίοδο μέχρι τις 30.11.
3. Μαρτυρία Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Αιτήτριας, όταν ο σύζυγος της έδωσε το Τεκμήριο 1 στην κα Χαραλάμπους της ανέφερε ότι η Αιτήτρια περιμένει να της δοθεί μια πιο ελαφριά εργασία αλλά η Εργοδότρια Εταιρεία δεν επικοινώνησε μαζί της γι΄ αυτό το σκοπό. Αρχές Δεκεμβρίου 2005 όταν έμαθε ότι θα έκλεινε το ξενοδοχείο για ανακαίνιση, ο σύζυγος της τηλεφώνησε στο ξενοδοχείο και ρώτησε αν θα μπορούσε αυτή να υπογράφει ώστε να παίρνει επίδομα ανεργίας. Του απάντησαν ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε από την εργασία της και ότι υπάρχει μια επιταγή για το ποσό που της οφείλεται για τα ωφελήματα της και να πάει να την παραλάβει. Πήγε μαζί με το σύζυγο της να πάρει την επιταγή και όταν ρώτησε αν έπρεπε να υπογράψει κάτι ή να παραδώσει τα αντικείμενα του ξενοδοχείου που έχει στην κατοχή της (κάρτες, κλειδιά) της είπαν δεν χρειάζεται να κάνει κάτι. Ήταν η θέση της ότι περίμενε μετά που έδωσε στην Εργοδότρια Εταιρεία το Τεκμήριο 1 ότι θα επικοινωνήσουν μαζί της για να της αναθέσουν να εκτελεί καθήκοντα μιας πιο ελαφριάς εργασίας. Ισχυρίστηκε ότι λίγες μέρες πριν κλείσει το ξενοδοχείο, τηλεφώνησαν στο σύζυγο της και τον ρώτησαν αν θα συνεχίσει η Αιτήτρια να εργάζεται και αυτός τους είπε ναι. Δεν υπέβαλε ποτέ της παραίτηση και ουδέποτε δήλωσε είτε προφορικώς είτε γραπτώς ότι δεν θα επιστρέψει στην εργασία της. Ο κ. Δημοσθένους καταθέτοντας ανέφερε ότι όταν έδωσε το Τεκμήριο 1 στην κα Χαραλάμπους αυτή του είπε ότι μπορεί να μην γίνει αποδεκτό. Αυτός της είπε ότι αν δεν το δεχτούν, να του τηλεφωνήσει να φέρει άλλο χαρτί από το γιατρό και αυτή του απάντησε εντάξει. Δεν επικοινώνησε κανένας από το ξενοδοχείο μαζί του και αυτός αρχές Δεκεμβρίου 2005 (5-6 μέρες μετά που έκλεισε το ξενοδοχείο) τηλεφώνησε στην κα Χαραλάμπους και την ρώτησε αν κατά την περίοδο που θα είναι κλειστό το ξενοδοχείο η Αιτήτρια θα υπογράφει στο γραφείο εργασίας ως άνεργη και αυτή του απάντησε αρνητικά λέγοντας του ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε από την εργασία της. Ισχυρίστηκε ότι αυτός δεν δήλωσε ποτέ στην Εργοδότρια Εταιρεία ότι η Αιτήτρια λόγω της κατάστασης της δεν επιθυμεί να εργάζεται. Η μαρτυρία της κας Χαραλάμπους συνοψίζεται ως εξής: H διαδικασία που ακολουθείται στο ξενοδοχείο σχετικά με τις άδειες ασθενείας είναι η ακόλουθη: O κάθε υπάλληλος οφείλει να παραδώσει στον τμηματάρχη του τα πιστοποιητικά που δικαιολογούν την απουσία από την εργασία του λόγω ασθένειας, ο τμηματάρχης θα συμπληρώσει το σχετικό έντυπο, θα το υπογράψει και θα το στείλει στον αρχιλογιστή και τον διευθυντή του ξενοδοχείου για να το υπογράψουν. Η Αιτήτρια αντί να παραδίνει τα ιατρικά πιστοποιητικά στον τμηματάρχη της τα παρέδινε σ΄ αυτήν μέσω του συζύγου της και αυτή τα προωθούσε στα αρμόδια πρόσωπα. Δεν θυμάται τι της λέχθηκε από τον σύζυγο της Αιτήτριας όταν της παρέδωσε το Τεκμήριο
4. Αυτή έβγαλε φωτοτυπία του εν λόγω τεκμηρίου και τα παρέδωσε στον τμηματάρχη της Αιτήτριας, τον αρχιλογιστή και τον γενικό διευθυντή του ξενοδοχείου. Τον Δεκέμβριο του 2005 τηλεφώνησε ο σύζυγος της Αιτήτριας και του είπε ότι η Αιτήτρια έχει μια επιταγή και να περάσει να την πάρει. Δεν έβγαλε μόνο για την Αιτήτρια τη συγκεκριμένη επιταγή αλλά και σε άλλους υπαλλήλους του ξενοδοχείου αφού είχε οδηγίες από τη διεύθυνση να πληρωθούν όλα τα οφειλόμενα τους οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου μέχρι τη μέρα που θα έκλεινε το ξενοδοχείο δηλαδή τις 31.11.
5. Ο κ. Μιχαηλίδης κατέθεσε ότι από το λογιστήριο του έστειλαν το Τεκμήριο
6. Η Αιτήτρια αντί να παρουσιαστεί στην εργασία της στις 9.10.2005 που έληγε η άδεια ασθενείας της ή να φέρει άλλο ιατρικό πιστοποιητικό που να παρατείνει την άδεια απουσία της μετά τις 8.10.05, απέστειλε στο ξενοδοχείο το Τεκμήριο
7. Μαζί με τον αρμόδιο τμηματάρχη και τον αρχιλογιστή μελέτησαν το Τεκμήριο 1 και περίμεναν να επικοινωνήσει μαζί τους η Αιτήτρια για να δουν τι θα κάνουν. Έκαναν σκέψεις για να της αναθέσουν εργασία ταμία αλλά η Αιτήτρια δεν επικοινώνησε μαζί τους. Η Εργοδότρια Εταιρεία δεν τερμάτισε ποτέ την απασχόληση της Αιτήτριας αλλά με την συμπεριφορά της η Αιτήτρια έθεσε από μόνη της τον εαυτό της εκτός εργασίας. Η Εργοδότρια Εταιρεία δεν ενημέρωσε με επιστολή την Αιτήτρια ότι δεν είναι πλέον εργοδοτούμενη της Εργοδότριας Εταιρείας. Αυτός θεωρεί ότι με την συμπεριφορά της η Αιτήτρια υπέβαλλε οικειοθελή παραίτηση. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Το πραγματικό ζήτημα που καλείται να αποφασίσει το Δικαστήριο στην παρούσα υπόθεση αφού αξιολογήσει τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η εργασιακή σχέση μεταξύ των μερών. Παρακολουθήσαμε με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μας. Αξιολογώντας τη μαρτυρία της Αιτήτριας που προσκομίστηκε προς υποστήριξη της θέσης της ότι η απουσία της από την εργασία της ήταν δικαιολογημένη , παρατηρούμε ότι η Αιτήτρια σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της που περιέχονται στους γενικούς λόγους της αίτησης της στους οποίους αναφέρει ότι (α) κατά ή περί της αρχές Δεκεμβρίου 2005 ενώ ήταν με άδεια ασθενείας η Εργοδότρια Εταιρεία πληροφόρησε τον σύζυγο της ότι η Αιτήτρια δεν μπορούσε να επιστρέψει στην εργασία της γιατί θεωρείτο ότι τερμάτισε την απασχόληση της η ίδια αυτοβούλως και (β) ότι η απουσία της Αιτήτριας ήταν απόλυτα δικαιολογημένη και ότι ήταν έτοιμη για εργασία οποτεδήποτε θα το επέτρεπε η υγεία της, κατά την κυρίως εξέταση της προέβαλε τον ισχυρισμό ότι μετά που παρέδωσε το Τεκμήριο 1 περίμενε από την Εργοδότρια Εταιρεία να επικοινωνήσει μαζί της και να της αναθέσει ελαφριά εργασία και ότι ο σύζυγος της ανέφερε στην κα Χαραλάμπους ότι η Αιτήτρια περίμενε να της δοθεί μια πιο ελαφριά εργασία . Ήταν η θέση της Αιτήτριας κατά την κυρίως εξέταση της ότι ο λόγος που δεν πήγε στο ξενοδοχείο είναι γιατί δεν επικοινώνησαν μαζί της από την Εργοδότρια Εταιρεία να την ενημερώσουν ότι της βρήκαν πιο ελαφριά εργασία. Κατά την αντεξέταση της η Αιτήτρια προέβαλλε δύο διαφορετικές εκδοχές αφού αρχικά ισχυρίστηκε ότι ο κ. Δημοσθένους είπε στην κα Χαραλάμπους όταν της έδινε το Τεκμήριο 1 αν αυτό το χαρτί δεν είναι αρκετό για να συνεχίσει η Αιτήτρια να απουσιάζει από την εργασία της λόγω ασθενείας μέχρι να βρεθεί πιο ελαφριά εργασία να φέρει άλλο χαρτί και στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε από την προηγούμενη θέση της λέγοντας ότι αυτό που λέχθηκε στην κα Χριστοφόρου από τον κ. Δημοσθένους ήταν ότι αν το Τεκμήριο 1 δεν γίνει δεκτό από την Εργοδότρια Εταιρεία μέχρι την εξέταση της Αιτήτριας από το Ιατροσυμβούλιο, θα προσκομίσουν άλλο χαρτί που να δίνει στην Αιτήτρια άδεια ασθενείας και ότι αυτή περίμενε απάντηση από το Ιατροσυμβούλιο και τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις για να επιστρέψει στην εργασία της. Ο κ. Δημοσθένους κατά την ένορκη μαρτυρία του ενώ αρχικά ισχυρίστηκε ότι ο γιατρός τους είπε ότι το Τεκμήριο 1 ισχύει ως άδεια ασθενείας μέχρι την απόφαση του Ιατροσυμβουλίου και ότι αυτό το ανέφερε στην κα Χαραλάμπους και ότι επίσης της είπε ότι εάν δεν γίνει δεκτό από την Εργοδότρια Εταιρεία να τον ενημερώσει για να φέρει άλλο χαρτί και στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι το εν λόγω τεκμήριο είχε ισχύ ως δικαιολογητικό απουσίας της Αιτήτριας από την εργασία της μέχρι να βρεθεί ελαφριά εργασία για την Αιτήτρια. Ακολούθως ο κ. Δημοσθένους επαναδιατύπωσε λέγοντας ότι αυτό που είπε στην κα Χαραλάμπους ήταν ότι περιμένουν την απάντηση από το Ιατροσυμβούλιο και μετά θα επιστρέψει η Αιτήτρια στην εργασία της και ότι έμεινε με την εντύπωση ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δέχθηκε το Τεκμήριο 1 αφού δεν τους ειδοποίησαν ότι το εν λόγω τεκμήριο δεν έγινε αποδεκτό. Παρατηρούμε λοιπόν ότι τόσον η Αιτήτρια όσον και ο κ. Δημοσθένους κατά την ένορκη μαρτυρία τους δεν ήταν σταθεροί αναφορικά με τον λόγο που η Αιτήτρια δεν παρουσιάστηκε στην εργασία της στις 9.10.2005 και τις προθέσεις της Αιτήτριας ως το προς χρονικό σημείο επιστροφής της στο ξενοδοχείο για εργασία και υπέπεσαν σε αντιφάσεις αναφορικά με το τι λέχθηκε μεταξύ της κας Χαραλάμπους και του κου Δημοσθένους κατά την παράδοση του Τεκμηρίου 1 και ως εκ τούτου η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την πλευρά της Αιτήτριας αναφορικά με τα πιο πάνω θέματα απορρίπτεται. Αξιολογώντας περαιτέρω τη μαρτυρία που προσκομίστηκε προς υποστήριξη της εκδοχής της Αιτήτριας, σημειώνουμε τ΄ ακόλουθα: Η Αιτήτρια ισχυρίστηκε με ένα ασαφές τρόπο ότι λίγες μέρες πριν κλείσει το ξενοδοχείο μίλησαν με το σύζυγο της αν θα συνέχιζε η Αιτήτρια την εργασία και αυτός τους απάντησε καταφατικά. Πιο συγκεκριμένα, η Αιτήτρια απάντησε γενικά και αόριστα στην ερώτηση που της έγινε στην κυρίως εξέταση της ποια είναι η θέση της αναφορικά με τη θέση της Εργοδότριας Εταιρείας ότι μετά το Τεκμήριο 1 δεν επικοινώνησε μαζί τους λέγοντας ότι μίλησαν με το σύζυγο της, χωρίς να διευκρινίσει ποιοι μίλησαν με το σύζυγο της αφήνοντας να νοηθεί ότι ήταν από το ξενοδοχείο. Κατά την αντεξέταση της η Αιτήτρια ανέφερε ότι ήταν ο συντεχνιακός της (ο οποίος σημειώνουμε δεν έδωσε μαρτυρία ενώπιον μας προς υποστήριξη του εν λόγω ισχυρισμού) αυτός που μίλησε με τον σύζυγο της. Όμως η πιο πάνω θέση της Αιτήτριας δεν υποστηρίζεται από τη μαρτυρία του συζύγου της. Ο κ. Δημοσθένους δεν ανέφερε κατά την ένορκη μαρτυρία του ότι επικοινώνησαν μαζί του είτε από το ξενοδοχείο είτε από τη συντεχνία για να ρωτήσουν αν η Αιτήτρια θα συνέχιζε να εργάζεται. Αντίθετα, τόνισε εμφαντικά κατά την κυρίως εξέταση του ότι μετά που παρέδωσε το Τεκμήριο 1 στην κα Χαραλάμπους κανένας δεν επικοινώνησε μαζί του αλλά αυτός από μόνος του τηλεφώνησε στο ξενοδοχείο 5 - 6 μέρες μετά που έκλεισε το ξενοδοχείο για να ρωτήσει αν η Αιτήτρια θα υπογράφει άνεργη και ανέφερε ότι με έκπληξη του ειπώθηκε ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε. Μας δημιουργείται το ερώτημα πως γίνεται να μιλήσει ο κ. Δημοσθένους λίγες μέρες πριν κλείσει το ξενοδοχείο με τον συντεχνιακό της Αιτήτριας και να του αναφέρει ότι η Αιτήτρια θα συνεχίσει να εργάζεται και να μην παραξενευτεί ο κ. Δημοσθένους πώς γίνεται η Εργοδότρια Εταιρεία να θεωρεί ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε αφού μίλησε με τον συντεχνιακό της Αιτήτριας πριν λίγες μέρες και του επιβεβαίωσε ότι η Αιτήτρια θα συνεχίσει να εργάζεται και να διερωτήθηκε μόνο πώς γίνεται να παραιτήθηκε η Αιτήτρια και αυτός να μην το ξέρει όπως ισχυρίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Εν όψει των πιο πάνω κρίνουμε ότι ούτε η θέση της Αιτήτριας ότι λίγες μέρες πριν κλείσει το ξενοδοχείο ο σύζυγος είπε στον συντεχνιακό της ότι η Αιτήτρια θα συνεχίσει να εργάζεται μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Η Αιτήτρια σε ερώτηση αν τη μέρα που πήγε να πάρει την επιταγή ζήτησε να μιλήσει με κάποιο υπεύθυνο να ρωτήσει γιατί θεώρησαν ότι παραιτήθηκε ενώ αυτή δεν είχε ποτέ τέτοια πρόθεση, απάντησε ότι ζήτησε να μιλήσει με το διευθυντή του ξενοδοχείου αλλά αυτός έλειπε γιατί έκλεισε το ξενοδοχείο. Στη συνέχεια όταν ρωτήθηκε γιατί δεν επιδίωξε να μιλήσει με κάποιον άλλον αρμόδιο ο οποίος ήταν στο ξενοδοχείο π.χ. τον κ. Στυλιανού τον αρχιλογιστή, διαφοροποιούμενη από την πιο πάνω θέση της, απάντησε ότι έφυγε κλαίγοντας και στην κατάσταση που ήταν δεν ήθελε να μιλήσει με κανένα γιατί λυπήθηκε που η απόλυση της έγινε με τέτοιο τρόπο. Ακολούθως στην επόμενη ερώτηση στην προσπάθεια της να επαναδιατυπώσει υπέπεσε σε ακόμη μία αντίφαση λέγοντας ότι αφού ήταν τετελεσμένο γεγονός η απόλυση της και υπήρχε η επιταγή έφυγε χωρίς να ζητήσει να μιλήσει με κάποιο αρμόδιο πρόσωπο, για να ανασκευάσει στη συνέχεια λέγοντας ότι ήθελε να μιλήσει με κάποιον υπεύθυνο αλλά δεν σκέφτηκε τον κ. Στυλιανού. Η όλη στάση και οι απαντήσεις που έδινε η Αιτήτρια όταν απαντούσε τις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν αναφορικά με το πιο πάνω θέμα μας αφήνουν με την εντύπωση ότι η Αιτήτρια δεν έλεγε την αλήθεια στο Δικαστήριο σχετικά με τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα εργατική διαφορά . Η Αιτήτρια δεν παρουσίασε ενώπιον του Δικαστηρίου μια σταθερή εκδοχή σχετικά με το λόγο που δεν μίλησε με κάποιον υπεύθυνο της Εργοδότριας Εταιρείας για να διευκρινίσει γιατί θεώρησε η Εργοδότρια Εταιρεία ότι παραιτήθηκε αφού: (α) αυτή ουδέποτε υπέβαλε την παραίτηση της και (β) ο σύζυγος της μίλησε με τον συντεχνιακό της και του είπε ότι η Αιτήτρια θα συνεχίσει να εργάζεται. Περαιτέρω προκύπτει στο Δικαστήριο η εύλογη, κατά τη γνώμη μας, απορία πως γίνεται η Αιτήτρια και ο σύζυγος της κάτω από τέτοιες περιστάσεις αφού πληροφορήθηκαν την κατ΄ ισχυρισμό θέση της Εργοδότριας Εταιρείας από την κα Χαραλάμπους: (α) δεν ζήτησαν τη μεσολάβηση του συντεχνιακού της Αιτήτριας ο οποίος σύμφωνα με την Αιτήτρια επικοινώνησε μαζί με τον σύζυγο της και τον ρώτησε αν η Αιτήτρια θα συνεχίσει να εργάζεται και (β) δεν φρόντισαν να μιλήσουν με κάποιο υπεύθυνο πρόσωπο από την Εργοδότρια Εταιρεία για να διευκρινίσουν για ποιο λόγο η Εργοδότρια Εταιρεία κατάληξε στο συμπέρασμα ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε από την εργασία της. Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας από την πλευρά της Αιτήτριας ως ασφαλές υπόβαθρο για να στηριχτούμε για την εξαγωγή οποιονδήποτε συμπερασμάτων και την απορρίπτουμε ως αναξιόπιστη. Από την άλλη πλευρά, η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Εργοδότρια Εταιρεία δεν καταδεικνύει και δεν υποστηρίζει τον δικογραφημένο ισχυρισμό της Εργοδότριας Εταιρείας, ότι κατά τα τέλη Νοεμβρίου 2005 ο σύζυγος της Αιτήτριας προσήλθε στο ξενοδοχείο και ότι η Αιτήτρια λόγω της κατάστασης της υγείας της δεν επιθυμεί να εργάζεται και ότι εισέπραξε όλα τα ωφελήματα της, ο οποίος περιέχεται στην παράγραφο 5 των γενικών λόγων της έγγραφου εμφάνισης της. Ούτε ο κ. Μιχαηλίδης ούτε η κα Χαραλάμπους ανέφεραν κάτι τέτοιο ενώπιον του Δικαστηρίου. Αντίθετα, ο κ. Μιχαηλίδης ανέφερε ότι ουδέποτε η Αιτήτρια υπέβαλε παραίτηση , ότι η τυπική διαδικασία που ακολουθείται στην Εργοδότρια Εταιρεία στις περιπτώσεις που ένας εργοδοτούμενος της παραιτείται δεν ακολουθήθηκε στην περίπτωση της Αιτήτριας και ότι η Αιτήτρια είναι ακόμη μέσα στο σύστημα των ηλεκτρονικών υπολογιστών ως υπάλληλος του ξενοδοχείου. Η κα Χαραλάμπους δεν θυμόταν και δεν μπορούσε να απαντήσει με βεβαιότητα αν ο κ. Δημοσθένους της ανέφερε ότι η Αιτήτρια δεν ήθελε να συνεχίσει να εργάζεται στο ξενοδοχείο και δεν θυμόταν αν τη μέρα που η Αιτήτρια πήγε μαζί με το σύζυγο της στο ξενοδοχείο και εισέπραξε τα ωφελήματα της, της ανέφεραν οτιδήποτε. Επίσης η κα Χαραλάμπους ανέφερε: (α) ότι η επιταγή με τα ωφελήματα της Αιτήτριας εκδόθηκε όχι λόγω παραίτησης της Αιτήτριας αλλά λόγω των οδηγιών που της δόθηκαν από τη διεύθυνση του ξενοδοχείου να καταβληθούν τα οφειλόμενα των υπαλλήλων του ξενοδοχείου μέχρι τις 30.11.2005 που ήταν η τελευταία εργάσιμη ημέρα πριν κλείσει το ξενοδοχείο για ανακαίνιση (θέση την οποία επιβεβαίωσε και ο κ. Μιχαηλίδης) και (β) ότι μέχρι τις 30.11.2005 η Αιτήτρια θεωρείτο ως υπάλληλος του ξενοδοχείου. Κρίνουμε λοιπόν ότι η δικογραφημένη θέση της Εργοδότριας Εταιρείας ότι η Αιτήτρια μέσω του συζύγου της δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να συνεχίσει να εργάζεται και ότι ο σύζυγος της εισέπραξε τα ωφελήματα της Αιτήτριας λόγω της παραίτησης της Αιτήτριας δεν υποστηρίζεται από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας από την Εργοδότρια Εταιρεία και ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Στο σημείο αυτό οφείλομε να σημειώσουμε ότι o κ. Μιχαηλίδης ανέφερε ότι θεωρεί ότι η Αιτήτρια με την συμπεριφορά της υπέβαλε οικειοθελή παραίτηση χωρίς να διευκρινίσει αν και πότε η Εργοδότρια Εταιρεία ενημέρωσε την Αιτήτρια γι΄ αυτή της τη θέση και ότι οι μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας δεν ανέφεραν ενώπιον του Δικαστηρίου ότι είπαν στην Αιτήτρια ή στο σύζυγο της τον Δεκέμβριο του 2005 ότι η Αιτήτρια δεν μπορεί να υπογράφει άνεργη κατά τη διάρκεια της αναστολής των εργασιών του ξενοδοχείου για το λόγο ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν την θεωρούσε πλέον εργοδοτούμενη της. Να σημειώσουμε επίσης ότι η κα Χαραλάμπους με τη μαρτυρία της δεν έριξε φως ως προς το τι λέχθηκε μεταξύ αυτής και του κ. Δημοσθένους κατά την παράδοση του Τεκμηρίου 1 αφού όντως ισχυρίστηκε δεν θυμόταν τι λέχθηκε εκείνη τη μέρα. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η κατάληξη μας ότι η Αιτήτρια η οποία είχε το βάρος απόδειξης της υπόθεσης της, απέτυχε να αποδείξει την απόλυση της από την Εργοδότρια Εταιρεία τον Δεκέμβριο του 2005 αφού λόγω της απόρριψης της μαρτυρίας που προσκόμισε προς υποστήριξη της θέσης της ως αναξιόπιστης, το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του μαρτυρία που να αποτελέσει βάση για ευρήματα πέρα των παραδεκτών γεγονότων που σημειώθηκαν πιο πάνω. Το γεγονός ότι η προσκομισθείσα μαρτυρία από την Εργοδότρια Εταιρεία δεν αποδεικνύει τη θέση της Εργοδότριας Εταιρείας ότι η Αιτήτρια υπέβαλε παραίτηση μέσω του συζύγου της δεν προσθέτει στην αδυναμία της μαρτυρίας που προσκομίστηκε προς υποστήριξη της υπόθεσης της Αιτήτριας. Στην υπόθεση Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212 έχει λεχθεί: «If the evidence of a witness is rejected as unworthy of credit, there is nothing to weight thereafter. The rules defining the burden of proof and the circumstances of its discharge, have nothing to do with the credibility of witnesses. A witness may either be believed or disbelieved (wholly or in part) according to the view taken of his credibility by the Court. A question of discharge of the burden of proof can only arise if there is credible evidence to way on the two sides. If there is no credible evidence to support the case of the party upon whom the burden of proof lies, as in the case, there is nothing to weight thereafter». Η ίδια αντιμετώπιση υπάρχει στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ν. Νέστωρα Χ΄΄ Νέστωρος

(1990)1 C.L.R. 41. "Η υποχρέωση του Ενάγοντα ή αιτητή σε κάθε δοσμένη υπόθεση να αποσείσει την ευθύνη που αφορά το βάρος της απόδειξης γεννιέται εφόσον το Δικαστήριο διαπιστώνει κατ΄ αρχή ότι η μαρτυρία που προσκόμισε ο διάδικος που φέρει το βάρος έχει τα στοιχεία της αξιοπιστίας και μπορεί να αποτελέσει το έρεισμα για τα ευρήματα του Δικαστηρίου". Και αν ακόμα ενόψει (α) της θέσης που προέβαλλε η Εργοδότρια Εταιρεία κατά την ακροαματική διαδικασία δηλαδή ότι θεωρεί την προσκόμιση του Τεκμηρίου 1 αντί προσκόμισης ιατρικού πιστοποιητικού που να χορηγεί άδεια απουσίας στην Αιτήτρια από την εργασία της μετά τις 9.10.2005 και τη μη επικοινωνία της Αιτήτριας με την Εργοδότρια Εταιρεία για να αναλάβει καθήκοντα πιο ελαφριάς εργασίας στις 9.10.2005 ως εγκατάλειψη της εργασίας της και συμπεριφορά που ισοδυναμεί με οικειοθελή αποχώρηση της Αιτήτριας από την εργασία της και (β) της μη υποβολής από τη δικηγόρο της Εργοδότριας Εταιρείας κατά την αντεξέταση της Αιτήτριας και του συζύγου της της θέσης της Εργοδότριας Εταιρείας ότι η επιταγή τον Δεκέμβριο του 2005 δεν της δόθηκε λόγω τερματισμού της εργασιακής σχέσης μεταξύ των διάδικων μερών αλλά λόγω της αναστολής των εργασιών του ξενοδοχείου, δεχόμασταν τη θέση της Αιτήτριας ότι το Δεκέμβρη του 2005 της ανακοινώθηκε από την Εργοδότρια Εταιρεία ότι δεν θεωρείται πλέον εργοδοτούμενη της γιατί εγκατάλειψε την εργασία της αυτόβουλα, είμαστε της γνώμης ότι η παρούσα αίτηση της Αιτήτριας δεν θα επιτύγχανε. Και εξηγούμε, Σ΄ αυτήν την περίπτωση, το Δικαστήριο θα έπρεπε να απαντήσει στο ερώτημα εάν υπό τις περιστάσεις η Αιτήτρια επέδειξε τέτοια συμπεριφορά που θα έκανε την Εργοδότρια Εταιρεία να πιστέψει ότι απεχώρησε οικειοθελώς από την εργασία της. Σύμφωνα με τις νομικές αρχές και τη νομολογία η καταγγελία (μονομερής τερματισμός) της εργασιακής σχέσης, είτε από τον εργοδότη είτε από τον εργοδοτούμενο, ασκείται με μονομερή δήλωση βούλησης η οποία μπορεί να εκδηλωθεί γραπτώς , προφορικώς , σιωπηρώς ή με την επίδειξη συγκεκριμένης συμπεριφοράς και από την οποία να προκύπτει η βούληση του εργοδότη ή του εργοδοτούμενου να τερματίσει την εργασιακή σχέση . Στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν γραπτά τεκμήρια τα οποία να δηλώνουν τον μονομερή τερματισμό της εργασιακή σχέσης από τη μια πλευρά ή την άλλη, το κατά πόσον ένας εργοδοτούμενος έχει παραιτηθεί οικειοθελώς από την εργασία του ή αν έχει απολυθεί από τον εργοδότη του, είναι θέμα γεγονότων πάνω στα οποία το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει αφού σταθμίσει όλες τις περιβάλλουσες περιστάσεις. Στη προκειμένη περίπτωση το Δικαστήριο θα έπρεπε να αποφασίσει με αντικειμενικά κριτήρια κατά πόσο η συμπεριφορά που εκδηλώθηκε τον ουσιώδη χρόνο από τη Αιτήτρια επιδέχεται ερμηνείας τέτοιας που να δείχνει ότι η Αιτήτρια αποχώρησε οικειοθελώς και/ή εγκατέλειψε την εργασία της . Στη υπό κρίση υπόθεση παρόλο που η τελευταία άδεια απουσίας λόγω ασθενείας που δόθηκε στην Αιτήτρια έληγε στις 8.10.2005, η Αιτήτρια δεν παρουσιάστηκε στην εργασία της στις 9.10.2005 ως όφειλε να πράξει και δεν παρουσίασε οποιοδήποτε πιστοποιητικό στην Εργοδότρια Εταιρεία το οποίο να δικαιολογεί την απουσία της από την εργασία της. Κατά ή περί τις 11.10.2005 απέστειλε στην Εργοδότρια Εταιρεία μέσω του συζύγου της ιατρική έκθεση (τεκμήριο 1) που συνόδευε αίτηση της για παροχή επιδόματος ανικανότητας από τις Κοινωνικές ασφαλίσεις και στην οποία αναφερόταν ότι είναι μόνιμα ανίκανη να εκτελεί τη εργασία του σερβιτόρου και ότι θα πρέπει να εκτελεί εργασία μέτριας- ελαφριάς σωματικής κούρασης χωρίς να δίνονται περισσότερες διευκρινήσεις. Η Αιτήτρια δεν επικοινώνησε με τους εργοδότες της για να τους αναφέρει την κατάσταση της υγείας της ή για να τους πληροφορήσει για τις προθέσεις της και ούτε επέδειξε με κάποιο τρόπο το ενδιαφέρον της για επιστροφή στο ξενοδοχείο αφού της ανατεθεί κατάλληλη εργασία. Κατά την γνώμη μας το Τεκμήριο 1 το οποίο συντάχθηκε και υποβλήθηκε στο γραφείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων για σκοπούς εξασφάλισης επιδόματος και στο οποίο αναφέρεται ότι η Αιτήτρια είναι μόνιμα ανίκανη για να εκτελεί τα καθήκοντα της εργασία της και στο οποίο δεν γίνεται καμία αναφορά σε ημερομηνία επιστροφής της Αιτήτριας στην εργασία της με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πιστοποιητικό που να δικαιολογεί την προσωρινή απουσία της Αιτήτριας από την εργασία της λόγω ασθενείας. Η Αιτήτρια μετά τις 8.10.2005 όφειλε να προσκομίσει στους εργοδότες πιστοποιητικό που να δικαιολογεί την προσωρινή απουσία από την εργασία της λόγω του προβλήματος υγείας της ή να επικοινωνήσει με τους εργοδότες της εκδηλώνοντας κάποιο ενδιαφέρον για τη μελλοντική συνέχιση της εργασιακής της σχέσης με την Εργοδότρια Εταιρεία ενόψει της κατάστασης της υγείας της και της έκθεσης του ιατρού της ότι είναι μόνιμα ανίκανη να εκτελεί τα καθήκοντα της εργασίας της ως σερβιτόρα. Η απουσία δικαιολογητικού για την προσωρινή απουσία της από την εργασία της το οποίο ήταν ευθύνη και υποχρέωση της Αιτήτριας να προσκομίσει στους εργοδότες της σε συνδυασμό με τη μη επίδειξη ενδιαφέροντος από την Αιτήτρια για τη συνέχιση της εργοδότησης από την Εργοδότρια Εταιρεία υπό διαφοροποιημένο καθεστώς λόγω της κατάσταση της υγείας της σύμφωνα με την ιατρική έκθεση που τους παρέδωσε οδηγεί κατά την κρίση μας στο συμπέρασμα ότι ένας λογικός εργοδότης εύλογα θα συμπέραινε ότι η Αιτήτρια εγκατάλειψε την εργασία της . Κατάληξη Για τους πιο πάνω λόγους, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται. Δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............... Ελ. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............ (Υπ.).............. Δ. Αναστασίου, Μέλος Δ. Χριστοδούλου, Μέλος Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] «7.

(1)Όταν ο εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ΄ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότη, τότε ο τερματισμός ούτως θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.

(2)Καθ΄οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως.» [2] Γιώργος Αριστείδου ν. R. K. Super Beton Ltd

(1999)1 ΑΑΔ 114. Επί τοις αφορώσι την αίτηση των Λούης Τούριστ Έϊτσενσυ Λτδ για έκδοση διατάγματος Certiorari

(1990)1 AAΔ 315. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο