Νίκης Παναγιώτου ν. G H DIONYSIOU CATERING LIMITED, Αρ. Υπόθεσης: 720/07, 13 Νοεμβρίου, 2009

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 (Ν.24/67)στο εξής (ο Νόμος): ″3.

(1)Όταν, κατά ή μετά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος άρθρου, ο εργοδότης τερματίζη δι' οιονδήποτε λόγον άλλον ή των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων, την απασχόλησιν εργοδοτουμένου ο οποίος έχει απασχοληθή συνεχώς υπ' ατού επί είκοσι εξ τουλάχιστον εβδομάδας, ο εργοδοτούμενος κέκτηται δικαίωμα εις αποζημίωσιν υπολογιζόμενης συμφώνως προς τον Πρώτον Πίνακα:″ Σύμφωνα με το άρθρο 6

(1)του Νόμου, «.....ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν των Άρθρο 5 εκτιθεμένων λόγων» δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση του εργοδοτούμενου. Στην παρούσα περίπτωση, οι Καθ΄ ών η αίτηση είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε νόμιμα για ένα από τους λόγους που αναφέρονται στις παραγράφους (α), (ε) και (στ) του άρθρου 5 του Νόμου[1]. Ειδικά, οι Καθ΄ ών η αίτηση, θα πρέπει να αποδείξουν ότι με βάση τους λόγους που προβάλλουν στην έγγραφο εμφάνιση τους, ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος με συνέπεια να μην παρέχεται στην Αιτήτρια το δικαίωμα αποζημίωσης. Για να αποσείσουν το βάρος απόδειξης, οι Καθ΄ ών η αίτηση προσκόμισαν τη μαρτυρία του κ.Ευστάθιου Ευσταθίου, διευθυντή των Καθ΄ ών η αίτηση 2. Η Αιτήτρια για να υποστηρίξει το αίτημα της, πρόσφερε μόνο τη δική της μαρτυρία. Εκτός από την προφορική μαρτυρία, ενώπιον μας υπάρχει η πραγματική μαρτυρία δηλαδή τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνουμε σκόπιμο. Παραδεκτά Γεγονότα Από τις έγγραφες προτάσεις, τις δηλώσεις των μερών και το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό προκύπτουν ως παραδεκτά γεγονότα τα ακόλουθα: Οι Καθ΄ ών η αίτηση 1 και 2 είναι εγγεγραμμένες εταιρείες με έδρα την Πάφο και ασχολούνται με τις υπηρεσίες επισιτισμού και πιο συγκεκριμένα με τη λειτουργία επιχειρήσεων ψησταριών. Οι Καθ΄ ών η αίτηση 2 κάτω από συνθήκες οι οποίες καλύπτονται από τις πρόνοιες του Περί της Διατήρησης και Διασφάλισης των Δικαιωμάτων των Εργοδοτουμένων κατά τη Μεταβίβαση Επιχειρήσεων, Εγκαταστάσεων ή Τμημάτων Επιχειρήσεων ή Εγκαταστάσεων (Ν.104

(1)/2000 ως τροποποιήθηκε με τον Ν.39

(1)/2003), την 1/1/2007 ανέλαβαν την επιχείρηση ψησταριάς που διατηρούσαν οι Καθ΄ ών η αίτηση 1 και στην οποία απασχολείτο η Αιτήτρια ως μάγειρας στην κουζίνα από την 1/5/

1. Εργοδότης της Αιτήτριας από την 1/1/2007 ήταν οι Καθ΄ ών η αίτηση
2. Ο δικηγόρος της Αιτήτριας εν όψει των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων δήλωσε ότι δεν θα προωθήσει την αίτηση της Αιτήτριας εναντίον των Καθ΄ ών η αίτηση
3. Η τελευταία μέρα εργοδότησης της Αιτήτριας στους Καθ΄ ών η αίτηση 2 ήταν η 26/4/
4. Κατά το χρόνο τερματισμού της απασχόλησης της η Αιτήτρια λάμβανε Λ.Κ.120,75 εβδομαδιαίως για σκοπούς του Νόμου. Οι Καθ΄ ών η αίτηση 2 οφείλουν στην Αιτήτρια το ποσό των Λ.Κ.644,00 ως αναλογία 13ου μισθού για τα έτη 2006 -
5. Μαρτυρία Σύμφωνα με τον κ.Ευσταθίου η Αιτήτρια αρνείτο να υπακούσει στις οδηγίες που τις έδιναν οι Καθ΄ ών η αίτηση 2 προφασιζόμενη ότι με τους Καθ΄ ών η αίτηση 1 εργαζόταν με διαφορετικό τρόπο με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να την παρατηρήσει επανειλημμένα τόσον προφορικώς όσον και γραπτώς. Προς υποστήριξη της θέσης του ο κ.Ευσταθίου κατέθεσε τις ακόλουθες προειδοποιητικές επιστολές τις οποίες ισχυρίστηκε ότι παρέδωσε με το χέρι στην Αιτήτρια: Τεκμήριο 1 - Επιστολή προς την Αιτήτρια ημερ. 13/2/2007 με την οποία παρατηρείτο η Αιτήτρια ότι την εν λόγω ημερομηνία από δική της αμέλεια έκαψε την κρέμα του φαγητού. Τεκμήριο 2 - Επιστολή προς την Αιτήτρια ημερ. 22/2/2007 με την οποία γινόταν παρατήρηση στην Αιτήτρια ότι λόγω δικής της αμέλειας, έκαψε κοτόπουλο. Τεκμήριο 3 - Επιστολή προς την Αιτήτρια ημερ. 8/3/2007 με την οποία παρατηρείτο η Αιτήτρια ότι λόγω δικής της αμέλειας άφησε ″σύρμα″ μέσα σε φαγητό ″ρολό″ που ετοίμασε η ίδια. Τεκμήριο 4 - Επιστολή προς την Αιτήτρια ημερ. 29/3/2007 με την οποία γινόταν παρατήρηση στην Αιτήτρια ότι αρνήθηκε να ακολουθήσει τις οδηγίες του μάγειρα για τη σωστή προετοιμασία του φαγητού ″μουσακά″. Τεκμήριο 5 - Επιστολή προς την Αιτήτρια ημερ. 12/4/2007 με την οποία γινόταν παρατήρηση στην Αιτήτρια ότι επανειλημμένως αρνείτο να προσέρχεται στην εργασία της η ώρα 7:30 π.μ. όπως είναι το καθορισμένο ωράριο όλου του προσωπικού των Καθ΄ ών η αίτηση
6. Ήταν η θέση του κ.Ευσταθίου ότι στις 18/3/2007 η Αιτήτρια, η οποία αρνείτο να χρησιμοποιήσει τη μηχανή την οποία αγόρασαν για να κόβει τα λαχανικά, χρησιμοποίησε μαχαίρι για να εκτελέσει την εργασία της και τραυματίστηκε στο δάκτυλο του χεριού της . Ακολούθως τους παρέδωσε ιατρικό πιστοποιητικό από ιατρό καρδιολόγο με το οποίο της παραχωρείτο 15 μέρες άδεια ασθενείας. Την παρατήρησε για την εν λόγω συμπεριφορά της αλλά δεν ήταν σίγουρος αν της έδωσε γραπτή επιστολή γιατί μεσολάβησε όπως το έθεσε η απουσία της με άδεια ασθενείας. Αναφερόμενος στο γεγονός που οδήγησε στον τερματισμό της απασχόλησης της Αιτήτριας είπε ότι στις 26/4/2007 όταν ήρθε η Αιτήτρια στην εργασία της, της ανέφερε ότι αν θα συνεχίσει να μην υπακούει στις οδηγίες που της έδιναν αυτός και ο μάγειρας, τέλος Μαϊου θα απολυθεί. Η Αιτήτρια του είπε ″εντάξει″ αλλά συνέχισε να μην υπακούει. Όταν της κατέβαλε τον μισθό του Απριλίου προσφέρθηκε να της πληρώσει και τον Μάϊο αλλά αυτή αρνήθηκε λέγοντας του ότι θα τον καταγγείλει. Ισχυρίστηκε ότι από τις 26/4/2007 μέχρι τις 30/4/2007 η Αιτήτρια εργάστηκε κανονικά στην ψησταριά. Κατά την αντεξέταση του αρνήθηκε ότι στις 26/4/2007 ανέφερε στην Αιτήτρια ότι απολύεται. Όταν του υποδείχτηκε ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο εκδόθηκε από το Νοσοκομείο Πάφου στις 18/4/2007 (Τεκμήριο 6) παραδέχθηκε ότι η Αιτήτρια απουσίαζε από την εργασία της από τις 18/4/2007 μέχρι 25/4/2007 λόγω του τραυματισμού της στο δάκτυλο του χεριού της και όχι στις 18/3/2007 όπως ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση του. Ήταν η θέση του ότι η Αιτήτρια προσερχόταν στην εργασία της γύρω στις 8:00 - 8:30 π.μ. και ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση 2 της ζήτησαν να έρχεται η ώρα 7:30 π.μ. Όταν ρωτήθηκε από τον δικηγόρο της Αιτήτριας ποιο ήταν το τελευταίο γεγονός που οδήγησε στην απόλυση της Αιτήτριας, απάντησε ότι ήταν το θέμα του ωραρίου, αφού θέση της Αιτήτριας ήταν ότι θα συνεχίσει να προσέρχεται η ώρα 8:30 π.μ. όπως προσερχόταν όταν εργαζόταν στην υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση
7. Ήταν η θέση της Αιτήτριας ότι όταν προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση 1 το ωράριο της ήταν 8:00 π.μ. με 4:30 μ.μ. Οι Καθ΄ ών η αίτηση 2, 2 - 3 μέρες πριν τις 18/4/2007 της ζήτησαν να πηγαίνει στην εργασία της η ώρα 7:30 π.μ. και να φεύγει στις 5:00 μ.μ. Αυτή αρνήθηκε καθ΄ ότι θα εργαζόταν μία ώρα περισσότερο και επικαλέστηκε τους όρους εργοδότησης της που είχε με τους Καθ΄ ών η αίτηση
8. Στις 26/4/2007 πήγε η ώρα 7:30 π.μ. στην εργασία της και κατά ή περί τις 9:00 π.μ. ήρθε ο κ.Ευσταθίου ο οποίος της ανέφερε ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση 2 αποφάσισαν να τερματίσουν τις υπηρεσίες της. Όταν ρώτησε ποιος είναι ο λόγος της απόλυσης της, ο κ.Ευσταθίου της απάντησε ότι θα πάρει γραπτώς η ώρα 4:00 μ.μ. που θα τελειώσει την εργασία της τους λόγους απόλυσης της. Δεν της έδωσαν γραπτώς τους λόγους απόλυσης της η ώρα 4:00 μ.μ. που σχόλασε και ο κ.Ευσταθίου της ανέφερε ότι θα της τους δώσει την επόμενη μέρα. Λόγω της συμπεριφοράς του κ.Ευσταθίου μετέβηκε στο γραφείο των Εργασιακών Σχέσεων του Επαρχιακού Γραφείου των Κοινωνικών Ασφαλίσεων και κατάγγειλε τους Καθ΄ ών η αίτηση
9. Ο αρμόδιος λειτουργός του εν λόγω γραφείου επικοινώνησε με τον κ.Ευσταθίου και ο κ.Ευσταθίου του ανέφερε ότι δεν θέλουν την Αιτήτρια στην υπηρεσία τους και ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση 2 θα της πληρώσουν ένα μήνα προειδοποίηση. Ο λειτουργός του ανέφερε ότι σύμφωνα με τα χρόνια υπηρεσίας της η Αιτήτρια δικαιούται δύο μήνες προειδοποίηση και ο κ.Ευσταθίου υποσχέθηκε ότι θα της κατέβαλλε δύο μήνες μισθούς αντί προειδοποίησης. Μετά από 15 μέρες πήγε για να πληρωθεί τους δύο μήνες προειδοποίηση αλλά ο κ.Ευσταθίου της ανέφερε ότι για να την πληρώσει δύο μήνες προειδοποίηση θα έπρεπε να υπογράψει χαρτί ότι δεν έχει καμία άλλη απαίτηση εναντίον των Καθ΄ ών η αίτηση
10. Αυτή αρνήθηκε και ο κ.Ευσταθίου δεν της πλήρωσε τους δύο μήνες προειδοποίηση. Ήταν η θέση της ότι δεν παρέλαβε τα Τεκμήρια 1 - 5 και ότι πρώτη φορά τα είδε στο Δικαστήριο. Ισχυρίστηκε ότι δεν διέπραξε τα παραπτώματα που της αποδίδονται στα εν λόγω τεκμήρια λέγοντας ότι δεν έκαψε την κρέμα του φαγητού όπως δεν έκαψε ούτε και κανένα κοτόπουλο. Ακολουθούσε πάντα τις οδηγίες του μάγειρα για την ετοιμασία του φαγητού. Όσον αφορά το "σύρμα" που βρέθηκε "στο ρολό" ήταν η θέση της ότι τη συγκεκριμένη ημερομηνία ο κ.Ευσταθίου στην προσπάθεια του να αλλάξει ″πρίζα″ σε μία μηχανή, "έξυνε" το καλώδιο με μαχαίρι πολύ κοντά στο τραπέζι που εργαζόταν αυτή και από ότι φαίνεται κάποιο από τα σύρματα του καλωδίου πετάχτηκε μέσα στον κιμά που ζύμωνε για να φτιάξει το ρολό και ως εκ τούτου αυτή δεν έχει οποιαδήποτε ευθύνη για το εν λόγω γεγονός. Όσον αφορά το θέμα του ωραρίου της ισχυρίστηκε ότι μετά που της έγινε παρατήρηση πήγαινε στην εργασία της η ώρα 7:30 π.μ. Ήταν η θέση της ότι στις 18/4/2007 έκοψε το δάκτυλο του χεριού της ενώ χρησιμοποιούσε τη μηχανή για κόψιμο των λαχανικών και όχι το μαχαίρι όπως ισχυρίστηκε ο κ.Ευσταθίου. Κατά την αντεξέταση της επανέλαβε τις θέσεις ότι ουδέποτε της δόθηκαν οι γραπτές παρατηρήσεις και ότι πήγαινε η ώρα 7:30 π.μ. στην εργασία της. Ήταν η θέση της ότι στις 26/4/2007 καμία αναφορά ή παρατήρηση της έγινε από τον κ.Ευσταθίου για τον τρόπο εκτέλεσης των καθηκόντων της. Απλώς της ανέφερε ότι απολύεται. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Αξιολογώντας τη μαρτυρία του κ.Ευσταθίου παρατηρούμε ότι μέσα από τη μαρτυρία του προβάλλουν στοιχεία τα οποία δημιουργούν σοβαρές αδυναμίες στην εκδοχή που παρουσίασε στο Δικαστήριο αλλά και στο να αφήσει θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Πιο συγκεκριμένα: (α) ο ισχυρισμός που προέβαλε κατά την κυρίως εξέταση του ότι στις 26/4/2007 προειδοποίησε την Αιτήτρια ότι αν θα συνεχίσει να μην υπακούει στις οδηγίες αυτού και του μάγειρα τέλος Μαϊου θα απολυθεί και ότι η Αιτήτρια απολύθηκε γιατί συνέχιζε να μην υπακούει παρέμεινε μετέωρος αφού τέθηκε ενώπιον μας γενικά και αόριστα χωρίς καμία διευκρίνιση αναφορικά με το ποιες ήταν οι πράξεις της Αιτήτριας (ποιες οδηγίες δεν ακολούθησε) μετά τις 26.4.2007 οι οποίες οδήγησαν στην απόλυση της. Σημειώνουμε ότι στους γενικούς λόγους της εμφάνισης των Καθ΄ ών η αίτηση στην παράγραφο 3(Β) οι Καθ΄ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η Αιτήτρια απολύθηκε γιατί αρνήθηκε να ακολουθήσει τις οδηγίες του μάγειρα στην ετοιμασία του φαγητού. Αυτός ο ισχυρισμός όμως δεν αποδείκτηκε κατά την ακροαματική διαδικασία αφού δεν τέθηκε ενώπιον μας μαρτυρία που να τον επιβεβαιώνει. Κατά την αντεξέταση του ο κ.Ευσταθίου ανασκεύασε και σε πλήρη διάσταση με τα προλεγόμενα του και τις δικογραφημένες θέσεις των Καθ΄ ων η αίτηση ισχυρίστηκε ότι ο λόγος τερματισμού των υπηρεσιών της Αιτήτριας ήταν η άρνηση της να προσέρχεται στην εργασία της η ώρα 7:30 π.μ και η επιμονή της να προσέρχεται στις 8:30 π.μ., (β) ενώ στους γενικούς λόγους εμφάνισης των Καθ΄ ών η αίτηση ο ισχυρισμός των Καθ΄ ών η αίτηση είναι ότι η Αιτήτρια εργάστηκε μέχρι τις 26/4/2007, αρχικά ο κ.Ευσταθίου ισχυρίστηκε ότι η Αιτήτρια εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση 2 μέχρι και τις 30/4/
11. Κατά την αντεξέταση του διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι δεν θυμάται αν στις 27/4/2007 η Αιτήτρια δεν προσήλθε στην εργασία της και όταν του υποβλήθηκε από το δικηγόρο της Αιτήτριας ότι η Αιτήτρια δεν εργάστηκε μετά τις 26/4/2007 απάντησε ότι δεν θυμάται τι μέρα έφυγε η Αιτήτρια. Ο κ. Ευσταθίου υπέπεσε και σε άλλες αντιφάσεις . Αρχική θέση του ήταν ότι όταν είπε στην Αιτήτρια ότι θα φύγει αν συνεχίσει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο η Αιτήτρια του απάντησε ότι αφού θα την διώξει τέλος Μαϊου δεν θα μείνει μέχρι τέλος Μαϊου αλλά θα φύγει τέλος Απριλίου. Στη συνέχεια σε πλήρη αντίθεση με τα πιο πάνω ανέφερε ότι αυτός προσφέρθηκε να της πληρώσει τον Μάϊο αφού ήξερε ότι έτσι και αλλιώς θα έφευγε η Αιτήτρια τέλος Μαϊου ώστε να μην την αφήσει στην εργασία της ακόμα ένα μήνα και να του προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά, (γ) η θέση του ότι δεν έδωσε γραπτή επιστολή στην Αιτήτρια για τον τερματισμό της απασχόλησης της καθότι η Αιτήτρια έφυγε από την εργασία της και δεν την ξαναείδε, τίθεται σε αμφισβήτηση αφού ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι στις 30/4/2007 της κατέβαλε τον μισθό για τον μήνα Απρίλιο, δηλαδή συνάντησε ξανά την Αιτήτρια μετά την ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης της η οποία σύμφωνα με τα γεγονότα τα οποία δηλώθηκαν ως κοινώς παραδεκτά κατά την ακροαματική διαδικασία ήταν η 26/4/2007, (δ) αρνητική εντύπωση μας δημιούργησε η γενική συμπεριφορά του κ.Ευσταθίου από το εδώλιο του μάρτυρα . Προέβαινε σε γενικές δηλώσεις τις οποίες δεν μπορούσε να υποστηρίξει με λεπτομέρειες και στοιχεία και σε διάφορες περιπτώσεις όταν του υποβάλλονταν συγκεκριμένες ερωτήσεις από το δικηγόρο της Αιτήτριας απαντούσε ότι δεν θυμάται και προέβαινε σε γενικούς ισχυρισμούς. Π.χ. (i) δεν έθεσε ενώπιον μας κανένα στοιχείο που να υποστηρίζει τη θέση του η Αιτήτρια πήγαινε όποτε ήθελε στην εργασία της ως ισχυρίστηκε και (ii) όταν του υποβλήθηκε ότι αρμόδιος λειτουργός των Κοινωνικών Ασφαλίσεων επικοινώνησε μαζί του στις 26/4/2007 και του ανέφερε ότι έπρεπε να δώσει δύο μήνες προειδοποίηση στην Αιτήτρια απάντησε ότι δεν θυμάται αλλά μπορεί να έγινε και έτσι, (ε) δεν ήταν σταθερός στις θέσεις που προέβαλε αναφορικά με τα Τεκμήρια 1 -
12. Ενώ στην κυρίως εξέταση του ήταν θετικός ότι έδωσε όλες τις προειδοποιητικές επιστολές (Τεκμήρια 1 - 5) στην Αιτήτρια με το χέρι, κατά την αντεξέταση του διαφοροποιήθηκε ισχυριζόμενος ότι αυτός της έδινε τις εν λόγω επιστολές αλλά αυτή δεν δεχόταν να τις πάρει. Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν ζητούσε από την Αιτήτρια να υπογράφει ότι παραλάμβανε τις εν λόγω επιστολές είπε ότι τις άφηνε εκεί στην κουζίνα αφού της έλεγε ότι είναι επιστολή για το παράπτωμα που έκανε και αυτή του έλεγε "εντάξει". Δεν γνώριζε αν η Αιτήτρια έπαιρνε τις εν λόγω επιστολές ή τις πετούσε. Στη συνέχεια ανασκεύασε λέγοντας ότι η Αιτήτρια ούτε προφορικά ούτε γραπτά δεχόταν παρατηρήσεις και γι΄ αυτό δεν τις έδινε τις επιστολές στο χέρι. Όταν του υποβλήθηκε ότι οι επιστολές ετοιμάστηκαν για σκοπούς της διαδικασίας του Δικαστηρίου ανέφερε ότι οι εν λόγω επιστολές που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο γράφτηκαν στο computer όταν της δόθηκαν και αν έχει μνήμη το computer θα φανεί ότι είναι τυπωμένες πέραν του ενάμιση χρόνου. Στη συνέχεια προέβαλε διαφόρους ασαφείς και συγκεχυμένους ισχυρισμούς ότι οι επιστολές που έδωσε στην Αιτήτρια ήταν σε κόλλες Α4 με γραμμές τις οποίες τις υπόγραφε και τις παρέδιδε στην Αιτήτρια και μετά για να μην έχει τις επιστολές τις καθαρόγραφε πάνω στο computer. Σ΄ αυτό το σημείο θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι αναφορικά με τα Τεκμήρια 1 - 5 οι εν λόγω παρατηρήσεις/προειδοποιήσεις, δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο απόλυσης της Αιτήτριας στις 26/4/2007 γιατί οι Καθ΄ων η αίτηση 2 δεν άσκησαν το δικαίωμα τους για απόλυση της Αιτήτριας κατά το χρόνο της διάπραξης των κατ΄ ισχυρισμών παραπτωμάτων. Με βάση την επιφύλαξη του Άρθρου 5(ε) του Νόμου, ο χρόνος που παρήλθε από τα εν λόγω κατ΄ ισχυρισμό παραπτώματα δεν μπορεί να θεμελιώσει λόγο απόλυσης της Αιτήτριας στις 26/4/2007 αφού το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε δεν μπορεί να θεωρηθεί ως λογικό χρονικό διάστημα για την άσκηση του δικαιώματος απόλυσης (Thanos Hotels Ltd ν. Ανδρέα Ανδρέου

(2002)1 ΑΑΔ 1000, L'Union Nationale (Tourism & Sea Resorts) Ltd v. Ανδρέα Αγαθοκλέους

(2000)1 ΑΑΔ 2117), (στ) ενώ ο κ.Ευσταθίου ισχυρίστηκε ότι η Αιτήτρια δεν επέβλεπε την ψηστιέρα με αποτέλεσμα να κάψει είκοσι κοτόπουλα, στο Τεκμήριο 2 της γίνεται παρατήρηση ότι έκαψε μόνο ένα κοτόπουλο. Όταν ρωτήθηκε γι΄ αυτή την διάσταση ο κ. Ευσταθίου δεν μπόρεσε να δώσει οποιαδήποτε πειστική εξήγηση αφού το μόνο που ανέφερε ήταν ότι αποκλείεται να ήταν μόνο ένα κοτόπουλο που κάηκε εξαιτίας της αμέλειας της Αιτήτριας γιατί αν ήταν ένα κοτόπουλο δεν θα έδινε σημασία. Κατά τη γνώμη μας τα πιο πάνω μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούμε να στηριχθούμε στη μαρτυρία του κ. Ευσταθίου την οποία απορρίπτουμε ως αναξιόπιστη. Κατά συνέπεια με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση είναι κατάληξη μας ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση 2 απέτυχαν να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που τους βάρυνε να αποδείξουν ότι τερμάτισαν νόμιμα την εργοδότηση της Αιτήτριας εντός των πλαισίων του Νόμου αφού δεν αποδείχτηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου πραγματικά γεγονότα που δικαιολογούν τον τερματισμό της απασχόλησης της Αιτήτριας με αποτέλεσμα η Αιτήτρια να δικαιούται αποζημιώσεις σύμφωνα με τον Νόμο. Εν όψει του συμπεράσματος του Δικαστηρίου για την απόρριψη της εκδοχής των Καθ΄ ών η αίτηση 2 οι οποίοι είχαν το βάρος απόδειξης του νόμιμου τερματισμού των υπηρεσιών της Αιτήτριας ελλείπει η ανάγκη για περαιτέρω εξέταση ως προς το αξιόπιστο ή μη της εκδοχής της Αιτήτριας για το παράνομο του τερματισμού της απόλυσης της . Σχετική αναφορά για το θέμα αυτό γίνεται στην υπόθεση Kades v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R. 21, όπου αναφέρονται τα εξής: «If there is no credible evidence to support the case of the party upon whom the burden of proof lies, as in the case, there is nothing to weight thereafter». (Βλέπε επίσης Β. Wynne v. David Costakis Mavronicolas, Π.Ε. 371/2006, ημερ. 15/9/2009). Ανεξάρτητα από την πιο πάνω διαπίστωση μας, θα προβούμε σε αξιολόγηση της μαρτυρίας της Αιτήτριας για σκοπούς καθορισμού των αποζημιώσεων που θα επιδικαστούν στην Αιτήτρια. Σχηματίσαμε την εντύπωση ότι η Αιτήτρια ήταν υπερβολική στις δηλώσεις της αναφορικά με την προηγούμενη συμπεριφορά της ως εργοδοτούμενη των Καθ΄ ών η αίτηση 2 αφού ενώ επανειλημμένα ισχυρίστηκε ότι δεν της έγινε ποτέ καμία προφορική ή γραπτή παρατήρηση για την εκτέλεση των καθηκόντων παραδέχτηκε ότι της έγινε παρατήρηση για το «σύρμα» που βρέθηκε στο «ρολό» όπως και για το θέμα του ωραρίου. Αναφορικά με το θέμα του ωραρίου η Αιτήτρια ανέφερε ότι όταν της έγινε παρατήρηση για το ωράριο, το θέμα κανονίστηκε και προσερχόταν στη δουλειά της στις 7:30 π.μ. Η πιο πάνω θέση της έρχεται σε αντίθεση με τη θέση της ότι οι Καθ ΄ών η αίτηση 2 της ζήτησαν να εργάζεται μια ώρα περισσότερο την ημέρα και γι΄ αυτό αρνήθηκε να συμφωνήσει στην αλλαγή του ωραρίου της. Μας δημιουργείται η απορία πως η Αιτήτρια αφού διαμαρτυρόταν για την προτεινόμενη αλλαγή του ωραρίου της λόγω της αύξησης των εργάσιμων ωρών της μετά τη λήψη παρατήρησης συμμορφώθηκε με την εν λόγω απαίτηση των Καθ΄ ών η αίτηση 2. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση 2 της ζήτησαν να εργάζεται μία ώρα περισσότερο την ημέρα δεν τέθηκαν κατά την αντεξέταση του κ.Ευσταθίου και προβλήθηκαν πρώτη φορά κατά την κυρίως εξέταση της, γεγονός που καταδεικνύει κατά την κρίση μας ότι ο εν λόγω ισχυρισμός της Αιτήτριας αποτελεί εκ των υστέρων σκέψεις της. Εν όψει των πιο πάνω η μαρτυρία της Αιτήτριας αναφορικά με την προηγούμενη συμπεριφορά της δεν γίνεται αποδεκτή. Δεχόμαστε όμως την υπόλοιπη μαρτυρία της αναφορικά με τα γεγονότα που συνέβησαν στις 26/4/2007 την οποία κρίνουμε ως φυσιολογική και πειστική. Δεν εντοπίσαμε οποιαδήποτε αντίφαση στην εν λόγω μαρτυρία της. Βρίσκουμε λοιπόν ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης στις 26/4/2007 διαδραματίστηκαν όπως τα περιέγραψε η Αιτήτρια. Αποζημιώσεις Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από το Ν.92/79, όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ΄ ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) τη διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικίαν του εργοδοτούμενου. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα, όπως τροποποιήθηκε), και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα, όπως τροποποιήθηκε). Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι η Αιτήτρια λάμβανε για σκοπούς του Νόμου €206.31 εβδομαδιαίως και εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση 2 για 9 συναπτά έτη καθότι λόγω του ότι οι Καθ ών η αίτηση 2 την 1/1/2007 ανέλαβαν την επιχείρηση ψησταριάς που διατηρούσαν οι Καθ΄ ών η αίτηση 1 και στην οποία απασχολείτο η Αιτήτρια ως μάγειρας στην κουζίνα από την 1/5/1998 κάτω από συνθήκες οι οποίες καλύπτονται από τις πρόνοιες του Περί της Διατήρησης και Διασφάλισης των Δικαιωμάτων των Εργοδοτουμένων κατά τη Μεταβίβαση Επιχειρήσεων, Εγκαταστάσεων ή Τμημάτων Επιχειρήσεων ή Εγκαταστάσεων (Ν.104

(1)/2000 ως τροποποιήθηκε με τον Ν.39

(1)/2003), τα χρόνια υπηρεσίας της Αιτήτριας στον προηγούμενο εργοδότη της για σκοπούς υπολογισμού των αποζημιώσεων που δικαιούται δυνάμει του Νόμου λογίζονται ως χρόνια υπηρεσίας στο νέο εργοδότη της. Ο Ν.104(Ι)/2000θεσπίστηκε για σκοπούς εναρμόνισης της Κυπριακής Νομοθεσίας με το κοινοτικό δίκαιο και πιο συγκεκριμένα με τις Οδηγίες 77/187/14.2.1977 και 98/50/ΕΚ[2] (η τελευταία οδηγία τροποποίησε την προηγούμενη οδηγία) (η ″Οδηγία″). Σημειώνουμε ότι ο σκοπός της Οδηγίας είναι η προστασία των δικαιωμάτων του εργοδοτουμένου σε ορισμένες περιπτώσεις μεταβολής του προσώπου του εργοδότη λόγω μεταβίβασης της επιχείρησης ή της εγκατάστασης σε άλλο επιχειρηματία. Οι εν λόγω διατάξεις στοχεύουν στην αυτοδίκαιη μεταβίβαση της εργασιακής σχέσης και στη διατήρηση αμετάβλητων των όρων εργασίας σε περιπτώσεις που αλλάζει το πρόσωπο του εργοδότη λόγω μεταβίβασης της επιχείρησης ή συγχώνευσης καθώς και στην προστασία των εργοδοτούμενων από απολύσεις που αιτιολογούνται απλώς και μόνο από μόνο το γεγονός της μεταβίβασης.[3] Στην απόφαση C-343/98 Collino v. Telecom Italia Spa ημερ. 19/9/2000, το ΔΕΚ ανέφερε ότι παρόλο που η προϋπηρεσία που έχουν συμπληρώσει οι εργοδοτούμενοι στον προηγούμενο εργοδότη τους δεν συνιστά αυτή, καθ΄ εαυτή, δικαίωμα εντός του άρθρου 3 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο της Οδηγίας που προβλέπει ότι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που δημιουργούνται για τον μεταβιβάζοντα από εργασιακές σχέσεις ή συμβάσεις εργασίας που υφίστανται κατά την ημερομηνία της μεταβίβασης μεταβιβάζονται εξαιτίας της μεταβίβασης αυτής, στον προς ον η μεταβίβαση, το οποίο μπορεί να προβάλλει έναντι του νέου εργοδότη τους, σε περιπτώσεις που ορισμένα δικαιώματα των εργοδοτουμένων, οικονομικής φύσεως, καθορίζονταν με βάση και συναρτώνται με την προϋπηρεσία (περίοδος απασχόλησης) του εργοδοτούμενου, τότε αυτά τα δικαιώματα διατηρούνται έναντι του προς ον η μεταβίβαση κατά τον ίδιο τρόπο όπως έναντι του μεταβιβάζοντος. Η κατάληξη του ΔΕΚ ήταν ότι: ″. για τον υπολογισμό των δικαιωμάτων οικονομικής φύσεως όπως η αποζημίωση για τερματισμό της εργασιακής σχέσης ή μισθολογικές αυξήσεις ο προς ον η μεταβίβαση οφείλει να λάβει υπόψη το σύνολο των ετών υπηρεσίας που συμπλήρωσε το προσωπικό που υπήχθη σ΄ αυτόν συνεπεία της μεταβιβάσεως στο μέτρο που η υποχρέωση αυτή απέφερε από την εργασιακή σχέση που συνέδεε το προσωπικό αυτό με τον μεταβιβάζοντα και σύμφωνα με τους όρους που συνομολογήθηκαν στο πλαίσιο της σχέσεως αυτής″. Η Αιτήτρια δεν μας ανέφερε την ηλικία της. Συμφώνα με τη μαρτυρία της Αιτήτριας τρεις μήνες μετά την απόλυση της βρήκε παρόμοια εργασία με τον ίδιο μισθό με αυτόν που έπαιρνε στους Καθ΄ ών η αίτηση

1. Ως εκ τούτου βρίσκουμε ότι η Αιτήτρια δεν απώλεσε οποιαδήποτε προοπτική σταδιοδρομίας. Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση της , σε συνάρτηση με όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα, υπό τις περιστάσεις κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο να της επιδικάσουμε, υπό μορφή δίκαιης αποζημίωσης, το ποσό των €4.229,43 που αντιστοιχεί με τις απολαβές 20.5 εβδομάδων. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 9(ζ) του Νόμου η Αιτήτρια δικαιούται πληρωμή αντί προειδοποίησης που αντιστοιχεί με απολαβές 8 εβδομάδων, ήτοι ποσό €1.650,
2. Επιπρόσθετα η Αιτήτρια δικαιούται το ποσόν των €1.100,34 ως αναλογία 13ου μισθού για τα έτη 2006 και
3. Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ ών η αίτηση 2 για το συνολικό ποσό των €6.980, 28 πλέον νόμιμο τόκο. Περαιτέρω επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ΄ ών η αίτηση 2 το ποσό των €1.300,00 ως δικηγορικά έξοδα πλέον νόμιμο τόκο, πλέον Φ.Π.Α. Η αίτηση εναντίον των Καθ ΄ ών η αίτηση 1 απορρίπτεται χωρίς έξοδα. (Υπ.) ........................................................... Ελ. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............................................... (Υπ.) .............................................. Ν. Νικολάου, Μέλος Μ. Μιλτιάδους, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Απόλυση). [1] «
4. Τερματισμός απασχολήσεως δι΄ οιονδήποτε των ακολούθων λόγων δεν παρέχει δικαίωμα εις αποζημίωσιν: (α)όταν ο εργοδοτουμενος παραλείπη να εκτελέση την εργασία του κατ΄ ευλόγως ικανοποιητικόν τρόπον: ............................ (ε) όταν ο εργοδοτούμενος επιδεικνύη τοιαύτην διαγωγήν ώστε να καθιστά εαυτόν υποκείμενον εις απόλυσιν άνευ προειδοποιήσεως: Νοείται ότι όταν ο εργοδότης δεν ασκή το δικαίωμά του προς απόλυσιν εντός λογικού χρονικού διαστήματος από του γεγονότος το οποίον του παρέσχε το δικαίωμα τούτο, θεωρείται ούτος ως εγκαταλείψας το δικαίωμά του να απολύση τον εργοδοτούμενον∙ (στ) άνευ επηρεασμού της γενικότητας της αμέσως προηγούμενης παραγράφου, τα ακόλουθα δύναται, μεταξύ άλλων, να αποτελέσωσι λόγον απολύσεως άνευ προειδοποιήσεως, λαμβανομένων υπ΄ όψιν όλων των περιστατικών της περιπτώσεως: (i) διαγωγή εκ μέρους του εργοδοτουμένου η οποία καθιστά σαφές ότι η σχέσις εργοδότου και εργοδοτουμένου δεν δύναται ευλόγως να αναμένηται όπως συνεχισθή∙ (ii) διάπραξιν σοβαρού παραπτώματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του∙ (iii) διάπραξιν ποινικού αδικήματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει του καθήκοντος του, άνευ της ρητής ή σιωπηράς συγκαταθέσεως του εργοδότη του∙ (iν) απρεπής διαγωγή του εργοδοτουμένου κατά τον χρόνον της εκτελέσεως των καθηκόντων του∙ (v) σοβαρά ή επαναλαμβανομένη παράβασις ή παραγνώρισης κανόνων της εργασίας ή άλλων κανόνων εν σχέσει προς την απασχόλησιν.» [2] Ακολούθησε η οδηγία 2001/23/ΕΚ η οποία κωδικοποίησε τις δύο πιο πάνω οδηγίες. [3] Απόφαση ΔΕΚ 19/ 83 Wendelboe , Απόφαση ΔΕΚ C-362/89 D΄Urso, Απόφαση ΔΕΚ C-132,138 και 139/91 Katsikas cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο