Ανδρέα Αριστοτέλους ν. L MP TRADING LTD, Αρ. Αίτησης: 469/10, 16 Φεβρουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEM:2011:6 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΛΕΜΕΣΟΣ Ενώπιον: Ελ. Κωνσταντίνου, Δικαστή Γαβρ. Νικολάου } Φλώρος Φλώρου } Μελών Αρ. Αίτησης: 469/10 Μεταξύ: Ανδρέα Αριστοτέλους Αιτητή και L. & MP. TRADING LTD Καθ΄ ων η Αίτηση ---- Ημερομηνία: 16 Φεβρουαρίου, 2011 Εμφανίσεις Για τον Αιτητή: κα Μ. Ευσταθίου Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση ο Αιτητής εξαιτείται: Α. €13.500,00 ποσό οφειλόμενο για δεδουλευμένους μισθούς και/ή ωφελήματα και/ή δικαιώματα δυνάμει του Νόμου και/ή διά οφειλόμενο 13ο μισθό του έτους 2009 και/ή δι΄ αναλογία 13ου μισθού διά το έτος 2010 και/ή άλλως. Β. Πληρωμή αντί προειδοποιήσεως, λόγω εξαναγκασμού σε παραίτηση που ισοδυναμεί με παράνομο και/ή αδικαιολόγητο τερματισμό της απασχόλησης του χωρίς προειδοποίηση, ως αναφέρεται ανωτέρω. Γ. Αποζημιώσεις για εξαναγκασμό σε παραίτηση που ισοδυναμεί με παράνομο και/ή αδικαιολόγητο απόλυση. Δ. Οποιανδήποτε άλλη ή περαιτέρω θεραπεία ή απόφαση, την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δικαία και ορθή υπό τας περιστάσεις. Ε. Νομίμους Τόκους. Στ. Τα έξοδα της παρούσης αιτήσεως, πλέον Φ.Π.Α. Από το φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι αντίγραφο της παρούσας αίτησης απεστάλη από το Πρωτοκολλητείο στους Καθ΄ ων η Αίτηση με διπλοσυστημένη επιστολή στις 29.7.2010 η οποία παραλήφθηκε από τους Καθ΄ ων η αίτηση στις 11.11.10. Έκτοτε οι Καθ' ων η Αίτηση, και παρά την ειδοποίηση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 10.12.10, κατά παράβαση του διαδικαστικού κανονισμού 5
(1)του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικού Κανονισμού του 1999 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα («ο Κανονισμός») παρέλειψαν να καταχωρήσουν έγγραφο εμφάνιση. Το Δικαστήριο ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει ο Κανονισμός 9
(4)του Κανονισμού προχώρησε στην ακρόαση της υπόθεσης στην απουσία των Καθ' ων η Αίτηση. Ενώπιον μας τέθηκε μόνο η μαρτυρία του Αιτητή με ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 16.2.2011 η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδεχόμαστε. Με βάση τη μαρτυρία του Αιτητή διαπιστώνουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα: Ο Αιτητής προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση στις 3.12.2007 δυνάμει προφορικής σύμβασης εργοδότησης αορίστου διαρκείας. Αρχικά εργοδοτήθηκε ως επιτηρητής - επιθεωρητής με καθήκοντα τον έλεγχο των περιπτέρων που διαχειρίζονταν οι Καθ΄ ων η Αίτηση. Ακολούθως απασχολήθηκε ως διανομέας - αποθηκάριος στην αποθήκη των Καθ΄ ων η Αίτηση. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση συστηματικά καθυστερούσαν και αμελούσαν να του καταβάλουν τον εκάστοτε δεδουλευμένο μισθό του. Πιο συγκεκριμένα οι Καθ΄ ων η Αίτηση παρέλειψαν να του καταβάλουν τους δεδουλευμένους μισθούς του για τους μήνες Ιούνιο 2009 μέχρι Μάρτιο 2010 και τον 13ο μισθό για το έτος
- Γι΄ αυτό το λόγο με επιστολή του ημερομηνίας 30.3.2010 παραιτήθηκε από την εργασία του. Είναι η θέση του Αιτητή ότι η συστηματική καθυστέρηση καταβολής των μισθών του από τους Καθ΄ ων η Αίτηση συνιστούσε νόμιμο λόγο τερματισμού των υπηρεσιών από μέρους του καθ΄ ότι η εν λόγω διαγωγή των Καθ΄ ων η Αίτηση τον εξανάγκασε σε παραίτηση. Κατά τον ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αίτηση χρόνο ο συμφωνημένος μισθός του ανερχόταν σε €1.200,00 καθαρά μηνιαίως πλέον 13ο μισθό. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση κατά τον τερματισμό της απασχόλησης του, του όφειλαν εκτός από τα πιο πάνω ποσά και την αναλογία του 13ου μισθού για την περίοδο 1.1.2010 μέχρι 30.3.
- Οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν μέχρι σήμερα κανένα ποσό έναντι των πιο πάνω οφειλομένων ποσών. Περαιτέρω οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν στον Αιτητή οποιοδήποτε ποσό ως αποζημίωση για εξαναγκασμό του σε παραίτηση και ως πληρωμή αντί προειδοποίησης. Το άρθρο 7 του Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967, (Ν. 24/67)όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, (στο εξής «ο Νόμος») προβλέπει ότι: «
(1)Όταν εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ΄ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότου, τότε ο τερματισμός ούτος θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.
(2)Καθ΄ οιονδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως.» Στην παρούσα περίπτωση, ο Αιτητής έχει το βάρος να αντικρούσει το νόμιμο μαχητό τεκμήριο που προβλέπει το άρθρο 7
(2)του Νόμου και να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση του λόγω της διαγωγής των Καθ΄ ων η Αίτηση για το λόγο που αναφέρει στους γενικούς λόγους της αίτησης του. Στην απόφαση Elbee Co v. Efstathiou
(1989)1 CLR 448 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις καθοδηγητικές νομικές αρχές που καθιέρωσε το Αγγλικό Εφετείο για τις υποθέσεις εξαναγκασμού σε παραίτηση στην υπόθεση Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp
(1978)1 ALL E.R. 713. Στην εν λόγω απόφαση στην σελίδα αναφέρονται τα εξής: "... if the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer's conduct. He is constructively dismissed .." Σε ελεύθερη μετάφραση: "... Εάν ο εργοδότης είναι ένοχος διαγωγής, η οποία συνιστά σημαντική παράβαση που φθάνει στη ρίζα της σύμβασης εργασίας ή που δείχνει ότι ο εργοδότης δεν προτίθεται πλέον να δεσμεύεται από ένα ή περισσότερους ουσιώδους όρους αυτής τότε, ο εργοδοτούμενος δικαιούται να θεωρεί τον εαυτό του αποδεσμευμένο από οποιαδήποτε περαιτέρω εκτέλεση των καθηκόντων του. Αν το κάνει αυτό τότε τερματίζει τη σύμβαση λόγω της διαγωγής του εργοδότη,. Εξαναγκάζεται σε παραίτηση ...». Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Αντιγόνης Ηλία
(1992)1 (Β) ΑΑΔ 98, 103 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Το άρθρο 7
(1)του Ν.24/67 δεν εξειδικεύει τη διαγωγή του εργοδότη η οποία καθιστά δικαιολογημένο τον τερματισμό απασχόλησης εκ μέρους του εργοδοτούμενου υπαιτιότητι του εργοδότη. Στην Alouet Clothing v. Athanasiou
(1988)1 CLR 626, αποφασίστηκε ότι διάρρηξη θεμελιώδους όρου της σύμβασης εργασίας εκ μέρους του εργοδότη συνιστά διαγωγή η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 7
(1)του νόμου. Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να προσδιοριστεί εξαντλητικά η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7
(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη - εργοδοτουμένου, είτε λόγω της διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας, ή την επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη - εργοδοτούμενου ..». Μια από τις βασικές και ουσιαστικές υποχρεώσεις του εργοδότη σε μια σύμβαση εργασίας είναι η καταβολή του συμφωνηθέντος μισθού τη συμφωνηθείσα μέρα καταβολής του. Συστηματική παραβίαση του εν λόγω συμφωνηθέντος όρου συνιστά παραβίαση ουσιώδους όρου της σύμβασης εργασίας η οποία δίνει δικαίωμα στον εργοδοτούμενο να τερματίσει νόμιμα την απασχόληση του σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 7
(1)του Νόμου. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω γεγονότα κρίνουμε ότι ο Αιτητής κατάφερε να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση του εξαναγκαζόμενος σε παραίτηση λόγω διαγωγής των Καθ΄ ων η Αίτηση. Κατά συνέπεια ο Αιτητής δικαιούται σε αποζημιώσεις δυνάμει του άρθρου 3
(1)του Νόμου αφού σύμφωνα με το άρθρο 7
(1)του Νόμου ο τερματισμός της απασχόλησης εργοδοτουμένου λόγω διαγωγής του εργοδότη, θεωρείται ως τερματισμός από τον εργοδότη. Η παράγραφος 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, προβλέπει ότι το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό αποζημίωσης που θα επιδικαστεί. Το Δικαστήριο, κατά τον υπολογισμό του ποσού της αποζημίωσης οφείλει να λάβει υπόψη την ηλικία, τα ημερομίσθια, τη διάρκεια της υπηρεσίας, την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας και τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου. Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου η αποζημίωση δεν μπορεί να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών και δεν μπορεί να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων. Στην παρούσα περίπτωση ο Αιτητής για σκοπούς του Νόμου ήταν στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση για 2 έτη και οι εβδομαδιαίες απολαβές του ανέρχονταν σε €300,00 (13 Χ €1.200 : 52). Λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και με βάση τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκαν οι υπηρεσίες του Αιτητή και την απουσία μαρτυρίας σχετικά με την ηλικία του Αιτητή, τις προσπάθειες που έκανε ο Αιτητής για εξεύρεση άλλης εργασίας και για την οποιαδήποτε απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του Αιτητή, κρίνουμε ότι ο Αιτητής σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου και σε συνάρτηση με την περίοδο απασχόλησης του, δικαιούται σε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 4 εβδομάδων, ήτοι, €1.200,00 (4 X €300). Περαιτέρω με βάση το άρθρο 9
(1)(γ) του Νόμου ο Αιτητής σύμφωνα με την πιο πάνω περίοδο απασχόλησης του δικαιούται σε πληρωμή αντί προειδοποίησης απολαβών 4 εβδομάδων, ήτοι ποσό €1.200,
- Επιπρόσθετα ο Αιτητής δικαιούτα τα αξιούμενα ποσά: (α) των €1.200,00 ως 13ος μισθός για το έτος 2009 (β) των €300,00 ως αναλογία 13ου μισθού για το έτος 2010 (γ) το ποσό των €8.400,00 το οποίο αντιπροσωπεύει τους δεδουλευμένους μισθούς για τους μήνες Σεπτέμβριο 2009 μέχρι Μάρτιο
- Όσον αφορά τις υπόλοιπες αξιώσεις του Αιτητή για τους δεδουλευμένους μισθούς Ιουνίου 2009 - Αυγούστου 2009 κρίνουμε ότι το Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 12(10Α) του περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμου 1967 (Ν.8/67)όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα δεν μπορεί να τις επιδικάσει καθ΄ ότι ο Αιτητής δεν μπορεί να διεκδικήσει οποιαδήποτε απαίτηση του που ηγέρθηκε πριν τις 14.9.09 αφού έχουν παρέλθει 12 μήνες από την ημερομηνία που προέκυψαν τα ισχυριζόμενα δικαιώματα του μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης στις 14.9.
- Το αγώγιμο δικαίωμα του Αιτητή να αξιώνει οφειλόμενους μισθούς που προέκυψαν κατά την περίοδο της εργοδότησης του στους Καθ΄ ων η Αίτηση ανέκυψε την ημερομηνία που αυτοί κατέστησαν πληρωτέοι και απαιτητοί (δηλαδή στο τέλος κάθε εργάσιμου μήνα) (Βλ. Παντελής Γεωργίου ν. Ironhold Estates Ltd ημερομηνίας 11.9.07, Π.Ε. 261/05). Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση για τα πιο κάτω ποσά: α) Το ποσό των €8.400,00 ως δεδουλευμένους μισθούς για τους μήνες Σεπτέμβριο 2009 μέχρι Μάρτιο 2010 β) Το ποσό των €1.200,00 ως 13ο μισθό για το έτος 2009 γ) Το ποσό των €300,00 ως αναλογία 13ου μισθού για το έτος 2010 δ) Το ποσό των €1.200,00 ως αποζημιώσεις για εξαναγκασμό του σε παραίτηση, και ε) Το ποσό των €1.200,00 ως πληρωμή αντί προειδοποίησης, ήτοι σύνολο €12.300,00 με νόμιμο τόκο. Τέλος επιδικάζεται υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση το ποσό των €600,00 ως δικηγορικά έξοδα πλέον ΦΠΑ. (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.)............... (Υπ.) ................ Γαβρ. Νικολάου, Μέλος Φλώρος Φλώρου, Μέλος Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Εξαναγκασμός σε παραίτηση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο