XINFU HUANG ν. N S TIKIS ENTERPRISES LTD, Αρ. Αίτησης: 327/10, 2 Μαρτίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEM:2011:8 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΛΕΜΕΣΟΣ Ενώπιον: Ελ. Κωνσταντίνου, Δικαστή Μ. Πρωτοπαπά } Κ. Χριστοδούλου } Μελών Αρ. Αίτησης: 327/10 Μεταξύ: XINFU HUANG Αιτητή και N. & S. TIKIS ENTERPRISES LTD Καθ΄ ων η Αίτηση ---- Aίτηση για ασφάλεια εξόδων ημερ. 30.11.10 Ημερομηνία: 2 Μαρτίου, 2011 Εμφανίσεις Για τον Αιτητή: κα Αντρονίκου Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: κ. Ιωάννου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Καθ΄ ων η Αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και κατά τον ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αίτηση Εργατικής Διαφοράς χρόνο, λειτουργούσαν εστιατόριο κινέζικων φαγητών στη Λεμεσό με την επωνυμία «King's Garden". O Αιτητής ο οποίος κατάγεται από την Κίνα προσελήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση δυνάμει γραπτής σύμβασης εργοδότησης η οποία εγκρίθηκε από τα αρμόδια κυβερνητικά τμήματα και εργάστηκε στο πιο πάνω εστιατόριο ως μάγειρας από τον Ιανουάριο του 2001 μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου του
- Στη συνέχεια κάθε χρόνο ανανεωνόταν η άδεια εργασίας του Αιτητή στην Κύπρο από τα αρμόδια κυβερνητικά τμήματα και η σύμβαση εργοδότησης του με τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Ύστερα από αλλεπάλληλες ανανεώσεις η τελευταία άδεια εργασίας του και η τελευταία σύμβαση εργοδότησης του έληγαν την 30.6.
- Ο Αιτητής παρέμεινε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση μέχρι τις 30.11.2009 ημερομηνία κατά την οποία οι Καθ΄ ων η Αίτηση απέλυσαν τον Αιτητή επικαλούμενοι ως λόγο απόλυσης ότι ο Αιτητής τους υπεξαιρούσε τρόφιμα από την κουζίνα του εν λόγω εστιατορίου τους. Μετά τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή, ο Λειτουργός Μετανάστευσης διέταξε την σύλληψη και την απέλαση του Αιτητή από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ως αποτέλεσμα του τερματισμού της εργοδότησης του, ο Αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση στις 18.6.10 με την οποία αξιώνει €1.361,77 ως οφειλόμενο υπόλοιπο δεδουλευμένων μισθών για τους μήνες Οκτώβριο - Νοέμβριο 2009 και υπόλοιπο ανάλογης ετήσιας άδειας για τα έτη 2008 - 2009 καθώς και αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση και πληρωμή αντί προειδοποίησης. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση με την έγγραφο εμφάνιση τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις ισχυριζόμενοι ότι: (α) νόμιμα τερμάτισαν την απασχόληση του Αιτητή λόγω του ότι ο Αιτητής είχε κλέψει διάφορα τρόφιμα από το εστιατόριο και (β) ότι όλα τα δεδουλευμένα και οφειλόμενα ποσά προς αυτόν του έχουν καταβληθεί. Ο Αιτητής μετά την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης Εργατικής Διαφοράς απελάθηκε από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν στις 30.11.10 την υπό εξέταση αίτηση με την οποία αιτούνται: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Αιτητή όπως εντός προθεσμίας που θα καθοριστεί από το δικαστήριο και/ή εντός 30 ημερών από την έκδοση του διατάγματος δώσουν ασφάλεια για τα έξοδα καθ΄ ης η αίτηση Ν & S TIKIS ENTERPRISES LTD για το ποσό των €4.
- Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει όπως η διαδικασία στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή ανασταλεί μέχρις ότου δοθεί η ως άνω ζητούμενη ασφάλεια και σε περίπτωση που δεν δοθεί τέτοια ασφάλεια εντός του καθοριζόμενου χρόνου να διατάσσει όπως η αγωγή απορριφθεί αυτόματα με έξοδα. Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει εύλογη το σεβαστό Δικαστήριο. Δ. Τα έξοδα της αίτησης αυτής πλέον ΦΠΑ». Η αίτηση βασίζεται στον Περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικός Κανονισμός 1999-2000, Καν. 12
(1)και
(2), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.60 Θ.1 μέχρι 5, στη Δ.48, Θ1-3 και 9(t) και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Νίκου Τίκη, διευθυντή των Καθ΄ ων η Aίτηση. Συνοπτικά, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι ένας από τους λόγους που ο Αιτητής καταχώρησε την με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αίτηση εργατικής διαφοράς ήταν για να την χρησιμοποιήσει ως λόγο ακύρωσης του διατάγματος απέλασης του σε διαδικασία προσφυγής ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ότι κατά την εκδίκαση της εν λόγω προσφυγής ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι αν αναγκαζόταν να εγκαταλείψει την Κύπρο θα ήταν δύσκολο ως αδύνατο να επανέλθει και να διεκδικήσει τα δικαιώματα του εναντίον του εργοδότη του. Ο Αιτητής δεν έχει περιουσία στην Κύπρο και κατά τη διάρκεια της εργοδότησης του απέστειλε χρήματα στην Κίνα. Πιστεύει ότι ο Αιτητής δεν έχει καλή υπόθεση εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση. Όπως τον συμβούλεψε ο δικηγόρος των Καθ΄ ων η Αίτηση τα έξοδα της διαδικασίας θα ανέλθουν περίπου στα €4.873 και εάν η αίτηση εργατικής διαφοράς εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση απορριφθεί, οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν τα δικηγορικά έξοδα καθ΄ ότι είναι αδύνατο να λάβει μέτρα εκτέλεσης στην Κίνα που βρίσκεται ο Αιτητής και γι΄ αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση και να εγκρίνει το αίτημα για ασφάλεια εξόδων. Στην πιο πάνω αίτηση ο Αιτητής καταχώρησε ένσταση σύμφωνα με τον Τύπο 7 όπως προβλέπεται στον Καν. 12
(4)του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999-2000 («ο Κανονισμός»). Ως λόγοι ένστασης και γεγονότα που δικαιολογούν τους λόγους ένστασης προβάλλονται στην ένσταση τα ακόλουθα: «
- (α) Ο Διευθυντής των Καθ΄ ων η Αίτηση στην παράγραφο 8 της Ένορκης Δήλωσης του αναφέρει ότι ο Αιτητής-Καθ΄ ου η Αίτηση είναι ικανός να καταβάλει το ποσό της ασφάλειας εξόδων που ζητά, χωρίς να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό αυτό και συγκεκριμένα χωρίς να αναφέρει αν αυτός εργάζεται και αν τα εισοδήματα του από την εργασία του είναι αρκετά ώστε να νομιμοποιείται ο ίδιος στην έκδοση του αναφερόμενου διατάγματος. (β) Λόγω της πολύ χαμηλής εισοδηματικής κατάστασης του Αιτητή - Καθ΄ ου η Αίτηση, τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα εμποδίσει την πρόσβαση του στο Δικαστήριο και την άσκηση του δικαιώματος του δυνάμει του άρθρου 30 του Συντάγματος. Συγκεκριμένα ο Αιτητής ελάμβανε από την εργασία του μισθό ανερχόμενο στο ποσό των €1.020 τον μήνα και αυτή τη στιγμή είναι άνεργος ενώ οι προοπτικές εργοδότησης του στην Κίνα είναι πολύ μκρές.
- Για τους πιο πάνω λόγους ο Αιτητής ζητά την απόρριψη της παρούσας αίτησης». Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τον Κ.17 του Κανονισμού: «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό θα εφαρμόζονται τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού». Επειδή αναφορικά με το υπό εξέταση θέμα δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς, οι θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα διαδικασία. Η Δ.60 Θ.1 όπως έχει τροποποιηθεί, προνοεί τα ακόλουθα: «A plaintiff (and, in respect of a counter-claim which is not merely in the nature of a set-off, a defendant) ordinarily resident out of Cyprus may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus. Νοείται ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων». Ο σκοπός του διατάγματος ασφάλειας εξόδων είναι η διασφάλιση της είσπραξης των εξόδων τα οποία μπορεί να επιδικαστούν υπέρ του εναγομένου, όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο (βλ. Standard Fruit Co. (Bermuda) Ltd v. Gold Seal Ship Co. Ltd
(1993)1 AAΔ 121). Το θέμα της παροχής ασφάλειας εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Προκύπτει από τη νομολογία ότι όταν τεθεί η προϋπόθεση για την άσκηση της δικαιοδοσίας για έκδοση διατάγματος ασφάλειας εξόδων, με τη διαπίστωση ότι ο ενάγων (στην παρούσα περίπτωση ο Αιτητής) έχει τη συνήθη κατοικία στο εξωτερικό, οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι δύο: (α) η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας στην Κύπρο (κυρίως ακίνητης) και (β) η ισχύς της υπόθεσης του (Βλέπε Continental Insurance Co of Hampshire v. O' Regan
(1988)1 (B) AAΔ 1087, Alahmari v. Alia, The Royal Jordanian Airline
(1990)1 AAΔ 434, Vicent David Conway v. Νεόφυτου Ηλία
(2002)1 ΑΑΔ 1653). Στις υποθέσεις Continental Ins. Co of Hampshire v. O' Regan (πιο πάνω)[1] και Vincent David Conway v. Νεοφύτου Ηλία[2] (πιο πάνω) τονίστηκε από το Δικαστήριο ότι η οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται αίτηση παροχής ασφάλειας εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αρνηθεί να εκδώσει τέτοιο διάταγμα εκεί που ο Καθ΄ ου η Αίτηση είναι τέτοιας οικονομικής κατάστασης που θα αδυνατεί να συμμορφωθεί καθότι σε τέτοια περίπτωση πλήττεται το συνταγματικό του δικαίωμα να προσφύγει στο Δικαστήριο. Η επιφύλαξη της Δ.60 Κ.1 θέτει ξεκάθαρα φραγμό στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου αφού αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται της υποχρέωσης να παρέχουν ασφάλεια για έξοδα αναγνωρίζοντας ρητά ότι μια τέτοια διαταγή σ΄ αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης στο Δικαστήριο. Σημειώνουμε ότι στην εν λόγω πρόνοια δεν καθορίζεται η έννοια του «χαμηλού εισοδήματος». Θέση του δικηγόρου του Αιτητή στην αίτηση εργατικής διαφοράς - Καθ΄ ου η Αίτηση στην παρούσα αίτηση είναι ότι η επιφύλαξη της Δ.60 Κ.1 εφαρμόζεται στην περίπτωση του Αιτητή. Στην παρούσα περίπτωση αποτελούν παραδεκτά γεγονότα ότι: (α) ο Αιτητής είναι αλλοδαπός που βρίσκεται στο εξωτερικό χωρίς να κατέχει οποιαδήποτε περιουσία στην Κύπρο και (β) ότι εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση για 8 χρόνια και ότι ο μισθός του ανερχόταν στα €1.020 το μήνα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ποσό των €1.020 που λάμβανε ο Αιτητής ως εργοδοτούμενος των Καθ΄ ων η Αίτηση είναι μεγαλύτερο από το ποσό που προβλέπεται στα σχετικά διατάγματα του Υπουργικού Συμβουλίου ως ο κατώτατος μηνιαίος μισθός κρίνουμε ότι ο Αιτητής δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αλλοδαπός εργαζόμενος με χαμηλό εισόδημα με μόνο κριτήριο το μισθό του που έπαιρνε κατά την εργοδότηση του στους Καθ΄ ων η Αίτηση. Καταλήγουμε λοιπόν ότι ο Αιτητής δεν καλύπτεται από την επιφύλαξη της Δ.60 Κ.
- Κατά συνέπεια η περίπτωση του Αιτητή θα πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των γενικών αρχών της νομολογίας. Αναφορικά με τις οικονομικές δυνατότητες του Αιτητή στην ένσταση του αναφέρεται πολύ γενικά και αόριστα ότι «λόγω της πολύ χαμηλής εισοδηματικής κατάστασης του ... τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα εμποδίσει την πρόσβαση του στο Δικαστήριο..» χωρίς να δίνονται περαιτέρω λεπτομέρειες εκτός του ότι τώρα είναι άνεργος. Δεν τέθηκαν ενώπιον μας οποιεσδήποτε άλλες πληροφορίες που να εξηγούν και να καταδεικνύουν ότι δεν θα μπορεί να προσφύγει στο Δικαστήριο αν υποχρεωθεί να καταβάλει ασφάλεια εξόδων. Κανένα άλλο στοιχείο δεν δίνεται στην ένσταση του αναφορικά με την τωρινή οικονομική και περιουσιακή του κατάσταση, στις υποχρεώσεις του, πως ζει αυτός και η οικογένεια του τώρα που είναι άνεργος στην Κίνα, για πόσο καιρό είναι άνεργος. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μας ενόψει και του ισχυρισμού του ότι κατέβαλε το ποσό των €20.000 στον διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση για εξασφάλιση άδειας παραμονής του στην Κύπρο δεν διαφαίνεται ότι ο Αιτητής είναι τελείως ανίκανος να συμμορφωθεί με πιθανή διαταγή για παροχή ασφάλειας εξόδων. Εξετάζοντας λοιπόν την παρούσα υπόθεση υπό το πρίσμα των γενικών αρχών της νομολογίας που παραθέσαμε πιο πάνω, παρατηρούμε ότι αναφορικά με τον δεύτερο παράγοντα το μόνο υλικό που τέθηκε ενώπιον μας είναι στην ουσία το περιεχόμενο των δικογράφων. Ενόψει του ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση στην αίτηση εργατικής διαφοράς είναι αυτοί που έχουν το βάρος να αποδείξουν ότι νόμιμα και δικαιολογημένα απέλυσαν τον Αιτητή, κρίνουμε ότι από το υπάρχον υλικό ενώπιον μας δεν μπορεί εύλογα το Δικαστήριο να εξάξει το συμπέρασμα αναφορικά με το κατά πόσον η υπόθεση του Αιτητή είναι αδύνατη ή κατά πόσον ο Αιτητής δεν έχει καλή υπόθεση. Κατά συνέπεια δεν αποδείχθηκε ότι ο Αιτητής δεν έχει καλή υπόθεση. Ενόψει του ότι ο Αιτητής δεν έχει εξηγήσει στο Δικαστήριο γιατί δεν θα μπορεί να προσφύγει στο Δικαστήριο αν υποχρεωθεί να καταβάλει ασφάλεια εξόδων και του ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος στην περίπτωση που η αίτηση εργατικής διαφοράς του απορριφθεί μετ΄ εξόδων οι Καθ΄ ων η Αίτηση να μην μπορέσουν να εκτελέσουν απόφαση εναντίον του Αιτητή (λόγω του ότι βρίσκεται στην Κίνα και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο) θεωρούμε ότι η παρούσα περίπτωση είναι από τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία υπέρ της διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων. Το ποσό που ζητείται όμως από τους Καθ΄ ων η Αίτηση ως ασφάλεια εξόδων είναι υπερβολικό και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση για 8 χρόνια με τελευταίο μηνιαίο μισθό €1.020, το ελάχιστο ποσό που δικαιούται ως αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση ανέρχεται σε €4.236,92 (18 Χ €235.38) και ως πληρωμή αντί προειδοποίησης σε €1.883,04 (8 Χ €235,38). Επίσης αξιώνει το ποσό €1.361,77 ως υπόλοιπο δεδουλευμένων και ετήσιας άδειας. Βρίσκουμε λοιπόν ότι τα δικηγορικά έξοδα θα πρέπει να υπολογιστούν στην κλίμακα €2.000 - €10.
- Καταλήγουμε λοιπόν ότι ικανοποιητική ασφάλεια για την παρούσα υπόθεση λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι ο Αιτητής τώρα είναι άνεργος[3] θα ήταν το ποσό των €1.100,
- Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ο Αιτητής στην αίτηση Εργατικής Διαφοράς - Καθ΄ ου η αίτηση στην υπό εξέταση αίτηση καταβάλει ασφάλεια εξόδων για €1.100,
- Η ασφάλεια να δοθεί είτε με την κατάθεση του ποσού στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, είτε με την κατάθεση τραπεζικής εγγύησης στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών εντός 60 ημερών από σήμερα. Μέχρι τη συμμόρφωση προς τις πιο πάνω οδηγίες η διαδικασία της αίτησης εργατικής διαφοράς αναστέλλεται. Αν ο Αιτητής παραλείψει να παράσχει την ασφάλεια, η αίτηση εργατικής διαφοράς θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και οι Καθ΄ ων η Αίτηση στην αίτηση εργατικής διαφοράς είναι ελεύθεροι να διεκδικήσουν τα έξοδα της διαδικασίας. Αν υπάρξει συμμόρφωση, η υπόθεση να τεθεί από τον Πρωτοκολλητή ενώπιον του Δικαστηρίου για οδηγίες. (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.)............... (Υπ.) ................ Μ. Πρωτοπαπά, Μέλος Κ. Χριστοδούλου, Μέλος Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Αίτηση για Ασφάλεια Εξόδων) [1] Στο σχετικό απόσπασμα της εν λόγω απόφασης στην σελ. 1093 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Εκείνο που βαραίνει στη σκέψη μας είναι η αδιαμφισβήτητη οικονομική αδυναμία του εφεσιβλήτου. Η οποία δεν θα του επέτρεπε να συμμορφωθεί με διάταγμα για την εξασφάλιση των εξόδων της εφεσείουσας. Οπότε θα του εστερείτο η πρόσβαση στο δικαστήριο η οποία διασφαλίζεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το Άρθρο 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών: βλ. Airey Case Judgment of 9 October 1979, Series A. No. 32 p.15 και Andronicou and Constantinou Judgment of 9 October
- Βέβαια, η πρόνοια για εξασφάλιση δεν απολήγει καθεαυτή σε στέρηση ή περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο. Εξαρτάται από τις περιστάσεις. Όπως ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Χ. ν. Sweden, απόφαση ημερ. 28 Φεβρουαρίου 1979, στην οποία μας παρέπεμψε ο συνήγορος της εφεσείουσας: ''... it cannot be assumed that a request for security would automatically prevent a foreign plaintiff from access to the courts, since he might have sufficient means for providing the security. In other words, it would appear to depend on an examination of the application of the 1886 Act in a concrete case as to whether or not a demand for security could be considered to amount to a denial of access to the courts contrary to the provisions of the Convention''. Κατά την άποψη μας, η έκδοση διαταγής για εξασφάλιση εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζει την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται. Με εξαίρεση ορισμένες αναγνωρισμένες περιπτώσεις - της αφερέγγυας εταιρείας (βλ. άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113), του αναξιόχρεου μόνο κατ΄ όνομα ενάγοντος ή του εκδηλώσαντος με εσκεμμένες ενέργεις την πρόθεση να αποφύγει εν καιρώ τις όποιες δικές του εκ της αντιδικίας υποχρεώσεις - η οικονομική αδυναμία ενάγοντος δεν αποτελεί λόγο για εξασφάλιση των εξόδων εναγομένου: βλ. Michiels v. The Empire Palace Ltd [1892] 66 L.T.R.
- Το ίδιο δεν πρέπει η οικονομική αδυναμία ενάγοντος εκτός δικαιοδοσίας να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης στο δικαστήριο». [2] Στις σελ. 1656 - 1657 σημειώνονται τα εξής: «H απόφαση στην Continental Ins. Co of Hampshire v. O' Regan
(1998)1 A.A.Δ. 1087, διαγράφει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου κάτω από τη Δ.60 Θ.1, υπό το πρίσμα των συνταγματικών διατάξεων που κατοχυρώνουν το δικαίωμα πρόσβασης του ατόμου στη Δικαιοσύνη. Ως υπέδειξε το Δικαστήριο στην Continental Ins. Co of Hampshire v. O' Regan, η ασφάλεια για τα έξοδα παρέχεται υπό το πρίσμα των διατάξεων του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος και των αντίστοιχων διατάξεων του Άρθρου 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνουν την πρόσβαση του ατόμου στο δικαστήριο ως θεμελιώδες δικαίωμα του. Συναρτάται, τοιουτοτρόπως, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου με τη δυνατότητα του ενάγοντος ή του εφεσείοντος, ως η περίπτωση, ανάλογα με την οικονομική του ευχέρεια, να παράσχει την εξαιτούμενη ασφάλεια. Εφόσον δε διαθέτει τα μέσα, το αίτημα απορρίπτεται. Ο λόγος της απόφασης αυτής συμπυκνώνεται στην πρόταση ότι δε χωρεί διαταγή για την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα, όπου η έκδοση της απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο του ενάγοντος ή του εφεσείοντος. Πρέπει να επισημάνουμε ότι η Δ.60 αποτελούσε μέρος των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τύγχαναν εφαρμογής κατά το χρόνο ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διατηρήθηκε, όπως και οι θεσμοί, γενικά, σε ισχύ, υπό την αίρεση των διατάξεων του Άρθρου 188.1 του Συντάγματος, που επιβάλλουν την προσαρμογή των προνοιών τους προς το Σύνταγμα, περιλαμβανομένου του Άρθρου 30 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει το δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη. Ως διαπιστώθηκε στην United Bible Societies v. Χ΄΄ Κακού
(1990)1 Α.Α.Δ. 395, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι υφίσταντο κατά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, υπόκεινται, κατά την εφαρμογή τους σε εναρμονισμό προς το Σύνταγμα. Η ίδια αρχή επαναλαμβάνεται και στην Τουβλ. Γίγας Λτδ ν. Ουστά (Αρ.1)
(1994)1 Α.Α.Δ.109. Όπως προκύπτει από την απόφαση της Ολομέλειας στη Γιωργαλλά ν. Χ΄΄ Χριστοδούλου
(2000)1 Α.Α.Δ. 2060, όροι περιοριστικοί του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο ή, ακριβέστερα ρυθμιστικοί της άσκησης του, μπορεί να τεθούν, νοουμένου ότι δεν πλήττουν τον πυρήνα του δικαιώματος, ο οποίος εντοπίζεται στη λελογισμένα ανεμπόδιστη πρόσβαση στο δικαστήριο. Ο πυρήνας του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο πλήττεται και το δικαίωμα παραβιάζεται, εφόσον ο προσφεύγων στο δικαστήριο δε διαθέτει τα μέσα για εξασφάλιση των εξόδων του αντιδίκου. Το γεγονός ότι ο προσφεύγων κατοικεί εκτός της επικράτειας, θα μπορούσε να δικαιολογήσει την επιβολή υποχρέωσης για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα του εναγομένου ή του εφεσίβλητου, ως η περίπτωση, εφόσον καταδεικνύεται ότι αυτός διαθέτει τα μέσα για το σκοπό αυτό». [3] Βλέπε Υπόθεση Αρ. 822/2006 Gamage v. Κυπριακής Δημοκρατίας απόφαση ημερ. 19.1.07 όπου λέχθηκε ότι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Καθ΄ ης η Αίτηση σε αίτηση για ασφάλεια εξόδων αξιολογούνται και λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό του ύψους της ασφάλειας εξόδων. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο