MIAOUE LAO ν. ΝΙΚΟΥ ΤΙΚΗ, Αρ. Αίτησης: 328/10, 2 Μαρτίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEM:2011:9 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΛΕΜΕΣΟΣ Ενώπιον: Ελ. Κωνσταντίνου, Δικαστή Μ. Πρωτοπαπά } Κ. Χριστοδούλου } Μελών Αρ. Αίτησης: 328/10 Μεταξύ: MIAOUE LAO Αιτήτρια και ΝΙΚΟΥ ΤΙΚΗ Καθ΄ ου η Αίτηση ---- Αίτηση για ασφάλεια εξόδων ημερ. 30.11.10 Ημερομηνία: 2 Μαρτίου, 2011 Εμφανίσεις Για τον Αιτητή: κα Αντρονίκου για κ. Χ΄΄ Κωστή Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: κ. Χ.Ιωάννου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αιτήτρια η οποία κατάγεται από την Κίνα προσελήφθηκε στην υπηρεσία του Καθ΄ ου η Αίτηση δυνάμει σύμβασης εργοδότησης ως οικιακή βοηθός τον Ιανουάριο του
- Η Αιτήτρια παρέμεινε στην υπηρεσία του Καθ΄ ου η Αίτηση μέχρι τις 30.11.2009 ημερομηνία κατά την οποία ο Καθ΄ ου η Αίτηση απέλυσε την Αιτήτρια επικαλούμενος ότι η Αιτήτρια μαζί με τον σύζυγο της ο οποίος εργαζόταν ως μάγειρας σε εστιατόριο - επιχείρηση, ιδιοκτησίας του Καθ΄ ου η Αίτηση, υπεξαίρεσαν τρόφιμα από την κουζίνα του εν λόγω εστιατορίου. Ως αποτέλεσμα του τερματισμού της εργοδότησης της η Αιτήτρια καταχώρησε την παρούσα αίτηση στις 18.6.10 με την οποία αξιώνει €586,00 ως αναλογία ετήσιας άδειας για τα έτη 2008-2009, αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση και πληρωμή αντί προειδοποίησης. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση με την έγγραφο εμφάνιση του απορρίπτει τις εναντίον του αξιώσεις ισχυριζόμενος ότι: (α) νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση της καθ΄ ότι η Αιτήτρια μαζί με τον σύζυγο της έκλεβαν διάφορα τρόφιμα από το εστιατόριο που του ανήκει και (β) ότι όλα τα δεδουλευμένα και οφειλόμενα ποσά προς αυτήν της έχουν καταβληθεί. Η Αιτήτρια μετά την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης Εργατικής Διαφοράς απελάθηκε από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση καταχώρησε στις 30.11.10 αίτηση με την οποία αιτείται: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει την Αιτήτρια όπως εντός προθεσμίας που θα καθοριστεί από το δικαστήριο και/ή εντός 30 ημερών από την έκδοση του διατάγματος δώσει ασφάλεια για τα έξοδα του Καθ΄ ου η Αίτηση Νίκου Τίκη για το ποσό των €2.
- Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει όπως η διαδικασία στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή ανασταλεί μέχρις ότου δοθεί η ως άνω ζητούμενη ασφάλεια και σε περίπτωση που δεν δοθεί τέτοια ασφάλεια εντός του καθοριζόμενου χρόνου να διατάσσει όπως η αγωγή απορριφθεί αυτόματα με έξοδα. Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει εύλογη το σεβαστό Δικαστήριο. Δ. Τα έξοδα της αίτησης αυτής πλέον ΦΠΑ». Η αίτηση βασίζεται στον Περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικός Κανονισμός 1999-2000, Καν. 12
(1)και
(2), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.60 Θ.1 μέχρι 5, στη Δ.48, Θ1-3 και 9(t) και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Νίκου Τίκη, Καθ΄ ου η Αίτηση. Συνοπτικά ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η Αιτήτρια είναι αλλοδαπή, αναχώρησε από την Κύπρο και διαμένει πλέον στην Κίνα. Η Αιτήτρια δεν έχει περιουσία στην Κύπρο και κατά τη διάρκεια της εργοδότησης της απέστειλε χρήματα στην Κίνα. Πιστεύει ότι η Αιτήτρια δεν έχει καλή υπόθεση εναντίον του. Όπως τον συμβούλεψε ο δικηγόρος του εάν η αίτηση εργατικής διαφοράς εναντίον του απορριφθεί δεν θα μπορέσει να ανακτήσει τα δικηγορικά έξοδα καθ΄ ότι είναι αδύνατο να λάβει μέτρα εκτέλεσης στην Κίνα που βρίσκεται η Αιτήτρια και γι΄ αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος του και να εγκρίνει το αίτημα για ασφάλεια εξόδων. Στην πιο πάνω αίτηση η Αιτήτρια καταχώρησε ένσταση σύμφωνα με τον Τύπο 7 όπως προβλέπεται στον Καν. 12
(4)του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999-2000 («ο Κανονισμός»). Ως λόγοι ένστασης και γεγονότα που δικαιολογούν τους λόγους ένστασης προβάλλονται στην ένσταση τα ακόλουθα: «1.(α) Ο Αιτητής στην παράγραφο 5 της Ένορκης Δήλωσης του αναφέρει ότι η Αιτήτρια Καθ΄ ης η Αίτηση είναι ικανή να καταβάλει το ποσό της ασφάλειας εξόδων που ζητά, χωρίς να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό αυτό και συγκεκριμένα χωρίς να αναφέρει αν αυτή εργάζεται και αν τα εισοδήματα της από την εργασία της είναι αρκετά ώστε να νομιμοποιείται ο ίδιος στην έκδοση του αναφερόμενου διατάγματος. (β) Λόγω της πολύ χαμηλής εισοδηματικής κατάστασης η Αιτήτρια-Καθ΄ ης η Αίτηση, τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα εμποδίσει την πρόσβαση της στο Δικαστήριο και την άσκηση του δικαιώματος της δυνάμει του άρθρου 30 του Συντάγματος. Συγκεκριμένα η Αιτήτρια ελάμβανε από την εργασία της μισθό ανερχόμενο στο ποσό των €429= τον μήνα και αυτή την στιγμή είναι άνεργη ενώ οι προοπτικές εργοδότησης της στην Κίνα είναι πολύ μικρές. 2. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Αιτήτρια ζητά την απόρριψη της παρούσας Αίτησης ως αβάσιμης». Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τον Κ.17 του Κανονισμού: «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό θα εφαρμόζονται τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού». Επειδή αναφορικά με το υπό εξέταση θέμα δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς, οι θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα διαδικασία. Η Δ.60 Θ.1 όπως έχει τροποποιηθεί, προνοεί τα ακόλουθα: «A plaintiff (and, in respect of a counter-claim which is not merely in the nature of a set-off, a defendant) ordinarily resident out of Cyprus may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus. Νοείται ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων». Ο σκοπός του διατάγματος ασφάλειας εξόδων είναι η διασφάλιση της είσπραξης των εξόδων τα οποία μπορεί να επιδικαστούν υπέρ του εναγομένου, όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο (βλ. Standard Fruit Co. (Bermuda) Ltd v. Gold Seal Ship Co. Ltd
(1993)1 AAΔ 121). Το θέμα της παροχής ασφάλειας εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Προκύπτει από τη νομολογία ότι όταν τεθεί η προϋπόθεση για την άσκηση της δικαιοδοσίας για έκδοση διατάγματος ασφάλειας εξόδων, με τη διαπίστωση ότι ο ενάγων (στην παρούσα περίπτωση η Αιτήτρια) έχει τη συνήθη κατοικία στο εξωτερικό, οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι δυο: (α) η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας στην Κύπρο (κυρίως ακίνητης) και (β) η ισχύς της υπόθεσης του (Βλέπε Continental Insurance Co of Hampshire v. O' Regan
(1988)1 (B) AAΔ 1087, Alahmari v. Alia, The Royal Jordanian Airline
(1990)1 AAΔ 434, Vicent David Conway v. Νεόφυτου Ηλία
(2002)1 ΑΑΔ 1653). Στις υποθέσεις Continental Ins. Co of Hampshire v. O' Regan (πιο πάνω)[1] και Vincent David Conway v. Νεοφύτου Ηλία[2] (πιο πάνω) τονίστηκε από το Δικαστήριο ότι η οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται αίτηση παροχής ασφάλειας εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αρνηθεί να εκδώσει τέτοιο διάταγμα εκεί που ο Καθ΄ ου η Αίτηση είναι τέτοιας οικονομικής κατάστασης που θα αδυνατεί να συμμορφωθεί καθότι σε τέτοια περίπτωση πλήττεται το συνταγματικό του δικαίωμα να προσφύγει στο Δικαστήριο. Η επιφύλαξη της Δ.60 Κ.1 θέτει ξεκάθαρα φραγμό στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου αφού αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται της υποχρέωσης να παρέχουν ασφάλεια για έξοδα αναγνωρίζοντας ρητά ότι μια τέτοια διαταγή σ΄ αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης στο Δικαστήριο. Θέση του δικηγόρου της Αιτήτριας στην με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό Αίτηση Εργατικής Διαφοράς - Καθ΄ ης η Αίτηση στην υπό εξέταση αίτηση είναι ότι η επιφύλαξη της Δ.60 Κ.1 εφαρμόζεται στην περίπτωση της Αιτήτριας. Στην παρούσα περίπτωση αποτελούν παραδεκτά γεγονότα ότι (α) η Αιτήτρια είναι αλλοδαπή που βρίσκεται στο εξωτερικό χωρίς να κατέχει οποιαδήποτε περιουσία στην Κύπρο και (β) ότι εργάστηκε στην υπηρεσία του Καθ΄ ου η Αίτηση και ότι ο μισθός της ανερχόταν στα €429,00 το μήνα. Σύμφωνα με τα γεγονότα που περιέχονται στην ένσταση της τώρα είναι άνεργη. Υπάγοντας τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως αυτά φαίνονται στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση[3] και στην ένσταση της Αιτήτριας κρίνουμε ότι τα γεγονότα ότι η Αιτήτρια κατά τη διάρκεια της εργοδότησης της στην Κύπρο λάμβανε ως μηνιαίο μισθό το ποσό των €429,00 και τώρα είναι άνεργη οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Αιτήτρια μπορεί να θεωρηθεί ως «αλλοδαπός εργαζόμενος με χαμηλό εισόδημα» έτσι ώστε να καλύπτεται από τις πρόνοιες της επιφύλαξης της Δ.60 Κ.
- Δεν τέθηκε ενώπιον μας οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που να καταδεικνύει ότι η Αιτήτρια έχει τα οικονομικά μέσα να συμμορφωθεί με τυχόν διάταγμα εναντίον της για ασφάλεια εξόδων. Κατά συνέπεια το αίτημα του Καθ΄ ου η Αίτηση στην υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αίτηση Εργατικής Διαφοράς για παροχή ασφάλειας εξόδων απορρίπτεται με έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν και εγκριθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.)............... (Υπ.) ................ Μ. Πρωτοπαπά, Μέλος Κ. Χριστοδούλου, Μέλος Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Αίτηση για Ασφάλεια Εξόδων) [1] Στο σχετικό απόσπασμα της εν λόγω απόφασης στην σελ. 1093 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Εκείνο που βαραίνει στη σκέψη μας είναι η αδιαμφισβήτητη οικονομική αδυναμία του εφεσιβλήτου. Η οποία δεν θα του επέτρεπε να συμμορφωθεί με διάταγμα για την εξασφάλιση των εξόδων της εφεσείουσας. Οπότε θα του εστερείτο η πρόσβαση στο δικαστήριο η οποία διασφαλίζεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το Άρθρο 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών: βλ. Airey Case Judgment of 9 October 1979, Series A. No. 32 p.15 και Andronicou and Constantinou Judgment of 9 October
- Βέβαια, η πρόνοια για εξασφάλιση δεν απολήγει καθεαυτή σε στέρηση ή περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο. Εξαρτάται από τις περιστάσεις. Όπως ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Χ. ν. Sweden, απόφαση ημερ. 28 Φεβρουαρίου 1979, στην οποία μας παρέπεμψε ο συνήγορος της εφεσείουσας: ''... it cannot be assumed that a request for security would automatically prevent a foreign plaintiff from access to the courts, since he might have sufficient means for providing the security. In other words, it would appear to depend on an examination of the application of the 1886 Act in a concrete case as to whether or not a demand for security could be considered to amount to a denial of access to the courts contrary to the provisions of the Convention''. Κατά την άποψη μας, η έκδοση διαταγής για εξασφάλιση εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζει την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται. Με εξαίρεση ορισμένες αναγνωρισμένες περιπτώσεις - της αφερέγγυας εταιρείας (βλ. άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113), του αναξιόχρεου μόνο κατ΄ όνομα ενάγοντος ή του εκδηλώσαντος με εσκεμμένες ενέργεις την πρόθεση να αποφύγει εν καιρώ τις όποιες δικές του εκ της αντιδικίας υποχρεώσεις - η οικονομική αδυναμία ενάγοντος δεν αποτελεί λόγο για εξασφάλιση των εξόδων εναγομένου: βλ. Michiels v. The Empire Palace Ltd [1892] 66 L.T.R.
- Το ίδιο δεν πρέπει η οικονομική αδυναμία ενάγοντος εκτός δικαιοδοσίας να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης στο δικαστήριο». [2] Στις σελ. 1656 - 1657 σημειώνονται τα εξής: «H απόφαση στην Continental Ins. Co of Hampshire v. O' Regan
(1998)1 A.A.Δ. 1087, διαγράφει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου κάτω από τη Δ.60 Θ.1, υπό το πρίσμα των συνταγματικών διατάξεων που κατοχυρώνουν το δικαίωμα πρόσβασης του ατόμου στη Δικαιοσύνη. Ως υπέδειξε το Δικαστήριο στην Continental Ins. Co of Hampshire v. O' Regan, η ασφάλεια για τα έξοδα παρέχεται υπό το πρίσμα των διατάξεων του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος και των αντίστοιχων διατάξεων του Άρθρου 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνουν την πρόσβαση του ατόμου στο δικαστήριο ως θεμελιώδες δικαίωμα του. Συναρτάται, τοιουτοτρόπως, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου με τη δυνατότητα του ενάγοντος ή του εφεσείοντος, ως η περίπτωση, ανάλογα με την οικονομική του ευχέρεια, να παράσχει την εξαιτούμενη ασφάλεια. Εφόσον δε διαθέτει τα μέσα, το αίτημα απορρίπτεται. Ο λόγος της απόφασης αυτής συμπυκνώνεται στην πρόταση ότι δε χωρεί διαταγή για την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα, όπου η έκδοση της απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο του ενάγοντος ή του εφεσείοντος. Πρέπει να επισημάνουμε ότι η Δ.60 αποτελούσε μέρος των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τύγχαναν εφαρμογής κατά το χρόνο ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διατηρήθηκε, όπως και οι θεσμοί, γενικά, σε ισχύ, υπό την αίρεση των διατάξεων του Άρθρου 188.1 του Συντάγματος, που επιβάλλουν την προσαρμογή των προνοιών τους προς το Σύνταγμα, περιλαμβανομένου του Άρθρου 30 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει το δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη. Ως διαπιστώθηκε στην United Bible Societies v. Χ΄΄ Κακού
(1990)1 Α.Α.Δ. 395, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι υφίσταντο κατά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, υπόκεινται, κατά την εφαρμογή τους σε εναρμονισμό προς το Σύνταγμα. Η ίδια αρχή επαναλαμβάνεται και στην Τουβλ. Γίγας Λτδ ν. Ουστά (Αρ.1)
(1994)1 Α.Α.Δ.109. Όπως προκύπτει από την απόφαση της Ολομέλειας στη Γιωργαλλά ν. Χ΄΄ Χριστοδούλου
(2000)1 Α.Α.Δ. 2060, όροι περιοριστικοί του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο ή, ακριβέστερα ρυθμιστικοί της άσκησης του, μπορεί να τεθούν, νοουμένου ότι δεν πλήττουν τον πυρήνα του δικαιώματος, ο οποίος εντοπίζεται στη λελογισμένα ανεμπόδιστη πρόσβαση στο δικαστήριο. Ο πυρήνας του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο πλήττεται και το δικαίωμα παραβιάζεται, εφόσον ο προσφεύγων στο δικαστήριο δε διαθέτει τα μέσα για εξασφάλιση των εξόδων του αντιδίκου. Το γεγονός ότι ο προσφεύγων κατοικεί εκτός της επικράτειας, θα μπορούσε να δικαιολογήσει την επιβολή υποχρέωσης για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα του εναγομένου ή του εφεσίβλητου, ως η περίπτωση, εφόσον καταδεικνύεται ότι αυτός διαθέτει τα μέσα για το σκοπό αυτό». [3] Κρίνουμε ότι ο ισχυρισμός που τέθηκε στην ένορκη δήλωση του κ. Τίκη ότι ο δικηγόρος της Αιτήτριας του δήλωσε ότι η πελάτισσα του μπορεί να καταβάλει ασφάλεια εξόδων στην περίπτωση που κάτι τέτοιο διαταχθεί από το Δικαστήριο δεν μπορεί από μόνος του να στηρίξει εύρημα ότι η Αιτήτρια δύναται να καταθέσει ασφάλεια εξόδων στο Δικαστήριο και ότι κάτι τέτοιο δεν θα την εμπόδιζε να προσφύγει στο Δικαστήριο ενόψει των γεγονότων που προβάλλονται στην ένσταση της Αιτήτριας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο