LEAHU VIRGIL ν. M K PRACTICAL APLICATIONS LTD, Αρ. Αίτησης: 171/11, 23 Ιουνίου, 2011

(1)του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικού Κανονισμού του 1999 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα («ο Κανονισμός») παρέλειψαν να καταχωρήσουν έγγραφο εμφάνιση. Το Δικαστήριο ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει ο Κανονισμός 9

(4)του Κανονισμού προχώρησε στην ακρόαση της υπόθεσης στην απουσία των Καθ' ων η Αίτηση. Ενώπιον μας τέθηκε μόνο η μαρτυρία του Αιτητή η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδεχόμαστε. Με βάση τη μαρτυρία του Αιτητή διαπιστώνουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα: Ο Αιτητής είναι Ρουμάνος και εργοδοτήθηκε από τους Καθ΄ ων η Αίτηση στις 10.10.2007 ως εργάτης σε κατασκευές από γυψοσανίδα. Ένα χρόνο μετά την εργοδότηση του στις 10.09.2008 υπέγραψε με τους Καθ΄ ων η Αίτηση συμβόλαιο εργοδότησης (Τεκμήριο 1). Ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός του ανερχόταν σε €

1. Με βάση το συμβόλαιο εργοδότησης του και την αρχική προφορική συμφωνία εργοδότησης του με τους Καθ΄ ων η Αίτηση τον Οκτώβριο του 2007 δικαιούτο 13ο μισθό και ετήσια άδεια μετ΄ απολαβών 20 μέρες. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της εργοδότησης του οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν του κατέβαλαν οποιοδήποτε ποσό έναντι των οφειλόμενων 13ων μισθών του και ενώ δεν του παραχωρούσαν την ετήσια άδεια μετ΄ απολαβών που δικαιούτο κάθε χρόνο δεν του κατέβαλαν οποιοδήποτε ποσό έναντι των ετησίων αδειών που δεν του παραχωρήθηκαν. Όταν ρώτησε τους Καθ΄ ων η Αίτηση για ποιο λόγο δεν του γίνονταν οι εν λόγω πληρωμές του απάντησαν ότι θα του καταβληθούν όταν λήξει το συμβόλαιο εργοδότησης του και φύγει από την υπηρεσία τους. Το 2010 για σκοπούς του Γραφείου Μεταναστεύσεως ζήτησε πιστοποιητικό αποδοχών από το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και τότε διαπίστωσε ότι δεν του καταβάλλονταν κανονικά οι εισφορές για την εργοδότηση του στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Σύμφωνα με κατάσταση αποδοχών που του δόθηκε από το γραφείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Τεκμήριο 2) για το 2010 του κατατέθηκαν εισφορές μόνο για τους μήνες Φεβρουάριο μέχρι Μάιο. Διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση και υπέβαλε παράπονο στο Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Για το 2010 αναφορικά με τις ετήσιες άδειες του οι Καθ΄ ων η Αίτηση τον πληροφόρησαν ότι κατέβαλαν στο Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων τα σχετικά τέλη που προβλέπει ο περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμος και ως εκ τούτου δικαιούται να ζητήσει την ανάλογη πληρωμή από το εν λόγω Ταμείο πράγμα που έπραξε. Στις 21.10.2010 ο διευθυντής των Καθ΄ ων η Αίτηση μετά που του τηλεφώνησαν από το γραφείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων ότι ο Αιτητής υπέβαλε παράπονο εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση για μη κανονική καταβολή εισφορών πήγε στο σπίτι του Αιτητή, του πλήρωσε τον μισθό της προηγούμενης εβδομάδας και του είπε ότι από τη Δευτέρα δεν θα τον χρειάζεται πλέον στη δουλειά και να μην ξαναπάει στη δουλειά του. Δεν του έδωσε καμία προειδοποίηση ούτε επιστολή τερματισμού. Κατά το χρόνο απόλυσης του οι Καθ΄ ων η Αίτηση του όφειλαν την αναλογία του 13ου μισθού του για το έτος 2007 (€182,50), τους 13ους μισθούς του για τα έτη 2008 (€730) και 2009 (€1.120) και την αναλογία του 13ου μισθού του για το 2010 (€933) καθώς και τα ακόλουθα ποσά για την ετήσια άδεια του μετ΄ απολαβών που δεν του δόθηκε €159,68 για το έτος 2007, €638,75 για το έτος 2008 και €980 για το
2. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω γεγονότα και ελλείψει οποιασδήποτε μαρτυρίας από την πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση για αντίκρουση του νόμιμου τεκμηρίου του άρθρου 6

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 24/67 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα («ο Νόμος») με το οποίο ο τερματισμός των υπηρεσιών ενός εργοδοτούμενου τεκμαίρεται ότι δεν έγινε νόμιμα για κάποιο ή κάποιους από τους λόγους που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 5 του Νόμου μέχρι αποδείξεως του εναντίου από την πλευρά του εργοδότη, κρίνουμε ότι ο τερματισμός των υπηρεσιών του Αιτητή από τους Καθ΄ ων η Αίτηση στις 21.10.2010 ήταν αδικαιολόγητος και παράνομος και ο Αιτητής δικαιούται σε αποζημιώσεις δυνάμει του άρθρου 3

(1)του Νόμου. Η παράγραφος 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, προβλέπει ότι το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό αποζημίωσης που θα επιδικαστεί. Το Δικαστήριο, κατά τον υπολογισμό του ποσού της αποζημίωσης οφείλει να λάβει υπόψη την ηλικία, τα ημερομίσθια, τη διάρκεια της υπηρεσίας, την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας και τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου. Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου η αποζημίωση δεν μπορεί να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών και δεν μπορεί να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων. Στην παρούσα περίπτωση για σκοπούς του Νόμου, ο Αιτητής ήταν στην υπηρεσία του Καθ΄ ου η Αίτηση για 3 έτη και ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός του ανερχόταν σε €301,54 (€280 Χ 56 : 52). Λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και με βάση τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκαν οι υπηρεσίες του Αιτητή και ιδιαίτερα το γεγονός ότι η απόλυση του επήλθε με την υποβολή δικαιολογημένου παραπόνου από τον Αιτητή στο γραφείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τη μη καταβολή των νόμιμων εισφορών για την εργοδότηση του και την απουσία μαρτυρίας σχετικά με την ηλικία του Αιτητή, τις προσπάθειες που έκανε ο Αιτητής για εξεύρεση άλλης εργασίας και για την οποιαδήποτε απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του Αιτητή, κρίνουμε ότι ο Αιτητής σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου και σε συνάρτηση με την περίοδο απασχόλησής του, δικαιούται σε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 10 εβδομάδων, ήτοι, €3.015,40. Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 9

(1)(δ) του Νόμου ο Αιτητής σύμφωνα με την πιο πάνω περίοδο απασχόλησης του, δικαιούται σε πληρωμή αντί προειδοποίησης απολαβών 5 εβδομάδων, ήτοι ποσό €1.507,07. Επιπρόσθετα ο Αιτητής με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης δικαιούται το ποσό των €933,00 ως δεδουλευμένο 13ο μισθό για το έτος 2010 ως αυτοτελή αξίωση που απορρέει από τη σύμβαση εργασίας του σύμφωνα με το άρθρο 12(ε) του περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμου 8/67 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα. Όσον αφορά τις υπόλοιπες αξιώσεις του Αιτητή για τους δεδουλευμένους 13ους μισθούς του για τα έτη 2007, 2008 και 2009 κρίνουμε ότι το Δικαστήριο δυνάμει του Άρθρου 12(10 Α) του περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμου 1967 (Ν.8/67)όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα δεν μπορεί να τις επιδικάσει στον Αιτητή καθ΄ ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του εν λόγω άρθρου ένας αιτητής δεν μπορεί να διεκδικήσει οποιαδήποτε απαίτηση του αν παρήλθαν 12 μήνες από την ημερομηνία που προέκυψαν τα ισχυριζόμενα δικαιώματα του μέχρι την καταχώρηση της αίτησης του. Το αγώγιμο δικαίωμα ενός εργοδοτούμενου να αξιώνει οφειλόμενους 13ους μισθούς που προέκυψαν κατά την περίοδο της εργοδότησης του ανακύπτει την ημερομηνία που αυτοί κατέστησαν πληρωτέοι και απαιτητοί δηλαδή τον Δεκέμβριο κάθε έτος (βλ. Παντελής Γεωργίου ν. IronHold Estates Ltd

(2007)1 Β Α.Α.Δ. 1051). Στην παρούσα υπόθεση η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 5.4.11 και κατά συνέπεια ο Αιτητής δεν μπορεί να αξιώνει δικαιώματα που ανέκυψαν πριν τις 5.4.10. Όσον αφορά την αξίωση του Αιτητή για πληρωμή ως αποζημίωση για μη παραχωρηθείσα ετήσια άδεια μετ΄ απολαβών σημειώνουμε κατ΄ αρχήν ότι η άδεια αποτελεί δικαίωμα του εργοδοτούμενου το οποίο απορρέει από τον Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμο, Ν.8/67και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να του στερηθεί. Σε περίπτωση που ο εργοδότης αρνηθεί να παραχωρήσει στον εργοδοτούμενο την άδεια που δικαιούται με βάσει τον εν λόγω νόμο και τη σύμβαση εργασίας του, τότε ο εργοδοτούμενος μπορεί να την διεκδικήσει δικαστικώς . Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 14 του εν λόγω νόμου, εργοδότης που παραλείπει να χορηγήσει άδεια σε εργοδοτούμενο δυνάμει του εν λόγω νόμου είναι ένοχος αδικήματος. Ακόμη σημειώνουμε ότι ο εργοδότης δεν μπορεί να πληρώσει τον εργοδοτούμενο αντί της παραχώρησης άδειας και ότι η άδεια δεν μπορεί να συσσωρεύεται αλλά πρέπει να λαμβάνεται εντός του έτους αδείας για το οποίο οφείλεται. Τα άρθρα 7

(1)και

(2)του Νόμου προνοούν τα ακόλουθα: «7.

(1)Η άδεια περιλαμβάνει μίαν συνεχή περίοδον ουχί ολιγωτέραν των εννέα ημερών.

(2)Δια συμφωνίας μεταξύ του εργοδότου και του εργοδοτουμένου, αι άδειαι δυνατόν να συσσωρεύωνται μέχρις ανωτάτου ορίου ισουμένου προς την άδειαν εις την οποίαν ο εργοδοτούμενος δικαιούται ως προς δύο έτη». Και τούτο διότι σκοπός της παραχώρησης της άδειας είναι η αποχή του εργοδοτουμένου από την εργασία και η ξεκούραση του για διαφύλαξη της σωματικής και ψυχικής υγείας του καθώς και για καλύτερη και πιο ικανοποιητική απόδοση στη δουλειά του. Είναι γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο που με βάση τις πρόνοιες του Νόμου η μόνη εξαίρεση που μπορεί να επιτραπεί είναι η συσσώρευση άδειας που δικαιούται για δυο έτη κι΄ αυτό μόνο μετά από συμφωνία των δυο μερών .Αν πρόθεση του Νομοθέτη ήταν να συσσωρεύεται η άδεια για απεριόριστο χρόνο και η παραχώρηση της άδεια σε χρήμα δεν θα εισήγαγε τη πιο πάνω πρόνοια. Στη παρούσα περίπτωση, ο Αιτητής δεν έλαβε τις άδειες που δικαιούτο για τη διάρκεια των ετών 2007-2010 και από τη μαρτυρία του Αιτητή προκύπτει ότι υπήρξε μια μορφή συμφωνίας μεταξύ του Αιτητή και των Καθ΄ ων η Αίτηση για συσσώρευση των ετησίων αδειών που δικαιούταν ο Αιτητής αφού όταν ο Αιτητής ρώτησε γιατί δεν του παραχωρείτο ετήσια άδεια και γιατί δεν πληρωνόταν για αυτή οι Καθ΄ ων η Αίτηση του είπαν ότι θα του πληρωθούν τα οφειλόμενα ποσά όταν τερματιστεί η εργοδότηση του και ο Αιτητής αποδέχτηκε την εν λόγω θέση των Καθ΄ ων η αίτηση. Ο Αιτητής πληρώθηκε για την ετήσια άδεια για το 2010 από το Ταμείο Αδειών των Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Κατά συνέπεια η ετήσια άδεια του για το 2010 θεωρείται ότι του παραχωρήθηκε. Κατά την απόλυση του, εφόσον υπήρχε συμφωνία για συσσώρευση της ετήσιας άδειας, βρίσκουμε ότι του οφείλοντο οι ετήσιες άδειας για τα έτη 2008 και 2009. Εφόσον το 2010 πήρε την ετήσια άδεια του και επειδή είχε συμφωνήσει με τους Καθ΄ ων η Αίτηση για συσσώρευση της ετήσιας άδειας βάση των Περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμο (Ν.8/67), κατά το χρόνο που τερματίστηκε η εργοδότηση του οι ετήσιες άδειες του 2008 και 2009 ήταν νόμιμα συσσωρευμένες και τις δικαιούτο ο Αιτητής. Όσον αφορά τις αποζημιώσεις για τις ετήσιες άδεις για το 2007 αυτές δεν μπορούν να επιδικαστούν από το Δικαστήριο καθ΄ ότι δεν καλύπτονται από το Άρθρο 7

(2)του Ν.8/67. Καταλήγουμε ότι ο Αιτητής δικαιούται το ποσό των €1.618,75 ως αποζημίωση για τη μη ληφθείσα άδεια. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση για τα πιο κάτω ποσά: Α) €3.015,40 ως αποζημιώσεις για αδικαιολόγητη και παράνομη απόλυση του, Β) €1.507,07 ως πληρωμή αντί προειδοποίησης, και Γ) €933,00 ως δεδουλευμένος 13ος μισθός για το έτος 2010 Δ) €1.618,75 ως αποζημίωση για μη ληφθείσα ετήσια άδεια. ήτοι σύνολο €7.072,22 με νόμιμο τόκο. Τέλος επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ΄ ων η αίτηση €600,00 ως δικηγορικά έξοδα πλέον Φ.Π.Α.. (Υπ.) ................ Ελ. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............ (Υπ.) ............. Θ. Ανθούσης, Μέλος Γ. Ιωάννου, Μέλος Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Industrial/Final (Αναφορά:Παράνομη Απόλυση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο