Γεωργίας Διονυσίου ν. N C PAREAS LOGISTICS LTD, Αρ. Αίτησης: 382/10, 28 Ιανουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEM:2011:3 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΠΑΦΟΣ Ενώπιον: Ελ. Κωνσταντίνου, Δικαστή Χ. Τσιολή } Δ. Επιφανείου } Μελών Αρ. Αίτησης: 382/10 Μεταξύ: Γεωργίας Διονυσίου Αιτήτριας και N. C. PAREAS LOGISTICS LTD Καθ΄ ων η Αίτηση ---- Ημερομηνία: 28 Ιανουαρίου, 2011 Εμφανίσεις Για την Αιτήτρια: κα Χριστοδούλου για κ. Τσιαπαλή Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση η Αιτήτρια εξαιτείται: A. Πληρωμή αντί προειδοποίησης. B. Αποζημιώσεις για παράνομη και/ή αδικαιολόγητη και/ή αυθαίρετη απόλυση Γ. Κάθε ποσό που θα ελάμβανε αν απολύετο σαν πλεονάζον προσωπικό Δ. Καταβολή αναλογίας 13ου μισθού Ε. Καταβολή αναλογίας ετήσιας άδειας. Στ. Καταβολή δεδουλευμένων μισθών Ζ. Οποιανδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει εύλογη υπό τις περιστάσεις Η. Νόμιμο Τόκο Θ. Τα έξοδα. Από το φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι αντίγραφο της παρούσας αίτησης απεστάλη από το Πρωτοκολλητείο στους Καθ΄ ων η Αίτηση με διπλοσυστημένη επιστολή στις 29.7.2010 η οποία επιστράφηκε με την ένδειξη «Αζήτητη». Ακολούθως η αίτηση επιδόθηκε στους Καθ΄ ων η αίτηση με ιδιώτη επιδότη στις 30.9.2010. Η εν λόγω επίδοση επιβεβαιώνεται με ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη κ. Χριστάκη Ευτυχίου ημερομηνίας 30.9.2010 η οποία είναι κατατεθειμένη στο φάκελο της υπόθεσης. Έκτοτε οι Καθ' ων η Αίτηση κατά παράβαση του διαδικαστικού κανονισμού 5
(1)του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικού Κανονισμού του 1999 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα («ο Κανονισμός») παρέλειψαν να καταχωρήσουν έγγραφο εμφάνιση. Το Δικαστήριο ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει ο Κανονισμός 9
(4)του Κανονισμού προχώρησε στην ακρόαση της υπόθεσης στην απουσία των Καθ' ων η Αίτηση. Ενώπιον μας τέθηκε μόνο η μαρτυρία της Αιτήτριας με ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 20.1.2011 η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδεχόμαστε. Με βάση τη μαρτυρία της Αιτήτριας διαπιστώνουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα: H Αιτήτρια προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση τον Σεπτέμβριο του 2007 δυνάμει προφορικής σύμβασης εργοδότησης ως γραφέας στο Τμήμα Μεταφοράς Δεμάτων στο γραφείο των Καθ΄ ων η Αίτηση στην Πάφο. Με βάση την εν λόγω συμφωνία εργοδότησης της: α) ο μισθός της ανερχόταν σε €650 μηνιαίως, και β) η Αιτήτρια είχε δικαίωμα σε καταβολή 13ου μισθού καθώς και σε 20 μέρες ετήσια άδεια με απολαβές. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση συστηματικά καθυστερούσαν για ένα περίπου μήνα κάθε φορά να της καταβάλουν τον εκάστοτε δεδουλευμένο μισθό της. Γι΄ αυτό το λόγο με επιστολή της ημερομηνίας 20.7.2009 παραιτήθηκε από την εργασία της με ισχύ από 31.7.2009. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι η συστηματική καθυστέρηση καταβολής των μηνιαίων μισθών της από τους Καθ΄ ων η Αίτηση συνιστούσε νόμιμο λόγο τερματισμού των υπηρεσιών από μέρους της καθ΄ ότι η εν λόγω διαγωγή των Καθ΄ ων η Αίτηση την εξανάγκασε σε παραίτηση. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση κατά τον τερματισμό της απασχόλησης της της όφειλαν: α) Το ποσό των €250 έναντι του μισθού του Ιουνίου 2009, β) Το ποσό των €650 ως μηνιαίο μισθό για τον Ιούλιο του 2009, γ) Το ποσό των €379 ως αναλογία 13ου μισθού, και δ) Το ποσό των €330 ως αναλογία ετήσιας άδειας για μέρες ετήσιας άδειας που δεν πήρε. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν μέχρι σήμερα κανένα ποσό έναντι των πιο πάνω οφειλομένων ποσών. Περαιτέρω οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν στην Αιτήτρια οποιοδήποτε ποσό ως αποζημίωση για εξαναγκασμό της σε παραίτηση και ως πληρωμή αντί προειδοποίησης. Το άρθρο 7 του Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967, (Ν. 24/67)όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, (στο εξής «ο Νόμος») προβλέπει ότι: «
(1)Όταν εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ΄ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότου, τότε ο τερματισμός ούτος θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.
(2)Καθ΄ οιονδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως.» Στην παρούσα περίπτωση, η Αιτήτρια έχει το βάρος να αντικρούσει το νόμιμο μαχητό τεκμήριο που προβλέπει το άρθρο 7
(2)του Νόμου και να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση της λόγω της διαγωγής των Καθ΄ ων η Αίτηση για το λόγο που αναφέρει στους γενικούς λόγους της αίτησης της. Στην απόφαση Elbee Co v. Efstathiou
(1989)1 CLR 448 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις καθοδηγητικές νομικές αρχές που καθιέρωσε το Αγγλικό Εφετείο για τις υποθέσεις εξαναγκασμού σε παραίτηση στην υπόθεση Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp
(1978)1 ALL E.R. 713. Στην εν λόγω απόφαση στην σελίδα αναφέρονται τα εξής: "... if the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer's conduct. He is constructively dismissed .." Σε ελεύθερη μετάφραση: "... Εάν ο εργοδότης είναι ένοχος διαγωγής, η οποία συνιστά σημαντική παράβαση που φθάνει στη ρίζα της σύμβασης εργασίας ή που δείχνει ότι ο εργοδότης δεν προτίθεται πλέον να δεσμεύεται από ένα ή περισσότερους ουσιώδους όρους αυτής τότε, ο εργοδοτούμενος δικαιούται να θεωρεί τον εαυτό του αποδεσμευμένο από οποιαδήποτε περαιτέρω εκτέλεση των καθηκόντων του. Αν το κάνει αυτό τότε τερματίζει τη σύμβαση λόγω της διαγωγής του εργοδότη,. Εξαναγκάζεται σε παραίτηση ...». Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Αντιγόνης Ηλία
(1992)1 (Β) ΑΑΔ 98, 103 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Το άρθρο 7
(1)του Ν.24/67 δεν εξειδικεύει τη διαγωγή του εργοδότη η οποία καθιστά δικαιολογημένο τον τερματισμό απασχόλησης εκ μέρους του εργοδοτούμενου υπαιτιότητι του εργοδότη. Στην Alouet Clothing v. Athanasiou
(1988)1 CLR 626, αποφασίστηκε ότι διάρρηξη θεμελιώδους όρου της σύμβασης εργασίας εκ μέρους του εργοδότη συνιστά διαγωγή η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 7
(1)του νόμου. Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να προσδιοριστεί εξαντλητικά η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7
(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη - εργοδοτουμένου, είτε λόγω της διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας, ή την επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη - εργοδοτούμενου ..». Μια από τις βασικές και ουσιαστικές υποχρεώσεις του εργοδότη σε μια σύμβαση εργασίας είναι η καταβολή του συμφωνηθέντος μισθού τη συμφωνηθείσα μέρα καταβολής του. Συστηματική παραβίαση του εν λόγω συμφωνηθέντος όρου συνιστά παραβίαση ουσιώδους όρου της σύμβασης εργασίας η οποία δίνει δικαίωμα στον εργοδοτούμενο να τερματίσει νόμιμα την απασχόληση του σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 7
(1)του Νόμου. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω γεγονότα κρίνουμε ότι η Αιτήτρια κατάφερε να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση της εξαναγκαζόμενη σε παραίτηση λόγω διαγωγής των Καθ΄ ων η Αίτηση. Κατά συνέπεια η Αιτήτρια δικαιούται σε αποζημιώσεις δυνάμει του άρθρου 3
(1)του Νόμου αφού σύμφωνα με το άρθρο 7
(1)του Νόμου ο τερματισμός της απασχόλησης εργοδοτουμένου λόγω διαγωγής του εργοδότη, θεωρείται ως τερματισμός από τον εργοδότη. Η παράγραφος 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, προβλέπει ότι το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό αποζημίωσης που θα επιδικαστεί. Το Δικαστήριο, κατά τον υπολογισμό του ποσού της αποζημίωσης οφείλει να λάβει υπόψη την ηλικία, τα ημερομίσθια, τη διάρκεια της υπηρεσίας, την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας και τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου. Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου η αποζημίωση δεν μπορεί να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών και δεν μπορεί να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων. Στην παρούσα περίπτωση η Αιτήτρια για σκοπούς του Νόμου ήταν στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση για 2 έτη για σκοπούς του Νόμου και οι εβδομαδιαίες απολαβές της ανέρχονταν σε €162,50 (13 Χ €650 : 52). Λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και με βάση τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκαν οι υπηρεσίες της Αιτήτριας και την απουσία μαρτυρίας σχετικά με την ηλικία της Αιτήτριας, τις προσπάθειες που έκανε η Αιτήτρια για εξεύρεση άλλης εργασίας και για την οποιαδήποτε απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας της Αιτήτριας, κρίνουμε ότι η Αιτήτρια σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου και σε συνάρτηση με την περίοδο απασχόλησης της, δικαιούται σε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 4 εβδομάδων, ήτοι, €650,00 (4 X €162.5). Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 9
(1)(β) του Νόμου η Αιτήτρια, σύμφωνα με την πιο πάνω περίοδο απασχόλησης της, δικαιούται σε πληρωμή αντί προειδοποίησης απολαβών 2 εβδομάδων, ήτοι ποσό €325,00. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση για τα πιο κάτω ποσά: α) Το ποσό των €250 έναντι του μισθού του Ιουνίου 2009, β) Το ποσό των €650 ως μηνιαίο μισθό για τον Ιούλιο του 2009, γ) Το ποσό των €379 ως αναλογία 13ου μισθού, δ) Το ποσό των €330 ως αναλογία ετήσιας άδειας, ε) Το ποσό των €650,00 ως αποζημιώσεις για εξαναγκασμό της σε παραίτηση, και στ) Το ποσό των €325,00 ως πληρωμή αντί προειδοποίησης, ήτοι σύνολο €2.584,00 με νόμιμο τόκο. Τέλος επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση το ποσό των €450,00 ως δικηγορικά έξοδα πλέον ΦΠΑ. (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.)............... (Υπ.) ................ Χ. Τσιολής, Μέλος Δ. Επιφανείου, Μέλος Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Εξαναγκασμός σε παραίτηση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο