Χρυστάλλας Χριστοδούλου ν. P KISSONERGHIS HOTELS LIMITED, Αρ. Αίτησης: 131/08, 4 Φεβρουαρίου, 2011

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 (Ν.24/67)όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος») και διαζευκτικά σε περίπτωση που η Εργοδότρια Εταιρεία αποδείξει ότι η απόλυση της οφείλεται σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού («το Ταμείο») με βάση το άρθρο 16

(1)του Nόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου. H αξίωση της Αιτήτριας εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας για το ποσό των Λ.Κ. 99.04 ως διαφορά στον υπολογισμό της μονάδας αποσύρθηκε πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Η Εργοδότρια Εταιρεία με την έγγραφο εμφάνισης της αμφισβητώντας την εναντίον της αξίωση ισχυρίζεται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος σύμφωνα με το Νόμο καθότι οφείλετο σε λόγους πλεονασμού λόγω της κάθετης μείωσης των εργασιών της. Το Ταμείο στους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισης του ισχυρίζεται ότι το αίτημα της Αιτήτριας για πληρωμή λόγω πλεονασμού απορρίφθηκε γιατί από τα στοιχεία που υπάρχουν ο τερματισμός της απασχόλησης της δεν οφείλετο σε λόγους πλεονασμού. Η Εργοδότρια Εταιρεία δεν παρουσίασε στοιχεία για μείωση του κύκλου εργασιών ή αναδιοργάνωση της επιχείρησης. Απασχολούσε 44 άτομα και προσέλαβε άλλους ενώ απέλυσε την Αιτήτρια. Τα καθήκοντα της Αιτήτριας δεν εξέλειπαν μετά την απόλυση της αλλά αναλήφθηκαν από άλλους. Βάρος Απόδειξης Το άρθρο 5 του Νόμου προβλέπει τους λόγους που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και οι οποίοι δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης από τον εργοδότη. Με το εδάφιο (β) του εν λόγω άρθρου καλύπτεται ο λόγος απόλυσης λόγω πλεονασμού. Το άρθρο 6

(1)του Νόμου καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο «... ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων» δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Επομένως στην παρούσα περίπτωση η Εργοδότρια Εταιρεία έχει το βάρος να αποδείξει ότι τερμάτισε την απασχόληση της Αιτήτριας λόγω πλεονασμού βάσει των προβλεπομένων στο άρθρο 5(β) σε συνδυασμό με το άρθρο 18 του Νόμου, όπου καθορίζονται περιοριστικά οι λόγοι πλεονασμού. Προς απόδειξη του εν λόγω ισχυρισμού κατέθεσε εκ μέρους της Εργοδότριας Εταιρείας ο κ. Ζώης Σανιδιώτης, γενικός διευθυντής του ξενοδοχείου Kissos. Ενώπιον μας κατέθεσε επίσης η Αιτήτρια. Το Ταμείο δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία αλλά αρκέστηκε στην αντεξέταση των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας και της Αιτήτριας. Εκτός από την προφορική μαρτυρία ενώπιον μας υπάρχει και η πραγματική μαρτυρία, δηλαδή τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια και στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο κατά την παράθεση και την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Μαρτυρία - Αξιολόγηση και Συμπεράσματα - Νομική Πτυχή Από τις έγγραφες προτάσεις, τις δηλώσεις των μερών και το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό προκύπτουν ως παραδεκτά γεγονότα και/ή ως μη αμφισβητούμενα και/ή ως αναντίλεκτα γεγονότα τ΄ ακόλουθα: Η Εργοδότρια Εταιρεία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και ασχολείται με τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Είναι ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου Kissos που βρίσκεται στην Πάφο (στο εξής «το Ξενοδοχείο»). Η Αιτήτρια προσλήφθηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας ως καμαριέρα στο Ξενοδοχείο στις 18.3.

1. Με επιστολή της ημερομηνίας 10.5.2007, Τεκμήριο 1, η Εργοδότρια Εταιρεία πληροφόρησε την Αιτήτρια ότι οι υπηρεσίες της θα τερματίζονταν στις 8.7.2007 λόγω πλεονασμού. Πιο συγκεκριμένα, στην εν λόγω επιστολή η Εργοδότρια Εταιρεία σημείωσε ότι λόγω της μείωσης του κύκλου εργασιών και της χαμηλής πληρότητας του Ξενοδοχείου καθώς και των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Εργοδότρια Εταιρεία ήταν υποχρεωμένοι να τερματίσουν τις υπηρεσίες της. Με επιστολή της ημερομηνίας 17.5.2007, Τεκμήριο 2, η Εργοδότρια Εταιρεία πληροφόρησε την Αιτήτρια ότι η περίοδος προειδοποίησης που της δόθηκε αυξάνεται από 8 εβδομάδες σε 12 εβδομάδες λόγω των προνοιών της Συλλογικής Σύμβασης μεταξύ του ΠΑΣΥΞΕ και των συντεχνιών που κάλυπτε τον κλάδο των ξενοδοχοϋπαλλήλων η οποία εφαρμοζόταν και στην εργοδότηση της Αιτήτριας. Πιο συγκεκριμένα, η Εργοδότρια Εταιρεία πληροφορούσε την Αιτήτρια ότι η εργοδότηση της θα τερματιζόταν στις 5.8.
2. Στην Αιτήτρια καταβλήθηκε πληρωμή αντί προειδοποίησης για περίοδο 12 εβδομάδων και η Αιτήτρια δεν εργάστηκε την περίοδο της προειδοποίησης. Για σκοπούς του Νόμου, ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν σε Λ.Κ.190 (€324,63). Σύμφωνα με τον κ. Σανιδιώτη, η Εργοδότρια Εταιρεία αρχές Μαΐου 2007 αποφάσισε όπως αναδιοργανώσει το τμήμα των καμαριέρων και όπως κηρύξει ως πλεονάζοντες ένα αριθμό υπαλλήλων. Πιο συγκεκριμένα, κατά την περίοδο του 2006 και του 2007 έγιναν ανακαινίσεις στα δωμάτια του Ξενοδοχείου με τις οποίες αφαιρέθηκαν τα χαλιά από τα δωμάτια και τοποθετήθηκε στο πάτωμα των δωματίων παρκέ. Επίσης αποφασίστηκε να «φύγουν» από τα δωμάτια οι θέρμοι που περιείχαν νερό και πάγο τους οποίους έβαζαν οι καμαριέρες στα δωμάτια. Συνεπεία των πιο πάνω αλλαγών μειώθηκε ο χρόνος που χρειάζονταν οι καμαριέρες να καθαρίσουν τα δωμάτια καθότι το παρκέ καθαρίζεται πιο εύκολα και πιο γρήγορα από τα χαλιά και δεν σπαταλείται χρόνος για να πλυθούν οι θέρμοι. Περαιτέρω αποφασίστηκε όπως οι κοινόχρηστοι χώροι του Ξενοδοχείου να μην καθαρίζονται από τις καμαριέρες αλλά από μία καθαρίστρια που θα ασχολείτο μόνο με την καθαριότητα αυτών των χώρων. Δηλαδή αντί οι καμαριέρες το πρωί να ξεκινούν την εργασία τους με το να καθαρίζουν όλες μαζί τους κοινόχρηστους χώρους να καθαρίζει μόνο μία καμαριέρα όλη μέρα αυτούς τους χώρους. Τον Ιούλιο του 2007 προσλήφθηκε μια εποχιακή καθαρίστρια για να καθαρίζει τους κοινόχρηστους χώρους η οποία απολύθηκε τον Νοέμβριο του
3. Αναφερόμενος στη μείωση του κύκλου εργασιών και την χαμηλή πληρότητα που αναφέρεται στο Τεκμήριο 1 σημείωσε ότι ο κύκλος εργασιών του Ξενοδοχείου καθορίζεται από τον αριθμό των αφίξεων και των διανυκτερεύσεων των ατόμων στο Ξενοδοχείο. Με τον όρο «άφιξη» εννοεί κάθε ένα άτομο που έρχεται στο Ξενοδοχείο και εγγράφεται, ενώ με τον όρο «διανυκτέρευση» εννοεί την παραμονή κατά βράδυ του καθενός ατόμου στο Ξενοδοχείο. Για τα ακόλουθα έτη το Ξενοδοχείο είχε τις ακόλουθες αφίξεις και διανυκτερεύσεις: Έτος Αφίξεις Διανυκτερεύσεις 2004 8.471 66.291 2005 7.561 51.438 2006 6.615 47.850 2007 7.292 51.930 Ήταν η θέση του ότι όταν απολύθηκε η Αιτήτρια έλαβαν υπόψη τις μειωμένες διανυκτερεύσεις του 2006 και ότι οι προβλέψεις για το 2007 ήταν δυσοίωνες. Ο ελάχιστα αυξημένος αριθμός διανυκτερεύσεων που υπάρχει το 2007 προέκυψε καθότι η Εργοδότρια Εταιρεία πρόσφερε το 2007 πολύ χαμηλές τιμές για να προσελκύσει πελάτες. Κατά το χρόνο της απόλυσης της Αιτήτριας η Εργοδότρια Εταιρεία δεν γνώριζε από πριν ότι θα υπήρχε αύξηση στις διανυκτερεύσεις καθότι το Ξενοδοχείο όπως και όλα τα ξενοδοχεία πλέον εργάζεται με το σύστημα των κρατήσεων της τελευταίας στιγμής και τον Μάιο του 2007 δεν είχαν καμία ένδειξη για αύξηση των πληροτήτων και γι΄ αυτό το λόγο πήραν την απόφαση και χαμήλωσαν τις τιμές. Λόγω αυτών των χαμηλών τιμών που προσέφεραν για το 2007 υπήρξε μια αύξηση στις διανυκτερεύσεις το 2007 σε σύγκριση με το έτος
4. Αντεξεταζόμενος από το δικηγόρο του Ταμείου ανέφερε ότι οι ανάγκες για «καθαρισμό» χώρων στο Ξενοδοχείο δεν άλλαξαν από πλευράς τετραγωνικών μέτρων αλλά άλλαξαν από πλευράς πληρότητας με την έννοια ότι για να χρειάζεται να καθαριστεί ένα δωμάτιο πρέπει να είναι κατειλημμένο. Αν είναι ελεύθερο ένα δωμάτιο δεν χρειάζεται να καθαριστεί. Λιγότερες διανυκτερεύσεις σημαίνει μειωμένες ανάγκες για «καθαρισμού». Η εποχιακή καθαρίστρια των εξωτερικών και κοινόχρηστων χώρων προσλήφθηκε τον Ιούλιο του 2007 και έκανε τη δουλειά που έκαναν πριν οι καμαριέρες όσον αφορά τον καθαρισμό των κοινόχρηστων χώρων. Δεν πρότειναν στην Αιτήτρια να αναλάβει αυτή την εργασία λόγω της απόδοσης της, της υγείας της και λόγω του ότι η εν λόγω εργασία ήταν δύσκολη επειδή περιλάμβανε και καθαρισμό τζαμιών. Από το 2008 και μετά δεν προσλήφθηκε άλλη καθαρίστρια για τον καθαρισμό των κοινόχρηστων χώρων αλλά εκ περιτροπής οι καμαριέρες καθαρίζουν τους κοινόχρηστους χώρους (μια κάθε εβδομάδα). Σημείωσε ότι η απόλυση της Αιτήτριας οφείλεται στη μειωτική τάση των διανυκτερεύσεων του Ξενοδοχείου σε συνδυασμό με τις αλλαγές που αποφασίστηκαν στον τρόπο εργασίας του τμήματος των καμαριέρων. Η Αιτήτρια με τη μαρτυρία της επιβεβαίωσε τις θέσεις του κ. Σανιδιώτη ότι πριν την απόλυση της καθάριζε μαζί με τις άλλες καμαριέρες το πρωί τους κοινόχρηστους χώρους του Ξενοδοχείου και ακολούθως καθάριζε δωμάτια. Περαιτέρω επιβεβαίωσε τη θέση του κ. Σανιδιώτη ότι αφαιρέθηκαν τα χαλιά και οι θέρμοι από τα δωμάτια και συνακόλουθα μειώθηκε ο χρόνος που χρειαζόταν για να καθαριστεί ένα δωμάτιο. Πιο συγκεκριμένα, είπε ότι όταν υπήρχαν τα χαλιά και οι θέρμοι στα δωμάτια χρειάζονταν 30 λεπτά για να καθαριστούν τα δωμάτια ενώ μετά την αφαίρεση των χαλιών και των θέρμων 15 λεπτά. Πριν την απόλυση της δεν της έγινε πρόταση για να παραμείνει στο ξενοδοχείο ως καθαρίστρια των κοινόχρηστων χώρων. Ήταν η θέση της ότι μπορούσε να εκτελέσει τις εργασίες που απαιτούνταν για να καθαριστούν οι κοινόχρηστοι χώροι του Ξενοδοχείου και ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα υγείας. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, ένας εργοδοτούμενος είναι πλεονάζων, και κατά συνέπεια δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο όταν η απασχόληση του ετερματίσθη: «(α) Διότι ο εργοδότης έπαυσεν ή προτίθεται να παύση να διεξάγη την επιχείρησιν εν τη οποία ο εργοδοτούμενος απησχολείτο, ή (β) διότι ο εργοδότης έπαυσεν ή προτίθεται να παύση να διεξάγη επιχείρησιν εις τον τόπον όπου ο εργοδοτούμενος απησχολείτο: ........................................... (γ) Ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζομένων προς την λειτουργίας της επιχειρήσεως: (i) Εκσυγχρονισμού, μηχανοποιήσεως ή οιαδήποτε άλλης αλλαγής εις τα μεθόδους παραγωγής ή οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθμό των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων. (ii) Αλλαγών εις τα προϊόντα ή εις τα μεθόδους παραγωγής ή εις τα αναγκαιούσας ειδικότητας των εργοδοτουμένων. (iii) Καταργήσεις τμημάτων. (iv) Δυσκολιών εις την τοποθέτησιν προϊόντων εις την αγοράν ή πιστωτικών δυσκολιών. (v) Ελλείψεως παραγγελιών ή πρώτων υλών (vi) Σπάνεως μέσων παραγωγής, και (vii) Περιορισμού του όγκου της εργασίας ή της επιχειρήσεως» Κατά συνέπεια το ερώτημα που τίθεται είναι αν με βάση την ενώπιον μας μαρτυρία δικαιολογείται η απόλυση της Αιτήτριας με βάση τις πρόνοιες των εδαφίων (i) και (vii) της παραγράφου (γ) του άρθρου
5. Σημειώνουμε ότι με βάση τη νομολογία το κατά πόσον υπάρχουν πραγματικές συνθήκες πλεονασμού κρίνεται με αντικειμενικά κριτήρια και δεν εναπόκειται στην υποκειμενική κρίση του εργοδότη ή του εργοδοτούμενου. Για να διαπιστωθεί κατά πόσο υπήρξε πραγματική μείωση του όγκου εργασιών μιας επιχείρησης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο συνήθης κύκλος εργασιών της επιχείρησης αυτής κατά τα τελευταία χρόνια προ της απολύσεως. Το Δικαστήριο κρίνοντας αντικειμενικά θα πρέπει να διαπιστώσει κατά ποσόν υπήρξε ουσιαστική μείωση του συνήθους κύκλου εργασιών κατά τον ουσιώδη χρόνο τερματισμού της απασχόλησης του εργοδοτούμενου στο βαθμό που θα μπορούσε να θεωρηθεί δικαιολογημένη η απόφαση για απόλυση λόγω πλεονασμού. Σχετικά με τον περιορισμό του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης σύμφωνα με την απόφαση το Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Α. Ιάσωνος Λτδ ν. Χρίστου κ.α.

(1994)1 ΑΑΔ 703, 706: «Εποχιακή ή περιοδική μείωση του όγκου της εργασίας η οποία αφήνει ανεπηρέαστο τον όγκο της εργασίας, επιμετρούμενο μέσα στο συνήθη κύκλο της εμπορικής δραστηριότητας του εργοδότη, δε συνιστά λόγο για τον τερματισμό της απασχόλησης λόγω πλεονασμού. Ο όγκος των εργασιών επιχείρησης έχει όχι μόνο εποχιακές αλλά και καθημερινές αυξομειώσεις και διακυμάνσεις. Αν γινόταν δεκτή η θέση των εφεσειόντων, θα διανοιγόταν η οδός για την καταστρατήγηση του οικοδομήματος του νόμου που συναρτά τον πλεονασμό με τα αντικειμενικά δεδομένα της επιχείρηση. Ο όγκος εργασίας προσδιορίζεται με βάση σταθερό παρονομαστή που αντανακλά τον όγκο της εργασίας του εργοδότη στο πλαίσιο του συνήθους κύκλου της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και αυτή η σημασία που ενέχει ο όρος 'όγκος εργασίας' στο πλαίσιο του άρθρου 18(γ) (vii) του Ν.24/67 (όπως έχει τροποποιηθεί).» Αναφορικά με τον άλλο λόγο, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο κάθε εργοδότης έχει το δικαίωμα, μέσα στα πλαίσια της επιχειρηματικής του δράσης, να διενεργεί οποιαδήποτε αλλαγή ή αναδιοργάνωση σχετιζόμενη με τη λειτουργία της επιχείρησης του. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οποιαδήποτε αλλαγή ή μορφή αναδιοργάνωσης που γίνεται από τον εργοδότη συνιστά ταυτόχρονα και λόγο πλεονασμού σύμφωνα με τις προλεγόμενες πρόνοιες του Νόμου. Καθώς έχει αναφερθεί στην απόφαση Α/φοι Γαλαταριώτη Λτδ -και- Παρασκευής Γρηγορά κ.α.

(2001)1 Α.Α.Δ. 1985, 1990: «Σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, ο εκσυγχρονισμός ή αναδιοργάνωση ή οποιαδήποτε αλλαγή της επιχείρησης για να συνιστά βάσιμο λόγο πλεονασμού πρέπει να είναι τέτοιου βαθμού, σε έκταση και σοβαρότητα, ώστε να επιφέρει μεταβολή στη φύση των καθηκόντων του εργοδοτουμένου ή την κατάργηση τους ώστε το αποτέλεσμα να συνεπάγεται "ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων" κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 18(γ)(i) του Νόμου». Μια μέθοδος εξακρίβωσης του αν υπάρχει ή όχι πλεονασμός καθορίστηκε στην υπόθεση Hindle -v- Percival Boats Ltd

(1969)1 ALL E.R. 836. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης αυτής, σε κάθε περίπτωση για να δικαιολογηθεί πλεονασμός πρέπει να διακριβωθούν οι πραγματικές απαιτήσεις της επιχείρησης και κατά πόσο αυτές μειώθηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στη συνέχεια πρέπει να διακριβωθεί κατά πόσο οι συγκεκριμένες μειωμένες απαιτήσεις συνδέονται με τα καθήκοντα του εργοδοτούμενου που θα απολυθεί ως πλεονάζων. Αν στη διαδικασία αυτή, με αντικειμενικά κριτήρια επιβεβαιωθεί ο επηρεασμός της εργασίας του εργοδοτούμενου, αυτός θεωρείται πλεονάζων προσωπικό. Παρακολουθήσαμε με προσοχή τόσο τον κ. Σανιδιώτη όσο και την Αιτήτρια να καταθέτουν ενώπιον μας. H θέση του κ. Σανιδιώτη αναφορικά με την αφαίρεση των χαλιών και των θέρμων επιβεβαιώθηκε με τη μαρτυρία της Αιτήτριας. Παρατηρούμε όμως ότι η μαρτυρία του κ. Σανιδιώτη αναφορικά με το χρονικό σημείο που έγιναν οι αλλαγές στα δωμάτια (αφαίρεση χαλιών και θέρμων) ήταν πολύ γενική και αόριστη και δεν υποστηρίχτηκε από απτά στοιχεία και λεπτομέρειες. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν επικαλέστηκε αυτό το γεγονός (δηλ. τις αλλαγές στα δωμάτια και συνεπακόλουθα τη μείωση του χρόνου που χρειάζεται για να καθαριστεί ένα δωμάτιο), (α) στην επιστολή απόλυσης που δόθηκε στην Αιτήτρια (Τεκμήριο 1), (β) στο ερωτηματολόγιο που συμπλήρωσε η Εργοδότρια Εταιρεία και παρέδωσε στο Ταμείο αναφορικά με την απόλυση της Αιτήτριας (Τεκμήριο 4) και (γ) στην επιστολή που στάληκε στο Ταμείο στις 30.5.2008 (Τεκμήριο 6) με την οποία δίνονταν συμπληρωματικές πληροφορίες στο Ταμείο σχετικά με τους λόγους που οδήγησαν στην απόφαση να απολυθεί η Αιτήτρια. Καμία αναφορά δεν υπάρχει στα εν λόγω Τεκμήρια για το εν λόγω γεγονός. Απλώς στο Τεκμήριο 6 σημειώνεται ότι το τμήμα των καμαριέρων αποφασίστηκε να αναδιοργανωθεί «... με μείωση των καμαριέρων και πρόσληψη εποχιακής καθαρίστριας κοινόχρηστων χώρων για τους μήνες Ιούλιο-Νοέμβριο 2007». Μας δημιουργούνται ερωτηματικά για ποιο λόγο δεν αναφέρθηκε αυτός ο λόγος στα εν λόγω Τεκμήρια. Δεν μας φαίνεται φυσιολογική η μη συμπερίληψη του εν λόγω γεγονότος στα εν λόγω έγγραφα και το εν λόγω γεγονός μας δημιουργεί αμφιβολίες αναφορικά με το πότε έγιναν οι αλλαγές στα δωμάτια και με το κατά πόσον αυτές οι αλλαγές επέφεραν τη μείωση των αναγκών της Εργοδότριας Εταιρείας για απασχόληση καμαριέρων κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης της απόφασης για απόλυση της Αιτήτριας. Συνακόλουθα κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε τη μαρτυρία του κ. Σανιδιώτη αναφορικά με το χρονικό σημείο που έγιναν οι αλλαγές στα δωμάτια. Τόσο ο κ. Σανιδιώτης όσο και η Αιτήτρια υποστήριξαν ότι δεν έγινε στην Αιτήτρια πρόταση αντί να απολυθεί να παραμείνει στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας ως καθαρίστρια κοινόχρηστων και εξωτερικών χώρων. Όμως ενώ ο κ. Σανιδιώτης υποστήριξε ότι ο λόγος που δεν έγινε τέτοια πρόταση στην Αιτήτρια ήταν γιατί λόγω της υγείας της η Αιτήτρια δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στα καθήκοντα της εν λόγω θέσης, η Αιτήτρια ανέφερε ότι δεν έχει πρόβλημα υγείας και είναι σε θέση να εκτελεί τις εργασίες της εν λόγω θέσης. Η θέση του κ. Σανιδιώτη δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του και ούτε ο δικηγόρος της Αιτήτριας του υπέβαλε ότι η Αιτήτρια είναι σε θέση να εκτελεί τα καθήκοντα της καθαρίστριας εξωτερικών χώρων. Με βάση τις αρχές της νομολογίας (βλ. Fredericou Schools Ltd v. ACUAC INC

(2007)1 ΑΑΔ 1527) κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τον ισχυρισμό της Αιτήτριας ενόψει του ότι δεν δόθηκε η δυνατότητα στην Εργοδότρια Εταιρία να αντικρούσει τον εν λόγω ισχυρισμό. Η μαρτυρία του κ. Σανιδιώτη αναφορικά με τις πληρότητες του Ξενοδοχείου έγινε παραδεκτή από το Ταμείο. Δεχόμαστε λοιπόν τη μαρτυρία του κ. Σανιδιώτη, με εξαίρεση την αναφορά του για το πότε επήλθαν οι αλλαγές στα δωμάτια και αυτή της Αιτήτριας, εκτός από τη θέση της ότι είναι σε θέση να καθαρίζει τους εξωτερικούς και κοινόχρηστους χώρους του Ξενοδοχείου, ως αξιόπιστη. Βρίσκουμε ότι τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα εργατική διαφορά είναι αυτά που αναφέρθηκαν από τους εν λόγω μάρτυρες εκτός από τις θέσεις τους που απορρίψαμε πιο πάνω. Είναι επομένως εύρημα μας ότι τα όσα ανωτέρω εκθέτουμε, με εξαίρεση τη μαρτυρία που απορρίφθηκε, αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Η ένσταση του Ταμείου για πληρωμή της Αιτήτριας από το Ταμείο λόγω πλεονασμού εδράζεται στη θέση ότι η απόλυση της Αιτήτριας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οφείλεται σε λόγους πλεονασμού καθότι (α) το 2007 υπήρξε αύξηση στις αφίξεις και διανυκτερεύσεις πελατών στο Ξενοδοχείο και (β) δεν υπήρξε αναδιοργάνωση του τμήματος που εργάζονταν οι καμαριέρες εντός των πλαισίων που καθορίζει ο Νόμος και η νομολογία αφού προσλήφθηκε καθαρίστρια για να εκτελεί τα καθήκοντα που εκτελούσαν οι καμαριέρες. Θεωρούμε ότι ο αριθμός των διανυκτερεύσεων στο Ξενοδοχείο αποτελεί στοιχείο το οποίο μπορεί να καταδείξει τον κύκλο εργασιών του Ξενοδοχείου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βάση από το Δικαστήριο για να εξάξει τα συμπεράσματα του κατά πόσο υπήρχε μείωση στον όγκο εργασιών του Ξενοδοχείου. Βρίσκουμε ότι η μείωση των πληροτήτων: (α) από 66,291 το 2004 σε 51,438 το 2005 και (β) από 51,438 το 2005 σε 47,850 το 2006 (δηλαδή μείωση της τάξης του 28% από το 2006 μέχρι το 2004) ήταν αρκετά σημαντική και καταδεικνύει ουσιαστική μείωση στον όγκο εργασίας του Ξενοδοχείου και δικαιολογεί κατά τη γνώμη μας την από μέρους της Εργοδότριας Εταιρείας λήψης μέτρων μείωσης του προσωπικού των καμαριέρων αφού μείωση των διανυκτερεύσεων σημαίνει μείωση των κατειλημμένων δωματίων δηλαδή των δωματίων που χρειάζεται να καθαριστούν. Το γεγονός ότι υπήρξε το 2007 μια μικρή αύξηση στις διανυκτερεύσεις της τάξης του 8.5% σε σύγκριση με αυτές του 2006 δεν επηρεάζει, κατά τη γνώμη μας, την πιο πάνω κατάληξη μας καθότι η Αιτήτρια απολύθηκε αρχές Μαΐου του 2007 και σύμφωνα με τη μαρτυρία που δεχτήκαμε ως αξιόπιστη όταν αποφασίστηκε η απόλυση της Αιτήτριας η Εργοδότρια Εταιρεία δεν γνώριζε και δεν είχε ενδείξεις ότι θα αυξηθούν οι διανυκτερεύσεις στο Ξενοδοχείο για το λόγο ότι οι κρατήσεις έγιναν την τελευταία στιγμή μετά που δόθηκαν προσφορές για διαμονή στο Ξενοδοχείο με χαμηλές τιμές. Κατά συνέπεια στην παρούσα περίπτωση ο ουσιώδης χρόνος για να κριθεί κατά πόσο η απόφαση για απόλυση της Αιτήτριας οφείλετο σε λόγους πλεονασμού είναι αυτός των ετών 2004, 2005 και

1. Ο δικηγόρος του Ταμείου εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι αν συγκρίνουμε τα πρώτα τετράμηνα όσον αφορά τις διανυκτερεύσεις των ετών 2004 - 2007 θα διαπιστώσουμε ότι το 2005 υπήρξε μια μείωση της τάξης του 35% στις διανυκτερεύσεις σε σύγκριση με αυτές του 2004 και το 2006 μια μείωση της τάξης του 52% σε σύγκριση με το
2. Από το 2004 στο 2006 υπήρξε μια μείωση της τάξης του 69% και ότι από το 2006 στο 2007 υπήρξε μια αύξηση της τάξης του 2.5% και ως εκ τούτου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η απόλυση της Αιτήτριας το 2007 αφού γεννάται το ερώτημα γιατί να μην απολυθεί το 2006 όταν η μείωση ήταν περίπου στο 70% και να απολυθεί τον επόμενο χρόνο που υπήρχε αύξηση στις διανυκτερεύσεις. Η εν λόγω θέση δεν μας βρίσκει σύμφωνους καθότι είμαστε της γνώμης ότι στην παρούσα περίπτωση ουσιαστικό στοιχείο για να κριθεί κατά πόσο ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18(γ)(vii) του Νόμου είναι ο συνήθης κύκλος εργασιών του Ξενοδοχείου κατ΄ έτος και όχι κατά τετράμηνα. Ακόμη παρατηρούμε ότι και η μικρή αύξηση στις διανυκτερεύσεις που είχε το Ξενοδοχείο το 2007 δεν μπορεί να αναιρέσει το συμπέρασμα για μείωση του κύκλου εργασιών καθότι η εν λόγω αύξηση ήταν πολύ μικρή και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σημαντική σε σύγκριση με τη μείωση των διανυκτερεύσεων από το
3. Ακόμα και με αυτή την μικρή αύξηση οι διανυκτερεύσεις ήταν μειωμένες σε σύγκριση με το 2004 και σε καμιά περίπτωση αυτή η αύξηση μπορεί να θεωρηθεί ως επανάκαμψη στα προηγούμενα επίπεδα πληροτήτων. Προκύπτει όμως από το Τεκμήριο 4 ότι η Εργοδότρια Εταιρεία προσέλαβε τους τελευταίους 3 μήνες πριν την απόλυση της Αιτήτριας 5 νέους εργοδοτούμενους και μεταξύ άλλων μια καθαρίστρια. Παρατηρούμε κατ΄ αρχήν ότι με αυτές τις προσλήψεις δεν προσλήφθηκε άλλο άτομο ως καμαριέρα για να εκτελεί τα καθήκοντα που εκτελούσε η Αιτήτρια. Η μόνη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας είναι ότι τον Ιούλιο του 2007 (μετά την απόλυση της Αιτήτριας) προσλήφθηκε μια εποχιακή καθαρίστρια για περίοδο 5 μηνών για να καθαρίζει τους εξωτερικούς/κοινόχρηστους χώρους του Ξενοδοχείου λόγω έκτακτης και απρόβλεπτης αύξησης του κύκλου εργασιών του Ξενοδοχείου και ότι από το 2007 και μέχρι σήμερα ο αριθμός των καμαριέρων μειώθηκε. Ο κ. Σανιδιώτης δεν αντεξετάστηκε επί των προσλήψεων πριν την απόλυση της Αιτήτριας και δεν είχε την ευκαιρία να θέσει στο Δικαστήριο τις δικές του θέσεις και εξηγήσεις αναφορικά με την εν λόγω σημείωση στο Τεκμήριο
4. Κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε στο γεγονός της εν λόγω αναφοράς στο Τεκμήριο 4 από μόνο του χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στην Εργοδότρια Εταιρεία να προσφέρει μαρτυρία αναφορικά με τις ημερομηνίες πρόσληψης των εν λόγω 5 εργοδοτουμένων, τους λόγους που προσλήφθηκαν (π.χ. αν αντικατέστησαν άλλους που αποχώρησαν) και τα καθήκοντα τους (αν τα καθήκοντα τους συσχετίζονταν με αυτά της Αιτήτριας) και να αναιρέσουμε το πιο πάνω συμπέρασμα μας για μείωση του κύκλου εργασιών της εντός των πλαισίων του άρθρου 18(γ)(vii) του Νόμου. Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνουμε ότι η απόλυση της Αιτήτριας έγινε κάτω από πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18(γ)(vii) του Νόμου και κατά συνέπεια η Αιτήτρια δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο. Όσον αφορά το λόγο της αναδιοργάνωσης στον τρόπο λειτουργίας του τμήματος των καμαριέρων που επικαλέστηκε η Εργοδότρια Εταιρεία κατά την ακροαματική διαδικασία, σημειώνουμε κατ΄ αρχήν ότι λόγω της απόρριψης της μαρτυρίας του κ. Σανιδιώτη αναφορικά με το χρονικό σημείο της αλλαγής των δωματίων, η Εργοδότρια Εταιρεία απέτυχε να αποδείξει ότι οι εν λόγω αλλαγές επέφεραν τη μείωση των καθηκόντων των καμαριέρων και κατά συνέπεια και των απαιτήσεων της Εργοδότριας Εταιρείας για καμαριέρες κατά τον ουσιώδη χρόνο (τον Μάιο του 2007) εντός των πλαισίων της νομολογίας (Βλέπε Α/φοι Γαλαταριώτη Λτδ ν. Π. Γρηγορά (πιο πάνω)). Περαιτέρω η απόλυση μιας καμαριέρας και η πρόσληψη μιας εποχιακής καθαρίστριας η οποία ανέλαβε καθήκοντα που εκτελούσαν οι καμαριέρες στο Ξενοδοχείο δεν εμπίπτει εντός των προνοιών του άρθρου 18(γ)(i) του Νόμου καθ΄ ότι η ανάληψη καθηκόντων που εκτελούσαν οι καμαριέρες από μια καθαρίστρια καθιστά φανερό ότι τα καθήκοντα της Αιτήτριας ως καμαριέρας δεν είχαν μειωθεί ή εξαληφθεί. Αντίθετα καταδεικνύει ότι τα καθήκοντα της θέσης παρέμειναν αλλά εκτελούνταν από άλλο πρόσωπο (Βλέπε S & G Colocassides Ltd v. Πολύβιος Λαζαρίδης

(1999)1 ΑΑΔ 2181). Κατά συνέπεια η Εργοδότρια Εταιρεία απέτυχε να αποδείξει ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε γιατί κατέστη αναγκαία η ελάττωση του αριθμού των εργοδοτουμένων λόγω εκσυγχρονισμού ή αλλαγής στις μεθόδους παραγωγής ή οργάνωσης σύμφωνα με το άρθρο 18 (γ)(i) του Νόμου. Κατάληξη - Αποζημιώσεις Σύμφωνα με το άρθρο 16

(1)του Νόμου, όταν η απασχόληση εργοδοτούμενου που απασχολήθηκε στον ίδιο εργοδότη για συνεχή περίοδο τουλάχιστον 104 εβδομάδων τερματίζεται λόγω πλεονασμού , ο εργοδοτούμενος δικαιούται πληρωμή από το Ταμείο που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου . Σύμφωνα με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου και σε συνάρτηση με την περίοδο απασχόλησης της (21 συναπτά έτη) η πληρωμή που δικαιούται η Αιτήτρια αντιστοιχεί με τις απολαβές 59.5 εβδομάδων ήτοι ποσό €19.315,49 (59.5 Χ €324,63). Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Ταμείου για το ποσό των €19.315,49 με νόμιμο τόκο. Η αίτηση εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας για αποζημιώσεις λόγω παράνομου τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας απορρίπτεται. Επίσης επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος του Ταμείου €1.300 δικηγορικά έξοδα πλέον ΦΠΑ. (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.)............... (Υπ.) ................ Χ. Τσιολής, Μέλος Δ. Επιφανείου, Μέλος Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Παράνομη Απόλυση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο