← Κύπρος

HARRY ROUSSOT ν. THOMAIDES GROUP OF COMPANIES, Αρ. Αίτησης: 85/05, 25 Φεβρουαρίου, 2011

HARRY ROUSSOT ν. THOMAIDES GROUP OF COMPANIES, Αρ. Αίτησης: 85/05, 25 Φεβρουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEM:2011:7 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΠΑΦΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστή. Χ. Τσιολή } Μ. Μιλτιάδου } Μελών. Αρ. Αίτησης: 85/05 Μεταξύ: HARRY ROUSSOT Αιτητή και THOMAIDES GROUP OF COMPANIES Καθ΄ ων η αίτηση Αίτηση ημερ. 12.11.2010 για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης Ημερομηνία: 25 Φεβρουαρίου, 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: κα Ζυμπουλάκη Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: κα Κνέκνα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Αιτητής με την υπό κρίση αίτηση αιτείται την έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης έφεσης στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23.7.2010 για 20 ημέρες από την σύνταξη του αιτούμενου διατάγματος. Η αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35, Θ.2 και Θ.19, Δ.57 Θ.2, Δ.64, στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση της κας Χρυστάλλας Φιλίππου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Αιτητή. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση η κα Φιλίππου αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι: «

  1. Ένεκα αβλεψίας και/ή λανθασμένης εντύπωσης για την προθεσμία καταχώρησης της έφεσης εντός 42 ημερών αντί 14, καταχωρήθηκε την 09/08/2010 η υπ΄ αριθμό 233/2010 ειδοποίηση Έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο.
  2. Η πιο πάνω έφεση επιδόθηκε στο γραφείο των δικηγόρων των εφεσίβλητων κ. Μουαίμη και Μουαίμη στην Λεμεσό κατά ή περί την 10/08/2010 και ορίστηκε για προδικασία την 22/10/
  4. Στο διάστημα αυτό διαπιστώσαμε ότι τελούσαμε από λανθασμένη εντύπωση αναφορικά με την προθεσμία καταχώρησης της έφεσης η οποία ήταν 14 ημέρες αντί
  6. Κατά ή περί την 22/10/2010 εμφανιστήκαμε στο Ανώτατο Δικαστήριο και ζητήσαμε όπως η υπ΄ αριθμό 233/2010 αποσυρθεί με επιφύλαξη των δικαιωμάτων μας για την καταχώρηση νέας.
  7. Αμέσως μετά την διαπίστωση του καλόπιστου λάθους μας και μετά την απόσυρση της έφεσης υπ΄ αριθμό 233/2010 προχωρούμε στην καταχώρησης της παρούσας αίτησης για παράταση προθεσμίας καταχώρησης της έφεσης κάτι για το οποίο πληροφορήσαμε έγκαιρα και τους συναδέλφους μας». Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης η οποία βασίζεται στο ίδιο με την αίτηση θεσμικό πλαίσιο. Ως λόγοι ένστασης προβάλλουν οι ακόλουθοι: «(α) Το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στερείται δικαιοδοσίας να δικάσει την παρούσα αίτηση για το λόγο ότι αιτήσεις για παράταση χρόνου καταχώρησης Έφεσης που καταχωρήθηκαν μετά την παρέλευση της προνοούμενης προθεσμίας έχει το Ανώτατο Δικαστήριο. (β) Δεν συντρέχουν στην προκείμενη περίπτωση οι αναγνωρισμένες δικονομικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις για την παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης και συνεπακόλουθα δεν δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (γ) Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε με καθυστέρηση. (δ) Δεν έχει δικαιολογηθεί η καθυστέρηση που παρουσιάστηκε από την ημέρα που ενημερώθηκαν οι δικηγόροι του Αιτητή για το εκπρόθεσμο της καταχώρησης της Έφεσης μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. (ε) Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα παραβιάσει τις αρχές της τελεσιδικίας και της έγκαιρης διάγνωσης των δικαιωμάτων των Καθ΄ ων η Αίτηση. (στ) Ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει σοβαρό λόγο για την αιτούμενη παράταση και το σφάλμα του δικηγόρου δεν συνιστά τέτοιο λόγο. (ζ). Ο χρόνος που επιζητείται η παράταση, 20 ημέρες από την σύνταξη του αιτούμενου διατάγματος για να καταχωρηθεί η έφεση είναι υπερβολικός λαμβανομένης υπόψη ότι η έφεση έχει ήδη καταχωρηθεί έστω και εκπρόθεσμα.» Η ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Ιωάννας Σολωμού, ασκούμενης δικηγόρου στο γραφείο των Καθ΄ ων η Αίτηση, η οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής: «....................................
  8. Η επίδικη απόφαση εκδόθηκε στις 23.7.2010 και ενάντια στη δεκτότητα της καταχωρήθηκε η υπ΄ αριθμόν έφεση με αρ. 233/2010 η οποία ορίστηκε για προδικασία στις 22.10.
  10. Κατά την ημέρα όπου ήταν ορισμένη για προδικασία η έφεση οι δικηγόροι του Αιτητή απέσυραν την έφεση με επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους για καταχώρηση αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης και συνεπακόλουθα νέας έφεσης.
  11. Παρά το γεγονός ότι οι δικηγόροι του Αιτητή διαπίστωσαν το λάθος τους και γνώριζαν το γεγονός της εκπρόθεσμης καταχώρησης της έφεσης πριν από την ημερομηνία της προδικασίας (αν και στην ένορκη δήλωση δεν αναφέρεται το πότε έγινε αυτή η διαπίστωση), εντούτοις καταχώρησαν την παρούσα αίτηση στις 12.11.2010, 3 εβδομάδες μετά την απόσυρση της έφεσης.
  12. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν προσφέρεται οποιαδήποτε αιτιολογία για την καθυστέρηση που προέκυψε στην καταχώρηση της αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης.
  13. Η καταχώρηση της επίδικης αίτησης σχεδόν 3 εβδομάδες μετά την ημερομηνία της προδικασίας και μετά από αρκετό χρονικό διάστημα από τότε που αντιλήφθηκαν το λάθος οι δικηγόροι του Αιτητή, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ενήργησαν αμέσως ως αναφέρει η ενόρκως δηλούσα στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης της. ....................................
  14. Λόγω των εκτεθέντων, έντιμα και ειλικρινά πιστεύω και ευσεβάστως υποβάλλω ότι: (α) Ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει σοβαρό λόγο για την έκδοση του διατάγματος για την παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης. (β) Το σφάλμα δικηγόρου δεν συνιστά λόγο παράτασης των προθεσμιών. (γ) Η αίτηση καταχωρήθηκε με καθυστέρηση και δεν δόθηκε καθόλου αιτιολογία για το λόγο της καθυστέρησης. (δ) Τυχόν αποδοχή της παρούσας αίτησης θα έχει ως αποτέλεσμα την παραβίαση του δικαιώματος των Καθ΄ ων η Αίτηση για διάγνωση των δικαιωμάτων τους εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος». Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τον Κ.17 του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1999 («Οι Κανονισμοί»): «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό θα εφαρμόζονται τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού». Επειδή αναφορικά με το υπό εξέταση θέμα δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς, οι θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα διαδικασία. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως η παρούσα αίτηση στηρίζεται στις Δ.35 Καν. 2 και 19 και Δ.57 Καν. 2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας καθώς και στις γενικές εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι εν λόγω διατάξεις και το θέμα παράτασης χρόνου καταχώρησης έφεσης εξετάστηκαν σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Αυτό που προκύπτει από τη νομολογία είναι ότι το θέμα παράτασης χρόνου καταχώρησης έφεσης είναι στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία όμως πρέπει να ασκείται δικαστικά και με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (βλ. Ι & Α Φιλίππου ν. Δημοκρατίας

(1989)3 (Δ) ΑΑΔ 2385, Fame Transports Ltd v. Δημοκρατίας
(2000)3 ΑΑΔ 561). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Fame Transports Ltd v. Δημοκρατίας (πιο πάνω) γνώμονας για την ορθή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου είναι πάντοτε τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Αυτός που αιτείται παράταση του χρόνου πρέπει να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία για να πείσει το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης (βλέπε Deluxe Terrato Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»
(1989)1 Ε ΑΑΔ 656, Ι & Α Φιλίππου (πιο πάνω)). Στην απόφαση Χόππη ν. Παναγή
(1993)1 ΑΑΔ 140 στη σελ. 143 αναφέρθηκαν τα εξής: «Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση της έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος». Επίσης η νομολογία αποκαλύπτει ότι ενώ αφ΄ εαυτού το λάθος ή η αμέλεια δικηγόρου δεν δικαιολογεί την έγκριση αίτησης για παράταση χρόνου, δεν την αποκλείει κιόλας στην περίπτωση κατά την οποία από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης προκύπτει ότι αυτό θα ήταν προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. (Βλέπε Ν. Georgiou v. Republic
(1968)1 CLR 411, Σολιάτης κ.α. ν. Χριστοδουλίδη
(1990)1 ΑΑΔ 1162, Χόππης ν. Παναγή[1] (πιο πάνω), Π. Βαρδιάνος ν. Edwin John Thomas Richards
(1998)1 B AAΔ.698[2], Fame Transports Ltd (πιο πάνω), Ευαγόρου ν. Lapertas Fisherries Ltd, Αρ. Αίτησης 77/2005 ημερ. 21.12.2005[3], Α. Tsokkos Hotels Ltd v. K. Λεβα (Πολ. Αιτ. 4/09 ημερ. 30.4.09). Στην υπόθεση Βουρία ν. Δασκάλου
(1993)1 ΑΑΔ 808 λέχθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης δεν υπόκειται σε περιορισμούς. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συναρτάται με τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, που είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, είναι συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Εκείνος που επιδιώκει το δίκαιο δεν μπορεί να επιδείξει αδιαφορία για τα δικαιώματα του ή εκείνα του αντιδίκου ή καταφρόνηση για τα θεσμικά πλαίσια άσκησης των δικαιωμάτων του. Εκεί όμως που επιδεικνύει σπουδή για την άσκηση των δικαιωμάτων του και εκτρέπεται λόγω σφάλματος ή αδιαφορίας του δικηγόρου, μπορεί να τύχει συγχώρεσης νοουμένου ότι δεν διαπιστώνεται άλλος ανατρεπτικός παράγοντας για την απονομή της δικαιοσύνης». Προτού εξετάσουμε κατά πόσον στην παρούσα περίπτωση δικαιολογείται η έγκριση του αιτήματος του Αιτητή, θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα αίτηση. Είναι η θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στερείται δικαιοδοσίας να δικάσει την παρούσα αίτηση καθ΄ ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε μετά την παρέλευση της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης που προβλέπει η Δ.35 Θ.
  1. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων η πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση εισηγήθηκε ότι ενώ με βάση το λεκτικό της Δ.35 Θ.2 προκύπτει ότι το δικαίωμα διεύρυνσης της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης έχει τόσο το πρωτόδικο Δικαστήριο όσο και το Εφετείο, δεν γίνεται όμως οποιαδήποτε ρητή αναφορά στον εν λόγω θεσμό κατά πόσο το πρωτόδικο Δικαστήριο μπορεί να επιληφθεί αιτήσεως παράτασης του χρόνου η οποία καταχωρείται μετά τη λήξη της προθεσμίας που προβλέπεται. Η Δ.57 Θ. 2 προβλέπει ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία να παρατείνει το χρόνο που προβλέπεται στους θεσμούς ακόμα και σε περιπτώσεις όπου η αίτηση για παράταση του χρόνου καταχωρείται μετά τη λήξη της προθεσμίας που προβλέπεται στους θεσμούς. Παρόλο που η Δ.35 Θ.2 όπως προαναφέρθηκε παρέχει εξουσία για έκδοση διατάγματος παράτασης του χρόνου καταχώρησης της έφεσης τόσο στο πρωτόδικο Δικαστήριο όσο και στο Εφετείο, σε σχέση με τις εξουσίες που παρέχονται από τη Δ.57, Θ.2, η Δ.35 Θ.2 αναφέρεται μόνο στο Εφετείο αφού στην πρώτη πρόταση της Δ.35 Θ.2 σημειώνεται ότι «Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under order 57 rule 2». Παραπέμποντας τόσο στους αντίστοιχους αγγλικούς θεσμούς και στο Annual Practice του 1958 ο δικηγόρος των Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίστηκε ότι η συμπερίληψη στην Δ.35 Θ.2 της πρώτης πρότασης δεικνύει ότι οι εξουσίες που παρέχονται με βάση το συγκεκριμένο θέσμο, ήτοι Δ.57 Θ.2, ασκούνται μόνο από το Εφετείο. Μετά τη λήξη της προθεσμίας που προβλέπει η Δ.35 Θ.2 για καταχώρηση της έφεσης, η Δ.57 Θ.2 δίνει εξουσία στο Εφετείο να παρατείνει το χρόνο. Αν πρόθεση του νομοθέτη ήταν οι πιο πάνω εξουσίες να ασκούνται από το πρωτόδικο Δικαστήριο τότε δεν θα υπήρχε η πρώτη πρόταση στην Δ.
  2. Θ.
  3. Καταλήγοντας υποστήριξε ο δικηγόρος των Καθ΄ ων η αίτηση ότι ως είναι διατυπωμένη η Δ.35 Θ.2 όταν η αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης καταχωρείται μετά τη λήψη της προθεσμίας που προβλέπεται στον εν λόγω θεσμό (όπως και στην παρούσα περίπτωση) το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έχει εξουσία για παράταση του χρόνου. Τέτοια εξουσία έχει μόνο το Εφετείο. Σημειώνουμε ότι η Δ.35 Θ.19 προβλέπει τ΄ ακόλουθα: «Where under these Rules an application may be made either to the Court below or to the Court of Appeal or to a Judge of either Court it shall be made in the first instance to the Court or Judge below» Στην υπόθεση Χόππη ν. Παναγή (πιο πάνω) στη σελ. 142 αφού σημειώνεται ότι η υπό εξέταση αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο υποβλήθηκε μετά την απόρριψη παρόμοιου αιτήματος από το Επαρχιακό Δικαστήριο, το οποίο υποβλήθηκε μετά τη λήξη της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης, αναφέρεται ότι «Έτσι ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.35 Θ.19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την εξέταση αιτήματος για την παράταση χρόνου (για την άσκηση έφεσης) από το Ανώτατο Δικαστήριο». Στην Πολ. Αιτ. Αρ. 131/2010 Cyprus Trading Corporation Ltd v. Ιωάννη Φετοκάκη κ.α., ημερ. 3.12.2010, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε ρητά και απερίφραστα τη θέση ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να παρατείνει το χρόνο καταχώρησης της έφεσης όταν λήξει η προθεσμία που προβλέπει η Δ.35 Θ.
  4. Παραθέτουμε πιο κάτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της εν λόγω απόφασης που εκδόθηκε στις 3.12.2010: «.. Οι όροι του Κανονισμού είναι σαφέστατοι, αναφέροντας ότι οι προνοούμενοι χρόνοι για καταχώρηση έφεσης μπορούν να παραταθούν «by the Court or Judge.. subsequently. or by the Court of Appeal itself». Αυτό έχει πάντοτε εννοηθεί ως αναφερόμενο σε πρώτο στάδιο σε αίτηση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου που εκδίδει την απόφαση. και αν απορριφθεί η αίτηση από το Επαρχιακό Δικαστήριο σε αίτηση ενώπιον του Εφετείου. Η ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια μας πληροφόρησε σήμερα ότι θεωρεί ότι αυτό δεν ισχύει σε περίπτωση όπου ο χρόνος για καταχώρηση έφεσης έχει λήξει. Αυτό δεν ήταν ποτέ στοιχείο διαφοροποίησης στη νομολογία μας και ούτε βλέπουμε να μπορούσε να δικαιολογηθεί στη βάση των αναφορών που έχει κάνει και τους συσχετισμούς μεταξύ της Δ.35 Θ.2 και Δ.57 Θ.2 . ....... Θα απορρίψουμε την αίτηση εφόσον προδικαστικώς κρίνεται ότι δεν θα έπρεπε να είχε γίνει απευθείας αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο αλλά να είχε εξαντληθεί η διαδικασία ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Και αυτός βεβαίως δεν περιορίζει τη δυνατότητα της αιτήτριας-εφεσείουσας να αποταθεί και πάλι στο Ανώτατο Δικαστήριο αν το αίτημα της απορριφθεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο.» Με βάση τα πιο πάνω η ένσταση των Καθ΄ ων η Aίτηση ότι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα αίτηση δεν ευσταθεί και συνακόλουθα απορρίπτεται. Στρεφόμενοι στην ουσία της αίτησης στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης παρατηρούμε κατ΄ αρχήν ότι: (α) Η προθεσμία των 14 ημερών μέσα στην οποία όφειλε ο Αιτητής να καταχωρήσει την έφεση του έληξε στις 6 Αυγούστου 2010 (ημέρα Παρασκευή). (β) Στις 9.08.2010 (ημέρα Δευτέρα) οι δικηγόροι του Αιτητή καταχώρησαν την υπ΄ αριθμό 233/2010 Έφεση η οποία επιδόθηκε στους δικηγόρους των Καθ΄ ων η αίτηση στις 10.08.2010 και ορίστηκε για προδικασία στις 22.10.
  5. (γ) Στις 22.10.2010 οι δικηγόροι του Αιτητή απέσυραν την Έφεση υπ΄ αριθμό 233/2010 καθ΄ ότι διαπίστωσαν εν τω μεταξύ ότι καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα με επιφύλαξη των δικαιωμάτων του Αιτητή. (δ) Η αιτιολογία της παράλειψης του Αιτητή να καταχωρήσει έφεση εμπρόθεσμα αποδίδεται σε λανθασμένη εντύπωση των δικηγόρων του ότι η προθεσμία για την καταχώρηση της έφεσης ήταν 42 αντί 14 μέρες. (ε) Στις 12.11.2010 οι δικηγόροι του Αιτητή καταχώρησαν την παρούσα αίτηση. Στην προκείμενη περίπτωση είναι αναμφισβήτητο ότι οι δικηγόροι του Αιτητή αποφάσισαν να εφεσιβάλουν την απόφαση που εκδόθηκε από Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στις 23.7.
  6. Τελούσαν όμως υπό την εσφαλμένη εντύπωση ότι η προθεσμία για καταχώρηση έφεσης ήταν 42 αντί 14 μέρες με αποτέλεσμα να καταχωρήσουν εκπρόθεσμα την Έφεση με αρ. 233/
  7. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση με την επίδοση της Έφεσης με αρ. 233/10 πληροφορήθηκαν ότι η πρωτόδικη απόφαση δεν ήταν δεκτή ως ορθή. Σημειώνουμε ότι μια από τις προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία για έγκριση αιτήματος για παράταση χρόνου είναι η κίνηση του μηχανισμού για παράταση χρόνου άμεσα χωρίς καθυστέρηση και ολιγωρία. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση, ενώ αναφέρεται ότι στο διάστημα που μεσολάβησε από την καταχώρηση της Έφεσης με αρ. 233/2010 μέχρι την ημερομηνία που εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο οι δικηγόροι του Αιτητή και ζήτησαν να αποσυρθεί η εν λόγω Έφεση (δηλαδή από τις 9.8.2010 μέχρι τις 22.10.2010) διαπίστωσαν το λάθος τους, δεν διαφαίνεται και δεν γίνεται αναφορά σχετικά με το πότε αντιλήφθηκαν και διαπίστωσαν οι δικηγόροι το λάθος τους. Ως αποτέλεσμα το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να διαπιστώσει για πόσο καιρό οι δικηγόροι του Αιτητή τελούσαν υπό την εσφαλμένη εντύπωση ότι είχαν εφεσιβάλει εμπρόθεσμα την απόφαση ημερ. 23.7.
  8. Ούτε αν μετά που αντιλήφθησαν το σφάλμα τους προχώρησαν σε σύντομο χρονικό διάστημα στις 12.11.2010 στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης για παράταση της προθεσμίας της έφεσης. Επίσης από την ημερομηνία που αποσύρθηκε η Έφεση με αρ. 233/2010 οι δικηγόροι του Αιτητή άφησαν να παρέλθουν 21 μέρες για να καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση. Δεν προσφέρεται οποιαδήποτε δικαιολογία στην ένορκη δήλωση της κας Φιλίππου που να εξηγεί το χρονικό διάστημα που παρήλθε από την απόσυρση της έφεσης και την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης που από μόνο του υπερβαίνει την προθεσμία των 14 εβδομάδων που καθορίζει η Δ.35 Θ.2 για καταχώρηση έφεσης. Στην προκείμενη περίπτωση παρόλο που η μη εμπρόθεσμη καταχώρηση της έφεσης οφειλόταν σε εσφαλμένη ερμηνεία των θεσμικών κανόνων και δεν οφείλεται σε αδιαφορία ή καταφρόνηση των θεσμών, η οποία θα μπορούσε να δικαιολογήσει αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης υπό το φως του γεγονότος ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση τελούσαν υπό πληροφόρηση ότι ο Αιτητής δεν δεχόταν ως ορθή την πρωτόδικη απόφαση, (α) η μη αναφορά στην ένορκη δήλωση της κας Φιλίππου αναφορικά με το πότε οι δικηγόροι του Αιτητή διαπίστωσαν το λάθος τους και (β) το χρονικό διάστημα που διέρρευσε μεταξύ της απόσυρσης της εκπρόθεσμης έφεσης και της υποβολής της παρούσας αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης σε συνδυασμό με την απουσία εξηγήσεων στην ένορκη δήλωση για την καθυστέρηση της καταχώρησης της παρούσας αίτησης[4], μας οδηγούν να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο Αιτητής απέτυχε να αποσείσει το βάρος της απόδειξης που τον βαρύνει αφού απέτυχε (i) να αποδείξει ότι επέδειξε την απαιτούμενη επιμέλεια μόλις διαπιστώθηκε το σφάλμα και (ii) να δικαιολογήσει την καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης του. Υπό τις περιστάσεις κρίνουμε ότι δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας υπέρ του Αιτητή. Γι΄ αυτό το λόγο η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του Αιτητή. (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.)............... (Υπ.) ................ Χ. Τσιολής, Μέλος Μ. Μιλτιάδου, Μέλος Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Industrial/Interim (Αναφορά: Αίτηση παράτασης χρόνου καταχώρησης έφεσης) [1] Στη σελ. 143 της εν λόγω απόφασης σημειώνεται ότι «... σφάλμα δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης». [2] Στην εν λόγω απόφαση λέχθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Ο διάδικος δεν μπορεί, κατά κανόνα, να προβάλλει το λάθος, αμέλεια ή παράλειψη του δικηγόρου του για να πετυχαίνει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. Θα αποτελούσε ένα εύσχημο τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διατάξεων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα αυτά εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και συνακόλουθα το κύρος της. Μας ενισχύουν, σε αυτή τη θέση, τα λεχθέντα στην υπόθεση Grand Metropolitan Nominee (No2) Co Ltd v. Evans, The Times Law Reports, May 15, 1992: «The court should not be astute to find excuses for such failure since obedience to orders of the court is the foundation on which its authority is founded.». [3] Στην εν λόγω απόφαση λέχθηκαν τ΄ ακόλουθα: «... το σφάλμα του δικηγόρου δεν συνιστά κατά κανόνα λόγο παρατάσεως των προθεσμιών. Μπορεί όμως, κατ΄ εξαίρεση, το σφάλμα να συγχωρεθεί, εφόσον δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά, όλως ιδιαίτερα όταν το σφάλμα οφείλεται όχι σε αμέλεια, αλλά σε εσφαλμένη ερμηνεία ή θεώρηση θεσμικών κανόνων. Τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης διαδραματίζουν κυριαρχικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου». [4] Βλέπε: Στην υπόθεση Ευαγόρου ν. Lapertas Fisheries Ltd (πιο πάνω) στην οποία το αίτημα για παράταση του χρόνου έφεσης εγκρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο o δικηγόρος του Αιτητή μέσα σε 12 μέρες από την διαπίστωση του σφάλματος του για το εμπρόθεσμο της καταχώρησης έφεσης καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο αίτηση για παράταση χρόνου και ακολούθως απέσυρε την εκπρόθεσμη έφεση την ημερομηνία που ήταν ορισμένη στο Ανώτατο Δικαστήριο. Στην υπόθεση αρ. 1408/2006 Μ. Ν. Ioannides Manufacturing Trading Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 30.6.2008, κρίθηκε ότι η καθυστέρηση από τις 9.5.08 που ο αιτητής πληροφορήθηκε για το δικαίωμα έφεσης που είχε μέχρι τις 21.5.08 που καταχωρήθηκε αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρησης της έφεσης, η οποία δεν δικαιολογήθηκε από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, επενεργούσε εναντίον της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για έγκριση της αίτησης παράτασης του χρόνου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.