ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΛΑΒΡΙΑΝΟΥ ν. SPRIDER STORES (CYPRUS) LTD, Αρ. Αίτησης: 317/12, 4/11/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2012:1 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΛΕΜΕΣΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστή. Κ. Κότσαπα ) Α. Κωνσταντινίδου ) Μελών. Αρ. Αίτησης: 317/12 Μεταξύ: ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΛΑΒΡΙΑΝΟΥ Αιτητή και SPRIDER STORES (CYPRUS) LTD Καθ΄ ών η αίτηση Ημερομηνία: 4 Δεκεμβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: Ο κ.Γ. Κωνσταντίνου. Για τους Καθ΄ ών η αίτηση: Καμία εμφάνιση. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση ο Αιτητής αξιώνει από τους Καθ΄ ών η αίτηση (στο εξής ″η Εργοδότρια Εταιρεία″) αποζημιώσεις για αδικαιολόγητη και/ή παράνομη απόλυση χωρίς προειδοποίηση, πληρωμή αναλογίας 14ου μισθού, οποιαδήποτε άλλη θεραπεία θεωρήσει δίκαιη και ορθή το Δικαστήριο, νόμιμο τόκο και έξοδα, πλέον Φ.Π.Α. Η αίτηση επιδόθηκε στην Εργοδότρια Εταιρεία στις 31/5/
- Σχετική ένορκος δήλωση επίδοσης κατετέθη στο φάκελο του Δικαστηρίου. Η Εργοδότρια Εταιρεία παρέλειψε να καταχωρήσει εμφάνιση εντός της προβλεπόμενης από τους Κανονισμούς προθεσμίας των 21 ημερών και δεν έχει καταχωρήσει εμφάνιση μέχρι σήμερα. Η υπόθεση ορίστηκε στις 16/10/2012 και 20/11/2012 για οδηγίες και ακολούθως για ακρόαση στις 4/12/
- Καμία εμφάνιση δεν υπήρξε εκ μέρους της Εργοδότριας Εταιρείας, έτσι το Δικαστήριο ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει ο Κανονισμός 9
(4)του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999 ως τροποποιήθηκε, προχώρησε. Η μοναδική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας υπό μορφή ενόρκου δηλώσεως είναι αυτή του Αιτητή. Σύμφωνα με τους γενικούς λόγους της αίτησης και την ένορκο δήλωση με την οποία ο Αιτητής υιοθετεί το περιεχόμενο των γενικών λόγων της αίτησης, ο Αιτητής προσελήφθη στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας την 2/11/2010 και εργάστηκε ως διευθυντής καταστήματος μέχρι την 2/3/2012 οπότε και τερματίστηκε χωρίς προειδοποίηση η απασχόλησή του. Κατά το χρόνο απόλυσης του η Εργοδότρια Εταιρεία όφειλε στον Αιτητή αναλογία 14ου μισθού ήτοι ποσό €750 το οποίο μέχρι σήμερα δεν του έχει καταβληθεί και το απαιτεί. Το άρθρο 6
(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον τροποποιητικό Νόμο 6/73, (ο ″Νόμος″) προβλέπει ότι: ″Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτουμένου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος διά τινα των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων″, δηλαδή, των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Συνεπώς, οι εργοδότες ήταν αυτοί που έφεραν το βάρος να ανατρέψουν το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξουν ότι δικαιολογημένα απέλυσαν τον Αιτητή. Εν τη απουσία τους όμως ουδεμία ανατροπή του καθιερωμένου τεκμηρίου επήλθε με επακόλουθο η απόλυσή του Αιτητή να κρίνεται παράνομη και αδικαιολόγητη. Επομένως η Εργοδότρια Εταιρεία είναι υπόλογη σε αποζημιώσεις βάσει του άρθρου 3 του Ν.24/67, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 3 του Νόμου 92/79 και σύμφωνα με τις Διατάξεις του Πρώτου Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση του εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής, ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) Τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτουμένου˙ (β) την διάρκειαν της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου˙ (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου˙ (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου˙ (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου. Ευθύς εξαρχής θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα. Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για ένα έτος για σκοπούς υπολογισμού αποζημιώσεων. Ο Αιτητής καθ΄ όλη τη διάρκεια της απασχόλησής του λάμβανε και 14ο μισθό. Ο μηνιαίος μισθός του Αιτητή ήτο €1.500, ήτοι €375 την εβδομάδα αφού κάθε Μεγάλη Τετάρτη κάθε χρόνου πληρωνόταν και επιπλέον μισθό. Έχοντας επομένως υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του, σε συνάρτηση με όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα κρίνουμε όπως του επιδικάσουμε, υπό μορφή δίκαιας αποζημίωσης, το ποσό των €750, που αντιστοιχεί με απολαβές δύο εβδομάδων. Επιπρόσθετα ο Αιτητής με βάση το άρθρο 12(ε) του περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Ν8/67 όπως τροποποιήθηκε δικαιούται υπό τη μορφή αυτοτελών αξιώσεων και αναλογία 14ου μισθού, ήτοι €750. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ΄ ών η αίτηση για το συνολικό ποσό των €1.500, πλέον νόμιμο τόκο. Περαιτέρω οι Καθ΄ ών η αίτηση διατάσσονται όπως καταβάλουν στον Αιτητή το ποσό των €292 ως έξοδα πλέον νόμιμο τόκο, πλέον Φ.Π.Α. επί των εξόδων. (Υπ.) ................ Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστής. (Υπ.) ............................................... (Υπ.) .................................................. Κ. Κότσαπα, Μέλος. Α. Κωνσταντινίδου, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΜΠ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Αποζημιώσεις και Δεδουλευμένα). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο