JEAN TOUFIC ν. VESTA TOURIST MANAGEMENT LTD, Αρ. Αίτησης: 395/09, 26/10/2012

(1)του Νόμου καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο ″. ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίον, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων″ δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Επομένως στην παρούσα περίπτωση οι Καθ΄ ών η αίτηση έχουν το βάρος να αποδείξουν ότι τερμάτισαν την απασχόληση του Αιτητή λόγω πλεονασμού βάσει των προβλεπομένων στα άρθρα 5(β) και 18 του Νόμου, όπου καθορίζονται περιοριστικά οι λόγοι πλεονασμού. Προς απόδειξη του εν λόγω ισχυρισμού κατέθεσαν εκ μέρους των Καθ΄ ών η αίτηση ο Σωτήρης Μιχαήλ, υπεύθυνος του εστιατορίου Καμάρες της Εργοδότριας Εταιρείας, ο Νεόφυτος Νεοφύτου, Γενικός Διευθυντής των Καθ΄ ών η αίτηση, ο Χαράλαμπος Σωφρονίου και η Μαρίνα Βλαδιμήρου, υπάλληλος στο λογιστήριο. Ενώπιον μας κατέθεσε και ο Αιτητής. Το Ταμείο δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία αλλά αρκέστηκε στην αντεξέταση όλων των μαρτύρων. Εκτός από την προφορική μαρτυρία, ενώπιον μας υπάρχει και η πραγματική μαρτυρία, δηλαδή τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια και στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο κατά την παράθεση και την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Από τις έγγραφες προτάσεις, τις δηλώσεις των μερών και το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό προκύπτουν ως παραδεκτά γεγονότα και/ή ως μη αμφισβητούμενα και/ή ως αναντίλεκτα γεγονότα τ΄ ακόλουθα: Οι Καθ΄ ών η αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα την Πάφο. Ο Αιτητής είναι από τη Λεμεσό και εργοδοτείτο από την Εργοδότρια Εταιρεία από την 19/9/1994 ως αρχιμάγειρας σε διάφορες επιχειρήσεις της Εργοδότριας Εταιρείας ή/και του Ομίλου Εταιρειών που αυτή ανήκε. Την 28/8/2009 η Εργοδότρια Εταιρεία επέδωσε στον Αιτητή επιστολή της ίδιας ημερομηνίας με την οποία τερμάτισε άμεσα την απασχόληση του Αιτητή στην υπηρεσία της προβάλλοντας λόγους πλεονασμού και καταβάλλοντας τη νενομισμένη πληρωμή αντί προειδοποίησης. Η περίοδος απασχόλησης του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου είναι από την 19/9/1994 μέχρι την 20/11/

1. Ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός του Αιτητή ανερχόταν σε €397,
2. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του κ.Σωτήρη Μιχαήλ ο οποίος εργάστηκε στο συγκρότημα της Εργοδότριας Εταιρείας ″Καμάρες″ από το 2006 εώς το 2009 με καθήκοντα υπεύθυνου εστιατορίου, ο κύκλος εργασιών του εστιατορίου Καμάρες μειωνόταν χρόνο με το χρόνο και αυτό οφείλετο, όπως ο ίδιος εξήγησε, στη μείωση της προσέλευσης τουριστών που ενοικίαζαν επαύλεις στο συγκρότημα Καμάρες, στο γεγονός ότι έφευγαν οι ιδιοκτήτες κατοικιών του συγκροτήματος και δεν έρχονταν άλλοι και κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης. Στην κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι το εστιατόριο Καμάρες λειτουργούσε επτά ημέρες την εβδομάδα από το πρωϊ εώς το βράδυ, πλην δύο - τριών μηνών που λειτουργούσε μόνο τη μέρα και ότι το σύστημα σερβιρίσματος ήταν ″table service″ και ″a la carte″ εκτός από την Κυριακή μεσημέρι που είχαν μπουφέ. Ανέφερε ότι ο ίδιος εισηγήθηκε στη διεύθυνση να μειωθεί το προσωπικό τόσο στην κουζίνα όσο και έξω στο εστιατόριο αφού μειώθηκε η δουλειά, κάτι που έγινε και από τα τέσσερα άτομα που εργάζονταν στην κουζίνα παρέμεινε μόνο ένα και ένας ″έκτακτος″, όπως είπε, ο οποίος πήγαινε στο εστιατόριο όταν υπήρχε ανάγκη. Έξω στο εστιατόριο από τέσσερα άτομα παρέμεινε πάλι ένα και όποτε υπήρχε ανάγκη χρησιμοποιούσαν έκτατο προσωπικό. Εξήγησε ότι με αυτή την αναδιοργάνωση που έγινε έφυγαν υψηλόμισθοι υπάλληλοι που είχαν περισσότερες γνώσεις και ικανότητες απ΄ ότι απαιτείτο με αποτέλεσμα να μειωθεί η μισθοδοσία. Ανέφερε ότι επεδίωκαν να προσφέρουν μπουφέ τόσο στα parties αντί ″table service″ όσο και καθημερινά και ότι έκαναν πιο απλό το μενού με τα snacks. Τέλος, κατά την κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι τη δουλειά του Αιτητή έκανε ο κ.Σωφρονίου ο οποίος προσελήφθη ένα - δύο μήνες πριν να φύγει ο Αιτητής και όπως είπε ερχόταν σε έκτακτη βάση τέσσερις - πέντε ώρες την ημέρα και εργαζόταν ως ″ψήστης″. Αντεξεταζόμενος από το δικηγόρο του Αιτητή, ο κ.Μιχαήλ σε σχετική ερώτηση ανέφερε ότι για τη μετακίνηση του Αιτητή στο Paphos Gardens λίγο πριν την απόλυσή του αποφάσισε η διεύθυνση της Εργοδότριας Εταιρείας, δεν θυμόταν όμως εάν για αυτό ενημερώθηκε ο ίδιος γραπτώς ούτε και ποιο διάστημα έλειψε από το Καμάρες ο Αιτητής αλλά ούτε και τι ακριβώς έκανε στο Paphos Gardens. Σε άλλο στάδιο της αντεξέτασης ανέφερε ότι ο Αιτητής ήταν υπεύθυνος της κουζίνας του Paphos Gardens. Ανέφερε ότι το 2006 στα Κυριακάτικα μπουφέ είχαν 180 άτομα αλλά από χρόνο σε χρόνο μειωνόταν και τις Τρίτες το βράδυ που είχαν ″Quiz Night″ είχαν 50 - 70 άτομα αλλά και πάλι μειώνονταν κι αυτά. Αναφορικά με το πότε προσελήφθη ο κ.Σωφρονίου δεν θυμόταν αλλά θυμόταν ότι ξεκίνησε να έρχεται εν τη απουσία του Αιτητή. Αντεξεταζόμενος από το δικηγόρο του Ταμείου ο κ.Μιχαήλ ανέφερε ότι οι πελάτες στο Καμάρες προέχονταν κατά 70% από τους ενοίκους στις επαύλεις και κατά 30% από εξωτερικούς και ότι η δουλειά μειώθηκε τέλος του 2007 με αρχές του
3. Σε ερώτηση αν καταργήθηκε το a la carte απάντησε ότι μπορούσε κάποιος να παραγγείλει ένα σάντουιτς ή μία ομελέτα. Η μισθοδοσία, όπως είπε, γινόταν από τη διεύθυνση της Εργοδότριας Εταιρείας όμως αυτός ετοίμαζε τις λίστες για το πρόγραμμα εργασίας και παρόλο που δεν θυμόταν, ήταν με την εντύπωση ότι σε αυτές τις λίστες ήταν και ο κ.Σωφρονίου. Σε σχέση με τη μείωση του κύκλου εργασιών ανέφερε ότι συνέβαλε και το γεγονός ότι ο κάθε πελάτης ξόδευε λιγότερα. Τέλος ανέφερε ότι οι ιδιοκτήτες των κατοικιών στο Καμάρες ήταν ηλικιωμένοι, κάποιοι αρρώστησαν, άλλοι πέθαναν και άρα η ″κοινότητα″ μειώθηκε. Μειώθηκαν επίσης εκδηλώσεις όπως γάμοι, βαπτίσεις, αλλά και οι τιμές. Ο κ.Νεοφύτου, Γενικός Διευθυντής των Καθ΄ ών η αίτηση ανέφερε κατά την κυρίως εξέτασή του ότι η Εργοδότρια Εταιρεία είχε υπό τη σκέπη της τόσο το Καμάρες όσο και το Paphos Gardens και το Basilica Gardens και ασχολείτο με τουριστικές επιχειρήσεις ήτοι με τη διαμονή και διατροφή πελατών. Όπως είπε, ο Αιτητής ήταν υπάλληλος σε άλλη συνδεδεμένη εταιρεία και την 1/7/2005 με δική του πρωτοβουλία τον μετέφερε στο Καμάρες σε μια προσπάθεια που γινόταν για αναβάθμιση του εστιατορίου εκεί. Από το 2005 εώς το 2007 το Καμάρες ήταν κάτω από τους Καθ΄ ών η αίτηση ενώ από 1/1/2008 μέχρι τον Μάρτη του 2009 περιήλθε στη διαχείριση άλλης ″αδελφής″ όπως τη χαρακτήρισε Εταιρείας και από το Μάρτη του 2009 μέχρι και σήμερα επανήλθε στους Καθ΄ ών η αίτηση. Ανέφερε ότι λίγο μετά τον ερχομό του Αιτητή στο Καμάρες ξεκίνηση η κρίση στη ξενοδοχειακή βιομηχανία με αποτέλεσμα τη συνεχή και σταδιακή συρρίκνωση των εισοδημάτων της Εργοδότριας Εταιρείας και του κάθε συγκροτήματος. Όπως είπε το Καμάρες κτυπήθηκε πιο σκληρά καθ΄ ότι είχαν εξατμιστεί τα εισοδήματα των συνταξιούχων πελατών τους. Το 2009 όπως είπε, όταν ο όγκος της δουλειάς ήταν σχεδόν μηδαμινός μετέθεσε προσωρινά τον Αιτητή στο Paphos Gardens για μία μικρή περίοδο. Όπως ανέφερε η μοναδική λύση για να γίνει το Καμάρες βιώσιμο ήταν η αναδιάρθρωση και εφόσον η μείωση παρατηρήθηκε περισσότερο στο a la carte παρά στο μπουφέ αποφάσισαν να στραφούν στο μπουφέ. Συνεπεία της αναδιοργάνωσης παρέμεινε στην κουζίνα ένας μάγειρας Γ, ένας λαντζέρης και ένας ψήστης part time και ένας σερβιτόρος έξω στο εστιατόριο. Στο μπουφέ όπως είπε απαιτείτο λιγότερη δεξιότητα αφού η προετοιμασία γινόταν από την προηγούμενη μέρα και ολοκληρώνετο την ώρα του σερβιρίσματος. Αναφορικά με τον κ.Σωφρονίου είπε ότι αυτός ήταν επί σειρά ετών ιδιοκτήτης μικρών εστιατορίων και είχε προσωπικές σχέσεις με τους ιδιοκτήτες της Εργοδότριας Εταιρείας εφόσον αυτός πώλησε το χωράφι που κτίστηκε το Paphos Gardens και διέμενε στο Paphos Gardens ο ίδιος. Ο κ.Σωφρονίου προσέγγισε τον κ.Νεοφύτου, όπως ο ίδιος είπε, και ζήτησε να συνεργαστούν με αποτέλεσμα να τον καλέσει σε συνέντευξη οπόταν και διαπίστωσε ότι ο κ.Σωφρονίου ήταν ένας απλός ψήστης και εφόσον κατά διαστήματα η δουλειά έχει αυξομειώσεις και χρειάζονταν ″extra χέρια″ συμφώνησε να συνεργαστεί μαζί του όχι ως υπάλληλος αλλά ως συνεργάτης, καθ΄ ότι ο κ.Σωφρονίου δεν επιθυμούσε να εργαστεί σαν υπάλληλος. Η συμφωνία, πρόσθεσε, αφορούσε ολόκληρο τον Οργανισμό και όχι συγκεκριμένο μέρος, ανάλογα την αναγκών. Ως υπάλληλος δηλώθηκε ο κ.Σωφρονίου μετά που ο ίδιος τον προσέγγισε και ζήτησε να πληρωνόταν και το ανάλογο ποσό των κοινωνικών ασφαλίσεων και αφού συμφώνησε έδωσε ανάλογες οδηγίες της κοπέλας στο λογιστήριο η οποία από λάθος τον δήλωσε ως υπάλληλο. Αντεξεταζόμενος από το δικηγόρο του Αιτητή ο κ.Νεοφύτου συμφώνησε ότι ο Αιτητής μεταφέρθηκε το 2005 από το Leptos Calypso Hotels Public Ltd και συγκεκριμένα από το ξενοδοχείο Coral Beach στο Kamares Club με γραπτή επιστολή, Τεκμήριο
4. Ανέφερε ότι ο Αιτητής πριν τη μεταφορά του στο Kamares Club ήταν στην ανώτατη βαθμίδα μαγείρων των ξενοδοχείων Coral Beach και Thalassa που ήταν πέντε αστέρων και πρόσθεσε ότι ο Αιτητής μπορούσε να εργοδοτηθεί σε οποιοδήποτε ξενοδοχείο, ήταν ο αρχαιότερος μάγειρας σε όλες τις επιχειρήσεις του Ομίλου, δηλαδή των ξενοδοχείων Coral Beach, Thalassa, Paphos Gardens, Basilica και Kamares Club, αλλά όχι ο πιο ικανός αφού αυτός ήταν στο Paphos Gardens. Ανέφερε ότι το μπουφέ στο Καμάρες ήταν εξαιρετικό, περιλάμβανε διάφορες σαλάτες και διάφορα κρεατικά και ψαρικά στο φούρνο και οι διαφοροποιήσεις στην ποικιλία ήταν μικρές. Όπως ανέφερε, ένας μάγειρας Γ μπορούσε να ανταπεξέλθει. Η αναδιοργάνωση αυτή, όπως είπε, δεν ″έπιασε τόπο″ όπως ανέμεναν αφού ο κόσμος ξόδευε λιγότερο και έτσι το εστιατόριο στο Kamares Club έχει δουλειά μόνο τη μέρα, τις Τρίτες και τις Κυριακές. Είπε ότι ήταν δική του διαπίστωση ότι ο Αιτητής δεν έκανε για το Καμάρες. Πριν την απομάκρυνση του Αιτητή, είπε, προσπάθησαν να διαφοροποιήσουν το εστιατόριο ήτοι άλλαξαν μενού, τιμές, μουσική, διακόσμηση και τρόπο προώθησης αλλά η αναδιοργάνωση συνεχίστηκε και μετά την απόλυσή του. Ο λόγος που απολύθηκε ο Αιτητής, κατά τον κ.Νεοφύτου ήταν ότι η δουλειά στο Καμάρες μειώθηκε σε τέτοιο βαθμό που έπρεπε να ληφθούν δραστικά μέτρα μείωσης του κόστους του εστιατορίου και ένα από αυτά ήταν ο τερματισμός των υπηρεσιών του Αιτητή. Πρόσθεσε ότι τόσο οι επιχειρήσεις της Εργοδότριας Εταιρείας όσο και του Ομίλου, μειώθηκαν και ότι δεν υπήρχε θέση να προσφερθεί στον Αιτητή στην ίδια βαθμίδα αλλά ούτε και μία με δύο βαθμίδες πιο κάτω και επανέλαβε ότι ο λόγος απόλυσής του Αιτητή ήταν η αναδιοργάνωση. Πρόσθεσε ότι απολύθηκαν και άλλοι μάγειρες από το Καμάρες. Σημείωσε ότι ο λόγος που μεταφέρθηκε στο Paphos Gardens ήταν για να κερδηθεί χρόνος με την ελπίδα να αλλάξει η κατάσταση. Σε υπόδειξη ότι στο Τεκμήριο 5 δεν αναγράφεται πουθενά ότι η μετάθεση έγινε προσωρινά, ανέφερε ότι ο λόγος ήταν ότι δεν γνώριζαν για πόσο χρόνο θα χρειαζόταν να παραμείνει στο Paphos Gardens. Εξήγησε ότι η ″έκτακτη ανάγκη″ που προέκυψε στο Paphos Gardens ήταν συνεπεία αναβαθμισμένων εκεί πελατών και με τον Αιτητή θα προσφέρονταν καλύτερες υπηρεσίες. Ο Αιτητής στο Paphos Gardens ήταν ο γενικός προϊστάμενος της κουζίνας και επέστρεψε στο Καμάρες όπου ανήκε, εργάστηκε εκεί λίγες μέρες και μετά τερματίστηκαν οι υπηρεσίες του. Σε υπόδειξη ότι ο Αιτητής ουδέποτε επέστρεψε στο Καμάρες παρά μόνο για δύο ημέρες για να δικαιολογηθεί η απόλυσή του, απάντησε ότι διαφωνεί εφόσον στο Paphos Gardens υπήρχε executive chef και δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση ο Αιτητής να παρέμενε εκεί. Αντεξεταζόμενος από το δικηγόρο του Ταμείου ανέφερε ότι το a la carte μενού στο Καμάρες υπολειτουργούσε. Σε ερώτηση πότε ξεκίνησε η συνεργασία με τον κ.Σωφρονίου απάντησε ότι δεν θυμάται και δεν θυμόταν ούτε πότε τον προσέγγισε ο κ.Σωφρονίου. Επανέλαβε ότι ο κ.Σωφρονίου προσέφερε υπηρεσίες ″ψήστη″ καθημερινά για τέσσερις ώρες, εκτός Τετάρτης και Κυριακής, ως αυτοεργοδοτούμενος, χωρίς γραπτή συμφωνία. Η συμφωνία με τον κ.Σωφρονίου προνοούσε, όπως είπε, ότι θα εργαζόταν τέσσερεις ώρες είτε ημέρα είτε νύκτα όποτε χρειαζόταν και θα αμοιβόταν €1.000 το μήνα. Σε μεταγενέστερο στάδιο αυξήθηκε το ποσό. Πρόσθεσε ότι η συμφωνία τους διελάμβανε και αυξομείωση μισθού σε περίπτωση που εργαζόταν λιγότερες ή περισσότερες ώρες. Σε υπόδειξη ότι ο κ.Σωφρονίου είχε σταθερό ωράριο τέσσερις ώρες την ημέρα, το αρνήθηκε και είπε ότι εργαζόταν τέσσερις ώρες όποτε χρειαζόταν. Η αμοιβή του καταβαλλόταν από το λογιστήριο των Καθ΄ ών η αίτηση. Σε ερώτηση αν στο μπουφέ υπήρχαν φαγητά της σχάρας, είπε ότι όλα τα φαγητά ήταν μαγειρεμένα από πριν και ο κ.Σωφρονίου έκανε τη βασική δουλειά στο φούρνο ενώ οι υπόλοιποι έκαναν το τελευταίο στάδιο του ψησίματος. Κάποιες μέρες η δουλειά του ήταν να ψήνει μπριζόλες και κοτόπουλο. Υποστήριξε ότι ο κ.Σωφρονίου προσέφερε υπηρεσίες και σε άλλα εστιατόρια του Ομίλου που χρειάζονταν ″προσωρινό χέρι″, αλλά δεν εναλλάσσετο καθημερινά. Στη συνέχεια αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο κ.Σωφρονίου με δική του πρωτοβουλία και χωρίς να πληρώνεται έμενε πολύ περισσότερες ώρες και όποτε ο ίδιος είχε κάτι άλλο έμενε πιο λίγες. Ανέφερε ότι ο κ.Σωφρονίου για όσο ήταν στο Καμάρες καθόριζε μόνος του τα καθήκοντα της ημέρας αφού γνώριζε τα θέματα και τι έπρεπε να καλυφθεί σε καθημερινή βάση. Η Εργοδότρια Εταιρεία δεν ασκούσε έλεγχο παρά μόνο ο πελάτης. Σε υπόδειξη ότι δεν ήταν δυνατό ο κ.Σωφρονίου να έκανε ότι ήθελε στην κουζίνα απάντησε ότι πριν ο κ.Σωφρονίου ξεκινήσει συνεργασία σε ένα μέρος προηγείτο συνάντηση στην οποία ξεκαθαριζόταν ο ρόλος του. Το γεγονός ότι ο κ.Σωφρονίου ήταν δηλωμένος ως υπάλληλος της Εργοδότριας Εταιρείας, είπε, ήταν ένα ″μικρό λάθος″ που οφείλετο σε ανθρώπινο λάθος του λογιστηρίου. Ανέφερε ότι ο λόγος που ο κ.Σωφρονίου ζήτησε περισσότερα λεφτά ήταν γιατί έπρεπε ο ίδιος να καταβάλλει κοινωνικές ασφαλίσεις αλλά και για το μεταφορικό κόστος αφού το Καμάρες ήταν έξω από την Πάφο. Αυτό το έκανε το φθινόπωρο του 2009 και δόθηκαν οδηγίες για αλλαγή του μισθού του τέλος του 2009 ή αρχές του 2010 ενώ όπως είπε η συνεργασία τους ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2009, κάτι που ενώ προηγουμένως δε θυμόταν, θυμήθηκε όπως είπε στο διάλειμμα. Το γεγονός ότι αυξήθηκαν οι απολαβές του κ.Σωφρονίου σε £1.068 και του καταβάλλοντο κανονικά οι κοινωνικές ασφαλίσεις από την Εργοδότρια Εταιρεία ήταν από λάθος το οποίο δεν αντιλήφθηκε παρά πρόσφατα και έδωσε οδηγίες να σταματήσουν να του καταβάλλονται οι κοινωνικές ασφαλίσεις ενώ είπε ότι δεν γνώριζε αν ο ίδιος ο κ.Σωφρονίου κατέβαλλε και αυτός εισφορές στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Ο κ.Σωφρονίου κατά την κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι ασχολείτο με τη μαγειρική από το 1979 σε οικογενειακή επιχείρηση εστιατορίων αρχικά και αργότερα σε εστιατόριο ξενοδοχειακής μονάδας, γνώριζε την οικογένεια των ιδιοκτητών του Ομίλου από το
5. Όπως ο ίδιος είπε, ζήτησε από τον κ.Νεοφύτου τον οποίο επίσης γνώριζε να του βρει δουλειά για κάποιες ώρες για να ξεκινήσει να εργάζεται μιας και είχε βαρεθεί να κάθεται. Ο κ.Νεοφύτου έψαξε και τελικά του βρήκε δουλειά εφόσον ήθελαν στο Καμάρες άτομο για ορισμένες ώρες κάτι που τον βόλευε μιας και ήταν κοντά στο χωριό του και ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2009 με τον όρο ότι θα δούλευε τέσσερις ώρες την ημέρα και θα αμοίβετο €1.000 το μήνα για πέντε μέρες την εβδομάδα. Δεν του καταβάλλονταν κοινωνικές ασφαλίσεις και μετά που διαπίστωσε ότι υπολοιπόταν εισφορές για να δικαιούται πλήρη σύνταξη ζήτησε από τον κ.Νεοφύτου όπως του καταβάλλονται εισφορές. Όταν του ζητήθηκαν διευκρινίσεις από το δικηγόρο των Καθ΄ ών η αίτηση είπε ότι ζήτησε να του δίνουν λεφτά για να καταβάλλει ο ίδιος τις κοινωνικές του ασφαλίσεις. Όσον αφορά τα καθήκοντά του στην εταιρεία ανέφερε ότι ήταν ψήστης κρεάτων και όλων των ειδών κυπριακών φαγητών, όπως είπε ήταν ″εμπειρικός″ μάγειρας και δεν είχε εξειδικευμένες γνώσεις. Η προετοιμασία στο Καμάρες γινόταν από μία μαγείρισσα την οποία αυτός καθοδηγούσε σε σχέση με δοσολογίες, έκανε ο ίδιος τα μαριναρίσματα φαγητών και καθοδηγούσε στο ψήσιμο αλλά έκανε και πατροπαράδοτα γλυκά και έδινε γενικά τις κατευθυντήριες γραμμές. Τις Τρίτες και τις Κυριακές, όπως είπε, είχαν δουλειά αντίθετα με τις άλλες μέρες. Τον Αιτητή τον είδε μόνο μία φορά στο Καμάρες και δεν εργάστηκε μαζί του εφόσον αυτός είχε μεταφερθεί στο Paphos Gardens. Όπως είπε μετά το Καμάρες δούλεψε στο Basilica, στο Paphos Gardens και στο Coral Beach. Αντεξεταζόμενος από το δικηγόρο του Αιτητή ανέφερε ότι η συμφωνία του με τον κ.Νεοφύτου ήταν για €1.000 στο χέρι και δεν μίλησαν για κοινωνικές ασφαλίσεις. Με την πάροδο ορισμένων μηνών θεώρησε καλό ότι δικαιούτο να το πάρει, όπως είπε. Εν πάση περιπτώσει πρόσθεσε, και να μην του δίδετο αύξηση δεν θα έφευγε από τη δουλειά. Δεν αποφάσιζε αυτός τι ώρα να πάει αλλά του έλεγαν τι ώρα τον χρειάζονταν και έπαιρνε οδηγίες σε σχέση με τη δουλειά. Αντεξεταζόμενος από το δικηγόρο του Ταμείου ανέφερε ότι προσέγγισε τον κ.Νεοφύτου για δουλειά ένα μήνα πριν ξεκινήσει δουλειά. Εκτός από το μπουφέ συνέχισε και το a la carte menu για το οποίο υπεύθυνη ήταν άλλη κοπέλα αφού ο ίδιος ασχολείτο με τις εκδηλώσεις και το μπουφέ. Αρχές του 2010 ήταν που πλησίασε τον κ.Νεοφύτου για να ζητήσει το ποσό των κοινωνικών ασφαλίσεων, δεν έμαθε τι έγινε παρά μόνο ότι καταβάλλονταν οι κοινωνικές ασφαλίσεις. Σε υπόδειξη ότι ζήτησε λεφτά για να καταβάλλει ο ίδιος κοινωνικές ασφαλίσεις και δεν το έκανε απάντησε ότι δεν μπήκε σε τέτοια διαδικασία γιατί εργαζόταν λίγες ώρες. Δεν αντιλήφθηκε ότι αυξήθηκε η αμοιβή του. Σε ερώτηση αν έκανε μόνο μπακλαβά και καραμέλα σε γλυκό, απάντησε ότι στο Καμάρες είχαν μόνο γλυκά του κουταλιού και του ζαχαροπλαστείου. Κατά την επανεξέταση διευκρίνισε ότι στο a la carte μενού συμπεριλαμβάνονταν σνακς, ομελέτες, δύο - τρία είδη σχάρας όπως χοιρινή κοτολέτα και σουβλάκια, παγωτά και ένα - δύο γλυκά. Η κα Μαρίνα Βλαδιμήρου, υπάλληλος λογιστηρίου, στην κυρίως εξέτασή της ανέφερε ότι η ίδια ετοίμασε το Τεκμήριο 3 μετά από οδηγίες που της δόθηκαν και ανέφερε ότι εκ λάθους αναγράφεται εκεί ο κ.Σωφρονίου αφού ήταν αυτοτελώς εργαζόμενος. Σε σχέση με τον Αιτητή που αναγράφεται ως Chef de cuisine είπε ότι δεν γνώριζε τα καθήκοντα του αλλά τα υπέθεσε. Αναφορικά με τη λανθασμένη ημερομηνία πρόσληψης του Αιτητή στο Τεκμήριο 3 ανέφερε ότι ο λόγος ήταν ότι το Καμάρες μεταφέρθηκε από μία εταιρεία του Ομίλου σε άλλη την 1/4/
6. Αντεξεταζόμενη από το δικηγόρο του Αιτητή ανέφερε ότι δεν ήξερε ακριβώς τη φύση της συνεργασίας με τον κ.Σωφρονίου, ότι της έγινε παρατήρηση για το λάθος στο λογιστήριο, ότι ο κ.Νεοφύτου αρχικά της είπε να πληρώνει συγκεκριμένο ποσό τον κ.Σωφρονίου καθαρά και αργότερα της είπε για το επιπλέον 6,8%. Σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι ο κ.Σωφρονίου δεν είχε συνεργείο, ερχόταν ο ίδιος και δεν χρειαζόταν απόδειξη για τις ώρες που εργάστηκε ή τιμολόγιο για να πληρωθεί. Αντεξεταζόμενη από το δικηγόρο του Ταμείου σε ερώτηση γιατί καθορίστηκε η αύξηση 6,8% απάντησε ότι τόσο ήταν το ποσοστό για υπαλλήλους και δόθηκε αυτό το ποσοστό γιατί αυτό ήταν ″πάνω στις οδηγίες″ του κ.Νεοφύτου. Δεν θυμόταν το μισθό του κ.Σωφρονίου ούτε και εάν του καταβάλλετο 13ος μισθός. Τέλος είπε ότι κάθε μήνα υποβάλλονταν οι καταστάσεις για όλους τους υπαλλήλους και ότι οι επιταγές των μισθών υπογράφονται από τον κ.Λογγίνο, τον κ.Λεπτό και τον κ.Πανταζή. Καταθέτοντας ο Αιτητής ανέφερε ότι σπούδασε στη Γαλλία Catering & Management, δούλεψε αρχικά εκεί ως μάγειρας, μετά σε ξενοδοχείο στην Αφρική ως βοηθός μάγειρα και μετά στην Κύπρο αρχικά στο Elias Beach Hotel για πέντε χρόνια ως μάγειρας και μετά στο Coral Beach Hotel για δέκα χρόνια όπου ξεκίνησε ως Chef de partie, κατέληξε Sue chef και μετακινήθηκε στο Καμάρες που ήταν Chef de cuisine. Τα εκεί καθήκοντά του συμπεριλάμβαναν την εκτέλεση όλων των οδηγιών της κουζίνας και μεριμνούσε για την καλή της λειτουργία, είχε υπό την ευθύνη του τρεις μάγειρες, έγραφε ο ίδιος το μενού και έκανε το μπουφέ. Η κουζίνα, όπως είπε, στο Καμάρες ήταν διεθνής και κυπριακή. Το μπουφέ περιελάμβανε πάρα πολλές σαλάτες, επτά - οκτώ κυρίως πιάτα καθώς και φρούτα και γλυκά που αγόραζαν από αλλού. Θεωρεί ότι το μπουφέ δεν μπορούσε να ετοιμαστεί από ένα μάγειρα Γ. Όλο το διάστημα που εργαζόταν στο Καμάρες προσέφεραν a la carte μενού και τακτικά μπουφέ όπως σε γάμους, γενέθλια και βαφτίσεις και σε κάποιο στάδιο, όπως είπε, αυξήθηκε το μπουφέ αλλά τα καλοκαίρια οι πελάτες που έρχονταν προτιμούσαν το a la carte. Οι πελάτες του εστιατορίου συμπεριελάμβαναν πέραν από τους ένοικους και Άγγλους που διέμεναν στα περίχωρα της Πάφου. Γενικά είπε, το εστιατόριο όσο ήταν εκεί δούλευε πολύ καλά έχοντας όμως αυξομειώσεις. Με το Τεκμήριο 5, είπε, μεταφέρθηκε στο Paphos Gardens όπου ήταν chef de cuisine εκεί. Μεταξύ των καθηκόντων του εκεί ήταν η ευθύνη για τις αγορές της κουζίνας και για όλα τα γεύματα, ήτοι καθήκοντα αρχιμάγειρα και είχε υπό την ευθύνη του και ένα chef de partie. Όπως είπε, αντικατέστησε τον εκεί υπεύθυνο κουζίνας τον οποίο έστειλαν στο Καμάρες, κάποιο Γιάννη, που ήταν επίσης αρχιμάγειρας. Πριν να του δοθεί η επιστολή τερματισμού Τεκμήριο 1, του λέχθηκε προφορικά ότι θα πάει πίσω στο Καμάρες για λίγες μέρες και μετά από πέντε ημέρες του δόθηκε η επιστολή τερματισμού. Τις μέρες που δούλεψε στο Καμάρες δεν δούλευε εκεί ο κ.Γιάννης, αφού είχε επιστρέψει πίσω στο Paphos Gardens και δεν δούλευε ούτε ο κ.Σωφρονίου, δεν παρατήρησε καμιά αλλαγή στο εστιατόριο, δεν άλλαξε κάτι στην κουζίνα παρά μόνο μειώθηκε το προσωπικό κατά ένα άτομο και τις τελευταίες μέρες που ήταν εκεί δεν είχε δουλειά. Το Τεκμήριο 1 του δόθηκε η ώρα 18:00 όταν σχόλανε και δεν του δόθηκαν προηγουμένως οποιεσδήποτε εξηγήσεις. Ο ίδιος θεωρεί ότι η διεύθυνση τον έστειλε στο Paphos Gardens με σκοπό να δώσει από μόνος του την παραίτησή του αλλά αφού δεν το έκανε αναγκάστηκαν να τον στείλουν πίσω στο Καμάρες και να τον απολύσουν αυτοί. Στο Paphos Gardens είπε, είχε πάρα πολλή δουλειά και εργαζόταν από τις 7:00 μέχρι τις 22:
7. Μετά την απόλυσή του γράφτηκε και ελάμβανε ανεργιακό επίδομα για έξι μήνες, ενώ έψαχνε για δουλειά, λόγω της ηλικίας του που ήταν 60 χρονών δεν βρήκε. Ο ίδιος είπε ότι βοηθείτο από την οικογένεια της συζύγου του και έλαβε τραπεζικό δάνειο μιας και είχε άμεση ανάγκη αφού σπούδαζε η κόρη του στη Γαλλία. Από την ημερομηνία απόλυσής του μέχρι το τέλος του 2011 έκανε διάφορες εργασίες που έβρισκε, δούλεψε συνεχόμενα ένα καλοκαίρι και τέλος βρήκε δουλειά σε delicatessen υπεραγοράς με χαμηλότερο μισθό, για την ακρίβεια όπως ο ίδιος είπε ″τον βρήκα από την υπεραγορά″. Αντεξεταζόμενος ο Αιτητής από το δικηγόρο των Καθ΄ ών η αίτηση εξήγησε την ιεραρχία στην κουζίνα, ήτοι είπε ότι ο executive chef είναι ο υπεύθυνος για όλη την κουζίνα αλλά δεν μαγειρεύει, ο chef de cuisine είναι ακριβώς το ίδιος με τον sue chef, ακολουθεί ο chef de partie που ηγείται μιας ομάδας αλλά ο ίδιος είναι υπό την ευθύνη του chef de cuisine, ο μάγειρας Α είναι υπεύθυνος για το τμήμα όταν απουσιάζει ο chef de partie, ο μάγειρας Β αρχίζει και έχει κάποια ευθύνη και τελευταίος στην ιεραρχία είναι ο μάγειρας Γ. Όπως είπε φεύγοντας από το Coral Beach ήταν sue chef και είχε υπό την ευθύνη του το πρόγευμα, το μεσημεριανό στην πισίνα και το βραδινό μπουφέ. Μετακινήθηκε στο Καμάρες αφού είχε πρόβλημα καρδιάς και η διεύθυνση ήθελε να του δώσει μια πιο χαλαρή εργασία αλλά τον ήθελαν, όπως είπε στο Καμάρες, γιατί η κουζίνα εκεί δεν δούλευε καλά. Τελικά είχε περισσότερη εργασία. Σε σχετική ερώτηση ανέφερε ότι η δουλειά στο Καμάρες ήταν κάθε χρόνο η ίδια, δεν ήταν γνώστης των λογαριασμών, δεν αντιλήφθηκε μείωση αλλά αύξηση και είπε ότι ο σκοπός ύπαρξης του εστιατορίου δεν ήταν η κερδοφορία αλλά η εξυπηρέτηση των ιδιοκτητών κατοικιών εκεί. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι δεν είχαν ποτέ μπουφέ την Τρίτη για όσο καιρό ήταν εκεί, μόνο τις Κυριακές και την Τρίτη είχαν ″Quiz Night″ με μενού και διοργάνωναν διάφορες εκδηλώσεις. Συμφώνησε με την υποβολή ότι τον χειμώνα η δουλειά στο Καμάρες ήταν λιγότερη απ΄ ότι το καλοκαίρι και είπε ότι από τις έξι τελευταίες ημέρες που εργάστηκε εκεί τις δύο ήταν με άδεια, την Τρίτη είχαν το καθιερωμένο ″Quiz Night″ και τίποτα δεν είχε αλλάξει. Τα μεσημέρια δεν είχαν ιδιαίτερη δουλειά αλλά ούτε και τα βράδια την εβδομάδα εκείνη και ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν δική του η ευθύνη για την κατάσταση αυτή αλλά αυτών που τον αντικατέστησαν. Σε ερώτηση για ποιο λόγο νομίζει ο ίδιος ότι απολύθηκε, απάντησε ότι η διοίκηση δεν τον είχε πλέον ανάγκη. Του παρουσίασαν εξάμηνο συμβόλαιο εργασίας από καλοκαίρι μέχρι τον Δεκέμβριο το οποίο δεν υπέγραψε και δεν κράτησε αντίγραφο. Συνεπεία αυτού είχε έντονη τηλεφωνική επικοινωνία με τη διεύθυνση και ακολούθως έλαβε το Τεκμήριο 3 με το οποίο μετακινείτο στο Paphos Gardens. Αντεξεταζόμενος ο Αιτητής από το δικηγόρο του Ταμείου είπε ότι δεν του έγινε πρόταση για άλλη δουλειά. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, εργοδοτούμενος είναι πλεονάζων και κατά συνέπεια δικαιούται πληρωμή από το Ταμείο, όταν η απασχόληση του τερματισθή: ″(α) .... (β) .... (γ) ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζομένων προς την λειτουργίαν της επιχειρήσεως: (i) εκσυγχρονισμού, μηχανοποιήσεως ή οιασδήποτε άλλης αλλαγής εις τας μεθόδους παραγωγής ή οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθμόν των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων. (ii) αλλαγών εις τα προϊόντα ή εις τας μεθόδους παραγωγής ή εις τας αναγκαιούσας ειδικότητας των εργοδοτουμένων. (iii) καταργήσεως τμημάτων. (iv) δυσκολιών εις την τοποθέτησιν προϊόντων εις την αγοράν ή πιστωτικών δυσκολιών. (v) ελλείψεως παραγγελιών ή πρώτων υλών. (vi) σπάνεως μέσων παραγωγής. και (vii) περιορισμού του όγκου της εργασίας ή της επιχειρήσεως″. Στην προκειμένη περίπτωση το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η Εργοδότρια Εταιρεία με την προσκομισθείσα ενώπιον μας μαρτυρία, κατάφερε να αποδείξει ότι η απόλυση του Αιτητή οφείλετο σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, δηλαδή λόγω μείωσης του όγκου των εργασιών της ή/και αναδιοργάνωση. Σημειώνουμε ότι με βάση τη νομολογία το κατά πόσον υφίστανται πραγματικές συνθήκες πλεονασμού κρίνεται με αντικειμενικά κριτήρια και δεν εναπόκειται στην υποκειμενική κρίση του εργοδότη ή του εργοδοτούμενου. Σύμφωνα με την επικρατούσα νομολογία, για να διαπιστωθεί η πραγματική μείωση του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο συνήθης κύκλος των εργασιών της επιχείρησης στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων πριν την απόλυση. Το Δικαστήριο στηριζόμενο πάντοτε, όπως αναφέρουμε και πιο πάνω, επί αντικειμενικών κριτηρίων, θα πρέπει να διαπιστώσει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης εάν υπήρξε ουσιαστική μείωση του συνήθους κύκλου εργασιών της επιχείρησης κατά τον ουσιώδη χρόνο, σε βαθμό που λογικά να κρίνεται δικαιολογημένη η απόλυση λόγω πλεονασμού. Για τον προσδιορισμό του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης σύμφωνα με την απόφαση Α. Ιάσωνος Λτδ v. Χρίστου κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 703, σελ. 706: ″Εποχιακή ή περιοδική μείωση του όγκου της εργασίας η οποία αφήνει ανεπηρέαστο τον όγκο της εργασίας, επιμετρούμενο μέσα στο συνήθη κύκλο της εμπορικής δραστηριότητας του εργοδότη, δε συνιστά λόγο για τον τερματισμό της απασχόλησης λόγω πλεονασμού. Ο όγκος των εργασιών επιχείρησης έχει όχι μόνο εποχιακές αλλά και καθημερινές αυξομειώσεις και διακυμάνσεις. Αν γινόταν δεκτή η θέση των εφεσειόντων, θα διανοιγόταν η οδός για την καταστρατήγηση του οικοδομήματος του νόμου που συναρτά τον πλεονασμό με τα αντικειμενικά δεδομένα της επιχείρησης. Ο όγκος εργασίας προσδιορίζεται με βάση σταθερό παρονομαστή που αντανακλά τον όγκο της εργασίας του εργοδότη στο πλαίσιο του συνήθους κύκλου της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και αυτή η σημασία που ενέχει ο όρος «όγκος εργασίας» στο πλαίσιο του άρθρου 18(γ)(vii) του Ν. 24/67 (όπως έχει τροποποιηθεί)″. Όπως αναφέρεται στην Κώστας Χατζηχριστοφή v. Πιερή Γεωργίου κ.ά.

(2002)1Β Α.Α.Δ. 873 στη σελ. 881: ″Όταν ο Νόμος αναφέρεται σε ″περιορισμό του όγκου εργασίας″ σαφώς εννοεί περιορισμό ή μείωση του όγκου εργασίας του συγκεκριμένου εργοδότη″. Μία μέθοδος εξακρίβωσης του αν υπάρχει ή όχι πλεονασμός καθορίστηκε στην υπόθεση Hindle v. Percival Boats Ltd

(1969)1 All E.R. 836. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης αυτής, σε κάθε περίπτωση για να δικαιολογηθεί πλεονασμός πρέπει να διακριβωθούν οι πραγματικές απαιτήσεις της επιχείρησης και κατά πόσο αυτές μειώθηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στη συνέχεια πρέπει να διακριβωθεί κατά πόσο οι συγκεκριμένες μειωμένες απαιτήσεις συνδέονται με τα καθήκοντα του εργοδοτούμενου που θα απολυθεί ως πλεονάζον. Αν στη διαδικασία αυτή, με αντικειμενικά κριτήρια επιβεβαιωθεί ο επηρεασμός της εργασίας του εργοδοτούμενου, αυτός θεωρείται πλεονάζον προσωπικό. Στην ίδια απόφαση κρίθηκε επίσης ότι η στοιχειοθέτηση πλεονασμού δεν εξαρτάται από το πως ο ίδιος ο εργοδότης χαρακτηρίζει την πράξη του. Το Δικαστήριο παρατήρησε ότι το θέμα ήταν εντελώς αντικειμενικό υπό την έννοια ότι το εφαρμοζόμενο κριτήριο αναφέρεται στις πραγματικές ανάγκες της επιχείρησης και όχι στη γνώμη των εργοδοτών ή οποιουδήποτε άλλου επί του σημείου εκείνου. (Βλ. και United Hotels (Lordos) Ltd v. Ανδρούλας Σταύρου κ.α.

(2003)1 Α.Α.Δ. 515). Να σημειώσουμε, ότι ο κάθε εργοδότης έχει δικαίωμα, μέσα στα πλαίσια της επιχειρηματικής του δράσης, να διενεργεί οποιαδήποτε αλλαγή ή αναδιοργάνωση σχετιζόμενη με τη λειτουργία της επιχείρησής του. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οποιαδήποτε αλλαγή ή μορφή αναδιοργάνωσης που γίνεται από τον εργοδότη συνιστά ταυτόχρονα και λόγο πλεονασμού σύμφωνα με τις προλεγόμενες πρόνοιες του Νόμου. Καθώς έχει αναφερθεί στην απόφαση Α/φοί Γαλαταριώτη Λτδ v. Παρασκευής Γρηγορά κ.α.

(2001)1 Α.Α.Δ. 1985, στη σελ. 1990: ″Σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, ο εκσυγχρονισμός ή αναδιοργάνωση ή οποιαδήποτε αλλαγή της επιχείρησης για να συνιστά βάσιμο λόγο πλεονασμού πρέπει να είναι τέτοιου βαθμού, σε έκταση και σοβαρότητα, ώστε να επιφέρει μεταβολή στη φύση των καθηκόντων του εργοδοτουμένου ή την κατάργησή τους ώστε το αποτέλεσμα να συνεπάγεται ″ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων″ κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 18(γ)(i) του Νόμου″. Παρακολουθήσαμε με πολλή προσοχή όλους τους μάρτυρες να καταθέτουν ενώπιον μας. Αξιολογώντας το ενώπιόν μας μαρτυρικό υλικό παρατηρούμε τα εξής: Αξιολογώντας τη μαρτυρία του κ.Μιχαήλ, υπεύθυνου στο Καμάρες, παρατηρούμε ότι αυτός ανέφερε ότι δεν γνώριζε εάν ο κ.Σωφρονίου ήταν υπάλληλος ή αυτοεργοδοτούμενος παρόλο που ο ίδιος ετοίμαζε τη λίστα μισθοδοσίας στην οποία από ότι θυμόταν συμπεριλαμβανόταν ο κ.Σωφρονίου και συνέχεια τον αποκαλούσε ″part time″. Ο κ.Μιχαήλ ανέφερε ότι το 2006 είχαν περί τα 180 άτομα στο Κυριακάτικο μπουφέ ενώ χρόνο με το χρόνο υπήρχε μείωση, κάτι που δεν συνάδει με το Τεκμήριο 2 που παρουσιάζει αύξηση τόσο το 2007 όσο και το 2008, χρόνια που όπως ο ίδιος είπε το Καμάρες δεν πήγαινε καλά γι΄ αυτό και εισηγήθηκε όπως προβούν σε αναδιοργάνωση. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι τις Τρίτες, Πέμπτες, Σάββατα και Κυριακές που είχαν αυξημένη δουλειά προωθούσαν τα μπουφέ ενώ κατά την κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι είχαν μπουφέ Κυριακή και Τρίτη ″Quiz Night″ ενώ σε άλλο στάδιο της κυρίως εξέτασής του σε ερώτηση αν συνέχισε το a la carte απάντησε ότι ″προσφέραμε μπουφέ βασικά″ ενώ σε ερώτηση για το πότε είχαν μπουφέ μετά την αναδιοργάνωση απάντησε ότι δεν γνωρίζει αφού είχε φύγει τέλος του 2009, δηλαδή όπως είπε, δεν ήταν εκεί μετά την αναδιοργάνωση, ήτοι η αναδιοργάνωση έλαβε χώραν μετά το τέλος του 2009, ενώ ο Αιτητής απολύθηκε το καλοκαίρι του

1. Ενώ στην κυρίως εξέταση ο κ.Μιχαήλ ανέφερε ότι στο ″snack menu″ περιελάμβανε πιάτα όπως σάντουιτς και ομελέτες κατά την αντεξέταση είπε ότι στο snack menu υπήρχαν πέντε πιάτα στο φούρνο. Αναφορικά με τον κ.Σωφρονίου είπε ότι ερχόταν στο Καμάρες τρεις - τέσσερις φορές την εβδομάδα σε έκτακτη βάση ενώ ο ίδιος ο κ.Σωφρονίου ανέφερε ότι πήγαινε σταθερά πέντε φορές την εβδομάδα βάση συμφωνίας ενώ ο κ.Νεοφύτου είπε ότι καλούσαν τον κ.Σωφρονίου όποτε τον χρειάζονταν. Όπως ανέφερε η αναδιοργάνωση έγινε και για θέματα μισθοδοσίας και παρόλο που ο Αιτητής μπορούσε, όπως είπε, να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα δεν έμεινε γιατί ″δημιουργείτο θέμα″ αφού οι πελάτες ξόδευαν λιγότερα. Περαιτέρω ενώ είπε ότι δεν γνώριζε αν άλλαξε κάτι με τις ημέρες του μπουφέ γιατί αποχώρησε με την αναδιοργάνωση, σε άλλο στάδιο είπε ότι η αναδιοργάνωση δεν έπιασε τόπο αφού πάλι το Καμάρες είχε δουλειά Τρίτη και Κυριακή. Αξιολογώντας περαιτέρω τη μαρτυρία του κ.Νεοφύτου παρατηρούμε ότι αυτός ανέφερε ότι η ″κρίση″ κτύπησε το Καμάρες λίγο μετά το 2005 που πήγε ο Αιτητής εκεί και ότι το Καμάρες ″κτυπήθηκε σκληρά″. Επίσης ανέφερε ότι ο Αιτητής μεταφέρθηκε τον Ιούνιο του 2009 στο Paphos Gardens γιατί ο όγκος εργασίας στο Καμάρες ήταν μηδαμινός. Τόσο ο πρώτος ισχυρισμός όσο και ο δεύτερος δεν συνάδει με το Τεκμήριο 2 στο οποίο φαίνεται ότι αναφορικά με το φαγητό και το ποτό στο Καμάρες υπήρχε αύξηση από το 2005, τόσο το 2007, όσο και το
2. Περαιτέρω διερωτώμαστε πως μπορεί ο όγκος εργασίας το 2009 να ήταν μηδαμινός μέχρι τον Ιούνιο αφού κατά τη διάρκεια του 2009 το Καμάρες σύμφωνα με το Τεκμήριο 2 απέφερε εισοδήματα €240.
3. Ούτε και μπορούμε να καταλάβουμε αυτό που είπε ο κ.Νεοφύτου ότι δηλαδή ο Αιτητής μπορούσε να απολυθεί και ένα χρόνο πριν συνεπεία των οικονομικών. Όπως είπε ο κ.Νεοφύτου πριν να αποφασίσουν να προβούν σε αναδιοργάνωση, παρατήρησαν ότι τις Τρίτες και Κυριακές που είχαν μπουφέ η μείωση που παρατηρήθηκε ήταν λιγότερη από ότι τις άλλες μέρες. Όπως είπε ο κ.Μιχαήλ μέχρι το τέλος του 2009 εξακολουθούσαν να έχουν μπουφέ μόνο Τρίτη και Κυριακή, δηλαδή καμία αναδιοργάνωση στον τομέα αυτό επήλθε εντός του
4. Σε άλλο στάδιο ανέφερε ″την Κυριακή είχαμε μπουφέ, σε άλλες εκδηλώσεις επέλεγαν οι πελάτες από το μενού″ και πρόσθεσε ότι Τρίτες και Κυριακές είχαν εκδηλώσεις συνήθως. Ο κ.Νεοφύτου ανέφερε ότι μετά την αναδιοργάνωση παρέμεινε στην κουζίνα του Καμάρες ένας μάγειρας Γ, ένας part time και ένας λαντζέρης, σύνολο δηλαδή τρεις υπάλληλοι ενώ ο κ.Μιχαήλ ανέφερε ότι στην κουζίνα παρέμεινε ένας μάγειρας και ο ψήστης, σύνολο δηλαδή δύο. Είπε περαιτέρω ότι αποφάσισαν να συνεργαστούν με τον κ.Σωφρονίου, τον οποίο κάλεσε προηγουμένως σε συνέντευξη χωρίς να γνωρίζει τις ικανότητες του σε ολόκληρο τον οργανισμό, ενώ ο ίδιος ο κ.Σωφρονίου ανέφερε ότι ο κ.Νεοφύτου του είπε ότι η Εταιρεία ήθελε κάποιο άτομο για το Καμάρες. Ο κ.Νεοφύτου αρχικά είπε ότι ο κ.Σωφρονίου ξεκίνησε το 2008, μετά το διόρθωσε και είπε το 2010 και μετά το διάλειμμα ανέφερε ότι ξεκίνησε το 2009, ενώ όταν ρωτήθηκε μέχρι πότε παρέμεινε στο Καμάρες δεν θυμόταν. Επιπλέον, ο κ.Νεοφύτου ανέφερε ότι ξεκίνησε η αναδιοργάνωση όταν ο Αιτητής ήταν στο Καμάρες και συνεχίστηκε και μετά αφού συνέχισαν να ψάχνουν τρόπους να αυξήσουν τις πωλήσεις και να μειώσουν το κόστος. Άλλωστε, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, αυτό που τους ενδιέφερε ήταν η κερδοφορία, κάτι που δεν συνάδει με το γεγονός ότι δεν αντιλήφθηκαν ότι ο κ.Σωφρονίου έπαιρνε ″κατά λάθος″ αυξημένο μισθό και ταυτόχρονα του κατέβαλλαν και εισφορές στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Το ότι μεταφέρθηκε ο Αιτητής στο Paphos Gardens ήταν το καλύτερο που μπορούσε να γίνει για να κερδηθεί χρόνος, είπε ο κ.Νεοφύτου αλλά η επιστολή τερματισμού του Αιτητή Τεκμήριο 1 μιλά για κατάργηση θέσης. Διερωτώμαστε πότε ισχυρίζεται η Εργοδότρια Εταιρεία ότι καταργήθηκε η θέση του Αιτητή, τον Ιούνιο του 2009 που μεταφέρθηκε στο Paphos Gardens ή τον Αύγουστο όταν επέστρεψε για λίγες ημέρες; Περαιτέρω παρατηρούμε ότι ο κ.Νεοφύτου από τη μία ανέφερε ότι ο Αιτητής πήγε στο Paphos Gardens για να κερδηθεί χρόνος αλλά από την άλλη ανέφερε ότι υπήρξε έκτακτη ανάγκη στο Paphos Gardens που δεν ήξεραν για πόσο θα διαρκέσει. Σε άλλο στάδιο ανέφερε ότι στο Paphos Gardens είχαν αναβαθμισμένους πελάτες το διάστημα εκείνο και έστειλαν τον Αιτητή για να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες κάτι που έρχεται σε αντίθεση όμως με το γεγονός ότι στο Paphos Gardens, όπως ο ίδιος είπε σε άλλο στάδιο, υπήρχε ο πιο ικανός μάγειρας του Ομίλου σε ανώτερη βαθμίδα και γι' αυτό άλλωστε τόνισε ότι δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση ο Αιτητής να παρέμενε εκεί. Ενώ ο κ.Νεοφύτου αποκάλεσε τον κ.Σωφρονίου ψήστη και περιέγραψε τα καθήκοντά του ότι έψηνε μόνο στο φούρνο, ο ίδιος σε άλλο στάδιο ανέφερε ότι πριν να ξεκινήσει ο κ.Σωφρονίου συνεργασία σε ένα μέρος προηγείτο συνάντηση και καθορίζετο ο ρόλος του ο οποίος μπορούσε να ήταν να ετοιμάζει τα γλυκά του μπουφέ. Ο ίδιος ο κ.Σωφρονίου είπε ότι τα καθήκοντά του ήταν να καθοδηγεί, λόγω της εμπειρίας του, τη μαγείρισσα στο Καμάρες σε σχέση με δοσολογίες, να κάνει μαριναρίσματα φαγητών και κυρίως να καθοδηγεί στο ψήσιμο. Σε άλλο στάδιο ο κ.Νεοφύτου είπε ότι ο κ.Σωφρονίου έκανε την προετοιμασία και οι υπόλοιποι έκαναν το τελευταίο στάδιο στο Καμάρες και διερωτώμαστε για ποιους υπόλοιπους μιλά όταν όπως ο ίδιος είπε στην κουζίνα του Καμάρες εκτός από τον κ.Σωφρονίου υπήρχε πέραν από τον λαντζέρη μόνο μία μαγείρισσα Γ. Επίσης ο κ.Σωφρονίου είπε ότι η μείωση του προσωπικού δεν επηρέασε τη λειτουργία στο Καμάρες αφού για το μπουφέ χρειαζόταν λιγότερο προσωπικό αλλά όπως είπε ο κ.Μιχαήλ μέχρι το τέλος του 2009 είχαν μπουφέ Κυριακή και Τρίτη, όπως δηλαδή και πριν. Ο κ.Νεοφύτου είπε ότι ο κ.Σωφρονίου πληρωνόταν με την ώρα και παρουσιάζετο όποτε τον ήθελαν, ενώ σε άλλο στάδιο αναφέρθηκε σε συμφωνία για €1.000 το μήνα ″για τον κόπο του″. Σε άλλο στάδιο ανέφερε ότι είχαν συμφωνήσει ότι εάν ο κ.Σωφρονίου εργαζόταν περισσότερο θα αμοίβετο περισσότερο αλλά σε άλλο στάδιο ανέφερε ότι ο κ.Σωφρονίου με δική του πρωτοβουλία και χωρίς να πληρώνεται επιπλέον έμενε πολύ περισσότερες ώρες. Ο ίδιος ο κ.Σωφρονίου είπε ότι δεν έπαιρνε περισσότερα από €1.000 και ότι οι όροι της συμφωνίας ήταν να αμοίβεται €1.000 για τέσσερις ώρες εργασίας, πέντε ημέρες την εβδομάδα και δεν θα εργαζόταν Τετάρτη και Κυριακή που είχε κυνήγι. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο κ.Σωφρονίου δεν είχε έλεγχο από την Εργοδότρια Εταιρεία παρά μόνο από τους πελάτες, όπως ισχυρίστηκε ο κ.Νεοφύτου, αφού και ο ίδιος ο κ.Σωφρονίου είπε ότι ακολουθούσε οδηγίες, λογοδοτούσε και δεν αποφάσιζε ο ίδιος για ποιες ώρες θα πήγαινε δουλειά. Ο κ.Νεοφύτου ανέφερε ότι όταν ο κ.Σωφρονίου ζήτησε αύξηση, επικαλέστηκε πέραν από τις εισφορές στις κοινωνικές ασφαλίσεις και το μεταφορικό κόστος αφού η περιοχή Καμάρες ήταν έξω από την Πάφο ενώ ο κ.Σωφρονίου στην ενώπιον μας μαρτυρία ανέφερε ότι όταν του πρότειναν να πάει στο Καμάρες τον βόλευε η τοποθεσία αφού ήταν κοντά στο χωριό του. Ενώ ο κ.Νεοφύτου περιέγραψε ως μικρό λάθος του λογιστηρίου το γεγονός ότι δηλώθηκε ο κ.Σωφρονίου ως υπάλληλος, σε άλλο στάδιο ανέφερε ότι ο ίδιος έδωσε σχετικές οδηγίες στο λογιστήριο "για αλλαγή του μισθού του" κ.Σωφρονίου. Είναι ξεκάθαρο ότι μισθό λαμβάνουν οι υπαλλήλοι και όχι οι αυτοεργοδοτούμενοι, κάτι βέβαια που συνάδει και με αυτά που είπε ο κ.Σωφρονίου δηλαδή ότι ζήτησε από τον κ.Νεοφύτου "να του βρει δουλειά" γιατί "βαρέθηκε να κάθεται", ότι ο κ.Νεοφύτου θα έψαχνε εάν υπήρχε "τέτοια δουλειά" και ότι μετά ζήτησε ο ίδιος από τον κ.Νεοφύτου να του "βάζουν κοινωνικές ασφαλίσεις" αφού θεώρησε καλό ότι δικαιούται να το παίρνει. Αξιολογώντας περαιτέρω τη μαρτυρία του κ.Σωφρονίου, παρατηρούμε ότι δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι δεν αντιλήφθηκε την αύξηση στο μισθό του, ούτε και το γεγονός ότι αμέλησε να πάει ο ίδιος να πληρώνει εισφορές στις κοινωνικές ασφαλίσεις γιατί ″δεν πέρασε από το μυαλό του να μπει στη διαδικασία των κοινωνικών ασφαλίσεων″ αφού εργαζόταν λίγες ώρες εφόσον αρχικά και ο ίδιος είπε ότι ζήτησε αύξηση για να συμπληρώσει τα χρόνια που υπολοιπόταν σε σχέση με κοινωνικές ασφαλίσεις. Ο κ.Σωφρονίου ενώ είπε κατά την κυρίως εξέτασή του ότι στο Καμάρες έκανε πατροπαράδοτα γλυκά όπως μπακλαβά και καραμέλα κατά την αντεξέτασή του είπε ότι στο Καμάρες είχαν μόνο γλυκά του κουταλιού και αυτά που αγόραζαν από ζαχαροπλαστείο. Αξιολογώντας τη μαρτυρία της κας Βλαδιμήρου παρατηρούμε ότι ενώ αρχικά απαντούσε με λεπτομέρεια για τη φύση της συνεργασίας του κ.Σωφρονίου με την Εργοδότρια Εταιρεία κατά την αντεξέτασή της είπε ότι δεν γνώριζε ακριβώς τη φύση αυτής της συνεργασίας. Όταν ρωτήθηκε για το ποσοστό αύξησης στις απολαβές του κ.Σωφρονίου απάντησε ότι το 6,8% που του δόθηκε είναι το ποσοστό για υπαλλήλους και σε άλλο στάδιο είπε ″πάνω στις οδηγίες ήταν 6,8%″ δηλαδή οι οδηγίες για αύξηση ήταν γραπτές και διερωτώμαστε πως μπορεί να δημιουργήθηκε τέτοια παρεξήγηση όταν οι οδηγίες φαίνονται να ήταν γραπτές. Σε σχέση με την επιστολή τερματισμού, Τεκμήριο 1, παρατηρούμε ότι σε αυτήν αναφέρεται ως λόγος τερματισμού η κατάργηση της θέσης του Αιτητή λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Σε σχέση με το Τεκμήριο 2 παρατηρούμε ότι η χρονιαία κατάσταση εισοδημάτων σε σχέση με το Καμάρες Club για φαγητό και ποτό είχε ως εξής: 2009 2008 2007 2006 2005 € € € € € Φαγητό 154.143 222.990 216.936 183.147 190.222 Ποτό 86.405 102.263 94.679 97.481 100.936 ________ ________ _______ ________ _______ Σύνολο €240.548 €325.253 €311.615 €280.628 €291.158 Σε σχέση με το Τεκμήριο 3, την κατάσταση δηλαδή νέων εργαζομένων για τα έτη 2009 και 2010 στην Εργοδότρια Εταιρεία παρατηρούμε ότι φαίνεται ο Αιτητής να προσλήφθηκε την 1/4/2009 κάτι που όπως μας εξήγησε η κα Βλαδιμήρου είναι λάθος και αυτή η ημερομηνία είναι η ημερομηνία που το Καμάρες Club επέστρεψε υπό την διοίκηση των Καθ' ών η αίτηση, κάτι που πρέπει να ισχύει και για τους υπόλοιπους εργαζομένους που αναφέρεται ως ημερομηνία πρόσληψης η 1/4/
5. Επίσης παρατηρούμε ότι στη λίστα αυτή αναφέρεται και ο κ.Σωφρονίου ως υπάλληλος με ημερομηνία πρόσληψης την 1/2/2010 και με καθήκοντα ″Chef de cuisine″ κάτι που όπως μας είπε η κα Βλαδιμήρου δεν είναι σωστό αλλά υπέθεσε. Επιπλέον η Εργοδότρια Εταιρεία προέβηκε, όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 3 σε προσλήψεις τριών Μαγείρων Α, ήτοι την 2/4/2009, 21/5/2010 και 29/3/2010, οκτώ Μαγείρων Β, ήτοι την 4/5/2009, 1/7/2009, 1/5/2009, 4/1/2010, 6/3/2010, 18/7/2010, 9/2/2010, 13/4/2010 και 2/7/2010 καθώς και ενός Μάγειρα Γ την 9/9/
6. Από αυτά προκύπτει ότι η Εργοδότρια Εταιρεία προέβηκε σε προσλήψεις Μαγείρων Α, μιας βαθμίδας κάτω του Αιτητή κατά την Εργοδότρια Εταιρεία, αφού ο κ.Νεοφύτου ισχυρίστηκε επανειλημμένα ότι ο Αιτητής ήταν chef de partie και όχι chef de cuisine, όπως παρουσιάζεται σε τεκμήριο που οι ίδιοι ετοίμασαν, την 2/4/2009 δηλαδή λιγότερο από δύο μήνες πριν την απομάκρυνση του Αιτητή στο Paphos Gardens και πέντε μήνες πριν τον τερματισμό την υπηρεσιών του. Επίσης προσέλαβαν δύο άλλους μάγειρες Α την 29/3/2010 και 21/5/2010 δηλαδή περί τους έξι και εννέα μήνες μετά τον τερματισμό των υπηρεσιών του Αιτητή, ενώ ο κ.Νεοφύτου ανέφερε ότι δεν υπήρχε θέση για τη βαθμίδα του Αιτητή ή μία με δύο βαθμίδες πιο κάτω κατά την περίοδο του τερματισμού των υπηρεσιών του. Επίσης παρατηρούμε ότι τόσο η μετάθεση του Αιτητή από το Coral Beach στο Καμάρες έγινε γραπτώς με επιστολή ημερομηνίας 7/6/2009 Τεκμήριο 4 και από το Καμάρες στο Paphos Gardens με επιστολή ημερομηνίας 29/5/2009 Τεκμήριο
7. Όπως αναγράφεται στην επιστολή ημερομηνίας 29/5/2009, ο Αιτητής επίσημα μεταφέρθηκε στο Paphos Gardens από την 1/6/2009 στην ίδια θέση, με τα ίδια καθήκοντα και όρους εργασίας. Δηλαδή δεν γίνεται καμία αναφορά σε προσωρινή μετάθεση ή μετάθεση για συγκεκριμένο σκοπό. Κατατέθηκαν επίσης σαν τεκμήρια Οικονομικές Καταστάσεις της Εργοδότριας Εταιρείας για τα έτη 2006, 2009 και 2010, Τεκμήρια 6, 9 και 10 αντίστοιχα, καθώς επίσης και δύο επιστολές Λογιστικού Γραφείου για το Καμάρες Club, Τεκμήριο 8, και οι Οικονομικές Καταστάσεις της Vesta Holidays Ltd για το έτος 2007, Τεκμήριο
8. Όπως προκύπτει από τους εξελεγμένους λογαριασμούς της Εργοδότριας Εταιρείας οι πωλήσεις για το έτος 2005 ήταν €6.316.130,56, το 2006 €5.589.364,98 ενώ για το 2008 €5.348.809 και το 2009 €4.116.814, άρα η μείωση στις πωλήσεις ανέρχεται από το 2006 στο 2008 σε περίπου 4% μόνο χωρίς να έχουμε καμία ένδειξη για το έτος
9. Όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 8 το Καμάρες Club διοικείτο τα έτη 2005, 2006, 2009 και 2010 από τους Καθ' ών η αίτηση και τα έτη 2007 - 2008 από την Vesta Holidays Limited. Σε σχέση με το Τεκμήριο 8 παρατηρούμε ότι αυτό δεν είναι υπογεγραμμένο από συγκεκριμένο άτομο παρά μόνο αναγράφεται στην τρίτη σελίδα στη θέση της υπογραφής το όνομα του οίκου Pricewaterhouse Coopers. Παρατηρούμε επίσης ότι αναφέρεται στη δεύτερη σελίδα ότι ανάλυση δεν έγινε βασισμένη στα International Standards of Auditing και για αυτό δεν ήταν εφικτή δέσμευση για ακρίβεια. Περαιτέρω σε σχέση με τη δεύτερη επιστολή του ίδιου τεκμηρίου αναφέρεται ότι η εργασία του οίκου Pricewaterhouse Coopers θα βασίζετο κυρίως στις πληροφορίες που οι εταιρείες Vesta Tourist Management Ltd και Vesta Holidays Ltd θα τους προμήθευαν. Ως εκ των πιο πάνω η Εργοδότρια Εταιρεία πρέπει να αποδείξει ουσιαστική μείωση του όγκου εργασίας της ίδιας της εταιρείας. Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω, το κρίσιμο ερώτημα είναι λοιπόν κατά πόσο η Εργοδότρια Εταιρεία παρουσίασε πειστικά στοιχεία που να αποδεικνύουν περιορισμό του όγκου εργασίας της. Στην προκειμένη περίπτωση παρατηρούμε ότι δεν παρουσιάστηκαν ενώπιον μας όλοι οι σχετικοί εξελεγμένοι λογαριασμοί της Εργοδότριας Εταιρείας ή άλλα συγκριτικά στοιχεία. Όμως, όπως λέχθηκε στην Σωτήρης Α. Χρυσάνθου κ.ά. v. Petros Pitsillis (Glass Market) Ltd κ.ά.

(2001)1Α Α.Α.Δ. 383, στη σελ. 388: ″Οι ισολογισμοί και άλλα λογιστικά στοιχεία που αφορούν τον κύκλο εργασιών του εργοδότη μπορεί να είναι σημαντικά στοιχεία προς απόδειξη τέτοιας μείωσης του κύκλου εργασιών του ώστε να δικαιολογούν συμπέρασμα πλεονασμού, δεν είναι όμως τα μόνα και αποκλειστικά στοιχεία που να μπορούν να συνιστούν τέτοια μαρτυρία, ούτε περιορίζεται νομολογιακά το είδος της μαρτυρίας που ενδεχόμενα να τεκμηρίωνε πλεονασμό″. Σχετική είναι και η απόφαση Ορθοδοξία Ζερταλλή v. Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού

(2003)1Α Α.Α.Δ. 178, όπου λέχθηκαν στις σελ. 180 - 181 τα ακόλουθα: ″Κατά τη βασική θέση της εφεσείουσας, έχουμε εν προκειμένω χειρισμό κατά τρόπο ακριβώς όμοιο με τον αποδοκιμασθέντα από το Ανώτατο Δικαστήριο στη Σωτήρης Χρυσάνθου κ.ά. v. Petros Pitsillis (Glass Market) Ltd κ.ά.

(2001)1 ΑΑΔ

1. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε. Οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν ριζικά. Στην πιο πάνω, το πρωτόδικο δικαστήριο θεώρησε πως η προφορική μαρτυρία που είχε προσαχθεί ήταν «άνευ σημασίας» αφού δεν είχαν προσκομιστεί οι ισολογισμοί και τα άλλα λογιστικά στοιχεία αναφορικά με τον κύκλο εργασιών του εργοδότη. Ενώ, όπως εξηγήθηκε στην απόφαση που εξέδωσε ο Χατζηχαμπής Δ., όσο και αν τα στοιχεία που δεν προσκομίστηκαν «μπορεί να είναι σημαντικά», δεν είναι «τα μόνα και αποκλειστικά στοιχεία που να μπορούν να συνιστούν τέτοια μαρτυρία, ούτε περιορίζεται νομολογιακά το είδος της μαρτυρίας που ενδεχόμενα να τεκμηρίωνε πλεονασμό». Οπότε, η μαρτυρία που είχε προσαχθεί, «ήταν μαρτυρία που θα έπρεπε να σταθμιστεί από το Δικαστήριο και όχι να αποκλειστεί a priori ως μη σχετική″. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει και στην απόφαση Α/φοί Γαλαταριώτη Λτδ v. Παρασκευής Γρηγορά κ.ά. (ανωτέρω), όπου η εργοδότρια εταιρεία επικαλέστηκε τη συνεχιζόμενη κρίση στον τομέα του γενικού εμπορίου ως την αιτία απόλυσης της Αιτήτριας. Στη σελ. 1990 λέχθηκε: ″..η απόλυση της εφεσίβλητης δεν οφειλόταν ούτε είχε οποιαδήποτε σχέση με τη μείωση του κύκλου εργασιών του καταστήματος, αιτία που δεν συνάδει με την πρόσληψη νέου υπαλλήλου″. Στη συνέχεια στη σελ. 1992 λέχθηκε: ″Το κρίσιμο ερώτημα ήταν λοιπόν, κατά πόσο υπήρξε περιορισμός του όγκου εργασίας των εφεσειόντων. Το Δικαστήριο, αξιολογώντας το μαρτυρικό υλικό, κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν υπήρχαν ενώπιον του τέτοια στοιχεία, οικονομικά ή λογιστικά, που θα μπορούσαν όντως να τεκμηριώσουν τον ισχυρισμό για περιορισμό του όγκου των εργασιών της επιχείρησης των εφεσειόντων ή του τμήματος στο οποίο εργαζόταν η εφεσίβλητη. Και εφόσον δεν υπήρξε μαρτυρία που βάσιμα θα μπορούσε να τεκμηριώσει την ύπαρξη συγκεκριμένων οικονομικών περιστάσεων δεν παρίστατο ανάγκη εξέτασης κατά πόσο η απόλυση της εφεσίβλητης οφειλόταν αποκλειστικά ή κυρίως στις οικονομικές περιστάσεις των εφεσειόντων. (Βλ. Murray v. Foyle Meats Ltd [1999] 3 All ER 769) ″. Σύμφωνα λοιπόν, με την επικρατούσα νομολογία για να διαπιστωθεί κατά πόσο υπήρξε πραγματική μείωση του όγκου εργασιών μιας επιχείρησης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο συνήθης κύκλος εργασιών της επιχείρησης αυτής κατά τα τελευταία χρόνια προ της απολύσεως. Το Δικαστήριο κρίνοντας αντικειμενικά θα πρέπει να διαπιστώσει κατά πόσο υπήρξε ουσιαστική μείωση του συνήθους κύκλου εργασιών κατά τον ουσιώδη χρόνο τερματισμού της απασχόλησης του εργαζομένου στο βαθμό που θα μπορούσε να θεωρηθεί δικαιολογημένη η απόφαση για απόλυση λόγω πλεονασμού. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, δεν έχουν παρουσιαστεί πειστικά και αξιόπιστα στοιχεία που να τεκμηριώνουν περιορισμό του όγκου εργασιών. Τόσο η προφορική μαρτυρία όσο και τα διάφορα τεκμήρια που κατατέθηκαν προς υποστήριξη της θέσης της Εργοδότριας Εταιρείας, δεν μπορούν βάσιμα να τεκμηριώσουν τον ισχυριζόμενο λόγο τερματισμού ήτοι πλεονασμό. Από τα στοιχεία που κατατέθηκαν ενώπιον μας όσον αφορά τον κύκλο εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας, παρατηρούμε ότι τέθηκαν ενώπιον μας στοιχεία που αφορούν τις πωλήσεις της Εργοδότριας Εταιρείας για τα έτη 2005, 2006, 2008, 2009 και
2. Τα εν λόγω στοιχεία δεν είναι επαρκή για να οδηγήσουν το Δικαστήριο σε ασφαλή συμπεράσματα αναφορικά με την ύπαρξη ή μη ουσιαστικής μείωσης του όγκου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας μέσα στα πλαίσια του συνήθους κύκλου της επιχειρηματικής της δραστηριότητας, γιατί μεταξύ άλλων δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ο συνήθης κύκλος της επιχειρηματικής δραστηριότητάς της εφόσον για το έτος 2007 δεν έχουμε καμία ένδειξη, εν πάση όμως περιπτώσει οι μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας συμφώνησαν ότι σχετική είναι η μείωση των πωλήσεων στο φαγητό και ποτό στο εστιατόριο Καμάρες. Ο Αιτητής απολύθηκε την 28/8/2009 και ως εκ τούτου τα στοιχεία από τις εξελεγμένες οικονομικές καταστάσεις της Εργοδότριας Εταιρείας ή και που αφορούσαν το Καμάρες Club για τα έτη 2009 και 2010 αντίστοιχα δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο χωρίς άλλα στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι βάσιμα και δικαιολογημένα η Εργοδότρια Εταιρεία κατέληξε το καλοκαίρι του 2009 στο συμπέρασμα ότι οι υπηρεσίες του Αιτητή κατέστησαν πλεονάζουσες λόγω μείωσης των εργασιών του εστιατορίου εφόσον η κρίση του Δικαστηρίου επί του επίδικου θέματος θα πρέπει να βασιστεί στα στοιχεία που είχε ενώπιόν του και στα οποία στηρίχτηκε ο εργοδότης κατά το χρόνο λήψης της απόφασης απόλυσης του εργαζομένου. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου φαίνεται ότι το έτος 2008 σε σύγκριση με το έτος 2007, υπήρξε μία αύξηση στα εισοδήματα από το Καμάρες Club σε σχέση με το φαγητό και το ποτό. Δεν τέθηκαν ενώπιόν μας οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν κατά πόσο αυτή η αύξηση στα έσοδα δεν αντανακλούσε και σε αντίστοιχη αύξηση του όγκου εργασίας του Kamares Club ή εάν οφείλετο σε άλλους παράγοντες όπως για παράδειγμα σε αύξηση τωα τιμών του φαγητού ή του ποτού. Αντίθετα, από όσα κατέθεσαν ενώπιον μας οι μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας ο κάθε πελάτης ξόδευε λιγότερα. Το γεγονός ότι η Εργοδότρια Εταιρεία προσέλαβε νέο υπάλληλο στο Καμάρες Club τον Ιούνιο του 2009, ακόμα και με μερική απασχόληση, τείνει να καταδείξει ότι ο Αιτητής αντικαταστάθηκε αν και το ότι η Εργοδότρια Εταιρεία προσέλαβε προσωπικό από μόνο του δεν αναιρεί τυχόν υπάρχον πλεονασμό αν και κατά μία άποψη ένας εργοδότης που απολύει προσωπικό λόγω μείωσης του όγκου εργασίας δεν δικαιολογείται να προβαίνει ταυτόχρονα σε νέες προσλήψεις. Ο κ.Νεοφύτου αναφέρθηκε σε τραγική κατάσταση στο Καμάρες Club η οποία επιδεινωνόταν χρόνο με το χρόνο από την τοποθέτηση του Αιτητή και ένθεν, κάτι όμως που έρχεται σε σύγκρουση με το Τεκμήριο 2 στο οποίο παρατηρείται γενική μείωση στο Καμάρες Club λόγω της σημαντικής μείωσης στη διαμονή από το 2005 στο 2006 και τις μετέπειτα μηδαμινής κίνησης στον τομέα αυτό, κάτι όμως που σίγουρα δεν αφορά το εκεί εστιατόριο. Κρίνουμε σωστό να επαναλάβουμε τα όσα αναφέρθηκαν στην Κώστας Τρύφωνος v. Takis Vashiotis Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1953: ″Η ζημιά μιας επιχείρησης, και μάλιστα η λογιστική τοιαύτη, μπορεί να οφείλεται σε πληθώρα λόγων άσχετων με τον όγκο εργασίας της, ενώ αν ο όγκος εργασίας (που δεν ορίζεται στο Νόμο και δεν επιδιώκουμε να ορίσουμε αποκλειστικά), επίσης είναι συνάρτηση πολλών παραμέτρων, η αξία των διεξαχθεισών ασφαλώς συνιστά ορθή, αν όχι την ορθότερη, ένδειξη τούτου″. Επομένως, με βάση τα ενώπιον μας στοιχεία δεν διαπιστώνουμε να υπήρξε μείωση του όγκου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας ή/και του εστιατορίου Καμάρες κατά τον ουσιώδη χρόνο της απόλυσης του Αιτητή και υπό το φως επομένως όλων των πιο πάνω ευρημάτων και συμπερασμάτων μας και λαμβάνοντας υπόψη τις σχετικές πρόνοιες του Νόμου, κρίνουμε και αποφασίζουμε ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή δεν έγινε κάτω από πραγματικές συνθήκες πλεονασμού σύμφωνα με το άρθρο 18(γ)(vii) του Νόμου. Περαιτέρω στην προκειμένη περίπτωση η Εργοδότρια Εταιρεία προχώρησε στην απόλυση του Αιτητή επικαλούμενη κατάργηση της θέσης που κατείχε, ως αρχιμάγειρα λόγω γενομένης αναδιοργάνωσης. Η αναδιοργάνωση όμως που επικαλέστηκε η Εργοδότρια Εταιρεία σε καμία περίπτωση δεν φάνηκε ότι επέφερε αλλαγή ή κατάργηση των καθηκόντων που εκτελούσε ο Αιτητής. Τουναντίον, τα καθήκοντα του καθώς ανέφερε τόσο ο ίδιος όσο και οι άλλοι μάρτυρες συνέχισαν να υφίστανται και μετά την απόλυσή του και αναλήφθηκαν από άλλο πρόσωπο. Η κατάργηση της θέσης του Αιτητή που είχε σαν επακόλουθο τον τερματισμό των υπηρεσιών του δεν επιβεβαιώνεται μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας καθ' ότι τα καθήκοντα που εκτελούσε σε καμία περίπτωση δεν έχουμε διαπιστώσει ότι είχαν εκλείψει. Ούτε και η επικαλούμενη μείωση εργασίας δεν φαίνεται να μπορούσε να επηρεάσει τα βασικά καθήκοντα του Αιτητή. Κατά παραδοχή του κ.Νεοφύτου ο Αιτητής απολύθηκε και για να μειωθεί το μισθολόγιο ή/και για μείωση του κόστους. Εν ολίγοις, η Εργοδότρια Εταιρεία δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε αλλαγή ή αναδιοργάνωση το 2009 όταν απολύθηκε ο Αιτητής, η οποία εντός των πλαισίων του Νόμου, επέφερε μεταβολή στη φύση των καθηκόντων που εκτελούσε ο Αιτητής ή την κατάργησή τους, ώστε σε τελικό στάδιο να προκύπτει ότι δεν ήταν πλέον αναγκαίος για την υπηρεσία του, η οποία μάλιστα υπηρεσία του στο Καμάρες διακόπηκε την 1/6/2009 και επανάρχισε την εβδομάδα πριν τον άμεσο τερματισμό των υπηρεσιών του. Αυτό που τελικά φαίνεται να έπραξε η Εργοδότρια Εταιρεία ήταν να απολύσει τον Αιτητή σε μία προσπάθεια περιορισμού του υπαλληλικού προσωπικού της με απώτερο σκοπό τη μείωση του εργατικού κόστους προς βελτίωση της κερδοφορίας κάτι που δεν αφορά την αναδιοργάνωση, όπως αυτή προβλέπεται από το Νόμο. Απολύοντας λοιπόν τον Αιτητή, η Εργοδότρια Εταιρεία προέβη απλώς σε φραστική κατάργηση της θέσης που αυτός κατείχε, γεγονός που από μόνο του δεν δύναται να δικαιολογήσει πλεονασμό (βλ. S & G Colocassides Ltd v. Π. Λαζαρίδης κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ. 2181). Σημειώνουμε ότι ένας εργοδότης δεν μπορεί να επικαλείται κατάργηση συγκεκριμένης θέσης και να απολύει χάριν οικονομίας όταν τα καθήκοντα του εργοδοτουμένου δεν εκλείπουν. Από τα ευρήματα του Δικαστηρίου σημειώνουμε ότι, τόσο πριν όσο και μετά την απόλυση του Αιτητή η Εργοδότρια Εταιρεία προέβη σε νέες προσλήψεις μαγείρων κατώτερης βαθμίδας από ότι ο Αιτητής. Καθοδηγούμενοι από την Αγγλική νομολογία που διαμορφώθηκε μέσα από τη νομοθετημένη αρχή της ″συνετής αντίδρασης του Εργοδότη″ (reasonableness), υιοθετούμε επί τούτου τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Vokes v. Bear [1974] ICR 1, όπου λέχθηκε ότι ο εργοδότης υποχρεούται να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να εξευρεθεί άλλη απασχόληση για τον πλεονάζοντα εργοδοτούμενο και να μην διακοπεί η απασχόλησή του. Σημειώνουμε ότι στην υπόθεση αυτή η απόλυση του εργοδοτούμενου κρίθηκε αδικαιολόγητη γιατί ο εργοδότης δεν έπραξε ότι κατά τους κανόνες της ορθής συμπεριφοράς και της σύνεσης του επιβάλλετο να πράξει, δηλαδή να καταβάλει σοβαρές προσπάθειες και να ερευνήσει κατά πόσο ο εργοδοτούμενος θα μπορούσε να απασχοληθεί κάπου αλλού στο ίδιο συγκρότημα, που ήταν και μεγάλο. Περαιτέρω ως απόρροια του συστήματος του ουσιαστικού ελέγχου των απολύσεων που διασφαλίζεται μέσα από το Νόμο 24/67 υιοθετούμε τα όσα λέχθηκαν στην επίσης Αγγλική απόφαση Avonmouth Construction Co Limited v. Shipway [1979] IRLR 14, ότι δηλαδή ο εργοδότης είναι επίσης υποχρεωμένος να εξετάσει την δυνατότητα προσφοράς στον πλεονάζοντα εργοδοτούμενο άλλης κατώτερης θέσης πριν προχωρήσει στην απόλυσή του, κάτι που προκύπτει και πάλι από την εφαρμογή της ″συνετής αντίδρασης του εργοδότη″. Στην παρούσα υπόθεση η Εργοδότρια Εταιρεία έχουσα ανάγκη από προσωπικό σε κατώτερες βαθμίδες μαγείρων αντί να καταβάλει σοβαρές προσπάθειες και να ερευνήσει το ενδεχόμενο προσφοράς άλλης εργασίας έστω και σε κατώτερη θέση από ότι ο Αιτητής κατείχε, προτίμησε να τον απολύσει και να προβεί τόσο πριν όσο και μετά την απόλυσή του σε νέες προσλήψεις προσωπικού. Έχοντας επομένως υπόψη τα πιο πάνω κρίνουμε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν ενήργησε ως συνετός εργοδότης και δεν κατέβαλε οποιαδήποτε εύλογη προσπάθεια ώστε να συνεχίσει την απασχόληση του Αιτητή, προστατεύοντας έτσι και το δικαίωμα του για εργασία, με επακόλουθο να κρίνουμε για έναν ακόμη λόγο την απόλυσή του αδικαιολόγητη. Ομόφωνα λοιπόν καταλήγουμε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν απέσεισε το βάρος απόδειξης που τη βαρύνει και κατ' επέκταση δεν κατάφερε να αποδείξει στη βάση αντικειμενικών κριτηρίων οποιοδήποτε λόγο που θα δικαιολογούσε τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή με βάση το άρθρο 5(β) και 18(γ)(i) και 18(γ)(vii) του Νόμου. Αναπόφευκτα καταλήγουμε ότι η απόλυση του Αιτητή ήταν παράνομη και συνεπώς ο Αιτητής δικαιούται σε σχετική αποζημίωση. Η αποζημίωση εργοδοτουμένου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτουμένου (β) τη διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα. Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για 15 συναπτά έτη. Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του Αιτητή σε συνάρτηση με όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις εύλογο να του επιδικάσουμε υπό μορφή αποζημίωσης το ποσό των €15.111,84 που αντιστοιχεί με απολαβές 38 εβδομάδων. Εκδίδεται επομένως, ομόφωνα απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ΄ ών η αίτηση για το συνολικό ποσό των €15.111,84 πλέον νόμιμο τόκο. Τέλος, υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ών η αίτηση επιδικάζονται έξοδα τα οποία θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Το Ταμείο απαλλάσσεται χωρίς καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ................ Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστής. (Υπ.) ............................................... (Υπ.) .................................................. Ν. Θρασυβούλου, Μέλος. Γ. Χριστοδούλου, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΜΠ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Μείωση του κύκλου εργασιών, Αναδιοργάνωση). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο